Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் - 5

அந்தப் பழைய மோட்டார் ரூமின் ஓட்டை வழியாகச் சூரிய வெளிச்சம் மெல்ல எட்டிப் பார்த்தது. மழையின் ஈரவாசனையும், காய்ந்த விறகுகள் எரிந்து ஓய்ந்த சாம்பல் வாசனையும் அந்த அறையில் நிறைந்திருந்தது.

ராசகுட்டி மெல்லக் கண்களைத் திறந்தான். நேற்றைய காய்ச்சலின் சுவடு ஏதுமின்றி உடல் லேசாக இருந்தது. ஆனால், தன் மேல் ஏதோ ஒரு பாரமான இதமான சுமை இருப்பதை உணர்ந்து குனிந்து பார்த்தான். அங்கே... தன் அத்தை மலர், இன்னும் ஆடை ஏதுமின்றி தன் மார்பில் முகம் புதைத்து ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் இருந்தாள்.

நேற்று நடந்த அந்த ரகசியச் சங்கமத்தின் காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக அவனது நினைவுக்கு வந்தன. தன் அத்தை தன் உயிரைக் காப்பாற்ற எவ்வளவு பெரிய எல்லைக்குச் சென்றிருக்கிறாள் என்பதை நினைக்கையில் அவனுக்குப் பெருமிதமாகவும், அதே சமயம் ஒருவித நடுக்கமாகவும் இருந்தது.

மலர் மெல்லக் கண் விழித்தாள். ராசகுட்டி தன்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பதைக் கண்டதும், அவளுக்குள் ஒரு கணம் வெட்கமும், மறுகணம் ஒருவிதப் பதற்றமும் தொற்றிக் கொண்டது. சட்டென்று எழுந்து, தரையில் கிடந்த தன் கிழிந்த சேலையைஉடுத்தினாள் 




"ராசகுட்டி... இப்போ உடம்பு எப்படிப்பா இருக்கு? காய்ச்சல் எல்லாம் விட்டுடுச்சா?" என்று கேட்டாள். அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பு இருந்தது.

"நல்லா இருக்கேன் அத்தை... ஆனா நீங்க..." என்று அவன் இழுக்க, அதற்குள் ...அங்க ஆள் நடமாடும் சத்தம் கேட்க  அவள் அவன் வாயைத் தன் கைகளால் பொத்தினாள்.

"நேத்து நடந்தது எதுவுமே வெளிய தெரியக்கூடாது ராசகுட்டி. இது நம்ம ரெண்டு பேருக்கும் இடையில, இந்த மோட்டார் ரூமுக்குள்ளேயே புதைஞ்சு போகணும். இது பாவம் இல்ல... உன் உசுரைக் காப்பாத்த நான் செஞ்ச தர்மம்," என்று சொல்லிவிட்டு, அவசர அவசரமாகத் தன் கலைந்த தலைமுடியை முடிந்து கொண்டாள். வெளியே அந்த சத்தம் இவர்கள் இருக்கும் அறையை நோக்கி வர ...

அதற்குள் இருவரும் உடையை சரி செய்துகொண்டனர் 

வெளியே வந்தது பக்கத்து நிலத்து கோமளா. ஆடு மேய்க்கும் அவளது கண்கள் எப்போதுமே எதையாவது துருவிக்கொண்டே இருக்கும்.

"என்ன மலரு... என்ன ரெண்டு பேரும் இங்குட்டு இருக்கீங்க?" என்று கோமளா சந்தேகமாகப் பார்த்தபடி கேட்க, மலர் அத்தை தன் முகத்தில் எந்தப் பதற்றத்தையும் காட்டாமல், கலைந்திருந்த முந்தானையை இழுத்துச் சரி செய்தபடி வெளியே வந்தாள்.

"அட... வா கோமளா! நேத்து மழை அடிச்சுப் பெய்ஞ்சதா... அப்படியே இங்க ஒதுங்குனோம். விடாமப் பெய்ஞ்சதுல கண்ணு அசந்து அப்படியே தூங்கிட்டோம்," என்று இயல்பாகச் சொல்லிச் சமாளித்தாள்.

ராசகுட்டி எதுவும் பேசாமல் தலைகுனிந்து நின்றான். அவனது மனதில் நேற்று அந்த  அடர்ந்த காட்டிற்குள்             ( புண்டைக்குள் ) புகுந்து விளையாடிய நினைவுகள் இன்னும் ஊசலாடிக் கொண்டிருந்தன. கோமளாவின் முன்னால் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், மார்புகளும் முழுமையாகப் போர்த்தப்பட்டிருப்பதைப் பார்க்க அவனுக்கு ஒருவித ஏமாற்றமாக இருந்தது.

