వల్లీ

[venkujkc1984]

5. రంగారావు గారి కోరిక తీరేనా 

5.1 మొదటి రాత్రి

రంగారావు ఎన్నాళ్ళ నుంచో ఎదురుచూస్తున్న ఆ అపురూపమైన, ప్రత్యేకమైన క్షణం ఎట్టకేలకు రానే వచ్చింది. తన మనసులోని ఆశలన్నీ ఒక రూపు దాల్చే శుభ ఘడియ అది. ఆ రోజు రాత్రి, సమయం ఎనిమిది గంటలు. ఆయన ఇంకెక్కడా ఆలస్యం చేయకుండా ప్రసాద్  ఇంటికి చేరుకున్నాడు.

రంగారావు వారి ఇంటి తలుపు తట్టగానే, లోపల ఉన్న వల్లీ, ప్రసాద్ ఇద్దరూ ఆత్రుతగా తలుపులు తెరిచి, అతన్ని లోపలికి ఆహ్వానించారు. రంగారావు ఏదో ఒక గొప్ప కార్యం సాధించబోతున్నట్లు చిరునవ్వుతో లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. వల్లీ, ప్రసాద్ అతన్ని సోఫాలో కూర్చోబెట్టి, కుశల ప్రశ్నలు వేశారు. రంగారావు కూడా వారి యోగక్షేమాలు అడిగి తెలుసుకుంటూ, ప్రసాద్ తో ఊరి కబుర్లు మొదలుపెట్టాడు. మాటలతో వాతావరణాన్ని మరింత తేలికపరిచే ప్రయత్నం చేశాడు.

కానీ, అతని కళ్ళు మాత్రం మాటిమాటికీ వల్లీ వైపు చూస్తూనే ఉన్నాయి. ఆమెను చూస్తూ లోలోపల ఆనందంతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నారు. ఆమె నిశ్శబ్దం, ఆమె కళ్లలో ఉన్న భయం, ఆందోళన ఆయనకు మరింత ఉత్సాహాన్ని ఇస్తున్నాయి. ఆ రోజు రాత్రి, ఆ ఇంట్లో ఒక కొత్త అధ్యాయం ప్రారంభం కాబోతున్నది, ఆ విషయం ఆ ముగ్గురికీ స్పష్టంగా తెలుసు.

ప్రసాద్, వల్లీ ఇద్దరూ కూడా తమ మనసుల్లోని బాధను దిగమింగుతూ, ఇచ్చిన మాటకి కట్టుబడి, రంగారావు గారితో మామూలుగానే మాట్లాడుతున్నారు. కానీ, వారి మాటల్లో ఏదో తేడా, కళ్ళల్లో ఏదో అలజడి స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. 

ఆ సంభాషణ సాగుతున్న కొద్దిసేపటికి వల్లీ వంట ముగించి, డైనింగ్ టేబుల్ మీద అన్ని రకాల వంటకాలతో సర్ది, వచ్చి రంగారావు గారిని భోజనానికి ఆహ్వానించింది. ఆమె నడుచుకుంటూ వెళ్తున్నప్పుడు, రంగారావు గారి చూపు ఆమె వెంటే పయనించింది.

డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద రంగారావు గారిని కూర్చోబెట్టి, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ అతనికి సపర్యలు చేస్తూ, ప్రేమగా, ఆప్యాయంగా వడ్డిస్తూ ఉంటే, రంగారావు గారు మాత్రం దానికి ససేమిరా అన్నారు. "మీరిద్దరూ కూడా నాతో పాటే కూర్చోవాలి, లేకపోతే నాకు మనసొప్పదు," అని ఆయన పట్టుబట్టారు. తప్పక, ఆ క్షణంలో ఆయన ఆజ్ఞను కాదనలేక, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ అతనితో పాటు కూర్చుని భోజనం పూర్తి చేశారు. వల్లీ చేసిన రుచికరమైన వంటలు ఎంతగానో నచ్చడంతో రంగారావు ఆమెను మనస్ఫూర్తిగా, బహిరంగంగా మెచ్చుకున్నాడు. ఆ మెప్పు మాటలకు, వల్లీ సిగ్గుతో తల దించుకుంది. భోజనం ముగిసింది, కానీ అసలు కథ అప్పుడే మొదలుకాబోతోంది. 


భోజనం తర్వాత, ఆ ఇద్దరి మనసుల్లోనూ ఏదో తెలియని అలజడి. ప్రసాద్ వల్లీని పక్కకు తీసుకువెళ్ళాడు. అతని హృదయం బరువెక్కింది. నెమ్మదిగా, ఆమె చేతులను తన చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. ఆ స్పర్శలో ఆప్యాయత, ఆవేదన రెండూ కలగలిసి ఉన్నాయి. 

