Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

 அத்தியாயம் 3

பால்காரனிடம் பாலைக் கொடுத்துவிட்டு, மிச்சமிருந்த கொஞ்சூண்டுப் பாலை எடுத்துக்கொண்டு காபி போடுவதற்காக அடுப்பங்கரைக்குச் சென்றாள் மலர். அது ஒரு மிகச் சிறிய அடுப்பங்கரை. சொல்லப்போனால் அந்த வீடே ஒரு சிறிய கூடு போலத்தான் இருக்கும். ஒரு வசதியும் கிடையாது; இயற்கை உபாதைகளைக் கழிக்க வேண்டும் என்றால்கூடக் கொல்லைப்புறத்தில் இருக்கும் காட்டுப் பகுதிக்குத்தான் செல்ல வேண்டும்.

அவள் அடுப்படியில் குனிந்து வேலை செய்வதைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்கு, அவன் அப்பா மாணிக்கம் அடிக்கடிச் சொல்லும் வார்த்தைகள் காதுகளில் ஒலித்தன.

"ஏன்டா ராசகுட்டி... என் தங்கச்சி மலரோட அழகுக்கு, டவுன்ல இருக்கிற பெரிய மிட்டா மிராசுங்க எல்லாம் அவளைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கக் கேட்க வந்தாங்கடா. ஆனா இந்தச் சிறுக்கி, எவன் பேச்சைக் கேட்டு அந்தப் பாவி குடிகாரன் கூடப் போயிட்டாளோ... இன்னைக்கு இப்படி ஒரு ஓட்டை வீட்டுல கஷ்டப்படுறாளே!"

அப்பா வருத்தப்பட்டுச் சொன்ன அந்த ஒவ்வொரு சொல்லும் இப்போது ராசகுட்டியின் கண் முன்னே நிழலாடியது.

உண்மையில் மலரின் தோற்றத்தைப் பார்த்தால், அவள் ஏதோ ஒரு பெரிய ஜமீன் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தவள் என்றுதான் அனைவரும் நினைப்பார்கள். 38 வயதிலும் குறையாத அந்தப் பொலிவு, வாளிப்பான உடல் வாக்கு, தகதகக்கும் மஞ்சள் நிறத் தொடை என எதற்கும் ஒரு குறைச்சலும் இல்லை. ஆனால், போதிய வசதி வாய்ப்புகள் இல்லாததால், அவள் உடுத்தியிருந்த அந்த அழுக்குச் சேலையும், இந்தப் பழைய குடிசை வீடும் அவளது அழகை ஏளனம் செய்வது போலத் தெரிந்தது.

அடுப்பங்கரையின் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், அடுப்பு ஊதுவதற்காக அவள் குனிந்தபோது, அவளது இடுப்பு மடிப்புகளும், அந்த அழுக்குச் சேலையின் இடுக்கில் தெரிந்த அந்தப் பேரழகும் ராசகுட்டியை மீண்டும் ஒருமுறை திகைக்க வைத்தது.

"இவ்வளவு அழகான ஒரு பொம்பளை, இந்தக் குடிகாரன் கூட வந்து இப்படிச் சீரழியணுமா?" - ராசகுட்டியின் மனதில் ஒருவிதக் கோபமும், அதே சமயம் அத்தையின் மேல் ஒருவிதத் தாளாத ஆசையும் ஒருசேரக் கிளம்பியது.

"ராசகுட்டி... நீ போய் வெளிய உக்காருடா, நான் காபி போட்டு எடுத்துட்டு வர்றேன்," என்று மலர் அத்தை சொல்லியும், அவன் அதைச் சிறிதும் அலட்டிக்கொள்ளவில்லை. அந்தச் சிறிய அடுப்பங்கரையின் ஒரு ஓரத்தில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு, அவளது ஒவ்வொரு அசைவையும் தன் கண்களால் விழுங்குவது போல ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

அந்த இடம் அவ்வளவு நெருக்கமானது. மலர் அத்தை அங்கும் இங்கும் நகர்ந்து பால் பாத்திரத்தை எடுப்பதற்கும், சர்க்கரை போடுவதற்கும் முயலும் போதெல்லாம், அவனது உடலை உரசியபடிதான் செல்ல வேண்டியிருந்தது.

