Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 130:
-----------

நான் கவிதா பேசுனதெல்லாம் பத்தி யோசிச்சுட்டு இருந்தேன்.

அப்போ திடீர்னு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டதும் எனக்கு லேசாத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

ஆனா உடனே என்னை நானே நார்மல் ஆக்கிக்கிட்டேன்.

நான் போட்டிருந்த டிரஸை கையால ஒரு தடவை சரி செஞ்சிட்டு, சோபாவுல இருந்து எந்திரிச்சுப் போய் மெயின் டோரைத் திறந்தேன்.

வெளியே ராஜ் அண்ணாவும் ரேணுகா அக்காவும் நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

"வாங்க அக்கா... வாங்க அண்ணா..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே வரவேற்றேன்.

நான் கதவைத் திறந்ததும் ராஜ் அண்ணாவோட பார்வை நேரா என் மேலதான் விழுந்துச்சு.

அவர் என்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் ஒரு ஸ்கேன் பண்ணார்.

நான் கண்டிப்பா ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ் போட்டிருப்பேன்னு அவர் ரொம்ப எதிர்பார்த்து வந்திருக்கார்.

ஆனா நான் போட்டிருந்த அந்த லூசான காட்டன் பேண்ட்டையும், ஓவர் சைஸ் டீ-ஷர்ட்டையும் பார்த்ததும் அவர் முகத்துல அப்பட்டமான ஏமாற்றம் தெரிஞ்சது.

அந்த டீ-ஷர்ட் ரொம்ப லூசா இருந்ததால, என் உடம்போட வளைவுகள் எதுவுமே வெளிய தெரியல.

நான் உள்ள பிரா போடலங்குற விஷயம் கூட, அந்தத் துணியோட லூஸ்ல சுத்தமா மறைஞ்சுடுச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து, 'இப்படி மூட்டை மாதிரி டிரஸ் பண்ணிருக்காளே'னு நினைக்கிறது எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

'உள்ள எப்படி இருக்குனு உங்களுக்குத் தெரியாது'னு என் மனசு கிண்டல் பண்ணுச்சு.

"ஹாய் பவி..." னு சொல்லிட்டு அக்கா உள்ள வந்தாங்க.

அக்காக்குப் பின்னாடி ராஜ் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சார்.

அவர் என்னைக் கடந்து போகும்போது, ரொம்ப மெதுவா என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"உன் டிரஸ் ரொம்ப நல்லா இருக்கு பவி."

"ரொம்ப மாடர்னா, இழுத்துப் போத்திக்கிட்டு அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கு."

அவர் குரல்ல ஒரு கிண்டல் இருந்துச்சு.

ஷார்ட்ஸ் போடாததைக் குத்திக் காட்டுற மாதிரி, ஒரு மாதிரி நக்கலாச் சொன்னார்.

எனக்கு லேசா வெக்கமா வந்துச்சு, நான் அதைக் காட்டிக்காமச் சிரிச்சேன்.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணா..." னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"இந்த வெயிலுக்கு இதுதான் அண்ணா ரொம்ப கம்ஃபர்ட்டா இருக்கும்" னு நான் ஒரு காரணத்தைச் சொன்னேன்.

"ஆமா ஆமா, ரொம்பக் கம்ஃபர்ட்டாதான் தெரியுது" னு அவர் சிரிச்சார்.

நான் சமாளிக்கிறதுக்காக அக்காவை பார்த்துப் பேச்சை மாத்தினேன்.

"இன்னைக்கு ரொம்ப வெயிலா இருக்குல அக்கா?" னு கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, தாங்கவே முடியல. வெளிய அவ்ளோ வெக்கை."

"கார்ல ஏசி போட்டாலும் இந்த வெயிலுக்கு ஒன்னுமே கேக்க மாட்டேங்குது" னு அக்கா சலிச்சுக்கிட்டாங்க.