“వల్లీ,”  అని పిలిచాడు, మెల్లగా. అతని స్వరం వణుకుతోంది, లోపల జరుగుతున్న సంఘర్షణను బయట పెడుతున్నట్టు. “నేను... నేను ఈ రాత్రికి బయటకి వెళ్తున్నాను.”  ఆ మాటలు చెప్పడానికి అతనికి ఎంత శక్తి కావాల్సి వచ్చిందో అతని ముఖం స్పష్టంగా చెప్పింది.

వల్లీ అతని కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూసింది. ఆ చూపులో ప్రశ్న లేదు, సందేహం లేదు. ఆమెకు అర్థమైంది. 

“ఏవండీ...” ఆమె గొంతులో భయం, బాధ కలగలిపి ఉన్నాయి. ఆ పిలుపులో ఆగిపోయిన ఎన్నో ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.

“వల్లీ,” ప్రసాద్ ఆమె చేతులను మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. ఆ పట్టులో ధైర్యం చెప్పడం ఉంది, తనను తాను నియంత్రించుకోవడం ఉంది. 

“నా గురించి ఏ మాత్రం భయం పెట్టుకోవద్దు,” అతను స్థిరంగా చెప్పడానికి ప్రయత్నించాడు. “రేపటి నుంచి నేను నీతో ఎలా ఉంటానో అని కూడా ఆలోచించకు. నీ మీద నా నమ్మకం, గౌరవం, ప్రేమ ఎప్పటికీ అలానే ఉంటాయి. ఎప్పటికీ...” అతని గొంతు ఆగిపోయింది. కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఆ ప్రేమ ఎప్పటికీ నిలిచి ఉంటుందనే మాటే అతని కన్నీళ్ళకు కారణమైంది.

వల్లీ కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఏమి మాట్లాడాలో, ఎలా స్పందించాలో ఆమెకు తోచలేదు. 
ప్రసాద్ దీర్ఘంగా నిట్టూర్చాడు. “ఈ రాత్రిని... ఈ రాత్రిని అతనితో పంచుకో. వేరే ఆలోచనలు పెట్టుకోకుండా...” అతను మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు.

వల్లీ కన్నీళ్లు ధారగా కారాయి. ఆమె ప్రసాద్ చేతులను గట్టిగా పట్టుకుంది. “నాకు... నాకు అర్థం అవుతోంది” ఆమె తడబడుతూ చెప్పింది. “కానీ...” ఆ 'కానీ' వెనుక ఉన్న వేదన అంతులేనిది. ఆమెకు కర్తవ్యం తెలుసు, కానీ మనసు అంగీకరించలేకపోతోంది.

“వల్లీ,” ప్రసాద్ ఆమె కన్నీళ్లు సున్నితంగా తుడిచాడు. “నేను నీకు ఏమీ చెప్పలేను. కానీ... కానీ ఇది మనకోసం. మన సంసారం కోసం.” అతని మాటల్లోని నిస్సహాయత, ఆ క్షణంలో వారిద్దరి భవిష్యత్తు కోసం చేస్తున్న త్యాగం స్పష్టంగా కనిపించింది.

అతని మాటల్లో భార్య పట్ల ప్రేమ, తన కర్తవ్యం పట్ల బాధ్యత, అంతకు మించి ఏదో తెలియని ఆవేదన ధ్వనించాయి. వల్లీ అతని కళ్ళల్లోకి చూసింది. ఆమెకు అర్థమైంది.

“మీరు... మీరు జాగ్రత్త” ఆమె మెల్లగా అంది. ఆ మాటలో అతని బాధను అర్థం చేసుకున్న భార్య యొక్క ప్రేమ, అంగీకారం రెండూ ఉన్నాయి.

ప్రసాద్ సమాధానంగా ఆమె తల మీద ఎంతో ప్రేమగా ముద్దు పెట్టుకున్నాడు. “నువ్వు కూడా జాగ్రత్త,” అన్నాడు. 

తర్వాత ప్రసాద్ రంగారావు గారి దగ్గరకు వెళ్ళాడు. అతని ముఖంలో ఏదో తెలియని నిశ్చలత్వం. “నేను బయటకి వెళ్తున్నాను,” అన్నాడు. “ఈ రాత్రికి రాను.”

రంగారావు ప్రసాద్ ముఖంలోకి చూశాడు. ఆయనకు అర్థమైంది. ఆయన తలూపాడు. “సరే,” అన్నాడు. ఆ ఒక్క మాటలో ఆయన అనుమతి, అర్థం చేసుకున్న భావన రెండూ ఉన్నాయి.

ప్రసాద్ మెల్లగా బయటకు నడిచాడు. అతని అడుగులు బరువెక్కినట్టు ఉన్నాయి. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. రాత్రి చీకటిలో అతను కలిసిపోయాడు.

వల్లీ ప్రసాద్ ని సాగనంపి, తలుపు వేసి వచ్చింది. వల్లీ ఆ తలుపుని మెల్లిగా మూసి, తాళం వేసింది. ఆ రాత్రి అతను తిరిగి రాడని ఇద్దరికీ తెలుసు. ఇప్పుడు ఆ గదిలో ఇద్దరే ఉన్నారు. 
వాతావరణం ఉత్కంఠభరితంగా మారింది. 

