వల్లీ

[venkujkc1984]

4. అవకాశం కోసం

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ప్రసాద్ వల్లీలకి పెద్ద మొత్తంలో డబ్బు అవసరమయ్యింది. మరేమి దారి కనబడక వారి ఇంటిని తనఖా పెట్టి డబ్బు తెచ్చి అవసరాలు తీర్చుకుని, మిగిలిన డబ్బులు రవి చదువుకి వాడేశారు. వారికి వచ్చే డబ్బుతో, నెల గడపడం తప్ప అప్పు తీర్చలేక పోతున్నారు. ఇలా కొన్ని నెలల తర్వాత, వారికి బ్యాంకు నుండి అప్పు తీర్చనందున ఇంటిని ఖాళీ చేయాలని లేదా అప్పుని వడ్డీతో సహా కట్టేయాలని నోటీసు వచ్చింది. ఉన్న ఒక్కగానొక్క ఇల్లు కూడా లేకపోతే రోడ్డున పడాల్సి వస్తుందని చాలా బాధపడుతున్నారు. ఒకనాడు ప్రసాద్ వల్లీతో, రంగారావు గారు అందరికీ ఎంతో కొంత సాయం చేస్తుంటారు, నేను వెళ్లి అడుగుతాను, మనకి వేరే మార్గం ఏమీ లేదు అన్నాడు. 

వల్లీ అనుమానం:
వల్లీకి అతని పేరు వినగానే గుండె జల్లు మంది. ఈ అవసరాన్ని ఖచ్చితంగా అవకాశంగా మలుచుకుంటారు అని అనిపించింది. ప్రసాద్తో “ఏవండీ, మనకి ఎక్కువ డబ్బులు కావాలి కాబట్టి రంగారావు గారు తనఖా లేనిదే అప్పు ఇవ్వరు, ఇప్పుడు మన దగ్గర తాకట్టు ఏమీ లేదు కదా, వెళ్లి మాత్రం ఏమి ప్రయోజనం.” అన్నాది. 

ప్రసాద్ నమ్మకం:
“నువ్వన్నది నిజమే, కానీ ఒకసారి వెళ్లి అడిగితే ఏదైనా దారి చూపవచ్చు కదా..” అన్నాడు. వల్లీ ఏమీ సమాధానం చెప్పలేక, మనసులోనే కలవరపడుతూ సరే అంది. కానీ వేరే ఏ మార్గం లేక వల్లీ ప్రసాద్ రంగారావు గారి దగ్గరికి వెళ్లారు. ఆ సమయంలో వాళ్ళని చూసిన రంగారావు కి అవకాశం వెతుక్కుంటూ వచ్చినట్లు అనిపించింది. 

అతను ప్రసాద్ ని చూసి “రండి రండి, ఎలా ఉన్నారు.” అని కుశల ప్రశ్నలు వేశారు. అప్పుడు ప్రసాద్ “రంగారావు గారు, మాకొక డబ్బు సమస్య వచ్చింది. మీరే ఎలాగైనా సహాయం చేసి మమ్మల్ని గట్టెక్కించాలి” అని చెప్పాడు. 

రంగారావు దీర్ఘంగా అలోచిస్తూ, వారి డబ్బు అవసరాన్ని ఆసరాగా చేసుకుని ఆమెను ఈసారి ఎలాగైనా సొంతం చేసుకోవాలని, కానీ ఈ విషయాన్ని వల్లీతో జాగ్రత్తగా మాట్లాడాలని రంగారావు  ఆలోచనలు సాగుతున్నాయి. 

రంగారావు: “మీ పరిస్థితి నాకు అర్థమైంది. నిజంగానే మీకు చాలా అవసరం ఉంది. ఐతే, ఈ సమయంలో అంత పెద్ద మొత్తంలో సహాయం చేయాలంటే కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకోవాల్సి ఉంటుంది. మీకు తెలుసుగా, ఈ రోజుల్లో నమ్మకం అనేది చాలా తక్కువగా ఉంది. కాబట్టి, ఏదైనా హామీ ఉంటేనే, అంటే, ఏదైనా తనఖా ఉంటేనే, నేను మీకు సహాయం చేయగలను. లేకపోతే, నా పరిమితులు కూడా మీరు అర్థం చేసుకోవాలి. పరిస్థితులు కొంచెం సున్నితంగా ఉన్నాయి. మీ పరిస్థితి నాకు తెలుసు, కాబట్టి మీరు కూడా నా పరిస్థితిని అర్థం చేసుకుంటారని భావిస్తున్నాను.” అన్నాడు. 

ఆయన వల్లీ, ప్రసాద్ లను నిస్సహాయ స్థితిలోకి నెట్టాడు. 