"அதான் பாத்தேன், உங்க முகமே ரொம்ப டயர்டா தெரியுது."

"சோபாவுல உக்காருங்க அக்கா, நிக்காதீங்க" னு சொல்லிட்டு அவங்களை ஹாலுக்குக் கூட்டிட்டுப் போனேன்.

அவங்க ரெண்டு பேரையும் ஹால் சோபாவுல உக்கார வெச்சுட்டு, நான் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ரெண்டு கிளாஸ்ல ஜில்லுனு தண்ணி பிடிச்சேன்.

தண்ணியைக் கொண்டு வந்து அவங்ககிட்ட கொடுத்தேன்.

நான் நடக்கும்போது என் உடம்பு அவ்ளோ ஃப்ரீயா இருந்துச்சு.

ஆனா டிரஸ் லூசா இருந்ததால அவருக்கு எதுவும் வெளிய தெரியல.

அக்கா தண்ணியைக் குடிச்சுட்டு ஒரு பெருமூச்சு விட்டாங்க.

"அப்பாடா, இப்போதான் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"ஹாஸ்பிட்டல்ல என்ன அக்கா ஆச்சு?" னு நான் உக்காந்துகிட்டே விசாரிச்சேன்.

"நாங்க என் மாமாவைப் பார்க்கப் போனோம் பவி."

"எங்க அம்மாவோட தம்பி அவரு, அவருக்கு முதுகுல ஒரு சர்ஜரி பண்ணிருக்காங்க" னு அக்கா விளக்கம் கொடுத்தாங்க.

"சர்ஜரியா? உடம்புக்கு என்ன அக்கா? சீரியஸா எதுவும் இல்லையே?" னு நான் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

"இல்ல பவி, இது ஏற்கனவே ப்ளான் பண்ண சர்ஜரிதான்."

"அவருக்கு முதுகுத் தண்டுல கொஞ்சம் பிரச்சனை பவி" னு ராஜ் அண்ணா பேச்சை ஆரம்பிச்சார்.

"ஒரு ரெண்டு வருஷமா ரொம்பக் கஷ்டப்பட்டுட்டு இருந்தார், அதான் ஆபரேஷன் பண்ணிட்டாங்க."

"ஓ... இப்போ சர்ஜரி நல்லபடியா முடிஞ்சிடுச்சா அக்கா?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, சக்சஸா முடிஞ்சிடுச்சுன்னு டாக்டர் சொல்லிட்டார்" னு அக்கா நிம்மதியாச் சொன்னாங்க.

"அவர் ஒரு மாசம் ரெஸ்ட் எடுக்கணும்னு சொல்லிருக்காங்க" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"சிட்டி கேர் ஹாஸ்பிட்டல்லதான் அட்மிட் பண்ணிருக்காங்க."

"செவ்வாய்க்கிழமை காலையில வீட்டுக்குக் கூட்டிட்டுப் போயிடலாம்" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"அது ஒரு நல்ல நியூஸ்தான் அக்கா."

"ஆமா பவி, நாங்க ரொம்பப் பயந்துட்டோம்."

"அவருக்கு வயசாகிடுச்சுல, இந்த வயசுல சர்ஜரினா கொஞ்சம் ரிஸ்க் தான?" னு ராஜ் அண்ணா கேட்டார்.

"ஆனா அந்த டாக்டர் நல்ல எக்ஸ்பீரியன்ஸ் ஆன ஆளு, அதான் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாம முடிஞ்சது."

"நாங்க அங்கேயே ஒரு மூணு மணி நேரம் வெயிட் பண்ண வேண்டியதா போச்சு பவி."

"அதான் வர இவ்வளவு லேட் ஆகிடுச்சு" னு அக்கா வருத்தப்பட்டாங்க.

"பரவாயில்ல அக்கா, அதெல்லாம் ஒன்னும் இல்ல."