ఆ రాత్రి (నుంచి) వల్లీ ఇక రంగారావు గారిదే. 

ఎంతగానో కోరుకున్న ఆమె ఇప్పుడు అతనికి ఎదురుగానే ఉంది. రంగారావు హృదయం ఉద్వేగంతో ఉప్పొంగుతోంది. అతని కళ్ళల్లో కాంక్ష, ఆరాధన, ప్రేమ కలగలసి మెరుస్తున్నాయి. అవి వల్లీ హృదయాన్ని కలవరపెడుతున్నాయి.

వల్లీ మాత్రం తల దించుకుని, సంకోచంతో నిలబడి ఉంది. ఆమె కాళ్ళు వణుకుతున్నాయి. ఆమె ముఖంలో భయం, బెరుకు, నిశ్శబ్దం అన్నీ కలిసిపోయాయి. ఆమె గొంతులో మాట పెగలడం లేదు. ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. తన భర్త మాటలు, తన సంసారం గుర్తుకు వస్తున్నాయి. ఈ పరిస్థితికి తను ఎంతమాత్రం సిద్ధంగా లేనట్టుగా ఆమె శరీరం, మనసు ప్రతిఘటిస్తున్నాయి.

వల్లీ కంటే ఆరేళ్లు పెద్దవాడైన రంగారావు, మొదటి భార్య అనారోగ్యంతో దూరం కావడంతో చాలా ఏళ్లు ఒంటరిగా, శారీరక సాన్నిహిత్యానికి దూరమయ్యాడు. వల్లీ అందం, పద్ధతి, మంచితనం ఆయన్ని ఆకర్షించాయి. ఆమెతో సుఖం పంచుకోవాలనే కోరికతో తప్పొప్పులు పక్కనపెట్టి ఆమెను కోరుకున్నారు. ఆ విషయాలు గుర్తొచ్చి ఇప్పుడు ఆమె కళ్లలోకి చూడలేకపోతున్నాడు.

వల్లీకి ఆయన మనసులోని భావాలు అర్థమయ్యాయి. చాలా భారంగా, మౌనంగా, ఎంతో బాధతో ఆమె పడక గదిలోకి నడిచింది. గొంతు తడబడుతూ, “రండి” అని ముక్తసరిగా పిలిచింది. అతను వెంటనే ఆమె వెంటే వెళ్లాడు. వల్లీ మంచం వైపు చూపిస్తూ, “కూర్చోండి” అంది. అది ఇంతకాలం ఆమె, ఆమె భర్త వల్లీ ప్రసాద్ మాత్రమే పంచుకున్న పడక గది. ఆ పడక గది మధ్యలో, వారి సంసారానికి చిహ్నంగా, ప్రేమకు పునాదిగా ఉన్న ఆ పెద్ద మంచంపై, ఇప్పుడు ఒక పరాయి మగాడు కూర్చుని ఉన్నాడు. 

ఆ పరాయి మగాడే మరికొద్దిసేపట్లో ఆమె (జీవితం) లోకి ప్రవేశించబోతున్నాడు. 

“నేను వెళ్లి మీకు తాగడానికి పాలు తీసుకొని వస్తాను” అంటూ ఆమె గది దాటబోతుండగా, రంగారావు ఆపాడు. “పర్లేదు వల్లీ, ఇలా రా” అని పిలిచాడు. ఆ మాట అంటున్నప్పుడు, ఆయన చూపులు ఆమె నడుము వంపుల మీదుగా కదులుతున్నాయి. వల్లీ వెనక్కి తిరిగి, అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ మంచం దగ్గరకు వచ్చింది. 

రంగారావు వల్లీని తన పక్కన కూర్చోమన్నాడు. ఆమె సంశయించింది. కన్నీరు ధారగా కారుతోంది. అది అర్థం చేసుకున్న రంగారావు లేచి నిలబడ్డాడు. రంగారావు మెల్లగా ఆమె వైపు అడుగులు వేశాడు. ఆయన కళ్ళు ఆమె ముఖం మీదే ఉన్నాయి. ఆయన ముఖంలో ప్రేమ, ఆరాధన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. "వల్లీ..." ఆయన గొంతులో ఏదో తెలియని ఆర్తి.

వల్లీ తల ఎత్తకుండానే కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె గుండె వేగం మరింత పెరిగింది. ఆమె శ్వాస వేగంగా మారింది.

“వల్లీ...” రంగారావు ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె చేతిని మెల్లగా తాకాడు. ఆ స్పర్శకు వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె కళ్ళు తెరిచి ఆయన వైపు చూసింది.

ఆయన కళ్ళల్లోని ప్రేమను చూసి ఆమె మనసు మెత్తబడింది. ఆమె పెదవులు మెల్లగా కదిలాయి. “ఏమండీ...” ఆమె గొంతు వణుకుతోంది.