"ராசகுட்டி... நீ வீட்டுக்குக் கிளம்புப்பா. நான் கோமளா கூட அந்த ஆட்டுக்குத் தண்ணி காட்டிட்டு வந்திடுறேன்," என்று மலர் அத்தை சொன்னபோது, அவளது கண்களில் 'கிளம்பு' என்கிற கட்டளையும், 'நேற்று நடந்தது ரகசியமாக இருக்கட்டும்' என்கிற கெஞ்சலும் கலந்திருந்தது. கோமளா அங்கே நின்றுகொண்டிருந்ததால் ராசகுட்டியால் எதையும் பேச முடியவில்லை. மெல்லச் சைக்கிளை எடுத்துக்கொண்டு வீட்டுக்குக் கிளம்பினான்.

சைக்கிளை வேகமாக மிதித்துக் கொண்டு வரும்போது, ராசகுட்டியின் சட்டையில் ஒட்டியிருந்த அந்த மல்லிகைப் பூவும் வேர்வையும் கலந்த மலர் அத்தையின் ஜாக்கெட் மணம் அவனது நாசியைத் துளைத்தது. அந்த மணம் அவனுக்கு மீண்டும் மீண்டும் அந்தப் பழைய மோட்டார் ரூமின் ரகசியங்களை நினைவுபடுத்தியது.

வீட்டுக்கு வந்து சேர்ந்தபோது, திண்ணையில் அவனது அம்மா படுத்திருந்தாள். அவள் ஏதோ வேலையாகக் களைத்துப் படுத்திருக்க, ராசகுட்டி அவளைப் பெருசாகச் சட்டை செய்யவில்லை. நேராகச் சென்று திண்ணையின் ஓரத்தில் அமர்ந்து கொண்டான்.

அவனது கண்கள் எதையோ வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாலும், மனதுக்குள் ஓடிக்கொண்டிருந்தது எல்லாம் நேற்று இரவு நடந்த அந்த விபரீதக் காட்சிகள் தான்.

"அத்தையின் அந்தப் பருத்த மார்புகள்... அந்த காடு போன்ற பெண்மை... தன் ஆண்மையை அவள் வாய்க்குள் வைத்துச் சுவைத்த அந்த இதமான ஸ்பரிசம்..."

நினைக்க நினைக்க 19 வயது இளம் ரத்தம் அவனது நரம்புகளில் சூடாகப் பாய்ந்தது. தன் கைலிக்குள்  விடைத்துக் கொண்டு நிற்கும் தன் ஆண்மையை அவன் உணர்ந்தான். காய்ச்சல் தீர்ந்தாலும், இப்போது அவனுக்குள் ஒரு புதுவிதமான காம தீ பற்றி எரிந்தது

அந்த அதிகாலைக் காற்று இதமாக வீச, திண்ணையில் படுத்திருந்த தன் அம்மாவைப் பார்த்தான் ராசகுட்டி. இதுவரை அவளுக்கு மகனாக மட்டுமே இருந்தவன், நேற்று அத்தையிடம் கண்ட அந்தப் பெண்மைத் தகிப்பிற்குப் பிறகு, இப்போது தன் பெற்ற தாயையும் ஒரு பெண்ணாகப் பார்க்கத் தொடங்கியிருந்தான். அந்த இளம் ரத்தம் அவனது புத்தியைத் தடுமாற வைத்தது

அசந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த அவனது அம்மாவின் மாராப்பு சற்றே விலகியிருந்தது. ஜாக்கெட்டின் இடுக்கில் ஒரு பக்க மார்பின் மேடு விம்மிக்கொண்டு வெளியே எட்டிப் பார்த்தது. ராசகுட்டியின் கண்கள் அப்படியே நிலை குத்தி நின்றன. ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகள் அனைத்தும் பூட்டியிருந்தாலும், அவளது அந்தப் பருத்த இளமைத் தகிப்பைச் சிறைபிடிக்க முடியாமல் அந்தத் துணி திணறியது.