"உடம்பு தான நமக்கு முக்கியம், நீங்க ரிலாக்ஸ் பண்ணுங்க" னு நான் ஆறுதலாச் சொன்னேன்.

"சாப்பாடு எல்லாம் சூடா ரெடியா இருக்கு அக்கா."

"நான் சப்பாத்தியும் வெஜ் கிரேவியும் செஞ்சிருக்கேன்" னு நான் சொன்னேன்.

"ஓ, கிரேவி செஞ்சியா பவி? உனக்கு எதுக்கு அவ்ளோ சிரமம்? ரொம்ப தேங்க்ஸ் மா" னு அக்கா சந்தோஷமாச் சொன்னாங்க.

"கேட்கவே ரொம்ப நல்லா இருக்கே" னு ராஜ் அண்ணா ஒரு ஸ்மைலோட சொன்னார்.

"அதுசரி, கார்த்திக் எங்க பவி?" னு ராஜ் அண்ணா கேட்டார்.

அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டதும் என் முகத்துல இருந்த சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சுது.

நான் என் மடியைப் பார்த்தபடியே பதில் சொன்னேன்.

"அவர் ஆபிஸ்ல இருக்கார் அண்ணா."

"ஆபிஸ்லயா? இன்னைக்குச் சனிக்கிழமை ஆச்சே, லீவு தான?" னு ராஜ் அண்ணா புருவத்தைச் சுருக்கினார்.

"எனக்கும் தெரியும் அண்ணா, ஆனா ஏதோ அர்ஜென்ட் வொர்க்னு சொல்லிட்டார்."

"ஈவினிங் எனக்கு கால் பண்ணார், வர ரொம்ப லேட் ஆகும்னு சொன்னார்."

"ஒருவேளை மிட்நைட் கூட ஆகலாம்."

"உங்களை எல்லாம் என்னையே பார்த்துக்கச் சொல்லிட்டார்."

"நம்மளையே டின்னர் சாப்பிடச் சொல்லிட்டார்" னு நான் விளக்கினேன்.

"வந்திருக்கிற கெஸ்ட்டை உன்னையே மேனேஜ் பண்ணச் சொல்லிட்டானா?" னு ராஜ் அண்ணா நக்கலாக் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா..." னு நான் தலையாட்டினேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினார்.

"அவன் இன்னும் மாறவே இல்லை பவி."

"அவன் எப்பவும் வேலை வேலைனு பைத்தியமா இருக்கான்."

"ஹார்ட் வொர்க் பண்றது நல்ல விஷயம்தான், ஆனா லைஃபை பேலன்ஸ் பண்ணத் தெரிஞ்சிருக்கணும்."

"வீட்டுல ஒரு பொண்டாட்டி நமக்காக வெயிட் பண்றாங்குற நினைப்பு அவனுக்கு இல்லை."

"முக்கியமா, உன்னை மாதிரி இவ்ளோ அழகா இருக்குற ஒரு பொண்டாட்டி இருக்கும்போது..." னு ராஜ் அண்ணா இழுத்தார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் டக்குன்னு நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தேன்.

ரேணுகா அக்காவும் ராஜ் அண்ணாவை ஒரு மாதிரி பார்த்தாங்க.

"என்ன சொன்னீங்க?" னு அக்கா சந்தேகமாக் கேட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா உடனே சமாளிச்சார்.

"இல்ல ரேணு, நான் என்ன சொல்ல வந்தேன்னா..."

"அவ நமக்காக இவ்ளோ கஷ்டப்பட்டு வெஜ் கிரேவி, சப்பாத்தி எல்லாம் செஞ்சிருக்கா."

"அவ்ளோ நல்லாச் சமைக்கிற பொண்டாட்டி செஞ்சதைச் சாப்பிட அவன் இங்க இருக்கணும்ல?"

"அதைத்தான் நான் சொன்னேன்" னு அவர் ரொம்பக் கூலா பேச்சை மாத்தினார்.