రంగారావు ఆమె చేతిని మరింత గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. “వల్లీ, భయపడకు. నేను ఏమీ చేయను. నీ ఇష్టం లేకుండా ఏదీ జరగదు.” 

వల్లీ కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి. ఆమె తలూపింది. ఆమె మనసులో భయం, బెరుకు తొలగిపోయి, ఏదో తెలియని భావం చోటు చేసుకుంది. ఆమె భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి దగ్గరకు తీసుకున్నాడు. “పర్వాలేదు” అన్నట్లుగా ఆమె వీపు మీద నెమ్మదిగా తట్టారు. అతని స్పర్శకు వల్లీ శరీరం పులకరించింది.

రంగారావు ప్రేమ
వల్లీ “నీకు తెలుసు కదా, నేను ఎంతగా నిన్ను కోరుకుంటున్నానో, మళ్ళీ చెప్తున్నా నీకు ఎలాంటి ఇబ్బంది కలిగించను, నన్ను నీతో కలవనీ..” అని
 
అతను ముందుకి వంగి ఆమె ముఖం మీద ముద్దు పెట్టబోతూ ఉంటే ఆమె తన ముఖాన్ని ఒక పక్కకి తిప్పేసింది. అయినా అతను చిన్నబుచ్చుకోలేదు. ఆయనకు తెలుసు ఆమె ఎంత పద్దతిగా ఉంటుందో. పరాయి మగవాడిని కన్నెత్తయినా చూడని వ్యక్తి ఆమె. అందుకే పరిస్థితుల దృష్ట్యా, అయిష్టంగా అయినా తన కోరిక తీర్చటానికి ఒప్పుకున్న ఆమెను ఆయన ఇప్పుడు ఇబ్బంది పెట్టదలుచుకోలేదు. 

రంగారావు మాటలు
“వల్లీ, నీ కళ్లల్లోని కన్నీళ్లు నా గుండెను తడిపేస్తున్నాయి. నేను నిన్ను బాధపెట్టాలని అనుకోవడం లేదు. నాకు కావలసింది నీ సంతోషం. నువ్వు బాధపడవద్దు. నీ ఇష్టం లేకుండా ఏమీ జరగదు. నీ సంతోషమే నాకు ముఖ్యం.”

కొద్దిసేపు ఆమెను అలా కౌగిలిలో బంధించి, ఆమె వీపు నిమురుతూ మరింతగా ఆమెను ఓదార్చారు. ఆమెను ఓదార్చినట్లుగా ఓదార్చిన అతను, చెయ్యిని కిందకి జరిపి వల్లీ నడుము చుట్టూ వేసి దగ్గరగా హత్తుకున్నాడు. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. రంగారావు ఆమెను కౌగిలించుకున్నాడు. 

భర్తకు తప్ప ఇప్పటివరకు మరెవరికీ దక్కని ఆమె ఇప్పుడు రంగారావు గారికి దక్కబోతోంది.

వల్లీ కళ్ళు మెల్లగా తెరిచింది. ఆమె దృష్టి రంగారావు గారి వైపు మళ్ళింది. ఆ గదిలో నిశ్శబ్దం, బయట కురుస్తున్న వర్షపు చినుకుల శబ్దం తప్ప మరొకటి లేదు. ఆమె కళ్ళ అంచుల్లో నీటి బిందువులు మెరుస్తున్నాయి. మాట పెగలడానికి కొంత సమయం తీసుకుంది.

“మీరు... మీరు మంచివారు,” ఆమె గొంతు వణుకుతూ అంది. “నా భర్త ప్రాణాలను కాపాడారు. ఆయన ఆరోగ్యాన్ని నిలబెట్టారు. దీనికి నేను మీకు ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను.” ఆమె కృతజ్ఞత, నిస్సత్తువ కలగలిసిన భావంతో నెమ్మదిగా పలికింది. ఆమె కళ్ళల్లోని భావం రంగారావు ని కదిలించింది.

రంగారావు నిట్టూర్చాడు. ఆ నిట్టూర్పులో పశ్చాత్తాపం, ఆందోళన ఉన్నాయి. “లేదు వల్లీ, నేను అంత మంచివాడిని కాను,” రంగారావు గంభీరంగా అన్నాడు. ఆయన మాటల్లోని నిజాన్ని దాచుకోదలుచుకోలేదు.

ఆయన చూపు వల్లీపై స్థిరపడింది. “నిజం చెప్పాలంటే, నీ అందం... నీ రూపం నన్ను కట్టిపడేసింది. నీ మీద నాకు ఉన్న కోరికను దాచుకోలేకపోయాను. అందుకే ఈ పరిస్థితిని అవకాశంగా తీసుకున్నాను.” ఆయన తన మనసులోని సంఘర్షణను ఆమె ముందుంచాడు.