"அத்தைக்குத் தான் புருஷன் இருந்தும் சுகம் இல்லை... ஆனா அம்மாக்கோ புருஷனே கிடையாது. அவளோட இந்த உடம்பு எத்தனை வருஷமா தாகத்தோட இருக்கும்?" என்கிற விபரீத எண்ணம் அவன் மனதில் மின்னலாக ஓடியது. உள்ளுக்குள் 'இது உன் அம்மாடா... தப்பு!' என்று ஒரு மெல்லிய குரல் கேட்டாலும், அத்தையோடு நேற்றுப் பகிர்ந்த அந்த ஈரமான நினைவுகள் அந்தக் குரலை அமுக்கிவிட்டன.

தலை முதல் கால் வரை தன் அம்மாவை ஒரு காமப் பார்வையால் அளவெடுக்கத் தொடங்கினான். மலர் அத்தையின் மார்புகள் பழுத்தக் கனிகள் போலத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தன என்றால், அவனது அம்மாவின் மார்புகள் ஜாக்கெட்டுக்குள் இன்னும் கட்டுக்கோப்பாக, திமிறிக் கொண்டு நின்றன. மாராப்பு விலகிய அந்த இடைவெளியில் தெரிந்த அந்தப் பிளவு  அவனது ஆண்மையை மீண்டும் துடிக்க வைத்தது

அப்படியே அவள் ஒருக்களித்துப் படுத்திருந்தபோது, அவளது அந்தப் பருத்தக் குண்டிகள் புடவையை மீறி மேடாகத் தெரிந்தன. இடையின் வளைவில் தெரிந்த அந்த ஆழமான தொப்புள் சுழி, நேற்று அத்தை செய்த அந்தத் தொப்புள் விளையாட்டை அவனுக்கு ஞாபகப்படுத்தியது. அம்மாவின் அந்தத் தொப்புள் குழிக்குள் தன் நாவை விட்டுத் துழாவினால் எப்படி இருக்கும் என்கிற கற்பனை அவனது நரம்புகளை முறுக்கேற்றியது.

அவளது உடலின் ஒவ்வொரு மடிப்பும், அந்தப் புடவையின் இறுக்கமும் ராசகுட்டிக்கு ஒரு புதிய போதையைத் தந்தது. ஒரு மகனாகப் பார்த்த அதே கண்கள், இன்று ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போலத் தன் தாயின் தேகத்தைத் தின்னத் தொடங்கின.
  
ஆனா அம்பிகா விழித்துக்கொள்ள "என்னடா ராசு... நேத்து மழையில எங்கடா போயிட்ட? அத்தையும் நீயும் வயலுக்குப் போனீங்கன்னு பழனியாண்டி சொன்னான்," என்று அவனது அம்மா தூக்கக் கலக்கத்தில் எழுந்து கேட்க, ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் இதயம் படபடவெனத் துடித்தது.

"அது... மழை அடிச்சதுல அத்தைக்குத் துணையா பம்செட் ரூம்லயே தங்கிட்டோம்மா. இப்போதான் வந்தேன்  ," என்று திக்கித் திணறிச் சொன்னான். அவனது முகத்தில் வழிந்த அந்தத் திருட்டுத்தனமான வேர்வையை அவனது அம்மா கவனிக்கவில்லை.

தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த அவளுக்குத் தன் சேலை முந்தானை விலகிக் கிடப்பதோ, தன் மகன் தன்னை ஒரு வேட்டைக்காரனைப் போலப் பார்ப்பதோ தெரியவில்லை. அவள் இப்போதும் ராசகுட்டியைத் தன் மடியில் விளையாடும் அந்தப் பழைய சிறுவனாகவே நினைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

  

"நேத்து உன்னைக் காணோம்னு பயந்தே போயிட்டேன்டா..." என்று வாஞ்சையோடு சொன்னவள், ராசகுட்டியின் தலைமுடியைக் கோதித் தன் மடியில் அப்படியே சாய்த்துக் கொண்டாள்.

ராசகுட்டியின் இதயம் இப்போது ரயிலைப் போலத் தண்டவாளத்தில் அதிரத் தொடங்கியது. நேற்றைய மழையிரவில் அத்தையோடு பகிர்ந்த அந்த உடலுறவு அவனது நரம்புகளில் உக்கிரமாகத் தாண்டவம் ஆடிக் கொண்டிருந்தது. இப்போது தன் அம்மாவின் மடியில் சாய்ந்திருக்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்த மார்புகள் முந்தானை தார்யமின்றி அவன் கண் முன்னால் ஊஞ்சலாடின. 

"அம்மாவின் அந்தப் பெரிய மார்புகள்... ஜாக்கெட்டின் துணியையும் மீறி விம்மிக்கொண்டு, அவன் மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் அசைந்தன. அந்த இளமைத் தகிப்பின் வாசம் அவனது நாசியைத் துளைத்தது."