"ஆமா, நீங்க சொல்றதும் உண்மைதான்."

"கார்த்திக் ரொம்ப ஓவரா வொர்க் பண்றான்."

"பணம் மட்டுமே வாழ்க்கை இல்லை" னு அக்கா ஆமோதிச்சாங்க.

"சரி, நாம சாப்பிடலாமா? எனக்கும் ரொம்பப் பசிக்குது" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"எனக்கும் பசிக்குது பவி" னு அக்காவும் சொன்னாங்க.

"சரி வாங்க, டைனிங் டேபிளுக்குப் போலாம்" னு சொல்லிட்டு நான் எந்திரிச்சேன்.

ரேணுகா அக்காவும், ராஜ் அண்ணாவும் சோபாவுல இருந்து எழுந்தாங்க.

நான் முன்னாடி டைனிங் ஹால்ல நோக்கி நடந்தேன்.

எனக்குப் பின்னாடி ரேணுகா அக்கா வந்தாங்க, அவங்களுக்குப் பின்னாடி ராஜ் அண்ணா நடந்து வந்தார்.

நான் டைனிங் டேபிள் கிட்டப் போய் நின்னுட்டு சீட் அரேஞ்ச் பண்ணேன்.

"அக்கா, நீங்க இங்க உக்காருங்க" னு நான் இடது பக்கம் இருந்த சேரைக் காட்டினேன்.

ரேணுகா அக்கா அந்தச் சேரை இழுத்துப் போட்டு உக்காந்தாங்க.

ராஜ் அண்ணா டேபிளோட சென்டர்ல இருக்குற சேரை இழுத்து உக்காந்தார்.

"நான் போய் தட்டெல்லாம் எடுத்துட்டு வர்றேன் அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

"இரு பவி, நான் உனக்கு ஹெல்ப் பண்றேன்" னு சொல்லிட்டு அக்கா எழப் போனாங்க.

"இல்ல அக்கா, பரவாயில்லை நீங்க உக்காருங்க."

"நீங்க ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டு வந்து டயர்டா இருப்பீங்க, நானே எல்லாத்தையும் எடுத்துட்டு வந்துடுறேன்" னு நான் அன்பாச் சொன்னேன்.

"சரி பவி" னு சொல்லிட்டு அக்கா மறுபடியும் சேர்ல உக்காந்தாங்க.

அவங்க உடனே தன் பர்ஸ்ல இருந்து போனை வெளிய எடுத்தாங்க.

போன்ல ஏதோ பாக்க ஆரம்பிச்சாங்க, அவங்க முகம் முழுசா போனுக்குள்ள முழுகிடுச்சு.

நான் திரும்பி கிச்சனை நோக்கி நடக்க ஆரம்பிச்சேன்.

ராஜ் அண்ணா உக்காந்திருந்த சேர் கரெக்டா கிச்சன் வாசலுக்கும், டேபிளுக்கும் நடுவுல இருந்துச்சு.

நான் கிச்சனுக்குப் போகணும்னா, அவர் உக்காந்திருக்கிற சேரைக் கடந்துதான் போகணும்.

அங்க ரொம்பக் கம்மியான இடைவெளிதான் இருந்துச்சு.

நான் ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சேன்.

அவரோட சேருக்குப் பக்கத்துல நடந்து போனேன்.

ரேணுகா அக்கா தலையைக் குனிஞ்சு தன் போன்ல ஏதோ டைப் பண்ணிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

நான் ராஜ் அண்ணாவைக் கடக்கப் போன அந்த வினாடி...

ராஜ் அண்ணா தன் வலது கையை லேசாத் தன் மடியில இருந்து நீட்டினார்.

அவர் எந்தப் பதட்டமும் இல்லாம, ரொம்ப ரிலாக்ஸா தன் கையை வெளியே கொண்டு வந்தார்.

