Incest என் குடும்பம்

[Dheena2003]

அத்தியாயம் 1

1996-ம் ஆண்டு...



அந்தக் கோயம்புத்தூர் கிராமத்தின் ஓரத்தில், ஒரு சிறிய கூரை வீடு. சுற்றி விளைச்சல் நிலங்கள் செழிப்பாக இருந்தாலும், ராசகுட்டியின் குடும்பத்திற்குச் சொந்தமானது அந்த அரை ஏக்கர் மானாவாரி நிலம் மட்டும்தான்.



மாநிறமாக இருந்தாலும், களையான முகம் கொண்ட அந்த ராஜேஷ்—அவனை ஊரே 'ராசகுட்டி' என்றுதான் அழைக்கும். அவன் பத்தாம் வகுப்பு படித்துக் கொண்டிருந்த அந்தச் சின்ன வயதிலேயே விதி விளையாடியது. ஒரு விபத்தில் தந்தை மாணிக்கம் அவர்களைத் தவிக்கவிட்டுச் செல்ல, 16 வயதிலேயே குடும்பப் பாரம் அவன் தோளில் ஏறியது.



பன்னிரண்டு வயதே ஆன சின்னஞ்சிறு தங்கை, கணவனை இழந்த துக்கத்தில் உறைந்து போன தாய் அம்பிகா. அந்தக் கிழிந்த கூரை வீட்டிற்குள் வறுமை தாண்டவமாடியது.



"பணம் இருக்கிறவங்க முன்னாடி நாம தலை குனியக் கூடாது ராசகுட்டி. நமக்குன்னு இருக்கிறது இந்த மானமும், படிப்பும்தான்,"



என்று சொல்லிச் சொல்லியே அவனை வளர்த்தாள் அம்பிகா. இளம் வயதிலேயே கணவனை இழந்த அவளை, ஊரில் இருந்த சிலர் பணத்தாசை காட்டி வளைக்கப் பார்த்தனர். ஆனால், அந்தத் தர்மபத்தினி எதற்கும் அசையவில்லை. கஞ்சி குடித்தாலும் தன் பிள்ளைகளின் கௌரவம் குலையக் கூடாது என்பதில் உறுதியாக இருந்தாள்.



ஒருவேளை சாப்பாட்டிற்கே கஷ்டப்பட்ட காலத்திலும், தன் கையில் இருந்த சிறு நகைகளை அடகு வைத்து, கூலி வேலைக்குச் சென்று தன் மகனை டிப்ளோமா படிக்க வைத்தாள்.



தன் தாயின் கண்ணீருக்குப் பலன் சேர்க்க வேண்டும் என்ற வெறியோடு படித்த ராசகுட்டி, 22 வயதில் பாரத்தை நெஞ்சில் சுமந்து கொண்டு வெளிநாட்டிற்குப் பறந்தான். பல ஆண்டுகள் அங்கே உழைத்துத் தேய்ந்த பிறகு, இதோ இப்போது குடும்பத்தின் நிலைமை சற்றுத் தலைதூக்கத் தொடங்கியிருக்கிறது.



அந்தச் சின்னஞ்சிறு கூரை வீடு இப்போது செங்கல் சுவர்களால் சற்றே பலமாக மாறியிருந்தது. வசதிகள் பெரிய அளவில் இல்லாவிட்டாலும், அந்த நான்கு சுவர்களுக்குள் நிறைந்திருந்தது அன்பும், பண்பும்தான். மாணிக்கம் விட்டுச் சென்ற அந்த அரை ஏக்கர் நிலத்தில் ராசகுட்டி தன் வியர்வையைச் சிந்தி உழைத்து, தன் தங்கை நந்தினி பெரிய மனுஷியானபோது உறவினர்கள் மெச்சும் படி விசேஷத்தைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.