அவள் அங்கும் இங்கும் நடக்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்தக் கனமான சூத்து, ராசகுட்டியின் அந்தப் பச்சை ஜட்டிக்குள் துடித்துக் கொண்டிருந்த சுன்னியை அழுத்தியபடி சென்றது. அந்தத் தற்செயலான அழுத்தம், ராசகுட்டியின் ரத்தத்தை இன்னும் சூடேற்றியது.

மலர் அத்தை அடுப்புச் சூட்டில் வேர்த்துப் போயிருந்தாள். அவள் நடக்கும்போதே தன் புடவைத் தலைப்பை எடுத்து, கழுத்திலும் மார்பிலும் வழிந்த அந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டே போனாள். அவள் அப்படித் துடைக்கும்போது சேலை சற்றே விலகி, அவளது அந்தப் பின்புறத் தொடைகளின் வழவழப்பும், இடுப்பின் மடிப்புகளும் ராசகுட்டிக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன.

ராசகுட்டி அவளது அந்தப் பின் அழகையும், அசைவுகளையும் வெறித்துப் பார்த்தபடி சிலையாக நின்றான். அத்தைக்கும் அந்தத் தீண்டல் ஒருவித சுகத்தைக் கொடுத்திருக்க வேண்டும்; அதனால்தான் அவள் இடமிருந்தும் விலகாமல், மீண்டும் மீண்டும் அவனை உரசியபடியே தன் வேலையைத் தொடர்ந்தாள்.

அந்தச் சிறிய அறையில் பாலின் மணமும், மலர் அத்தையின் வியர்வை கலந்த அந்தப் பெண்மை மணமும் சேர்ந்து ராசகுட்டியை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது.

“"ஏங்க அத்தை... மாமா இன்னும் வரலையா?"

ஒரு பெருமூச்சை வெளிவிட்டபடி, அடுப்பில் கொதிக்கும் பாலைக் கிளறிக் கொண்டே சலிப்போடு சொன்னாள்."அந்தக் குடிகாரருக்கு எங்கடா வீட்டைப் பத்தி நினைக்க இருக்கு? அவருக்கு அந்த மதுக்கடையும், அங்க இருக்குற வேலையும்தான் முக்கியம். என்னைப்பத்தி அவருக்கு என்ன கவலை?"

அவள் சொல்லும்போதே அவளது குரலில் ஒருவிதத் தவிப்பும், ஏமாற்றமும் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது 

38 வயதிலும் ஒரு பூவைப் போலப் பூத்துக் குலுங்கும் தன் அத்தையை, அந்தக் குடிகாரன் இப்படித் தனிமையில் வாட விடுகிறானே என்ற எண்ணம் ராசகுட்டியின் ரத்தத்தைக் கொதிக்க வைத்தது.

"அவர் வரமாட்டாரா அத்தை?" என்று அவன் மீண்டும் கேட்க,

"தெரியலடா... இன்னைக்கு என்ன ராவோ... என்னவோ!" என்று அவள் சொல்லிக்கொண்டே குனிந்து காபித் தூள் டப்பாவை எடுத்தாள். அவள் குனிந்த அந்தச் சமயம், அவளது இடுப்பு மடிப்புக்கும் சேலைக்கும் இடையே இருந்த அந்த இடைவெளி ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு விருந்தானது.

அப்போது அடுப்பங்கரையின் அந்த நெருக்கமான அமைதியைச் சிதைப்பது போல வெளியிலிருந்து ஒரு கரகரப்பான குரல் கேட்டது.

"ஏய்... மலரு! எங்கடி இருக்கே?"

சாராயம் குடித்துவிட்டு, தள்ளாடியபடி உள்ளே நுழைந்தார் மலரின் கணவன் பழனியாண்டி. நடக்கக்கூட முடியாமல் சுவற்றைப் பிடித்துக்கொண்டு வந்தவரைப் பார்த்த ராசகுட்டிக்குத் தலை முதல் கால் வரை அருவருப்பு மேலிட்டது.

எதோ சொல்ல வந்த பழனியாண்டி, அடுப்பங்கரையில் தன் மனைவியின் மிக அருகில் நின்றிருந்த ராசகுட்டியைப் பார்த்ததும் நின்றார். கண்கள் செருக, "அட... மருமகனே! நீ எப்ப வந்தே?" என்று குளறியபடியே கேட்டார்.