వల్లీ కళ్ళల్లోని నీరు ఆవిరై, అక్కడ ఒక రకమైన అర్థం చేసుకునే భావం వచ్చింది. “అది మీ తప్పు కాదు,” ఆమె బదులిచ్చింది. ఆమె గొంతులో నింద లేదు, కేవలం పరిస్థితిని అంగీకరించే ధోరణి ఉంది. 

“మీరు పడ్డ సంఘర్షణ, మీ పరిస్థితిని నేను అర్థం చేసుకున్నాను. మీరు దయతోనే నా భర్తకు సహాయం చేశారు, కానీ ఆ సహాయంలో మీ మనసులోని కోరిక కూడా ముడిపడి ఉంది. దయచేసి నా పరిస్థితిని కూడా అర్థం చేసుకోండి.” ఆమె మొహంలో ఒక విధమైన దీనత్వం, అదే సమయంలో స్థైర్యం కనిపించాయి.

రంగారావు ఆమె మాటలకు “అర్థం చేసుకున్నాను వల్లీ,” అని మృదువుగా అన్నాడు. 

“నాకు నీ మీద ఉన్న ఈ గాఢమైన ఇష్టం వల్లనే... మీ నిస్సహాయతను, ఈ పరిస్థితిని ఆసరాగా చేసుకుని, ఎలాగైనా నిన్ను నాదానిగా చేసుకోవాలి అనుకున్నాను. అది స్వార్థమే. కానీ నన్ను నమ్ము, మీ గౌరవానికి, పరువుకు ఎట్టి పరిస్థితులలోను భంగం కలిగించను. నీ ఇష్టానికి వ్యతిరేకంగా నేను ఏమీ చేయను. ఇప్పుడు కూడా... నీ మనసులోని మాటను, నీ ఇష్టాన్ని నేను గౌరవిస్తాను.”

ఆయన మాటల్లో నిజాయితీ కనిపించింది. “నీ కోసం ఎన్నో రోజులు, ఎన్నో నెలలు వేచి చూసాను. నిన్ను పొందాలనే కోరిక నా మనసులో బలంగా ఉంది. ఇన్నాళ్ళకి... నా ప్రేమకు, నా కోరికకు... ప్రతిఫలంగా నిన్ను పొందగలిగే అదృష్టం దక్కింది.” 

ఆయన ఒక క్షణం ఆగి, తన తప్పును ఒప్పుకున్నాడు. “నేను మీ అవసరాన్ని అవకాశంగా తీసుకున్నాను, అది తప్పే, కాదనను. కానీ అంతకు మించి మరో మార్గం నాకు కనబడలేదు. దయచేసి... మెల్లి మెల్లిగా నీ మనసులోంచి ఈ వ్యతిరేకతను, అపరాధ భావాన్ని తీసేసి, నువ్వు కూడా నా సాంగత్యాన్ని ఆనందంగా, ఇష్టంగా అనుభవించాలి అని కోరుకుంటున్నాను.”

రంగారావు ఆమె మనసు కుదుటపడాలని, ఆమెలోని భయాన్ని పోగొట్టాలని రకరకాలుగా ఓదార్చడానికి ప్రయత్నించాడు. ఆయన చేయి మెల్లిగా ఆమె నుదుటిని, తల వెంట్రుకలను నిమిరింది. ఆ స్పర్శలో ఆదరణ, ఓదార్పు ఉన్నాయి. మెల్లగా ఆమె వీపు తడుముతూ, నెమ్మదిగా ప్రేమగా మాట్లాడారు. ఆయన మాటల్లోని ఆర్ద్రత వల్లీని కొంచెం శాంతపరిచింది.

చాలా సేపటికి వల్లీ మనసు కొంచెం కుదుటపడింది. ఆమె కళ్ళల్లోని ఆందోళన, భయం మెల్లగా మాయమయ్యాయి. వాటి స్థానంలో ఏదో అయోమయం, తీవ్రమైన అలసట చోటు చేసుకున్నాయి. ఆ సంఘటన తాలూకు ప్రభావం ఆమెపై స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

వల్లీ చిన్నగా తలూపింది. అది అంగీకారమో, నిస్సత్తువో చెప్పలేని పరిస్థితి. రంగారావు ఆ తల ఊపును తన విజయంగా భావించి, ఆమెను మరింత దగ్గరగా, మరింత గాఢంగా హత్తుకున్నాడు. ఆమె తన మొహాన్ని ఆయన ఛాతిపై దాచుకుంది. 

