వల్లీ

[venkujkc1984]

ఇంటికి తిరిగి వస్తూ, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. వల్లీ మనస్సులో భయం, ఆందోళన తిరుగుతున్నాయి. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.

ఇంటికి చేరుకున్నాక, వల్లీ తన భావాలను ఆపుకోలేకపోయింది. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ, తడబడుతూ, రంగారావు గారితో జరిగిన సంభాషణను ప్రసాద్ కి వివరించింది. చెప్పేటప్పుడు ఆమె గొంతులో భయం, ఆవేదన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ప్రసాద్ అంతా విని ఒక్కసారిగా షాక్ తిన్నాడు. అతని ముఖంలో ఆశ్చర్యం, కోపం, బాధ అన్నీ కలగలసి కనిపించాయి.


ప్రసాద్: (నిశ్శబ్దంగా, కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతూ) “వల్లీ, నువ్వు చెప్పేది నిజమేనా? రంగారావు గారు... ఆయన మన గురించి అలా అనుకుంటున్నారా?”

వల్లీ: (ఏడుస్తూ) “అవునండీ. ఆయన మాటలు వింటుంటే నాకు భయమేసింది. ఇంత మంచి వ్యక్తి మన గురించి ఇలా ఎందుకు అనుకుంటున్నారో అర్థం కావడం లేదు.”

ప్రసాద్: (తల పట్టుకుని) “మన అప్పు తీర్చడానికి ఆయన... ఆయన నిన్ను కోరుకున్నారా?”

వల్లీ: (తల దించుకుని) “అవునండీ. ఆ రోజు హాస్పిటల్ లో డబ్బు కట్టినప్పుడు కూడా ఆయన ఏదో అన్నారు. కానీ, అప్పుడు అంతగా పట్టించుకోలేదు. ఇప్పుడేమో... (గొంతు తడబడుతుంది)”

ఇద్దరూ కాసేపు మౌనంగా ఉండిపోయారు. గదిలో నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది. ఇద్దరి మనసుల్లోనూ అనేక ఆలోచనలు సుళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. వల్లీ కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, ధైర్యం తెచ్చుకుని అంది.

వల్లీ: (నిర్ణయాత్మకంగా) “మనం ఎలాగైనా ఈ అప్పు తీర్చేయాలి. ఆయన సహాయం వద్దు. మన కష్టాలు మనమే పరిష్కరించుకోవాలి. ఇంత కాలం గుట్టుగా సాగిన మన సంసారం ఇప్పుడు నలుగురిలో నవ్వుల పాలు కాకూడదు.”

ప్రసాద్: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, ఆమె చేతులు పట్టుకుని) “నువ్వు చెప్పింది నిజమే వల్లీ. మన ఆత్మగౌరవం మనకు ముఖ్యం. ఈ కష్టం నుంచి మనమే బయటపడాలి. నేను కూడా అదే అనుకుంటున్నాను.”

వల్లీ: (ధీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) “మనమిద్దరం కలిసి కష్టపడితే ఈ అప్పు తీరిపోతుంది.”

ప్రసాద్: (వల్లీ భుజం తడుతూ) “నేనున్నాను వల్లీ. మన ఇద్దరం కలిసి ఈ పరిస్థితిని ఎదుర్కొందాం. మన సంసారాన్ని కాపాడుకుందాం.”

ఇద్దరి మధ్య మౌనం నెలకొంది. కానీ, వారి కళ్ళల్లో దృఢమైన సంకల్పం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ తమ సంసారాన్ని రోడ్డున పడనివ్వకూడదని, తమ కష్టాలను తామే పరిష్కరించుకోవాలని నిశ్చయించుకున్నారు.