ராசகுட்டி அவரை ஒருமுறை உற்றுப் பார்த்தான். தலையில் முடி எல்லாம் கொட்டிப் போய், முகம் வீங்கி, பெரிய தொப்பையும் தொந்தியுமாக ஒரு உருவமில்லாத மனிதராகத் தெரிந்தார். 38 வயதிலும் ஒரு தேவதையைப் போல ஜொலிக்கும் தன் மலர் அத்தை எங்கே... இந்த அழுக்கு மனிதன் எங்கே?

"எந்தக் கோணத்துல பார்த்தாலும் என் அத்தைக்கு இவன் கால் தூசிக்குக்கூட வரமாட்டான். இவனைப் போய் எப்படித்தான் என் அத்தை காதலிச்சு, இந்த நரகத்துல வந்து விழுந்தாளோ?" என்று ராசகுட்டியின் ரத்தம் கொதித்தது.

யோ... வந்துட்டியா?" என்று மலர் அத்தை சலிப்புடன் வெளியே வர, சாராய வாடையுடன் தள்ளாடியபடி நின்றார் பழனியாண்டி.

"அடியே... மழை வரப் போகுதாம். வாய்க்கால்ல இருக்கிற மேடைத் தோண்டித் தண்ணி போற மாதிரி வழியைத் திருப்புடான்னு அந்தப் பய குமரேசன் சொல்லிட்டுப் போறான்," என்று குளறியபடியே சொல்லிவிட்டுத் திண்ணையில் அப்படியே சாய்ந்தார்.

மலர் அத்தைக்கு ஆத்திரம் தலைக்கு ஏறியது. "அடப் பாவி மனுஷா... ஒரு ஆம்பளையா இருந்து என்ன பிரயோஜனம்? அடுப்பங்கரைக்கும் நாந்தான் போகணும், வெளி வேலைக்கும் நாந்தான் போகணும். எல்லாம் என் நேரம்!" என்று முணுமுணுத்தபடி, கையில் இருந்த காபியை அவரிடம் நீட்டினாள்.

அவர் அதை வாங்கிக் குடித்துவிட்டுப் போதையில் அங்கேயே சரிய, மலர் அத்தை ராசகுட்டியின் பக்கம் திரும்பினாள். அவளது முகத்தில் அந்தப் பதற்றம் இன்னும் அவளது அழகைக் கூட்டிக் காட்டியது.

"ராசகுட்டி... நீ இங்கேயே இருப்பா. நான் போயிட்டு வாய்க்கால்ல அந்தத் தண்ணி போற வழியைத் தோண்டிட்டு வந்திடுறேன். இல்லன்னா மழை பெய்ஞ்சா தண்ணி உள்ள வந்து பயிர் எல்லாம் நாசமாகிடும்,"

அத்தை இருங்க... நானும் வர்றேன்," என்று ராசகுட்டி பதட்டமாகச் சொல்லிக்கொண்டே ஓடிவந்து அந்தப் பழைய சைக்கிளைப் பற்றினான். "நீங்க பின்னாடி உட்காருங்க அத்தை, நான் ஓட்டுறேன்," என்று அவன் சொல்ல, மலர் அத்தை அவனை ஒருமுறை ஏறிட்டுப் பார்த்தாள்.

"பரவால்லடா... நீ முன்னாடி ஏறிக்கோ, நான் ஓட்டுறேன். எனக்குப் பழக்கம்தான்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, அவனுக்கு வழிவிடுவதற்காகத் தன் ஒரு காலைத் தூக்கி சைக்கிளின் மறுபக்கம் போட்டு நின்றாள்.

அவள் காலைத் தூக்கிப் போட்ட அந்த ஒரு நொடி... ஏற்கனவே முழங்காலுக்கு மேல் செருகப்பட்டிருந்த அந்தச் சேலை, இன்னும் கொஞ்சம் மேலே விலகி அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடையின் முழு அழகையும் அப்பட்டமாக ராசகுட்டியின் கண்களுக்குக் காட்டியது

ராசகுட்டி மெல்ல முன் பாரில்   ஏறி அமர்ந்து கொண்டான். அவனது பின்புறம், மலர் அத்தையின் அந்த முப்பத்தாறு அங்குல இளகிய மார்புகளுக்கு மிக நெருக்கமாக இருந்தது.

