వల్లీ

[venkujkc1984]

3.7 శోభనం ముందు పూజ

పూజారి మంత్రాలు చదువుతుంటే, వల్లీ, [b]ప్రసాద్తో పాటు మరో రెండు జంటలు పూజలో కూర్చున్నారు. ఈ పూజ కొత్త దంపతుల అన్యోన్యత, దాంపత్య సుఖం కోసం జరుగుతోంది.[/b]

అందరూ భక్తి శ్రద్ధలతో పూజలో నిమగ్నమై ఉన్నారు. ప్రసాద్ కూడా ప్రశాంతంగా కూర్చుని ఉండగా, అతని కళ్ళు మాత్రం రంగారావు గారి కోసం వెతికాయి. రంగారావు గారు లేని ఆ స్థానం ప్రసాద్‌కి ఖాళీగా కనిపించింది, ఆ లోటు అతనికి ఏదో తెలియని అసంతృప్తిని కలిగించింది. 

వల్లీ గుండెలో మాత్రం ఒక బరువైన నిశ్శబ్దం. ఆమె తల దించుకుని, ప్రసాద్ పక్కనే కూర్చుని ఉన్నా, ఆమె మనసులో. “నేను ఆయన్ని అంత కఠినంగా మాట్లాడాను. నా కఠినమైన తిరస్కరణ, నా కోపం ఆయనను ఎంత బాధించిందో నాకు తెలుసు. అందుకే ఆయన వెళ్లిపోయారు”  అని ఆమెకు స్పష్టంగా తెలుసు. ఆమె ముఖంపై నిగ్రహం, మనసులో మాత్రం అపరాధ భావం, బాధ కలగలిసి ఉన్నాయి, ఆ భావాలను ఆమె ఎవరికీ తెలియకుండా దాచుకుంది.

పూజ మధ్యలో, పూజారి గారు మంత్రాలు చదువుతూనే, మెల్లగా వారి కుటుంబ సభ్యులను అడిగారు, "రంగారావు గారు ఇక్కడ లేరేమని?" పక్కనే ఉన్న మిగతా రెండు జంటలు కూడా ఆశ్చర్యంగా, "అవును కదా, రంగారావు గారు లేరేంటి ఇక్కడ? ఏమైందో, పెళ్లంతా దగ్గరుండి ఆయనే చేయించారు కదా" అని గుసగుసలాడసాగారు.

ఆ మాటలు వల్లీ మనసును మరింత కలవరపెట్టాయి. పూజారి, ఇతరులు పదే పదే ఆయన గురించి అడగడం, ఆయన గైర్హాజరును గమనించడం ఆమెకు మరింత బాధ కలిగించింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది. “అందరూ ఆయన గురించి అడుగుతున్నారు. నా కఠినమైన ప్రవర్తనే ఆయనను దూరం చేసింది” అన్న అపరాధ భావన ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది.

ఆమె మనసులో, “ఆయన ఎక్కడికి వెళ్లిపోయారు? నా మీద కోపం ఇంకా ఉందా?” అన్న ఆలోచనలు సుడులు తిరిగాయి. ఆయన కోపంతో వెళ్లిపోయినా, ఆయన గురించి ఇతరులు మాట్లాడుతుంటే, ఆమె హృదయంలో ఆందోళన, బాధ కలగలిసిన భావం మెలితిరిగింది.

అలా మనసు కలవరపడుతుండగానే, పూజారి మంత్రోచ్ఛారణ ముగించి, హారతి ఇచ్చారు. పూజ విజయవంతంగా పూర్తయింది. ప్రసాద్, వల్లీ మరియు మిగిలిన రెండు జంటలు ఆశీర్వాదం తీసుకుని లేచారు. ప్రసాద్ ముఖంలో సంతృప్తి ఉన్నా, రంగారావు గారి లోటు మాత్రం ఇంకా అతన్ని వేధిస్తోంది. అతను ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, "వల్లీ, రంగారావు గారు రాలేదు. నా మనసు చాలా బాధగా ఉంది" అని మెల్లగా అన్నాడు.

ఇంతలో, మెయిన్ డోర్ తెరుచుకుంది. అప్పటివరకు వారి చర్చలకు కేంద్ర బిందువైన రంగారావు గంభీరంగా లోపలికి అడుగుపెట్టాడు. అతని ముఖంలో చిన్నపాటి అలసట, కానీ ఒక ప్రత్యేకమైన కాంతి మెరిసిపోతోంది.

రంగారావు గారిని చూసిన ప్రసాద్ ముఖం ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయింది. సంతోషంతో పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్లి, "రంగారావు గారూ! మీరు ఇక్కడ లేకపోతే పెద్ద లోటే!" అంటూ ఆప్యాయంగా పలకరించాడు.