ఒక రోజు బ్యాంకు నుండి ఆఫీసర్ ప్రసాద్ ఇంటికి వచ్చి, ఉన్నపళంగా ఇల్లు ఖాళీ చేయాలని చెప్పాడు. వారు మరికొన్ని రోజుల సమయం అడిగినా ససేమిరా అని ఖరాఖండిగా చెప్పేసి, వాళ్ళ ఆఫీస్ స్టాఫ్ కి ఇల్లు స్వాధీనం చేసుకోవాలని కాల్ చేసాడు. ఆ సమయంలో అటుగా వస్తున్న రంగారావు గారిని చూసి ఆ ఆఫీసర్ నమస్కారం చేసాడు. అక్కడ పరిస్థితి రంగారావు కి అర్థమైంది. ఆఫీసర్ ని అడిగి వివరాలు తెలుసుకున్నాడు. వడ్డీ డబ్బులు కొద్దిగా కడితే నెల రోజుల సమయం ఇవ్వడం కుదురుతుందని ఆఫీసర్ చెప్పగా, రంగారావు ఆ డబ్బులు ఏర్పాటు చేసి, ఆఫీసర్ కి మూడు నెలల సమయం ఇవ్వండని గట్టిగా చెప్పగా, రంగారావు గారి మాట ప్రకారం సమయాన్ని పొడిగించారు.

అప్పుడు ప్రసాద్ రంగారావు గారితో “మీ సహాయానికి కృతఙ్ఞతలు, మీరు ఎందుకు డబ్బు కట్టారు, మీరు అడిగిన దానికి ఇంకా మేము ఒప్పుకోలేదు కదా.” 

రంగారావు “ప్రసాద్, ఇది నా కనీస ధర్మం, మీరు ఇబ్బంది పడుతుంటే నేను చూడలేను. ఊర్లో ఎవరికైనా ఇబ్బంది వస్తే ఎలా ప్రవర్తిస్తానో, ఇక్కడ కూడా అలాగే చేశాను. ఇంకొక దురుద్దేశంతో కాదు. అలాగే నా మనసులో ఉన్న బాధ, కోరిక మీతో చెప్పేసాను. అది మీ ఇష్టం. ఇప్పుడు మీకు మరొక మూడు నెలల సమయాన్ని కూడా అందించాను. నాకు దురుద్దేశం ఉంటే అదే ఆఫీసర్ని ఎలాగైనా మీ ఇల్లు స్వాధీనపరచుకోమని చెప్పేవాడిని కదా. తద్వారా మీకు సమయం లేకుండా చేసి నా దగ్గరికి రప్పించుకునేవాడిని కదా. ఇంకా మీకు అవకాశం ఇవ్వాలని ఒక నెల బదులు మూడు నెలలు సమయం ఇవ్వమని నేనే గట్టిగా చెప్పెను కదా. మీకు ఈ మూడు నెలల్లో డబ్బు ఏర్పాటయిందనుకో మీకు ఏ ఇబ్బందీ లేదు కదా. నేనే బాధని దిగమింగుకుంటా. ఒకటి గుర్తు పెట్టుకోండి. నా కోరిక మీతో చెప్పాను. అలాగే ఈ డబ్బులు ఏర్పాటు చేస్తా అనడం కూడా నా కోరిక తీరడానికి ఒక అవకాశంగా మాత్రమే నేను అనుకున్నాను తప్ప, కావాలని నేను ఏ విధంగానూ మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టి నా దగ్గరికి రప్పించుకోవాలి అనుకోలేదు. కాలమే నిర్ణయిస్తుంది ఏమి జరిగితే మన ఇద్దరికీ మంచిదో. మీ ఇష్టంతోనే ఏదైనా జరుగుతుంది. సరేనా” అని వెళ్లిపోయాడు.

ఆ రాత్రి 

వల్లీ: (నిశ్శబ్దంగా ప్రసాద్ పక్కన కూర్చుంటూ, గొంతు తడబడుతూ) ఏమండీ... నాకు ఇంకా నమ్మశక్యంగా లేదు. రంగారావు గారు... ఆయన అంత మంచివారు కదా. ఎందుకు అలా ప్రవర్తించారు?

ప్రసాద్: (వల్లీ చేయి పట్టుకుంటూ, నిట్టూర్చి) నాకు తెలుసు వల్లీ. నాకూ ఆశ్చర్యంగానే ఉంది. ఆ రోజు ఆయన మనకు సహాయం చేసినప్పుడు, ఆయనలో ఏదో మంచితనం చూశాను. కానీ...