மலர் அத்தை சைக்கிளை மிதிக்கத் தொடங்கினாள். அவளது முழங்கால்கள் ஒவ்வொன்றாக ஏறி இறங்கும்போது, அவளது அந்தப் பருத்த தொடைகள் ராசகுட்டியின் இடுப்புப் பக்கவாட்டில் உரசின

அத்தையின் அந்த மாமிசத் தீண்டலில் கட்டுக்கடங்காமல் துடிக்கத் தொடங்கியது.

சைக்கிள் ஒவ்வொரு மேடுபள்ளத்தில் ஏறி இறங்கும்போதும், மலர் அத்தையின் அந்தப் பெரிய மார்புகள் ராசகுட்டியின் முதுகில் அழுத்தமாக வந்து மோதித் தெறித்தன.

"அத்தை... பார்த்து ஓட்டுங்க!" என்று அவன் சொல்லும்போது, அவனது குரலில் ஒருவிதக் காம நடுக்கம் இருந்தது.

"பயப்படாதடா... அத்தை இருக்கேன்ல!" என்று அவள் சொல்லும்போது, அவளது சூடான மூச்சுக் காற்று ராசகுட்டியின் பிடரியில் பட்டு அவனை ஒருவிதப் போதையில் தள்ளியது. அந்த இருட்டிலும், வயல்வெளிப் பாதையில் மழையின் வாசனை வீசத் தொடங்க... அத்தையும் மருமகனும் மட்டும் அந்தச் சைக்கிளில் ஒரு ரகசியப் பயணத்தைத் தொடர்ந்தார்கள்.

அந்தச் சிறிய நிலத்திற்கு வந்து சேர்ந்ததும், மளமளவென வேலை தொடங்கினாள் மலர் அத்தை. பயிர் விளைந்திருக்கும் அந்த நிலத்திற்குத் தண்ணீர் பாயும் வழியைச் சரி செய்ய, மம்முட்டியைத் கையில் எடுத்தாள். அதற்குள் வானம் கருக்கத் தொடங்கி, லேசாகத் தூறல் போட ஆரம்பித்தது.

"ராசகுட்டி... நீ அந்த மோட்டார் ரூம்லேயே இருப்பா. இதோ இப்பவே தண்ணிப் பாதையை அடைச்சிட்டு வந்திடுறேன்," என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் சேலையை இடுப்பில் நன்றாக இறுக்கிக் கட்டிக்கொண்டு சேறும் சகதியுமான வயலுக்குள் இறங்கினாள்.

அந்தச் சிறிய மோட்டார் ரூமின் ஓரத்தில் நின்றபடி ராசகுட்டி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

"பாவம் என் அத்தை... வீட்டுலயும் எல்லா வேலையையும் இழுத்துப் போட்டுச் செய்யுது. இங்கயும் ஒரு ஆம்பளைக்கு நிகரா மம்முட்டி பிடிச்சு வேலை பார்க்குதே!"

என்று நினைக்கும்போது அவனது நெஞ்சு விம்மியது

அதற்குள் மழை 'பொல பொல'வென வெளுத்து வாங்கத் தொடங்கியது. இடியும் மின்னலுமாக வானம் பிளக்க, அந்தப் பெருமழையில் மலர் அத்தை தனி ஆளாக நின்று மம்முட்டியால் மண்ணை வெட்டிப் பாதையை அடைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

மழையில் நனைந்த அவளது சேலை, அவளது உடல்வாகோடு அப்பட்டமாக ஒட்டிக்கொண்டது. அவளது அந்த மஞ்சள் நிறப் பருத்தத் தொடைகளும், மார்பின் வளைவுகளும் மழையில் நனைந்து ஜாக்கெட்டுக்குள் எடுப்பாகத் தெரிந்தாலும்... ராசகுட்டியின் கண்களுக்கு இப்போது அது காமமாகத் தெரியவில்லை.

சேற்றில் கால் வழுக்க, மழையில் கண்கள் தெரியாமல் துடைத்துக் கொண்டே மலர் அத்தை மம்முட்டியை ஓங்கி வீசிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் போராட்டத்திற்கு இடையே, எதிர்பாராத விதமாக ஒரு காய்ந்த முள்ளில் அவளது சேலை மாட்டி, 'சர்ர்ர்ர்' என்ற சத்தத்துடன் கிழிந்தது

அத்தை... விடுங்க, நான் வர்றேன்!" என்று கத்தியபடி, ராசகுட்டி அந்த மோட்டார் ரூமில் இருந்து மழையில் குதித்து அவளை நோக்கி ஓடினான்.