ప్రసాద్: "మా దగ్గర తాకట్టు పెట్టడానికి ఏమీ లేదు రంగారావు గారు. మమ్మల్ని నమ్మండి, మీ అప్పు ఖచ్చితంగా తీర్చేస్తాం. ఇప్పుడు మాకు డబ్బులు చాలా అవసరం. మా సమస్యని మీరే తీర్చగలరు. దయచేసి మాకు అప్పు ఇవ్వండి" అని ప్రాధేయపడ్డాడు. 

దానికి రంగారావు కొంచెంసేపు ఆలోచించి, "మీరేమీ అనుకోకపోతే, మీ సమస్య తీరడానికి ఒక ప్రత్యామ్నాయ మార్గం ఉంది" అన్నాడు, వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూస్తూ. రంగారావు గారి చూపులో దాగి ఉన్న అంతరార్థం వల్లీకి క్షణంలోనే అర్థమైపోయింది. ఆమె గుండెల్లో రాయి పడినట్టయ్యింది. 

ఏమి మాట్లాడాలో, ఎలా స్పందించాలో పాలుపోక మౌనంగా తలదించుకుని, మనసులో తీవ్రమైన వేదనను అనుభవిస్తోంది. ప్రసాద్, “మీరు ఏమి చెప్పినా ఏమీ అనుకోను, దయచేసి పరిష్కారమేమిటో చెప్పండి” అన్నాడు. రంగారావు కాస్త జంకుతూ, "నేను చెప్పిన తర్వాత వేరే విధంగా అర్థం చేసుకోవద్దు. మీకు, నాకు ఇద్దరికీ మేలు జరిగేలా ఉంటుంది" అన్నారు.

ప్రసాద్, "రంగారావు గారు, ఇప్పుడున్న పరిస్థితిలో మీరేం చెప్పినా ఖచ్చితంగా, నేను 
అస్సలు అపార్థం చేసుకోను, దయచేసి చెప్పండి" అని అతని కాళ్ళు పట్టుకున్నాడు. ప్రసాద్, “అలాగే నచ్చితేనే ముందుకెళ్దాం, మీరు చెప్పండి, ఏమీ అనుకోను” అన్నాడు. 

సరే ప్రసాద్ ఇలా రా అని అతడిని మరొక గదిలోకి తీసుకువెళ్లి, “ప్రసాద్, నీ ప్రస్తుత ఆరోగ్యం దృష్ట్యా, నేను అన్ని వివరాలు నీకు ఇప్పుడే చెప్పలేను. నేను నేరుగా వల్లీతో మాట్లాడతాను. తర్వాత మీ ఇద్దరూ చర్చించుకుని నిర్ణయం తీసుకోవచ్చు. ఏది ఏమైనా, ముందు నీ ఆరోగ్యం ముఖ్యం. నువ్వు పూర్తిగా కోలుకున్నాక, దీని గురించి వివరంగా మాట్లాడదాం. నేను ఏదైనా తొందరపాటు నిర్ణయం తీసుకోవడం నీకు ఇష్టం ఉండదు కదా?” 

దానికి ప్రసాద్ కాస్త కంగారు పడుతూ, “రంగారావు గారు, నాకు పూర్తిగా అర్థం కావడం లేదు. నాకు చెప్పకుండా మీరు వల్లీతో మాట్లాడతానంటే...” అని సందేహించాడు. 

దానికి రంగారావు, “అవును ప్రసాద్, నీకు చెప్పకుండా ఉండాలని కాదు. కానీ, నీ ఆరోగ్యం రీత్యా నేను వల్లీతోనే మాట్లాడితే బాగుంటుంది. నువ్వు నన్ను నమ్ముతావు కదా?” అని నమ్మబలికారు. ప్రసాద్ అయిష్టంగానే సరే అన్నాడు. 

రంగారావు: (హాలులోకి తిరిగి వచ్చి, వల్లీ పక్కన కూర్చుంటూ) వల్లీ, నేను ఏం చెప్పదలచుకున్నానో మీకు తెలుసు.

వల్లీ: (కొంచెం ఆందోళనగా చూస్తూ) తలదించుకుంది.

రంగారావు: (నిట్టూర్చి, నేరుగా ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ) “వల్లీ, నిజం చెప్పాలంటే, నీ మీద నాకు చాలా... అంటే, చాలా అభిమానం, ఆకర్షణ ఉంది. నీ అందం, నీ వ్యక్తిత్వం నన్ను ఎప్పుడూ కట్టిపడేస్తూ ఉంటాయి.”

వల్లీ: రంగారావు గారు, ఇది... ఇది సరికాదు. మీకు తెలుసు కదా, నాకు పెళ్లైంది, సంసారం ఉంది. ఇది మీకు ముందు కూడా చెప్పేను...