వల్లీ: (కళ్ళలో నీళ్ళు తిరుగుతూ) ఆయన మాటలు వింటుంటే నాకు భయమేసింది. ఆయన మన గురించి అలా అనుకుంటున్నారని నేను ఎప్పుడూ ఊహించలేదు.

ప్రసాద్: (ఆమెను దగ్గరకు తీసుకుంటూ) నాకు తెలుసు వల్లీ. నీకు ఎంత కష్టంగా ఉందో నాకు అర్థం అవుతోంది. కానీ, ఒకటి గుర్తుంచుకో. మన సంసారం ముఖ్యం.

వల్లీ: (ఏడుస్తూ) ఆయన... ఆయన మనసులో అంత కోరిక ఎందుకు ఉందో నాకు అర్థం కావడం లేదు. ఆయనకు అన్నీ ఉన్నాయి కదా.

ప్రసాద్: (వల్లీ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ) అవును వల్లీ. ఆయన తన కోరికను మనతో చెప్పేశారు. అది మన ఇష్టం అని కూడా చెప్పారు. మనకు మూడు నెలల సమయం కూడా ఇచ్చారు. ఆయనకు నిజంగా దురుద్దేశం ఉంటే అలా చేసేవారు కాదు.

వల్లీ: (ధీర్ఘంగా నిట్టూరుస్తూ) మనకు ఈ మూడు నెలల్లో ఎలాగైనా డబ్బు ఏర్పాటు చేసుకోవాలి. ఆయన సహాయం లేకుండానే మన అప్పు తీర్చేయాలి.

ప్రసాద్: (నిర్ణయాత్మకంగా) అవును వల్లీ. మన ఇద్దరం కలిసి కష్టపడదాం. మన సంసారాన్ని కాపాడుకుందాం. రంగారావు గారి మంచితనాన్ని మనం మర్చిపోకూడదు. కానీ, ఆయన కోరికను మాత్రం మనం తీర్చలేమెమో.

వల్లీ: (ప్రసాద్ భుజంపై తల వాల్చి) నాకు తెలుసు. మన ఇద్దరం కలిసి ఈ కష్టాన్ని ఎదుర్కొందాం.

ఆ రాత్రి, వల్లీ మనసు అల్లకల్లోలంలా మారిన సముద్రంలా ఉంది. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో నిరంతరం మారుమోగుతున్నాయి. ఆ ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచన ఆమె హృదయాన్ని భారంగా చేసింది. ఒకవైపు భర్త పట్ల ఉన్న ప్రేమ, అతని ఆరోగ్యం పట్ల ఆందోళన, మరోవైపు అప్పుల భారం ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి.

అలా రోజులు గడుస్తున్నాయి. డబ్బులు కుదిరే అవకాశాలు కనపడటం లేదు. ప్రసాద్ రోజురోజుకీ కృంగిపోవడం ఆమెను మరింత బాధించింది. అతని ముఖంలో కనిపించే నిస్సహాయత, రాత్రంతా డబ్బు గురించే ఆలోచిస్తూ పడుకునే అతని పరిస్థితి ఆమె హృదయాన్ని పిండివేసింది.

ఈ పరిస్థితి నుండి ఎలా బయటపడాలో ఆమెకు పాలుపోవడం లేదు. ఎంత ఆలోచించినా, రంగారావు గారు చెప్పిన మార్గం తప్ప వేరే ఏదీ ఆమెకు ఆశగా కనిపించలేదు. ఆ మార్గం సరైనది కాదని ఆమె మనసు చెబుతున్నా, భర్తను ఈ బాధ నుండి విముక్తి చేయాలనే తపన ఆమెను ఆ దిశగా ఆలోచింపజేస్తోంది. రంగారావు గారి ప్రతిపాదనను అంగీకరించడం అంటే అది ఎంతో ఇబ్బందికరం అని  ఆమెకు తెలుసు. అది వద్దని ఆమె అంతరాత్మ ఘోషిస్తోంది. అయినప్పటికీ, ప్రసాద్ పడుతున్న కష్టాలు, అతని ఆరోగ్యం క్షీణించడం చూసి ఆమె మనసు కరిగిపోయింది.