நான் அவருக்குப் பக்கத்துல வந்ததும், அவரோட அந்த நீளமான விரல்கள் நேரா என் இடுப்புச் சதை மேல வந்து பட்டுச்சு.

அவர் கை பட்டதும் எனக்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது.

என் ஹார்ட்பீட் சடக்னு எகிறிடுச்சு.

நான் நடக்குறதை அப்படியே நிறுத்திட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் கையை எடுக்கவே இல்லை.

அவர் தன் விரல்களால அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்க்கு மேலேயே என் இடுப்பை அவ்ளோ அழுத்தமாப் பிடிச்சார்.

அவரோட அந்தச் சூடான உள்ளங்கை என் இடுப்பு வளைவுல கரெக்டாப் பதிஞ்சுது.

நான் பயத்தோட ரேணுகா அக்காவைப் பார்த்தேன்.

'ஒருவேளை அக்கா நிமிர்ந்து பார்த்தா என்ன ஆகுறது?' னு என் மூளை அலறிச்சு.

ஆனா நல்லவேளை, அக்கா இன்னும் போன்லதான் இருந்தாங்க.

நான் மெதுவாத் தலையைக் குனிஞ்சு ராஜ் அண்ணாவைப் பார்த்தேன்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு சிரிப்பு சிரிச்சார்.

அவர் முகத்துல கொஞ்சம் கூடப் பயம் இல்லை.

பொண்டாட்டி பக்கத்துல உக்காந்திருக்கும்போதே இப்படிப் பண்றாரேங்குற த்ரில் என்னையும் தொற்றிக்கிச்சு.

அவரோட கை என் இடுப்புல இருந்து அப்படியே மெதுவாக் கீழ சரிஞ்சுது.

டீ-ஷர்ட் துணியைத் தாண்டி, அவர் கை காட்டன் பேண்ட்டோட எலாஸ்டிக் பகுதியைத் தொட்டுச்சு.

அவரோட அந்த அகலமான உள்ளங்கை என் இடுப்புக்குக் கீழ அப்படியே இறங்குச்சு.

ஒவ்வொரு இன்ச்சும் அவர் கை கீழ போகப் போக, என் மூச்சுத் திணறுச்சு.

அவர் கை நேரா என் வலது பக்கக் குண்டி மேல வந்துச்சு.

முதல்ல அவர் தன் கையை அப்படியே என் குண்டி மேல சும்மா வெச்சார்.

அவரோட கையோட அந்தப் பெரிய சைஸ், என் குண்டியோட முக்கால்வாசிப் பகுதியை அப்படியே கவர் பண்ணிடுச்சு.

அவர் உள்ளங்கையில இருந்து வந்த சூடு, அந்த மெல்லிய காட்டன் பேண்ட்டைத் தாண்டி என் சருமத்துல சுட்டது.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

அவர் விரல்கள் என் குண்டியோட வளைவை அப்படியே அளவெடுத்துச்சு.

அடுத்த செகண்ட், அவர் தன் விரல்களை லேசா மூடினார்.

எந்தத் தயக்கமும் இல்லாம, அவர் என் குண்டியை ரொம்ப ஹார்டா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினார்.

அந்த காட்டன் பேண்ட்டுக்கு மேலேயே, அவர் கை என் சதையை அவ்ளோ ஆழமாப் பிசைஞ்சுது.

அவரோட கட்டை விரல் என் குண்டியோட மேல் பக்கமா அழுந்த, மத்த நாலு விரல்களும் அடிப் பக்கமா அழுத்துச்சு.

அந்த ஒரு அழுத்தம், என் நரம்புகளை எல்லாம் சுண்டி இழுத்துச்சு.

அவர் கசக்குன விதம் அவ்ளோ முரட்டுத்தனமா இருந்துச்சு.

அது ஒரு சாதாரணத் தொடுதல் இல்லை, அதுல ஒரு பெரிய உரிமை இருந்துச்சு.