ஆனால், பாசம் என்பது பணத்தில் இல்லையே! ராசகுட்டி வெளிநாட்டிற்குச் சென்று நான்கு வருடங்கள் ஆகிவிட்டன. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வீட்டில் இப்போது ராசகுட்டியின் நினைவுகள் மட்டும்தான் குடியிருக்கின்றன.



தங்கை நந்தினி... சரியான வாணர சேட்டைக்காரப் பெண்! அண்ணனிடம் சண்டையிடுவதில் அவளுக்கு அத்தனை பிரியம். ஆனால், அண்ணன் இல்லாத இந்த நான்கு வருடங்களில் அவள் ஒரு நிமிடம் கூட அவனை நினைக்காமல் இருந்ததில்லை.



"பக்கத்து வீட்டுல இருக்கிற அண்ணன்மார் எல்லாம் அவங்க தங்கச்சிகளை டவுனுக்குக் கூட்டிட்டுப் போறதைப் பார்க்கும்போது, என் அண்ணன் மட்டும் ஏன் எங்கேயோ இருக்கணும்? எனக்குன்னு யாருமே இல்லாத மாதிரி இருக்குமா..."



என்று நந்தினி ஏங்கும் போதெல்லாம், அம்மா அம்பிகாவின் கண்கள் குளம் போலப் பெருகும். அம்பிகாவிற்கு ராசகுட்டி வெறும் மகன் மட்டுமல்ல, மறைந்த தன் கணவன் மாணிக்கத்தின் மறு உருவம்! கணவன் போன பிறகு அந்த வீட்டின் தூணாக நின்று தாங்கியவன் அவன். வீட்டில் கஷ்டம் இருந்த காலத்தில்கூட, "அம்மா எனக்கு அது வேணும், இது வேணும்" என்று அவன் ஒருநாளும் அடம் பிடித்ததில்லை. அந்த முதிர்ச்சியும், தியாகமும்தான் அம்பிகாவை அவன் மீது இன்னும் அதிகப் பாசம் கொள்ளச் செய்தது.



இந்நிலையில் தான், அந்த மகிழ்ச்சியான செய்தி ஒரு கடிதத்தின் வடிவில் வந்து சேர்ந்தது.



"அம்மா... லீவு கிடைச்சிருச்சு. இன்னும் ரெண்டு நாள்ல நான் ஊருக்கு வர்றேன்!"



இந்த ஒரு வரி, அந்த வீட்டின் முகவரியையே மாற்றிவிட்டது! அம்பிகாவிற்கும் நந்தினிக்கும் மகிழ்ச்சியில் கை கால் ஓடவில்லை. வறுமையால் வாடிய அந்த வீட்டில் இப்போது ஒரு புது உற்சாகம். வீட்டைச் சுத்தம் செய்வது, ராசகுட்டிக்குத் தேவையான அவனுக்குப் பிடித்தமான தின்பண்டங்களைச் செய்யத் தேவையான பொருட்களை வாங்குவது என இருவரும் ஊரே அதிரும் வகையில் ஓடிக்கொண்டிருந்தார்கள்.



அந்தச் சிறிய செங்கல் சுவர்கள் கொண்ட வீட்டின் வரவேற்பறையில், ஒரு பழைய மரச்சட்டத்தில் மாணிக்கத்தின் புகைப்படம். அதன் மேல் ஒரு சிறிய மாலை காய்ந்து போயிருந்தது. அம்பிகா மெல்ல அந்தப் படத்தின் அருகே சென்று, தன் சேலைத் தலைப்பால் கண்ணாடியைத் துடைத்தாள்.



அவள் கண்களில் ஒரு மின்னல்... ஒரு நிழலாட்டம்! ராசகுட்டி ஊருக்கு வருகிறான் என்ற செய்தி வந்ததிலிருந்து, அவளுக்குள் இருக்கும் அந்தத் தர்மபத்தினி மனது என்னவோ நினைத்துக் கொள்கிறது.