ఇద్దరూ కొంతసేపు అలా మౌనంగా ఉండిపోయారు. ఆ కౌగిలిలో ఒకరి నిస్సహాయత, మరొకరి తపన ఉన్నాయి. గదిలో నిశ్శబ్దం, భావోద్వేగాల తీవ్రత రాజ్యమేలుతోంది. బయట వర్షం ఆగకుండా కురుస్తూనే ఉంది, ఆ దృశ్యం వారిద్దరి మనసుల్లోని తుఫానుకు అద్దం పడుతున్నట్లుగా ఉంది.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె భుజాలను పట్టుకుని దగ్గరగా తీసుకున్నాడు. తన ఎడమ భుజంపై వల్లీని పడుకోబెట్టుకుని ఆమె ఎడమ చేతిని తన భుజాల చుట్టూ వేసుకున్నాడు. వల్లీ కనుల వెంట కారుతున్న నీరు అతని గుండెల్ని తడుపుతోంది. ఆమె ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతోంది. అతనికి ఆమె పరిస్థితి అర్థమవుతోంది. అతను ఆమెను మరింత దగ్గరగా హత్తుకున్నాడు. ఆమె తలను తన ఛాతికి ఆనించుకుని, నెమ్మదిగా ఆమె జుట్టును నిమురుతూ అన్నారు, “వల్లీ, నీకు ఎంత కష్టంగా ఉందో నాకు తెలుసు. నీ స్థానంలో నేనున్నా కూడా ఇలాగే ఉండేవాడిని. దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకో. నిన్ను బాధ పెట్టాలని నాకు లేదు. నన్ను నమ్ము”

ఆమె పెదవులు వణుకుతున్నాయి. మాటలు పెగలడం లేదు.

రంగారావు మళ్ళీ “చూడు వల్లీ, నీకు తెలుసు కదా, నేను నిన్ను మొదటిసారి చూసినప్పుడే... నువ్వు నా మనసుని దోచుకున్నావు. నీ అందం, నీ పద్ధతి, నీలోని ధైర్యం అన్నీ నన్ను కట్టిపడేశాయి. నా జీవితంలో మరెవరినీ నేను ఇంతలా కోరుకోలేదు. నీకోసం నేను ఎంతగానో పరితపించాను. నేను పొందిన బాధ, నేను పడిన సంఘర్షణ వర్ణనాతీతం. నాకు నిన్ను పొందాలని, నీతో కాసేపు సమయం గడపాలని, నీ ప్రేమను అనుభవించాలని ఉంది. ఇది కేవలం శారీరక కోరిక మాత్రమే కాదు వల్లీ. ఇది నా హృదయం నుండి వస్తోంది. నా ప్రేమ, నా ఆరాధన, అన్నీ నీ మీదే.”

రంగారావు మరింతగా ఆమెను ఓదారుస్తూ, ఆమె వీపు నిమురుతూ, “నీకు భయం వేస్తోందని నాకు తెలుసు. నీ ధర్మం, నీ బాధ్యతలు అన్నీ తెలుసు. నేను నిన్ను ఏమీ బలవంతం చేయను వల్లీ. నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ జరగదు. నువ్వు సిద్ధంగా ఉన్నప్పుడే... అప్పుడే. నీ సంతోషమే నాకు ముఖ్యం.”

వల్లీ ఏమీ మాట్లాడకుండా అలా కళ్ళు మూసుకుని ఉండిపోయింది. అతను మెల్లిగా ఆమె భుజాల్ని పట్టుకుని దగ్గరగా తీసుకుని తన ఎడమ భుజంపై పడుకోబెట్టుకుని ఆమె ఎడమ చేతిని తీసుకుని తన భుజాల చుట్టూ వేసుకున్నాడు. ఆమె కనుల వెంట కారుతున్న నీరు అతని గుండెల్ని తడుపుతోంది. అతను ఆమె కోసం ఎంతగానో పరితపించిన అనుభవాన్ని, అతను పొందిన బాధని, అతని కోరికని, అతని ప్రేమని ఆమెకు పూర్తిగా వివరించి, అలాగే ఆమెను రకరకాలుగా ఓదార్చి, జోకొట్టి అతని ఎదపై పడుకోబెట్టుకున్నాడు. ఆమె నెమ్మదిగా అతని గుండె చప్పుడు వింటూ, తన దుఃఖాన్ని, భయాన్ని క్రమంగా మరచిపోసాగింది.

తెల్లవారుజామున రంగారావు మెల్లగా వల్లీని లేపాడు. ఆమె కళ్ళు సగం తెరిచి, అతని వైపు చూసింది. అతను ఆమె నుదిటిపై ప్రేమగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆ స్పర్శకు వల్లీలో ఏదో తెలియని భావం కలిగింది.

“నేను వెళ్లొస్తా వల్లీ,” ఆయన నెమ్మదిగా అన్నాడు. “మళ్లీ రాత్రికి వస్తాను.”

వల్లీ తలూపింది. ఆమె కళ్ళు అతన్నే చూస్తున్నాయి. ఆమె మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

“జాగ్రత్తగా వెళ్లండి” ఆమె నెమ్మదిగా అంది.

రంగారావు చిరునవ్వు నవ్వి, “నువ్వు కూడా జాగ్రత్త,” అన్నాడు.