அவர் கைக்குள்ள என் குண்டிச் சதை முழுசா அடங்கி நசுங்குச்சு.

அந்த காட்டன் பேண்ட் துணி என் சதைக்கும் அவர் கைக்கும் நடுவுல சிக்கி அப்படியே சுருங்குச்சு.

அந்தச் சுருக்கம் எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் உரசலைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் அழுத்திக்கிட்டே, தன் கையை லேசா ஒரு வட்ட வடிவத்துல சுழற்றினார்.

அந்தத் திருகல் என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய கரண்டைப் பாய்ச்சுச்சு.

என் தொடைகள் ரெண்டும் தானாகவே ஒன்னோட ஒன்னு உரசிக் கிச்சு.

என் முழங்கால் லேசாத் தளர்ந்து, நான் கீழ விழப் போற மாதிரி ஒரு உணர்வு வந்துச்சு.

அவர் குண்டியைப் பிசையப் பிசைய, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு பெரிய ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

அக்கா பக்கத்துலேயே உக்காந்திருக்காங்கங்குற நெனப்பு, அந்தப் பிசையலோட சுகத்தை நூறு மடங்காக்குச்சு.

'பக்கத்துல பொண்டாட்டி போன் பார்த்துட்டு இருக்கா, புருஷன் என் குண்டியைப் பிசைஞ்சுட்டு இருக்கார்.'

இந்த நிலைமை எனக்கு அவ்ளோ போதையைத் தந்துச்சு.

என் வாய்க்குள்ள இருந்து ஒரு முனகல் சத்தம் வெளிய வரப் பார்த்துச்சு.

நான் கத்திடுவேனோனு பயந்து, என் வாயைத் திறந்து மூச்சை மட்டும் வெளிய விட்டேன்.

அவர் அந்தப் பிடியை ஒரு மூணு செகண்ட் அப்படியே வெச்சிருந்தார்.

ஒன்னு... ரெண்டு... மூணு...

அந்த மூணு செகண்டும் எனக்கு மூணு வருஷம் மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் கை என் சதையை விட்டு விலகவே கூடாதுன்னு என் உடம்பு அடம் பிடிச்சுது.

அப்புறம் மெதுவாத் தன் விரல்களைத் தளர்த்தினார்.

ராஜ் அண்ணா என் குண்டியை விட்டுத் தன் கையை எடுத்தார்.

அவர் கையைத் திரும்பப் பின்னாடி இழுத்து, டேபிள் மேல ரொம்ப நார்மலா வெச்சுக்கிட்டார்.

"சீக்கிரம் சாப்பாட்டை எடுத்துட்டு வா பவி" னு அவர் ரொம்பச் சாதாரணமாச் சொன்னார்.

"இதோ... வர்றேன் அண்ணா..." னு நான் திக்கித் திணறிச் சொன்னேன்.

நான் நேரா கிச்சனுக்குள்ள போனேன்.

கிச்சனுக்குள்ள போனதும், என் நெஞ்சுல கையை வெச்சுக்கிட்டு என் வாய் வழியா வேகவேகமா மூச்சு வாங்கினேன்.

என் பேண்ட்டிக்குள்ள ஈரம் கசியுறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

நான் செல்ஃப்ல இருந்து மூணு தட்டுகளை எடுத்தேன்.

அதை எடுத்துக்கிட்டு மறுபடியும் ஹாலுக்கு வந்தேன்.

ஒரு தட்டை ரேணுகா அக்கா முன்னாடி வெச்சேன்.

இன்னொரு தட்டை ராஜ் அண்ணா முன்னாடி வெச்சேன்.

கடைசித் தட்டை எனக்கு வலது பக்கமா வெச்சுக்கிட்டேன்.

மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போய், ஒரு பவுல்ல வெஜ் கிரேவியும், ஹாட்பாக்ஸ்ல சப்பாத்தியும் எடுத்துட்டு வந்தேன்.