రంగారావు: (ఆమె మాటల్ని మధ్యలోనే ఆపుతూ) “నాకు తెలుసు. అంతా నాకు తెలుసు. నేను నీ భర్తను, మీ కుటుంబాన్ని ఎంతగానో గౌరవిస్తాను. కానీ, నా మనసులోని ఈ భావాలను దాచుకోలేకపోతున్నాను. నీ అందాన్ని చూసిన ప్రతిసారీ నాలో ఏదో తెలియని అలజడి కలుగుతోంది. నిన్ను నా సొంతం చేసుకోవాలనిపిస్తోంది.”

వల్లీ: (తల దించుకుని, గొంతు తడబడుతూ) “ఇది... ఇది అన్యాయం, రంగారావు గారు. కానీ, మీరు కోరుతున్నది... ఇది అసాధ్యం.”

రంగారావు: (చేతులు జోడిస్తూ) “నాకు తెలుసు. నేను అడిగేది చాలా పెద్ద విషయం అని తెలుసు. కానీ, నిజంగా నా పరిస్థితి అలాంటిది. నేను చాలా ఏళ్లుగా ఒంటరిగా ఉన్నాను. నీ లాంటి ఒక అందమైన, స్త్రీ తో గడిపితే ఉంటే బాగుంటుంది అనిపిస్తుంది. (కొంచెం ఆగి), నేను నీ అంగీకారం కోసం ఎదురుచూస్తాను. నీ నిర్ణయమే నాకు ముఖ్యం. ఒక్కసారి బాగా ఆలోచించు. నీకు ఏది సరైనదనిపిస్తే అదే చెయ్యి. కానీ, నేను మళ్లీ చెప్తున్నా, ఇది నాకు వచ్చిన మరొక అవకాశం. నువ్వు ప్రసాద్ తో మెల్లిగా ఈ విషయం మాట్లాడి ఇద్దరూ నిర్ణయం తీసుకోండి. అతని ఆరోగ్యం కూడా నాకు ముఖ్యమే.”

రంగారావు గారి మాటలు విన్న వల్లీకి కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. ఏం మాట్లాడాలో, ఎలా స్పందించాలో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. రంగారావు గారు తనను కోరుకుంటారని ఆమెకు  తెలుసు. ఆయన మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆరాధన ఆమెను కలవరపెట్టాయి. ఒకవైపు భర్త పట్ల ఉన్న విశ్వాసం, బాధ్యత, మరోవైపు రంగారావు గారి పరిస్థితి పట్ల జాలి ఆమెను మానసికంగా సంఘర్షణకు గురిచేశాయి.

ఆమె తల దించుకుని, కళ్ళు తుడుచుకుంటూ నెమ్మదిగా అంది, “రంగారావు గారు, మీకు ధన్యవాదాలు. కానీ, మీరు అడుగుతున్నది నాకు చాలా కష్టం. నేను నా భర్తను, కుటుంబాన్ని మోసం చేయలేను. మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది. కానీ, మీ కోరికను మాత్రం తీర్చలేను. దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి.”

వల్లీ మాటలు విన్న రంగారావు నిరాశగా తల దించుకున్నాడు. ఆయన ఆమె నిర్ణయాన్ని గౌరవిస్తూ, “సరే. నీ నిర్ణయానికి నేను కట్టుబడి ఉంటాను. ఆలోచించుకో.” అన్నాడు.

రంగారావు, వల్లీ శరీర సౌందర్యాన్ని, ఆమె ప్రౌఢవయస్సులో ఉన్న ప్రణయానురాగాన్ని అనుభవించాలని కోరుకున్నాడు. 

నిజానికి ముప్పై ఆరేళ్ళ వయసులో వున్నా బిగి సడలని శరీరం వల్లీది. ఆమె మీద ఉన్న ఆకర్షణ, ఆమె శరీరం ఇచ్చే అనుభూతి అతనికి ఎంతో ప్రీతికరంగా, శృంగార తప్తం గా అనిపించింది. వల్లీని చూసినప్పటి నుంచే, రంగారావు గారికి ఆమె మీద ఆకర్షణ మొదలైంది. ఆమె శరీర సౌందర్యం, రూపవతితనం అతనిని మరింత ఆకర్షించింది. సాంప్రదాయ కుటుంబంలో పుట్టినందువల్ల, వల్లీ వారి కాపురాన్ని గుట్టుగా సాగిస్తోంది. కానీ, ఆమె అందం, ఆమె శరీరపు లావణ్యం, ఆమె అందమైన కళ్ళు, పొడవైన జడ, బలమైన స్తనద్వయం వల్లీకి రంగారావు గారి మనసులో స్థానం కలిగించాయి.

ఇంటికి తిరిగి వస్తూ, వల్లీ మరియు ప్రసాద్ ఇద్దరూ మౌనంగా ఉన్నారు. వల్లీ మనస్సులో భయం, ఆందోళన తిరుగుతున్నాయి. రంగారావు గారు చెప్పిన మాటలు ఆమె చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.