அவளது மடியில் தலை சாய்த்திருந்த ராசகுட்டிக்கு, அம்மாவின் அடிவயிற்றின் சூடும், அந்தத் தொப்புள் சுழியின் அருகாமையும் ஒருவிதப் பித்தத்தை ஏற்றியது. ஒரு பக்கம் 'அம்மா' என்கிற பாசம் தடுத்தாலும், அவனது கண்கள் அந்த ஜாக்கெட் கொக்கிகளுக்கு இடையே பிதுங்கித் தெரியும் அந்தச் சதையையே வெறித்தன.

"என்னடா ராசு... உடம்பு ஒரு மாதிரி கொதிக்குது? நேத்து மலையில நனைஞ்சு  காய்ச்சல் வந்திடுச்சா?" என்று பதறிய அம்பிகா, அவனது நெற்றியில் கை வைத்தாள்.

அவள் குனிந்து பார்க்கும்போது, அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அப்படியே சரிந்து ராசகுட்டியின் கன்னத்தில் உரசுவது போல வந்தன. அந்தத் தீண்டலில் ராசகுட்டியின் பச்சை ஜட்டிக்குள் அவனது ஆண்மை விஸ்வரூபம் எடுக்கத் தொடங்கியது. தன் அம்மாவின் மார்பில் முகம் புதைத்து, அந்த இதமான ஸ்பரிசத்தைச் சுவைக்க அவனது மனம் ஏங்கியது.



அம்பிகா அறியவில்லை, தன் மடியில் கிடப்பது தன் மகன் அல்ல... ஒரு பசித்த மிருகம் என்று!

ராசகுட்டிக்கு ஒவ்வொரு நொடியும் சொர்க்கத்திற்கும் நரகத்திற்கும் சென்று வருவது போல இருந்தது. ஒருபுறம் 'அம்மா' என்கிற அந்தப் புனிதமான பிம்பம், "இது பாவம்டா... விட்டுடு!" என்று அவனது மனசாட்சியைத் தடுக்க, மறுபுறம் அவளது ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருக்கும் அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அவன் கன்னத்தில் உரசிச் செல்வது அவனைச் சித்திரவதை செய்தது.

"நேற்று அத்தை கொடுத்த அந்தத் தகிக்கும் சுகம் இன்னும் நாவிலேயே ஒட்டியிருக்க... இன்று அதைவிடப் பெரிய ஒரு போதை அவன் மூச்சுக்காற்று படும் தூரத்தில் ஊஞ்சலாடிக் கொண்டிருந்தது."

அப்போது அவனை இன்னும் சொத்துக்கும் விதமாக ஒரு விபரீதம் நடந்தது , ரஸ்குட்டி சட்டை பாக்கெட்டில் இருந்த 2 ரூபாய் நாணயம் கீழ விழ , அதை எடுப்பதற்காக அம்பிகா கீழ குனிந்தாள் அவ்வளவுதான்! அவள் குனிந்த வேகத்தில், அவளது அந்தப் பிரம்மாண்டமான மார்புகள் அப்படியே ராசகுட்டியின் முகத்தில் பட்டு நசுங்கின. இரண்டு முலைகளுக்கும் நடுவில் உள்ள அந்த ஆழமான பிளவில் அவனது முகம் முழுவதுமாகப் புதைந்தது

அந்தத் தகிக்கும் ஜாக்கெட் துணியையும் மீறி, அவளது மார்புகளின் அந்த இளமைச் சூடும், மல்லிகைப்பூவும் வேர்வையும் கலந்த அந்தத் தாய்மை கலந்த பெண்மை வாசமும் ராசகுட்டியின் மூளையை ஏற்றியது. அவன் அதை ஆழமாகச் சுவாசித்து ரசித்தான்.