రంగారావు గారు మంచివారేనని వల్లీకి తెలుసు. ఆయన తన పట్ల చూపించే అభిమానం, తన కుటుంబాన్ని ఆదుకున్న తీరు ఆమె ఎప్పటికీ మరచిపోలేదు. అయితే, రంగారావు గారు తనను కోరుతున్న కోరికను మాత్రం ఆమె అంగీకరించలేకపోతోంది. ఆమె మనసులో ఎన్నో సంఘర్షణలు జరుగుతున్నాయి.

వల్లీ మనసులో మెదులుతున్న ఆలోచనలు:

• "రంగారావు గారు నిజంగా మంచివారే. మా కుటుంబానికి ఆయన ఎంతో సహాయం చేశారు. ప్రసాద్ ప్రాణాలను కూడా కాపాడారు. ఆయన కోరికను నేను అర్థం చేసుకోగలను. ఆయన చాలా ఒంటరిగా ఉన్నారు. నా అందానికి ఆయన ఆకర్షితులయ్యారు. ఇది సహజమే కావచ్చు."
  
• "కానీ, నేను ఒక ఇల్లాలిని. నా ధర్మం ఏమిటి? నా భర్తకు ద్రోహం చేయడం ఎంతవరకు సమంజసం? నా మనస్సాక్షి నన్ను క్షమిస్తుందా?"
  
• "మా ఆయన నా ప్రాణం. ఆయన సంతోషం కోసం నేను ఏదైనా చేయగలను. ఆయన ఆరోగ్యం కోసం నా ప్రాణాలను కూడా త్యాగం చేయడానికి నేను సిద్ధంగా ఉన్నాను. కానీ, రంగారావు గారి కోరికను తీర్చడం అంటే నా భర్తకు ద్రోహం చేసినట్టే కదా? ఇది నా వల్ల కాదు."
  
• "ఒకవేళ నేను రంగారావు గారి కోరికను తీర్చినా, తర్వాత నేను ప్రశాంతంగా ఉండగలనా? నా మనసు ఎప్పుడూ కుమిలిపోతూనే ఉంటుంది. నా భర్త కళ్ళల్లోకి నేను ఎలా చూడగలను?"
  
• "లేదు, నేను ఇలాంటి తప్పు చేయకూడదు. నేను నా ధర్మాన్ని విస్మరించకూడదు. రంగారావు గారికి నా పరిస్థితిని అర్థమయ్యేలా చెప్పాలి. ఆయన నన్ను తప్పకుండా అర్థం చేసుకుంటారని నేను నమ్ముతున్నాను."
  
• "ఒకవేళ నేను రంగారావు గారి కోరికను తీర్చడం ద్వారా నా కుటుంబం బాగుంటే అది తప్పు కాదా? ఏం చేసినా కుటుంబం కోసమే కదా”
  

ఇలా వల్లీ మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి. ఆమె ధర్మ సంకటంలో పడింది. ఒకవైపు రంగారావు గారి పట్ల కృతజ్ఞత, మరోవైపు తన భర్త పట్ల బాధ్యత... ఈ రెండిటి మధ్య ఆమె నలిగిపోతోంది. చివరకు, తన భర్త సంతోషం, ఆరోగ్యం కోసం ఎంతటి త్యాగానికైనా సిద్ధమేనని ఆమె దృఢంగా నిశ్చయించుకుంది.

ప్రసాద్ కి ఈ విషయం ఎలా చెప్పాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. అతను తనను ఎంతగానో నమ్ముతారని, తనపై అతనికి ఉన్న ప్రేమను ఆమె గుర్తు చేసుకుంది. ఈ విషయం చెబితే అతని మనసు ఎంత గాయపడుతుందోనని ఆమె భయపడింది. అతను తనను తప్పుగా అర్థం చేసుకుంటారేమోనని, తనపై అనుమానం పడతాడేమోనని ఆమె ఆందోళన చెందింది. అయినప్పటికీ, ఈ భారాన్ని ఒక్కతే మోయలేనని, ఆయనతో పంచుకోవాలని ఆమె నిర్ణయించుకుంది.