ఆయన వెళ్ళిపోయాక, వల్లీ మంచం మీద కూర్చుంది. ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు. రంగారావు గారికి తన మీద కేవలం శారీరక ఆకర్షణ మాత్రమే కాదని ఆమెకు అనిపించింది. ఆయనలో ఏదో ఆర్తి, ఏదో ఆరాధన కనిపించాయి. తనను అనుభవించగలిగిన పరిస్థితిలో కూడా, ఆయన ఆవేశపడకుండా, తన గురించి ఆలోచించడం ఆమెను ఆశ్చర్యపరిచింది.

‘ఎందుకిలా?’ ఆమె మనసులో ప్రశ్న. ‘ఆయనకు నా మీద ఇంత ప్రేమ ఎందుకు? కేవలం శారీరక ఆకర్షణేనా? లేక ఇంకా ఏదైనా ఉందా?’

ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనలు ఆమె కళ్ళ ముందు కదులుతున్నాయి. రంగారావు గారి కౌగిలిలో ఆమెకు వెచ్చదనం, భద్రత లభించాయి. ఆయన స్పర్శలో ఏదో ఓదార్పు, ఏదో ప్రేమ కనిపించాయి. ఆమె మనసులో తెలియకుండానే ఆయనపై ఏదో ముద్ర పడింది.

‘ఆయన నిజంగా మంచివారు’ ఆమె మనసులో అనుకుంది. 

ఆ విధంగా వారి తొలి రాత్రి కేవలం కౌగిలింతలు, నిద్రతోనే ముగిసింది. కానీ, వల్లీ మనసులో మాత్రం ఎన్నో భావాలు, ఆలోచనలు అలజడి రేపుతున్నాయి. ఆమె జీవితంలో కొత్త మలుపు తిరగబోతోందా? ఆమె భవిష్యత్తు ఎలా ఉండబోతోంది? ఈ ప్రశ్నలన్నిటికీ సమాధానం కోసం ఆమె ఎదురుచూస్తోంది.

ప్రసాద్ స్పందన
ఉదయం ప్రసాద్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు. తలుపు తెరుచుకుని లోపలికి రాగానే, వల్లీ వంటింట్లో ఏదో పని చేసుకుంటూ కనిపించింది. ప్రసాద్ మెల్లగా ఆమె దగ్గరికి వెళ్ళాడు. వల్లీ తలెత్తి అతన్ని చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని ఆందోళన కనిపించింది. ప్రసాద్ ఆమె దగ్గరికి వెళ్లి, రెండు చేతులతో ఆమె భుజాలను పట్టుకున్నాడు.

“వల్లీ...” అతను నెమ్మదిగా పిలిచాడు.

వల్లీ కళ్ళు నిండిపోయాయి. “ఏవండీ?” ఆమె గొంతు వణికింది.

ప్రసాద్ ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుని గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. “నన్ను క్షమించు వల్లీ. నేను… నేను నీకు అన్యాయం చేశాను.” అతని గొంతులో బాధ, పశ్చాత్తాపం స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

వల్లీ అతని వీపు తడుముతూ, “అలా అనకండి, ఏవండీ. మన పరిస్థితి అలాంటిది. తప్పలేదు.” అంది.

ప్రసాద్ ఆమెను విడిచి, ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ, “రాత్రి... రాత్రి నువ్వు...” అతను తడబడ్డాడు. “ఒకవేళ నువ్వు ఆనందంగా గడిపితే… నాకేమీ చెప్పక్కర్లేదు. నీ ఆనందం నాకు కూడా ఆనందమే. కానీ… కానీ రంగారావు గారు ఏమైనా శారీరకంగా, మానసికంగా ఇబ్బంది పెట్టడం, లాంటివి చేయలేదు కదా? నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?” అని ఎంతో ఆందోళనగా అడిగాడు. అతని ప్రశ్నలో ఆమె క్షేమం పట్ల ఉన్న శ్రద్ధ, గాఢమైన ప్రేమ వ్యక్తమయ్యాయి.

వల్లీ అతని కళ్ళల్లోకి చూసింది. ఆమె ముఖంలో నిజాయితీ తొణికిసలాడుతోంది. 
“ఏవండీ. ఆయన నన్ను ఏమీ ఇబ్బంది పెట్టలేదు. రాత్రి జరిగిందంతా ఏమీ దాచకుండా ప్రసాద్ కు వివరించింది. నేను బాగానే ఉన్నాను. ఈ విషయం గురించి ఎక్కువగా ఆలోచించి మనసు పాడుచేసుకోవద్దు. మనం దీనికి ఒప్పుకునే మన సమస్యల్ని తీర్చుకున్నాం. ఇవాళ తప్పినా ఎప్పుడో ఒకప్పుడు తప్పదు కదా.” ఆమె ధైర్యంగా అంది. 

ఆ మాటలు ప్రసాద్‌కు కొంత ఊరటనిచ్చాయి.