அவளது ஜாக்கெட்டின் கொக்கிகளுக்கு இடையே பிதுங்கிக் கொண்டு வெளியே தெரிந்த அந்தச் சிவந்த சதை மேடுகள், நேரடியாக அவனது உதடுகளில் உரசி நசுங்கின. அந்த மூன்று வினாடிகள்... அவனுக்கு இந்த உலகமே மறைந்து, ஒரு மாயமான சொர்க்கத்திற்கு அழைத்துச் செல்லப்பட்டது போல இருந்தது. நேற்று அத்தை கொடுத்த அந்தப் பித்தத்தை விட, இன்று தன் அம்மாவின் இந்தத் தற்செயலான அணைப்பு அவனது ஆண்மையை உக்கிரமாகத் துடிக்க வைத்தது

"இந்தாடா ராசு... காசு விழுந்திடுச்சு," என்று நாணயத்தை எடுத்துக்கொண்டு அம்பிகா நிமிர்ந்தாள். அவளுக்குத் தெரியவில்லை, தன் மகனின் இதழ்கள் இப்போதுதான் தன் மார்புகளைச் சுவைத்து மீண்டிருக்கின்றன என்று! அந்த மூன்று வினாடி சொர்க்கத்திலிருந்து ராசகுட்டி இன்னும் மீளவில்லை.

சரியாக அந்த நேரத்தில், வாசலில் சைக்கிளை நிறுத்திவிட்டு புரோக்கர் ரங்கசாமி உள்ளே வந்தார். அவரைப் பார்த்ததும் அம்பிகா   தன் கலைந்திருந்த முந்தானையை அவசர அவசரமாகச் சரிசெய்தபடி எழுந்து நின்றாள்.

ரங்கசாமி சாதாரண ஆள் இல்லை; இந்தப் பகுதியில் இருக்கும் இளைஞர்களைச் சென்னைக்கு அனுப்பி, அங்கிருந்து வெளிநாடுகளுக்கு வேலைக்கு அனுப்பும் ஒரு கைதேர்ந்த புரோக்கர். படித்த இளைஞர்களைச் சரியாகக் கணித்து அவர்களைத் துபாய்க்கும், சிங்கப்பூருக்கும் அனுப்பி வைப்பதில் அவர் கில்லாடி. இதில் அவருக்குக் கமிஷன் கிடைத்தாலும், பல குடும்பங்களின் வாழ்வாதாரத்தை மாற்றியவர் என்கிற பெயரும் உண்டு

ராசகுட்டியையும் எப்படியாவது வெளிநாட்டுக்கு அனுப்பி, தன் குடும்பக் கஷ்டத்தைத் தீர்க்க வேண்டும் என்று அம்பிகா ஏற்கனவே ரங்கசாமியிடம் சிபாரிசு செய்திருந்தாள். அவரைப் பார்த்ததும், "ஏதாவது நல்ல செய்தி கொண்டு வந்திருப்பாரோ?" என்கிற ஏக்கமும் நம்பிக்கையும் அவளது முகத்தில் மின்னியது.

"அண்ணே... வாங்கண்ணே! என்ன இந்த நேரத்துல வந்திருக்கீங்க? தம்பிக்கு ஏதும் தகவல் வந்திருக்கா?" என்று ஆர்வத்தோடு அவரை வரவேற்றாள் அம்பிகா.

திண்ணையில் அமர்ந்திருந்த ராசகுட்டிக்கு ஒரு நிமிடம் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஒரு பக்கம் அத்தை மலர் கொடுத்த அந்த ஈரமான இன்பம், இன்னொரு பக்கம் தன் அம்மாவின் மடியில் கண்ட அந்தத் தற்செயலான சொர்க்கம்... இப்போதே இங்கிருந்து கிளம்ப வேண்டுமா என்கிற ஒரு மெல்லிய வருத்தம் அவனுக்குள் எட்டிப் பார்த்தது.

ரங்கசாமி தன் துண்டை உதறித் தோளில் போட்டபடி, "தகவல் இல்லாம வருவேனா அம்பிகா ? சென்னை ஆபிஸ்ல இருந்து கூப்பிட்டிருக்காங்க. ராசகுட்டியோட பாஸ்போர்ட் வேலை முடிஞ்சுடுச்சு, அடுத்த வாரம் மெடிக்கல் செக்கப்புக்கு வரச் சொல்லியிருக்காங்க,..சீக்கிரம் எனக்கு வர வேண்டிய 10000 எடுத்துவைங்க  என்று ஒரு குண்டைத் தூக்கிப் போட்டார்.

அம்பிகாவுக்குத் தலையே சுற்றியது. சந்தோஷப்படுவதா அல்லது அவர் கேட்ட அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு எங்கே போவது என்று திகைத்து நின்றாள்.

"என்ன அண்ணே... நிஜமாவா சொல்லுறீங்க?" என்று கேட்டவளுக்கு, அவர் கேட்ட அந்தத் தொகை ஒரு பெரிய பாரமாக நெஞ்சில் ஏறியது.

