Incest மார்கழியும், மார்பழகி அம்மாவும்!

[Vimala1976]

அந்த இரவு முழுவதும் மாடியறையில் அம்மாவும் மகனும் ஒருவருக்கொருவர் உருகி, கலந்து, தீராத ஆசையைத் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தனர். உமா மகனை இறுக்கி அணைத்தபடி, அவன் மார்பில் தலையைப் புதைத்து, சோர்வுடன் தூங்கிப் போனாள். செல்வாவும் அம்மாவின் மென்மையான உடலை அணைத்தபடி, அவள் கூந்தலின் வாசத்தை முகர்ந்தபடி கண்களை மூடினான்.

வெளியே, ஜன்னலுக்கு அருகில்... பூஜா இன்னும் நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, உதடுகள் நடுங்க, உடல் முழுவதும் வியர்வையில் நனைந்திருந்தது. அவள் கை இன்னும் தன் பாவாடைக்குள் இருந்தது. அண்ணனும் அம்மாவும் உச்சத்தில் அலறிய ஒவ்வொரு முறையும் அவளது உடலும் துடித்தது. இறுதியில், அவளால் தாங்க முடியாமல், ஜன்னல் கிரில்லை இறுக்கிப் பிடித்தபடி தானும் ஒரு அமைதியான உச்சத்தை அடைந்தாள். அவள் கால்கள் தள்ளாட, சுவரில் சாய்ந்துகொண்டு நீண்ட நேரம் அப்படியே நின்றாள்.

பிறகு... அவள் மெதுவாக, கண்ணீருடன், ஆனால் ஒரு புதிய உறுதியுடன், அந்த இடத்தை விட்டு நகர்ந்தாள்.

காலை... சூரியன் மெல்ல எழுந்து, தாமிரபரணி ஆற்றங்கரையில் ஒளி பரவத் தொடங்கியது.

மாடியறையில் முதலில் கண் விழித்தவர் உமா. அவள் மகனின் மார்பில் தலையை வைத்தபடி படுத்திருந்தாள். நேற்றிரவின் நினைவுகள் அவள் மனதில் பளிச்சென்று எழுந்தன. அவள் முகம் உடனே சிவந்தது. மகனின் உடலை இறுக்கி அணைத்திருந்த அவளது கை இன்னும் அப்படியே இருந்தது. அவள் மெதுவாக எழுந்து உட்கார்ந்தாள். சேலை சற்று கலைந்திருந்தது. அவள் மார்புகள் இன்னும் லேசாக வீங்கியிருந்தன. அவள் மகனின் முகத்தைப் பார்த்தாள். அவன் இன்னும் அமைதியாகத் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான்.

உமாவுக்கு ஒரே நேரத்தில் வெட்கமும், பயமும், ஆனால் அதைவிட அதிகமாக... ஒரு இனிமையான நிறைவும் ஏற்பட்டது. அவள் மகனின் நெற்றியில் மெதுவாக முத்தமிட்டாள்.

"கண்ணா... எழுந்திரு... காலையாயிடுச்சு..." என்று மிக மெல்லிய குரலில் அழைத்தாள்.

செல்வா கண்களைத் திறந்தான். முதலில் சற்று குழப்பமாகப் பார்த்தவன், அம்மாவைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தான். அவன் கையை நீட்டி அம்மாவின் கன்னத்தைத் தடவினான்.

"குட்மார்னிங் அம்மா..." என்று சொல்லிவிட்டு, அவளை இழுத்து மீண்டும் ஒரு மென்மையான முத்தம் கொடுத்தான்.
உமா வெட்கத்துடன் விலகினாள். "போதும்... இப்போ விடு. யாராவது வருவாங்க. எழுந்து உடை மாத்திக்கோ."
இருவரும் எழுந்து, நேற்றிரவின் கலைந்த உடைகளை சரி செய்துகொண்டனர். உமா சேலையை நன்றாகச் சுற்றி, ஜாக்கெட்டை மாட்டிக்கொண்டாள். செல்வா தன் நைட் பேண்ட்டை அணிந்துகொண்டான். இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து, லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டனர். உமாவின் கண்களில் இன்னும் லேசான வெட்கம் இருந்தது.
கீழே...

சமையலறையில் செண்பகம் (பாட்டி) ஏற்கனவே எழுந்து காபி போட்டுக்கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை. நேற்றிரவு மகள் செல்வியிடம் பேசிய வார்த்தைகளும், அவள் மனதில் இருந்த சந்தேகங்களும் இன்னும் அவளை விட்டு அகலவில்லை.

செல்வி (பெரியம்மா) கொஞ்சம் தாமதமாக எழுந்து, கண்கள் சிவந்தபடி வெளியே வந்தாள். அவள் முகத்தில் தெளிவான வருத்தம் தெரிந்தது. நேற்றிரவு அம்மாவுடன் பேசிய பிறகு அவளால் நன்றாகத் தூங்க முடியவில்லை.