"என்னங்க... பாருங்களேன், நம்ம ராசகுட்டி வரப்போறான். எனக்கு என்னவோ அவன் மட்டும் வரல, நீங்களே நேர்ல வர்ற மாதிரி ஒரு உணர்வு. அதே நிறம், அதே பேச்சு... என் புள்ளையப் பார்க்கும்போது உங்களைப் பார்க்கிற மாதிரியே இருக்குமே!"



அம்பிகா அந்தப் புகைப்படத்தைப் பார்த்துப் பேசும்போது, உண்மையில் மாணிக்கமே அங்கே நின்று பதில் சொல்வது போல் ஒரு பிரமை. கணவன் இறந்த அந்த 16 வயதிலிருந்து, தன் மகனைத்தான் அவள் தன் கணவனாக, தந்தையாக, தெய்வமாகப் பார்த்து வளர்ந்தாள். அவன் ஒருநாள் கூட அவளை எதிர்த்துப் பேசியதில்லை, ஒரு சிறு அடம் பிடித்ததில்லை. அந்தப் பண்புதான் இன்று அவளை ஒரு ராணியாக உணரச் செய்கிறது.



நந்தினியோ அண்ணன் வரும்போது அணிய வேண்டிய புது உடைகளை எடுத்து வைப்பதும், ஊரில் உள்ள தன் தோழிகளிடம் "எங்க அண்ணன் ஃபாரின்ல இருந்து வர்றான் தெரியுமா?" என்று பெருமையாகச் சொல்லிக் கொள்வதுமாக இருக்கிறாள்.





 இன்னும் 48 மணி நேரம்தான்..."



அந்தக் கூரை வீட்டின் ஒவ்வொரு மூலையும் ராசகுட்டியின் வருகைக்காகக் காத்துக் கிடக்கிறது.



அதே நாள் , வளைகுடா தேசத்தின் கடும் வெப்பம். வேலையை முடித்துவிட்டுச் சோர்ந்து போய் தன் அறைக்குத் திரும்பிய ராசகுட்டிக்கு, அந்தச் சோர்வெல்லாம் ஒரு நொடியில் மறைந்து போனது. சுவரில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த அந்த அரபு நாட்டு காலண்டரை வெறித்துப் பார்த்தான்.



அவன் இதழ்களில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை. கடந்த ஒரு மாதமாகவே அவனுடைய உலகம் அந்த காலண்டரைச் சுற்றியே சுழன்றது. சரியாக முப்பது நாட்களுக்கு முன்னால்... "இன்னும் 28 நாள்... இன்னும் 20 நாள்..." என்று ஒவ்வொரு நாளையும் அவன் ஆசையோடு குறித்துக் கொண்டு வந்தான்.



அவன் மனதுக்குள் ஒரு பெரிய போர்க்களமே நடந்து கொண்டிருந்தது. அந்தச் சின்னஞ்சிறு வயதில், தன் 16 வயதிலேயே தந்தையை இழந்து, குடும்பப் பாரத்தைச் சுமந்து, இந்த பாலைவன தேசத்திற்கு வந்தவன். அவன் இங்கிருந்து அனுப்பும் ஒவ்வொரு ரூபாயும், அந்தச் செங்கல் வீட்டுச் சுவரில் ஒரு கல்லாக மாறியது. அவனது வியர்வைதான் அவன் தங்கை நந்தினியின் கழுத்தில் மின்னும் சிறு நகையாக மாறியது.



"அம்மா... உன்னையும் நந்தினியையும் பார்க்கணும்னு என் உசிரே துடிக்குதுமா. இன்னும் ரெண்டே நாள்தான்..



கடிதத்தின் மூலமாக மட்டுமே தன் அன்பைப் பரிமாற முடியும் என்ற காலம் அது. ஒரு கடிதம் போய்ச் சேரவே பத்து நாட்களாகும். அவன் போட்ட அந்த கடைசி கடிதம் அம்மாவையும் தங்கையையும் எப்படி ஆட்டிப்படைத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நினைத்துப் பார்த்தான்.