తన మనసులోని సంఘర్షణను, అప్పుల భారాన్ని, ప్రసాద్ ఆరోగ్యం పట్ల ఆందోళనను, రంగారావు గారి ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచనలను అన్నింటినీ కలిపి ఆయనతో ఎలా చెప్పాలో ఆమె మనసులో రిహార్సల్ చేసుకుంది. అతని మనసు నొప్పించకుండా, పరిస్థితి తీవ్రతను అతనికి అర్థమయ్యేలా చెప్పడానికి ఆమె పదాలను జాగ్రత్తగా ఎంచుకుంది. తన భర్త సంతోషమే తనకు ముఖ్యం అని, అతని ఆరోగ్యం బాగుండటమే తన ఆశయమని ఆమె ప్రసాద్ కి తెలియజేయాలని అనుకుంది. 

ఆ రాత్రి, పడుకునే వేళలో వల్లీ మనసులో ఎంతో సంఘర్షణతో ప్రసాద్ వైపు తిరిగింది. ఆమె గొంతులో ఏదో తెలియని భారం, ఆందోళన. "ఏవండీ," మెల్లగా పిలిచింది. 

ప్రసాద్ కళ్ళు తెరిచి ఆమె వైపు చూశాడు. "మీరు ఈ డబ్బు గురించి అతిగా ఆలోచిస్తూ మళ్ళీ మీ ఆరోగ్యాన్ని పాడు చేసుకుంటున్నారు. అది చూస్తుంటే నాకు చాలా బాధగా ఉంది," ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి. 
"మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని కాదు, కానీ... కానీ రంగారావు గారు చెప్పిన దాని గురించి మీ ఉద్దేశ్యం ఏమిటి?" ఆ మాట అనడానికి ఆమె ఎంతగానో తటపటాయించింది, తన మనసులోని భయాన్ని, అప్పుల భారాన్ని, రంగారావు గారి ప్రతిపాదన గురించిన ఆలోచనలను అన్నింటినీ ఆ ఒక్క ప్రశ్నలో ఇరికించింది.

ప్రసాద్ ఆమె కళ్ళల్లోకి చూసి, ఆమె బాధను అర్థం చేసుకున్నాడు. దీర్ఘంగా నిట్టూర్చి, అతని గొంతులో నిస్సహాయత, ఆవేదన. "మన సంసారం నిలబడాలి వల్లీ" అన్నాడు. 
"రంగారావు గారు మంచివారే. 'కాలమే సమాధానం చెబుతుంది' అని ఆయన అన్నారు." అతని మాటల్లో రంగారావు గారి పట్ల గౌరవం, కానీ తన పరిస్థితి పట్ల తీవ్రమైన బాధ. "అయినా... అయినా ఇదంతా నా అసమర్థత వల్లనే కదా," అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. 

అంతకు మించి మాట్లాడలేక, తన ఆవేదనను, నిస్సహాయతను మౌనంలో దాచుకుని పడుకుండిపోయాడు. వల్లీ అతని మౌనాన్ని అర్థం చేసుకుంది, అతని బాధను చూసి ఆమె హృదయం మరింత బరువెక్కింది.

ఆ రాత్రి, వల్లీ ప్రసాద్ పక్కన కూర్చుని అతని చేతులు పట్టుకుంది. ఆమె కళ్ళల్లో ఏదో చెప్పలేని బాధ, ఆందోళన. "ఏవండీ," ఆమె గొంతు వణుకుతోంది, "పెళ్లయినప్పటి నుంచి మన సంసారం గడవడం కోసం మీరు ఎన్ని కష్టాలు పడ్డారో నాకు తెలుసు. మీ కష్టం నాకు తెలుసు. ఇప్పుడు మన సంసారాన్ని నిలబెట్టుకోవడానికి నన్ను కూడా నా వంతు ప్రయత్నం చేయనివ్వండి" ఆమె మాటల్లో వేడుకోలు ధ్వనిస్తోంది. 