பார்வதி (அத்தை) அறையிலிருந்து வெளியே வந்தாள். அவளும் நேற்றிரவு நன்றாகத் தூங்கவில்லை. அவள் கண்கள் செல்வாவைத் தேடின.

பூஜா... அவள் மட்டும் இன்னும் தன் அறையில் இருந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்திருந்தன. நேற்றிரவு ஜன்னல் வழியே பார்த்த காட்சி அவள் மனதை விட்டு அகலவில்லை. அவள் அண்ணனையும் அம்மாவையும் நினைத்தபோது, அவளது உடல் மீண்டும் லேசாக நடுங்கியது. ஆனால் அந்த நடுக்கத்தில் கோபத்துடன், பொறாமையுடன், ஒரு வெறியான ஆசையும் கலந்திருந்தது.

செண்பகம் எல்லோருக்கும் காபி ஊற்றி வைத்தாள்.

"எல்லாரும் எழுந்துட்டீங்களா? செல்வாவும் உமாவும் இன்னும் வரலியே?" என்று கேட்டாள்.

அப்போது மாடிப்படியில் இருந்து உமாவும் செல்வாவும் இறங்கி வந்தனர். உமா சற்று தலைகுனிந்தபடி நடந்தாள். செல்வா சகஜமாக இருக்க முயற்சித்தான், ஆனால் அவன் முகத்தில் லேசான புன்னகை தெரிந்தது.

செண்பகம் அவர்களைப் பார்த்ததும், "என்னடா... இருவரும் ஒண்ணா இறங்கி வர்றீங்க? நேத்து ராத்திரி மாடியில தூங்கினீங்களா?" என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் சிறு குறும்பு இருந்தது.

உமா சற்று தடுமாறினாள். "ஆமா... மாடியில... கொஞ்சம்... பேசிட்டு... தூங்கிட்டோம்" என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.

பூஜா அப்போதுதான் அங்கே வந்து சேர்ந்தாள். அவள் அண்ணனையும் அம்மாவையும் ஒரே பார்வையில் பார்த்தாள். அவள் கண்களில் ஒரு விசித்திரமான ஒளி இருந்தது. அவள் எதுவும் பேசவில்லை. ஆனால் அவள் பார்வை செல்வாவின் மீது நீண்ட நேரம் நிலைத்திருந்தது.

செல்வி (பெரியம்மா) காபியை எடுத்துக்கொண்டே, "உமா... உன் முகம் கொஞ்சம் வீங்கியிருக்கு. நல்லா தூங்கலையா?" என்று கேட்டாள். அவள் குரலில் லேசான சந்தேகம் தெரிந்தது.

உமா "இல்ல... ஒண்ணும் இல்ல" என்று சொல்லி, தலையைக் குனிந்துகொண்டாள்.

பார்வதி அமைதியாக அனைவரையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நேற்றிரவு செல்வாவைப் பற்றிய யோசனை தூக்கத்தைக் கெடுத்திருந்தது.

செண்பகம் சிரித்தபடி, "சரி... எல்லாரும் காபி குடிங்க. இன்னைக்கு காலைல தாத்தாவுக்கு சடங்கு இருக்கு. செல்வா... நீ ரெடியாகு" என்றாள்.

செல்வா "சரி பாட்டி" என்று சொல்லிவிட்டு, அம்மாவை ஒரு கணம் பார்த்தான். உமாவும் அவன் பார்வையைப் புரிந்துகொண்டு, லேசாகப் புன்னகைத்தாள்.

பூஜா அந்தப் புன்னகையைப் பார்த்தாள். அவள் மனதில் ஒரு பெரிய முடிவு உருவாகிக்கொண்டிருந்தது.
"அண்ணா... நான் உன்னோட வரேன். சடங்குக்கு உதவி செய்யறேன்" என்று பூஜா சொன்னாள். அவள் குரல் இயல்பாக இருந்தாலும், அவள் கண்களில் ஒரு புதிய தீர்மானம் தெரிந்தது.

உமா சற்று பதற்றமடைந்தாள். ஆனால் எதுவும் சொல்லவில்லை.

காலை உணவுக்குப் பிறகு, வீடு முழுவதும் சடங்கு ஏற்பாடுகள் நடந்துகொண்டிருந்தன. ஆனால் அந்த வீட்டில்... நேற்றிரவு நடந்த இரகசியம், இப்போது மூன்று பெண்களின் (உமா, பூஜா, செல்வி) மனதிலும், ஒரு பாட்டியின் (செண்பகம்) சந்தேகத்திலும்... மெல்லப் பரவத் தொடங்கியிருந்தது.

அந்தக் காலை... வெளியில் சூரியன் ஒளிர்ந்தாலும், வீட்டுக்குள்... புதிய காதல்களும், பொறாமைகளும், ஆசைகளும்... மெதுவாகக் கொழுந்துவிட்டு எரியத் தொடங்கின.
(தொடரும்...)