மலர் அத்தை சட்டென்று திரும்பிப் பார்த்தாள். ஒரு பத்து நிமிடம் தான் படும் கஷ்டத்தைக் கூடத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாமல், மழையையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓடி வரும் தன் மருமகனைப் பார்த்தபோது, அவளுக்கு அவன் அண்ணன் மாணிக்கமாகவே தெரிந்தான். அந்தக் கணத்தில் அவளது கண்களில் மழையோடு சேர்ந்து கண்ணீரும் வழிந்தது.

ஓடி வந்த ராசகுட்டி, தன் கைலியைத் தூக்கித் தொடை தெரிய மடித்துக் கட்டிக் கொண்டான். அருகிலிருந்த இன்னொரு மம்முட்டியை எடுத்தவன், "அத்தை... நீங்க ஓரமா நில்லுங்க," என்று சொல்லிவிட்டு மின்னல் வேகத்தில் வேலையில் இறங்கினான்.

மழை 'தொப் தொப்'பென்று அவர்கள் மேல் விழுந்து கொண்டிருந்தது. ஆனால், 19 வயது இள ரத்தம் பாய்ந்த ராசகுட்டி ஒரு பம்பரம் போலச் செயல்பட்டான். மம்முட்டியை ஓங்கி மண்ணில் இறக்கி, அந்தத் தண்ணீர்ச் சீற்றத்தை அணைக்க அவன் காட்டிய வேகம் மலர் அத்தையை வியக்க வைத்தது. அவளை ஒரு சொட்டு வேலை கூடச் செய்ய விடாமல், அத்தனைப் பாரத்தையும் தன் தோளில் ஏற்றிக் கொண்டான்.

மழையில் நனைந்த அவனது அந்த முரட்டுத் தொடைகள், ஒரு முதிர்ந்த ஆண் மகனைப் போலக் கம்பீரமாக இருந்தன. அவன் மம்முட்டியைத் தூக்கி வீசும் போதெல்லாம், அவனது கைச் சதைகள் ஏறி இறங்கி அவனது திரட்சியான உடலமைப்பைக் காட்டின. 19 வயதிலேயே அவனது அந்த ஆளுமையையும், தன் மேல் அவன் காட்டும் அந்த அக்கறையையும் பார்த்த மலர் அத்தைக்கு, உடலெங்கும் ஒருவிதப் பெருமிதம் கலந்த சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.

ஒரு மணி நேரம் ஆக வேண்டிய வேலையை, தன் இளமை முறுக்கால் அரை மணி நேரத்திலேயே முடித்து முடித்தான் ராசகுட்டி. இருவரும் நனைந்தபடியே அந்தப் பம்செட் அறைக்கு வந்து சேர்ந்தனர். வந்த வேகத்தில் ராசகுட்டிக்குத் தொடர்ச்சியாகப் பலமான தும்மல் வரத் தொடங்கியது.

"ஐயோ... குட்டி! என்னடா இது... நல்லா நனைஞ்சிட்டயே," என்று பதறிய மலர் அத்தை, அவனருகே வந்து தன் கையில் இருந்த உலர்ந்த துண்டால் அவன் தலையைத் துடைத்துவிட்டாள்.

"ராசகுட்டி, இந்த நனைஞ்ச கைலியை அவிழ்த்துப்போடுடா. இங்க உள்ளே என்னோட பாவாடை ஒண்ணு காய்ஞ்சு போயிருக்கு, அதை இடுப்புல கட்டிக்கோ," என்று சொல்லிவிட்டு, காய்ந்த விறகுகளை எடுத்து வெளியே திண்ணையில் தீ மூட்டினாள். அந்தத் தீயின் கதகதப்பில் கொஞ்சம் காபி போட்டுக்கொண்டு உள்ளே வந்தவளுக்குப் பேரதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

மழையில் நனைந்ததால் ராசகுட்டியின் உடலில் குளிர் ஏறி, அது அப்படியே கடுமையான காய்ச்சலாக மாறியிருந்தது. அவனால் நிற்க முடியாமல் தரையிலேயே சுருண்டு கிடந்தான்.

"டேய் ராசகுட்டி... என்னடா ஆச்சு?" என்று அலறியபடி ஓடிவந்து அவன் கழுத்தில் கை வைத்தாள். அனல் போலக் கொதித்தது உடல்.