"அட ஆமா புள்ள! சட்டுபுட்டுனு கிளம்புற வேலையைப் பாருங்க. அப்புறம் முக்கியமான விஷயம்... எனக்கு வரவேண்டிய அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாயை ரெண்டு நாள்ல எடுத்து வைங்க," என்று ரங்கசாமி கறாராகச் சொன்னார்.

பத்தாயிரம் என்பது 1996-ல் ஒரு பாமரக் குடும்பத்திற்குப் மிகப்பெரிய தொகை. "அண்ணே... ராசகுட்டி அங்க போய் சம்பாதிச்சு அனுப்புவான், அதுல கழிச்சுக்கோங்கண்ணே," என்று அம்பிகா கெஞ்சலாகக் கேட்க, ரங்கசாமி விடவில்லை.

"இந்த பாரும்மா... இதெல்லாம் என்கிட்ட வச்சுக்காத! இன்னும் ரெண்டு நாள்ல காசைத் தர்றதா இருந்தா சொல்லு, இல்லன்னா வேற ஒருத்தனை அனுப்பிடுவேன்," என்று சொல்லிவிட்டுப் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் விறுவிறுவெனக் கிளம்பிப் போனார்.

ராசகுட்டிக்கு மனதிற்குள் இந்த ஊரிலேயே, தன் அத்தை மற்றும் அம்மாவின் அந்த இதமான அரவணைப்பிலேயே தங்கிவிடலாம் என்றுதான் ஆசை. ஆனால், வீட்டின் வறுமை அவன் தொண்டையை அடைத்தது.

"அம்மா... நான் கண்டிப்பா போய்த்தான் ஆகணுமா?" என்று அவன் கேட்டபோது, அம்பிகாவின் கண்களில் ஒரு கணம் கண்ணீர் எட்டிப் பார்த்தது. எந்தத் தாய்க்குத்தான் தன் பிள்ளையைப் பிரிய மனம் இருக்கும்? ஆனால், வீட்டின் நிலைமையை நினைத்து மனதைக் கல்லாக்கிக் கொண்டாள்.

"என்ன ராசகுட்டி இப்படிப் கேட்டுட்ட? நம்ம வீட்டு நிலைமை உனக்குத் தெரியும் தானேப்பா. நீ போய்ச் சம்பாதிச்சாத்தான் நம்ம கஷ்டம் தீரும்," என்று பாரமான இதயத்தோடு சொன்னாள்.

"அதுக்கில்லம்மா... அந்தப் பத்தாயிரம் ரூபாய்க்கு என்ன பண்றது?" என்று அவன் தயக்கத்தோடு கேட்க, அம்பிகா ஒரு யோசனை சொன்னாள்.

"டேய்... உன் பத்மா பெரியம்மா கிட்ட கேட்டு வாங்கிட்டு வாடா. நான் ஏற்கனவே அவகிட்டப் பேசிட்டேன். எல்லாம் ரெடியானதும் வந்து வாங்கிக்கச் சொன்னா. அப்புறமா உன் சம்பளத்துல இருந்து கொஞ்சம் கொஞ்சமா திருப்பிக் கொடுத்திடலாம்," என்று அம்பிகா சொன்னதும் ராசகுட்டிக்கு ஒரு புதிய வழி தெரிந்தது.

பத்மா பெரியம்மா, அம்பிகாவின் அக்கா. அவர்கள் குடும்பம் பக்கத்து ஊரில் ஓரளவுக்கு வசதியாகவே வாழ்ந்து வருகிறார்கள். அம்பிகா தன் கணவன் இறந்த பிறகு, அங்கு அடிக்கடி செல்வதைத் தவிர்த்து வந்தாள்; விசேஷங்களுக்கு மட்டுமே போவாள். ஆனால், இப்போது மகனின் எதிர்காலத்திற்காகத் தன் சுயமரியாதையைச் சற்றே தள்ளி வைத்துவிட்டு உதவியைக் கேட்டிருந்தாள்.

ராசகுட்டியும் சரி என்று தலையசைத்துவிட்டுத் தன் பெரியம்மா ஊருக்குக் கிளம்பத் தயாரானான்

 
இந்தக் கதையின் ஐந்தாம் பாகம்  உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் 'லைக்கும்', உங்கள் மேலான 'கருத்துகளையும்' கீழே உள்ள கமெண்ட் பகுதியில் தெரிவியுங்கள். உங்கள் ஆதரவே என்னை இன்னும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்!


தொடரும் ....