டேபிள் மேல அதை வெச்சுட்டு, ஹாட்பாக்ஸைத் திறந்தேன்.

நான் முதல்ல ராஜ் அண்ணாவுக்குச் பரிமாற ஆரம்பிச்சேன்.

நான் கொஞ்சம் முன்னாடி குனிஞ்சு அவர் தட்டுல ரெண்டு சப்பாத்தியை வெச்சேன்.

நான் குனியும்போதெல்லாம், ராஜ் அண்ணா தன் பார்வையை ரொம்ப நுட்பமா என் நெஞ்சுப் பக்கம் கொண்டு போனார்.

அவர் எப்படியாவது அந்த லூசான டீ-ஷர்ட்டோட கழுத்து வழியா உள்ளே எட்டிப் பார்த்துடணும்னு ட்ரை பண்ணார்.

நான் பிரா போட்டிருக்கேனா இல்லையானு கண்டுபிடிக்க அவர் அவ்ளோ ஆர்வமா இருந்தார்.

ஆனா அந்த டீ-ஷர்ட் அவ்ளோ ஓவர் சைஸா இருந்ததால, அது அப்படியே தொங்கி என் நெஞ்சை முழுசா மறைச்சுடுச்சு.

அவர் எவ்ளோ எட்டிப் பார்த்தும், அந்த இருட்டுக்குள்ள அவருக்கு எந்த ஒரு சதையும் கண்ணுல படல.

அந்தத் துணி அவ்ளோ தடிமனா இருந்துச்சு, ஒரு சின்ன பிளவு கூட அவருக்குத் தெரியல.

அவரோட எதிர்பார்ப்பு அப்படியே சுக்குநூறா உடைஞ்சது.

அவர் முகம் ஏமாற்றத்துல மாறுனதை நான் நல்லாவே கவனிச்சேன்.

அவரோட அந்தத் தவிப்பைப் பார்க்கும்போது எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருந்துச்சு.

'உங்களுக்கு இன்னைக்கு ஒன்னும் கிடைக்காது, நீங்க சும்மா தவிச்சுக்கிட்டே இருங்க'னு நான் எனக்குள்ளேயே சிரிச்சுக்கிட்டேன்.

நான் கரண்டியை எடுத்து கிரேவியை அந்தச் சப்பாத்தி மேல ஊத்தினேன்.

"போதும் பவி, நான் சாப்பிட்டுட்டு வாங்கிக்கிறேன்" னு அவர் ஒரு மாதிரி ஏமாற்றமான குரல்ல சொன்னார்.

அப்புறம் ரேணுகா அக்கா பக்கமாப் போய் அவங்களுக்கும் பரிமாறினேன்.

எல்லாருக்கும் பரிமாறிட்டு, நான் என் இடத்துல போய் உக்காந்தேன்.

நான் ரேணுகா அக்காக்கு நேர் ஆப்போசிட்ல உக்காந்திருந்தேன்.

"சாப்பிட ஆரம்பிங்க அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

அவங்க சப்பாத்தியைப் பிய்த்து கிரேவியில தொட்டுச் சாப்பிட்டாங்க.

"ரொம்ப டேஸ்ட்டா இருக்கு பவி, இந்த மசாலா ரொம்பக் கரெக்டா இருக்கு" னு அக்கா பாராட்டுனாங்க.

"தேங்க்ஸ் அக்கா, உங்களுக்குப் பிடிச்சிருந்தா சரி" னு நான் சந்தோஷமாச் சொன்னேன்.

"ஆமா, சமையல் ரொம்ப அருமையா இருக்கு" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

நாங்க மூணு பேரும் சாப்பிட்டுக்கிட்டே சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தோம்.

சிட்டில ஈவினிங் டைம்ல இருக்குற ட்ராபிக் பத்தி அக்கா பேச்சை ஆரம்பிச்சாங்க.

நானும் அதுக்கு ஏதோ பதில் சொல்லிக்கிட்டு இருந்தேன்.