"ஐயோ... குட்டி! காய்ச்சல் அடிக்குதேடா!" என்று பதறியவள், தரையில் கிடந்த அவனது தலையை மெல்லத் தூக்கித் தன் மடியில் கிடத்தினாள்.

வெளியே இடியும் மின்னலுமாக மழை வெளுத்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தது. 1996-ல் போன் வசதி கிடையாது; யாரிடமும் உதவி கேட்க முடியாது. மழை நின்றால்தான் மருத்துவரிடம் அழைத்துச் செல்ல முடியும்.

"எல்லாம் என்னால வந்த வினை...  நான் செய்ய வேண்டிய வேலையை நீ செஞ்சு இப்படி ஆகிட்டியேடா," என்று மலர் அத்தை கலங்கினாள்.

நேரம் ஆக ஆக ராசகுட்டியின் நடுக்கம் அதிகமானது. குளிரில் அவன் பற்கள் கிடுகிடுக்க, மயக்க நிலையில் அத்தையின் மடியைத் தேடினான்

ஒவ்வொரு நொடியும் ராசகுட்டியின் உயிருக்கே ஆபத்தாகப் போய்க்கொண்டிருந்தது. அவனது உடல் அனலாகக் கொதிப்பதும், அடுத்த நிமிடம் குளிர் நடுக்கத்தில் அவன் கண்கள் சொருகுவதும் மலர் அத்தையை நிலைகுலைய வைத்தது. இந்தச் சூட்டைக் குறைக்கவில்லை என்றால், அவன் உயிரை விடுவதற்கும் வாய்ப்பு இருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.

அப்போதுதான் மலருக்கு அந்த விபரீதமான யோசனை வந்தது. அது எந்த அளவுக்குக் கை கொடுக்கும் என்று தெரியவில்லை; ஆனால் தன் கண்முன்னே துடிதுடிக்கும் மருமகனைக் காப்பாற்ற அவள் எந்த எல்லைக்கும் போகத் துணிந்தாள்.

சட்டென்று எழுந்தவள், அந்தச் சிறிய மோட்டார் அறையின் ஒற்றைச் ஜன்னலையும், கதவையும் பலமாகத் தாழிட்டாள். வெளியே இடியும் மின்னலும் அந்த அறையை அதிர வைத்துக் கொண்டிருந்தன.

மெல்ல ராசகுட்டியின் முன் வந்தவள், தன் தோளில் இருந்த அந்த நனைந்த சேலையின் முந்தானையை மெல்ல உருவினாள். 'சலசல'வென்ற சத்தத்துடன் அந்தச் சேலை தரையில் விழுந்தது.

 ஆம், யாரும் நினைத்துக்கூடப் பார்க்காத ஒரு முடிவு - தன்னுடைய உடல் வெப்பத்தின் மூலம் அவன் உடலில் ஏறியிருக்கும் அந்த நச்சுக்காய்ச்சலை இறக்க அவள் முடிவெடுத்தாள்.

மின்னல் வெட்டும் அந்த மங்கலான வெளிச்சத்தில், மலர் அத்தையின் அந்தப் பருத்தத் தொடைகளும், ஜாக்கெட்டுக்குள் சிறைப்பட்டிருந்த அந்தப் பிரம்மாண்டமான மேடுகளும் ஒரு தேவதையைப் போலத் தெரிந்தன.

"உசுரு போற நிலைமையில இருக்கிற புள்ளைய இப்படியே விட்டுட முடியாது... என் மானத்தை விட என் அண்ணன் புள்ளையோட உசுருதான் எனக்கு முக்கியம்!"

என்று மனதிற்குள் வைராக்கியம் கொண்டவள், நனைந்திருந்த தன் ஜாக்கெட்டையும் மெல்லக் கழற்றி எறிந்தாள். 38 வயதின் பழுத்த கனி போன்ற அவளது அந்தத் தகிக்கும் தேகம், இப்போது ராசகுட்டியின் குளிர் நடுக்கத்தைத் தீர்க்கத் தயாரானது.

 

இந்தக் கதையின் மூன்றாம் பாகம்  உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் 'லைக்கும்', உங்கள் மேலான 'கருத்துகளையும்' கீழே உள்ள கமெண்ட் பகுதியில் தெரிவியுங்கள். உங்கள் ஆதரவே என்னை இன்னும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்!

தொடரும் ...