ఆమె అతని మనసును మరింత తేలికపరుస్తూ, “నేను కూడా మామూలుగానే ఉన్నాను. నా మీద నమ్మకం, ప్రేమ మారవు అని చెప్పారు కదా, అది చాలు. హాయిగా బ్రతికేస్తా. నా మనసు ఎప్పటికీ మీదే. మన పరిస్థితి దృష్ట్యా ఏదో అతని కోరిక తీర్చవలసి వస్తోంది అంతే. దాని గురించి మర్చిపోయి, హాయిగా ఉండండి.”

ప్రసాద్ ఆమె మాటలకు కదిలిపోయాడు. “వల్లీ...” అని ప్రేమగా పిలిచాడు. 

“నీ మీద నాకు నమ్మకం, గౌరవం మరింత పెరిగాయి. నీకు మాత్రం మాట ఇస్తున్నా, దీని వలన నిన్ను దూరం చేసుకుంటాననో, తక్కువగా చూస్తాననో అనుకోవద్దు. నువ్వు ఎప్పటికీ నా కష్టాలు గట్టెకించిన దేవతవే. నీ ఆనందమే నా ఆనందం. నేను ఏమనుకుంటానో అని మనసులోంచి తీసెయ్యి. హాయిగా ఉండు, హాయిగా గడుపు.”

అతను ఆమె నుదుటిపై ముద్దు పెట్టుకున్నాడు.

వల్లీ కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. “మీరు మాత్రం ఏమీ బాధపడకండి. నేను బాగానే ఉంటాను.” అంది.

వారి మధ్య నెలకొన్న ఉద్వేగభరితమైన వాతావరణాన్ని కొద్దిగా తేలికపరుస్తూ, ప్రసాద్ నవ్వడానికి ప్రయత్నిస్తూ, “సరే, సరే. ఇక ఈ విషయం గురించి మాట్లాడొద్దు. జరిగింది జరిగింది. ఇప్పుడు మన భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిద్దాం. కొంచెం రిలాక్స్ అవుదాం. కాఫీ తాగుదామా,” అన్నాడు. ఆ చిన్న విరామం వారికి ఈ తీవ్రమైన చర్చ నుండి ఉపశమనం కలిగించాలని అతడి ఆశ.


వల్లీ కళ్ళు తుడుచుకుని చిరునవ్వు నవ్వింది. ఆమె ముఖంలో కొత్త వెలుగు, ప్రసాద్ పట్ల అచంచలమైన ప్రేమ కనిపించింది. “ఖచ్చితంగా. మీకోసం వేడి వేడి కాఫీ చేస్తాను.” అంది.

కాఫీ తాగుతూ, ప్రసాద్ అన్నాడు, “తెలుసా వల్లీ, నువ్వు ఎంత ధైర్యవంతురాలివో నాకు తెలుసు. ఈ కష్ట సమయంలో నువ్వు చూపిన సంయమనం, మానసిక ధైర్యం, పరిస్థితిని అర్థం చేసుకున్న తీరు నిజంగా అద్భుతం.”

వల్లీ “ఏవండీ, అలా అనకండి. మీ పరిస్థితి చూసి, మీరు పడుతున్న బాధను చూసి నేను చలించిపోయాను. మీ ఆవేదన నా ఆవేదనగా మారింది. మీకు అండగా ఉండడం నా బాధ్యత అనుకున్నాను.” అంది.

“లేదు వల్లీ, నిజం చెప్తున్నా. నువ్వు నా జీవితంలోకి రావడం నా అదృష్టం. నువ్వు నా జీవితంలో లేకపోతే, నేను ఈ కష్టాన్ని ఒంటరిగా తట్టుకోలేకపోయేవాడిని.” అన్నాడు ప్రసాద్.

వల్లీ కళ్ళు మెరిశాయి. “మీరు నా జీవితంలో లేకుంటే నేనేం అయ్యేదాన్నో నాకు తెలియదు. మనం ఇద్దరం కలిసి ఈ కష్టాన్ని కూడా అధిగమిస్తాం.” అంది.

ఇద్దరూ కొంతసేపు అలా మాట్లాడుకున్నారు. వారి మధ్య వాతావరణం తేలికపడింది. వారి మనసుల్లోని భారమంతా తొలగిపోయినట్టు అనిపించింది.

ప్రసాద్: “ఇక మనం భవిష్యత్తు గురించి ఆలోచిద్దాం. మన అప్పు తీరిపోయింది. రవి చదువు కూడా బాగా జరుగుతుంది. మనకు ఇంకేం కావాలి?”

వల్లీ నవ్వింది. “మీరు పక్కనుంటే నాకు ఇంకేమీ వద్దు.” అంది.

ప్రసాద్ ఆమె చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకుని “నేను ఎప్పుడూ నీతోనే ఉంటాను.” అన్నాడు.

వారి కళ్ళల్లో ప్రేమ, నమ్మకం మెరిశాయి. కష్టాలు గట్టెక్కాయి. వారి బంధం మరింత బలపడింది.


ఇక రాత్రి ఎనిమిది అవగానే మరలా రంగారావు గారు ప్రత్యక్షమయ్యారు.