திடீர்னு டேபிளுக்கு அடியில என் வலது கால் பாதத்துல ஏதோ ஒன்னு இதமா உரசின மாதிரி இருந்துச்சு.

அது வேற ஒன்னும் இல்ல, ராஜ் அண்ணாவோட கால் பாதம்.

அவர் டேபிளுக்கு அடியில தன் காலை நீட்டி, என் வெறும் பாதத்தைத் தொட்டார்.

நான் சடக்னு நிமிர்ந்து ராஜ் அண்ணாவைப் பார்த்தேன்.

ஆனா அவர் தன்னோட தட்டைப் பார்த்தபடியே ரொம்ப நார்மலாச் சப்பாத்தியைச் சாப்பிட்டுக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு ரியாக்ஷனும் இல்லை, அக்காகிட்ட ட்ராபிக் பத்திப் பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

"ஆமா ரேணு, அந்த சிக்னல்ல எப்பவும் இப்படித்தான் இருக்கும்" னு அவர் ரொம்ப இயல்பாப் பேசுனார்.

அவரோட கால் விரல்கள் என் பாதத்துக்கு மேல ரொம்ப இதமா வருடிச்சு.

நான் என் காலை ஒரு இன்ச் பின்னாடி இழுத்துக்கிட்டேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா விடல.

அவர் தன் காலை டேபிளுக்கு அடியில இன்னும் கொஞ்சம் முன்னாடி நீட்டினார்.

அவர் விரல்கள் மறுபடியும் என் காலைக் கண்டுபிடிச்சுப் பிடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் தன் பாதத்தை என் கணுக்கால் மேல வெச்சு லேசாத் தேய்த்தார்.

நான் ஒரு மாதிரி தவிப்போட ரேணுகா அக்காவைப் பார்த்தேன்.

அவங்களுக்கு இது எதுவுமே தெரியல.

"இந்தக் கிரேவி நிஜமாவே நல்லா இருக்கு பவி, காய்கறி எல்லாம் எங்க வாங்குற?" னு அக்கா கேட்டாங்க.

நான் வாயில இருந்த சாப்பாட்டை அவசரமா முழுங்குனேன்.

நான் ரொம்ப நார்மலாப் பேச ட்ரை பண்ணேன்.

"ஆமா அக்கா..." னு நான் திக்கினேன்.

"நம்ம அபார்ட்மெண்ட் கார்னர்ல இருக்குற கடைல தான் அக்கா வாங்குறேன்."

"அங்க காய்கறி எல்லாம் ரொம்ப ஃப்ரெஷ்ஷா இருக்கும்" னு நான் சமாளிச்சுச் சொன்னேன்.

"ஓஹோ, நாங்களும் இனிமே அங்கேயே வாங்கலாம்னு இருக்கேன்" னு அக்கா சொன்னாங்க.

ராஜ் அண்ணாவோட கால் இன்னும் கொஞ்சம் மேல ஏறுச்சு.

அவர் பாதம் என் கணுக்காலைத் தாண்டி, என் கெண்டைக்கால் வரைக்கும் உரசிக் கிட்டு வந்துச்சு.

நான் என் கையில இருந்த ஸ்பூனை அவ்ளோ இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவர் தன் கால் விரல்களால என் கெண்டைக்காலை மேலயும் கீழயும் தேய்த்தார்.

நான் மூச்சு வாங்குற வேகம் கொஞ்சம் கொஞ்சமா மாறுச்சு.

ராஜ் அண்ணா இப்போ என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

"நல்லாச் சாப்பிடு பவி..."

"நீ ரொம்பக் கம்மியாச் சாப்பிடுற மாதிரி இருக்கே?" னு அவர் ஒரு மாதிரி கேட்டார்.

"நான் சாப்பிடுறேன்"னு நான் ஒரு தவிப்போட சொன்னேன்.