அவனுடைய சூட்கேஸ் ஏற்கனவே தயாராக இருந்தது. தங்கைக்குப் பிடித்தமான வெளிநாட்டுத் துணிகள், அம்மாவுக்கு ஒரு நல்ல புடவை என எல்லாவற்றையும் பார்த்துப் பார்த்து அடுக்கினான். அந்த அறையில் இருந்த அவனுடைய நண்பர்கள், "என்ன ராசகுட்டி... இன்னைக்கே கிளம்பிட்ட மாதிரி ஒரு சந்தோஷம் முகத்துல?" என்று கேலி செய்தார்கள்.



ஆமாம், அவனுக்குச் சந்தோஷம்தான்! இன்னும் நாற்பத்தி எட்டு மணி நேரத்திற்குப் பிறகு, அவன் அந்தக் கோவை மண்ணில் காலடி எடுத்து வைப்பான். தன் ஆசைத் தங்கையை அள்ளி அணைத்துக் கொள்வான், அம்மாவின் மடியில் தலை சாய்த்துத் தூங்குவான். அந்த நினைப்பே அவனை உறங்க விடாமல் செய்தது.



அந்தச் சிறிய அறையில், தன் துணிகளை அடுக்கிக் கொண்டிருந்த ராசகுட்டியின் கைகள் ஒரு நிமிடம் நடுங்கின. பீரோவின் ஒரு ஓரத்தில், யாருக்கும் தெரியாமல் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஒரு துணி... அது வெறும் துணி அல்ல, அவனது உயிர் மூச்சு!



மெல்ல அதை வெளியே எடுத்தான். அது ஒரு பழைய, ஆங்காங்கே கிழிந்த பருத்திச் சேலை. அந்தச் சேலையைத் தன் முகத்தோடு அழுத்திப் பிடித்து, ஆழமாகச் சுவாசித்தான்.





"ஆஆஅ... அத்தை..." அவனது அடிவயிற்றிலிருந்து ஒரு பெருமூச்சு கிளம்பியது. அந்தச் சேலையில் இன்னும் அந்த மணம் மாறாமல் அப்படியே இருந்தது. அது அவனுடைய அத்தை மலர் பயன்படுத்தியது. அவனுக்கு அம்மாவின் மேல் பாசம் உண்டு, தங்கை மேல் உயிர் உண்டு. ஆனால், இந்த மலர் அத்தை? அவளிடம் அவனுக்கு இருந்த அந்தப் பிணைப்பு விவரிக்க முடியாத ஒன்று.



அந்தச் சேலையின் வாசனையை நுகர்ந்தபடியே பெட்டில் சாய்ந்த ராசகுட்டியின் கண்கள் மெல்ல மூடின. நினைவுகள் அப்படியே பின்னோக்கிச் சென்றன... நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால்!



அப்போது அவனுக்கு இருபத்தி இரண்டு வயது கூடத் தொடங்கவில்லை. அந்தச் சிறிய செங்கல் வீட்டின் கொல்லைப்புறத்தில், நிலவில்லாத அந்த இரவில் நடந்த அந்தச் சம்பவம் அவனது வாழ்க்கையையே மாற்றிப் போட்டது.



மலர் அத்தையின் அந்த அறிமுகமும், நான்கு வருடங்களுக்கு முன்னால் அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் நடந்த அந்த இனிமையான நினைவுகளையும் அடுத்த பதிவில் விரிவாகப் பார்க்கலாம்!



இந்தக் கதையின் ஆரம்பம் உங்களுக்குப் பிடித்திருந்தால் மறக்காமல் 'லைக்கும்', உங்கள் மேலான 'கருத்துகளையும்' கீழே உள்ள கமெண்ட் பகுதியில் தெரிவியுங்கள். உங்கள் ஆதரவே என்னை இன்னும் சிறப்பாக எழுதத் தூண்டும்!



நன்றி!