"ఇప్పుడు మన దగ్గర తాకట్టు పెట్టడానికి ఏమీ మిగలలేదు. మనం ఇంకేం చేస్తాం? మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే, నన్ను పూర్తిగా మీరు నమ్మితే, ఈ అవకాశాన్ని వదులుకోకుండా మీ ఆశయాన్ని నెరవేర్చడానికి నేను మనసు దృఢము చేసుకుంటాను" ఆమె ధైర్యం కూడగట్టుకుని అంది. 

"మీరు బాగుండాలి. మీరు బాగుంటేనే మనం బాగుంటాం. ఒక్కసారి ఆలోచించండి" ఆమె కళ్ళు నీటితో నిండిపోయాయి.

వల్లీ మాటలకు ప్రసాద్ గుండె బరువెక్కింది. అతను ఒక్కసారిగా మూగబోయాడు. ఆమె చేతులు గట్టిగా పట్టుకుని, "నీకు... నువ్వు..." అంటూ తడబడుతూ, గొంతులో మాట పెగలక నీళ్లు నమిలాడు. ఆమె కళ్ళల్లోకి చూడలేక తల దించుకున్నాడు. అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. అతని మనసులో తుఫాను రేగుతోంది. వల్లీ తన కోసం ఇంత పెద్ద త్యాగానికి సిద్ధపడటం అతన్ని తీవ్రంగా కలచివేసింది. 

వల్లీ అతని చేతులను మరింత గట్టిగా పట్టుకుని, మెల్లగా అంది, "ఇప్పటికిప్పుడే మీరు మీ నిర్ణయం చెప్పక్కర్లేదు. దీన్ని మనకు ఉన్న చివరి అవకాశం లాగా భావించండి. ప్రశాంతంగా, నిదానంగా ఆలోచించండి. నేను మీ నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తాను. కానీ, ఒక్కటి మాత్రం గుర్తుపెట్టుకోండి, మీరు బాగుండాలని, మన సంసారం సుఖంగా ఉండాలని మాత్రమే నేను కోరుకుంటున్నాను."

రోజులు గడిచిపోతున్నాయి. ఇక రెండు రోజుల్లో మూడు నెలల గడువు కూడా ముగిసిపోతుంది. డబ్బు కోసం చేసిన ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. 

ఆ రాత్రి ప్రసాద్ నిరాశగా వల్లీతో అన్నాడు, “వల్లీ, ఎన్ని తంటాలు పడ్డా డబ్బు మాత్రం సర్దుబాటు కాలేదు. ఇక ఆ ఒక్క మార్గం తప్ప వేరే ఏమీ కనిపించడం లేదు.”

వల్లీ ముఖంలో విషాదం అలుముకుంది. ఆమె ప్రసాద్ కళ్ళల్లోకి చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది, “ఏవండీ, ఇంతకు ముందే చెప్పాను కదా. మీ ఆరోగ్యం నాకు ముఖ్యం. మీకు ఏది ఇష్టమైతే అది చేయండి. మీ ద్వారా ఆఖరి ప్రయత్నం చేయాలన్నా నేను సిద్ధమే. మీ కోసమైనా, మన కుటుంబం కోసమైనా నేను మనసును దృఢం చేసుకుంటాను.” ఆమె గొంతులో ధైర్యం ఉన్నా, లోలోపల మాత్రం భయం, ఆందోళన కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి.

వల్లీ మాటలకు ప్రసాద్ గుండె బరువెక్కింది. "నా వల్ల నీకు ఎప్పుడూ కష్టాలే వస్తున్నాయి వల్లీ," అతను బాధగా అన్నాడు. 

"ఇప్పుడు నా కోసం నువ్వు నీ ప్రాణ సమానమైన మానాన్ని కూడా త్యాగం చేయాలనుకుంటున్నావు. ఎంతటి కష్టమైనా మన సంసారం నిలబడాలని నువ్వు తీసుకున్న ఈ నిర్ణయం... నాకు నీ మీద ఉన్న నమ్మకాన్ని మరింత పెంచింది. నా అసమర్థతకు నేను చాలా బాధపడుతున్నాను. ఏమీ చేయలేని నిస్సహాయ స్థితిలో ఉన్నాను. నీ మీద ప్రేమతో పాటు గౌరవం కూడా ఏర్పడింది. నన్ను క్షమించు వల్లీ..." అంటూ ప్రసాద్ మౌనంగా తల దించుకుని, భార్య ఎద ఎత్తుల మధ్య దాచుకున్నాడు. అతని కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి.

వల్లీ అతని తలను నిమురుతూ, కన్నీళ్లు తుడుస్తూ, “ఏవండీ, దయచేసి బాధపడకండి. నేనున్నాను కదా. మన సంసారం కోసం, మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే నేను చేయగలిగింది చేస్తాను. మీరు బాగుంటే మనం బాగుంటాం” అని ఓదార్చింది. 

కొద్దిసేపు మౌనం తరువాత, ఆమె నెమ్మదిగా, "మీరు వెళ్లి రంగారావు గారితో మాట్లాడండి" అని సలహా ఇచ్చింది.

మరుసటి రోజు, ప్రసాద్ భారంగా అడుగులు వేస్తూ రంగారావు గారిని కలవడానికి వెళ్ళాడు. అతని ముఖం పాలిపోయింది, కళ్ళు నిస్తేజంగా ఉన్నాయి. రంగారావు గారి ఎదురుగా నిలబడి, తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ, "రంగారావు గారు..." అంటూ ఆగిపోయాడు. అతని మాటల్లో అంతులేని బాధ, నిస్సహాయత ధ్వనిస్తున్నాయి.

రంగారావు అతని భుజం తట్టి, "ప్రసాద్, ధైర్యంగా ఉండు. చెప్పు, ఏమైంది?" అని అడిగాడు.

ప్రసాద్ తల ఎత్తకుండానే, "మీరు చెప్పిన దానికి... నేను... నేను ఒప్పుకుంటున్నాను" అని మెల్లగా అన్నాడు. అతని గొంతులో ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. "కానీ ఒక్కటి మాత్రం... ఎట్టి పరిస్థితుల్లోనూ ఈ విషయం ఎవరికీ తెలియకూడదు" అని వేడుకున్నాడు.

రంగారావు ప్రసాద్ చేతిని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, “నా ప్రాణం ఉన్నంతవరకు ఈ విషయం మన ముగ్గురి మధ్యనే ఉంటుంది. నన్ను అర్థం చేసుకో ప్రసాద్, నా బాధను అర్థం చేసుకో. మీకు ఏ కష్టం లేకుండా, ఎవరికీ ఏ అనుమానం రాకుండా నేను చూసుకుంటాను. నేను నీకు ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను” అని అన్నాడు. అతని మాటల్లో నిజాయితీ, పశ్చాత్తాపం కలగలసి ఉన్నాయి.

ప్రసాద్ కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. “వల్లీకి... వల్లీకి నేను, కుటుంబం తప్ప వేరే ఏమీ తెలియదు. ఇప్పుడు కూడా నా కోసం, మన కుటుంబం కోసమే తాపత్రయపడుతోంది” అని చెప్పాడు. అతని మాటల్లో భార్య పట్ల ప్రేమ, గౌరవం, తన నిర్ణయం పట్ల అపరాధ భావం కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు ప్రసాద్ని ఓదారుస్తూ, “ప్రసాద్, నీ గురించి నాకు పూర్తిగా తెలుసు. నీ మీద నాకు మంచి అభిప్రాయం, గౌరవం ఉన్నాయి. నీ పరిస్థితి వలన దీనికి ఒప్పుకున్నా, నీ గౌరవానికి ఏ తేడా రానివ్వను. వల్లీని కూడా అంతే గౌరవంగా చూసుకుంటాను. ఏది జరిగినా ఈ నాలుగు గోడల మధ్యనే ఉంటుంది. బయట మాత్రం ఎప్పటిలాగానే ఉందాం” అని నచ్చజెప్పాడు. 

“తర్వాత ఈ విషయంలో మీ భార్యా భర్తల మధ్య ఏ గొడవలూ రావడానికి వీల్లేదు. అలాగే వల్లీని పవిత్రంగానే భావించాలి” అని గట్టిగా చెప్పాడు. 

ప్రసాద్ తలూపి, అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయాడు. రంగారావు మాత్రం ఏదో అద్భుతమైనది సాధించినట్టు, మనసు గాల్లో తేలిపోతూ, అందమైన వల్లీ తన సొంతం కానుందని మిక్కిలి ఆనందంతో డబ్బు సర్దడం, దానితో ఇంటిని తనఖా నుంచి విడిపించడం, మిగిలిన డబ్బు రవికి పంపడం చకచకా జరిగిపోయాయి. 

అప్పటి నుండి రంగారావు కి వల్లీని ఎప్పుడెప్పుడు కలుస్తానా, ఆమెతో అనుభవం ఎలా ఉంటుందోనన్న ఆలోచనలే. అతని మనసులో కోరికలు, కలలు ఊపిరి పోసుకున్నాయి.

వారం రోజులు గడిచాయి. ప్రసాద్, వల్లీ ఇద్దరూ కలిసి రంగారావు గారి ఇంటికి వచ్చారు. వారి ముఖాల్లో కృతజ్ఞత, ఆనందం వెల్లివిరుస్తున్నాయి.

ప్రసాద్: (వినయంగా, చేతులు జోడించి) రంగారావు గారు, మీ సహాయం లేకపోతే మా పరిస్థితి ఏమయ్యేదో తలుచుకుంటేనే భయమేస్తోంది. మీ దయ వల్ల అన్ని పనులు సజావుగా జరిగిపోయాయి. ఇప్పుడు మాకు ఏ చీకు చింత లేదు.

వల్లీ: (తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ) అవునండి. 

రంగారావు: (చిరునవ్వుతో) మీరు ఎప్పుడూ అలా అనకండి. మీ ఆనందమే నాకు కావాలి. మీకు ఎప్పుడు ఏ అవసరం వచ్చినా, నేను అండగా ఉంటాను. ఇది నా బాధ్యత.

ప్రసాద్: (ధైర్యం తెచ్చుకుని) రంగారావు గారు, మీరు మా ఇంటికి వస్తానని ఇంతకుముందు అన్నారు కదా. ఇప్పుడు ఆ సందర్భం వచ్చింది. మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి. వల్లీ కూడా మీరు కోరుకున్నట్టుగానే విందు భోజనాన్ని వడ్డిస్తుంది.

ప్రసాద్ మాటలకు వల్లీ తల దించుకుంది. రంగారావు వల్లీ వైపు చూస్తూ, “సరే, తప్పకుండా వస్తాను. మీరే ఒక రోజు అనుకుని నాకు చెప్పండి. సరేనా? వల్లీ?” అని అడిగాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఏదో తెలియని మెరుపు, సూచన ధ్వనించింది.

వల్లీ వెంటనే ప్రసాద్ వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో సంకోచం, భయం, ధర్మ సంకటం అన్నీ కనిపించాయి. ప్రసాద్ వల్లీ ముఖంలోని అయోమయాన్ని చూసి, ఆమెకు ధైర్యం చెబుతూ సైగ చేశాడు. వల్లీ నెమ్మదిగా, “సరేనండీ. ఏర్పాట్లు చేసుకుని మీకు చెప్తాం” అని అంది. ఆమె గొంతులో ఏదో బలవంతపు సమ్మతి, అంతర్లీనంగా భయం దాగి ఉన్నాయి.

ఇద్దరూ రంగారావు గారికి నమస్కారం చేసి, ఇంటికి వెనుతిరిగారు.