మిగిలిన రెండు జంటలు కూడా ఆశ్చర్యంగా, సంతోషంగా రంగారావు గారి చుట్టూ చేరారు.

ఒక బంధువు వెంటనే ముందుకు వచ్చి, "ఏమిటండీ రంగారావు గారూ! పెళ్లంతా దగ్గరుండి జరిపించి, ఈ అన్యోన్యత పూజకి మాత్రం మొహం చాటేశారు. ఏం జరిగింది? అందరం మీ కోసమే చూస్తున్నాం" అని అడిగాడు.

మరొక జంట, "అవునండి, మీరే లేకపోతే ఈ పూజ అసంపూర్తిగా అనిపించింది. ఏదైనా ముఖ్యమైన పనుండి ఉంటుందా?" అని ఆందోళనగా అడిగారు.

వల్లీ కళ్ళు భయంతో, ఆందోళనతో రంగారావు గారి వైపే నిలిచాయి. తన వైపు చూసి ఆయన ఏమి మాట్లాడతారో అని ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

రంగారావు అందరి వైపు చిరునవ్వుతో చూసి, ముఖ్యంగా ప్రసాద్ భుజంపై చేయి వేసి, "అయ్యో, క్షమించండి. నాది చాలా అత్యవసరమైన పని పడింది. ఊరి పెద్దగా కొన్ని బాధ్యతలను వదిలిపెట్టలేం కదా. ఆ పనుల్లో మునిగిపోయి, పూజ ముగిసే సమయానికి గానీ ఇక్కడికి చేరుకోలేకపోయాను. లేదంటే నేనెందుకు తప్పించుకుంటాను" అని ఒక వేరే కారణం చెప్పాడు.

ఆ తర్వాత, ఆయన చూపులు నెమ్మదిగా వల్లీ వైపు మళ్లాయి. ఆమె కళ్లలోని అపరాధ భావాన్ని గమనిస్తూ, ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా చిన్నగా కన్నుగీటి, "కొన్ని అత్యంత ముఖ్యమైన విషయాలు... వాటిని వ్యక్తిగతమైన అత్యవసర పని కారణంగా ఆపడం సాధ్యం కాలేదు" అని స్పష్టంగా చెప్పాడు.

ఈ మాటలు వల్లీ గుండెల్లో సూటిగా గుచ్చుకున్నాయి. ఆమె తల దించుకుని, ఆయన కోపంగానే ఉన్నారని, తన తిరస్కరణకు ఆయన నొచ్చుకున్నారని స్పష్టంగా తెలుసుకుంది.

రంగారావు వల్లీ వైపు మళ్ళీ చూడలేదు. ఆయన ప్రసాద్ వైపు తిరిగి, "ప్రసాద్, అంతా బాగానే ఉంది కదా? ఆరోగ్యం గురించి చాలా జాగ్రత్తగా ఉండు. పూజ అద్భుతంగా జరిగి ఉంటుంది. పెళ్ళిలో మీ సహాయం మరువలేము. మీ సంసారం ఎప్పుడూ ఇలాగే అన్యోన్యంగా ఉండాలని కోరుకుంటున్నాను" అంటూ ప్రసాద్‌తో ఆప్యాయంగా, బాగా మాట్లాడాడు.

అప్పుడు రంగారావు, అందరూ చూస్తుండగానే, ఒక్క క్షణం వల్లీ వైపు చూసి, ఆమె కళ్ళల్లోకి లోతుగా చూశాడు. ఆయన చూపుల్లో కృతజ్ఞత, ఆరాధన, కఠినత్వం—అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి. మళ్ళీ ప్రసాద్ వైపు తిరిగే ముందు, చిన్నగా, కానీ ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా, పెదవులు కదలకుండానే, "మరియు... ప్రతిదానికి... నా ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు వల్లీ" అని మాత్రమే అన్నాడు.

వల్లీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆ 'ప్రతిదానికి' అన్న పదంలో, ఆమె గుండెల్లోని అపరాధ భావన, ఆమెపై ఆయన పెంచుకున్న కోరిక—అన్నీ రంగారావు గారు గుర్తించారని ఆమెకు అర్థమైంది. ఆ సూక్ష్మమైన ప్రశంస, ఆమెకు ఒక నిశ్శబ్ద సవాల్‌గా, నిశ్శబ్ద శిక్షలా అనిపించింది. ఆయన తన వైపు చూడనంత కఠినంగా ఉన్నారని 
ఆమె భావించినా, ఈ ప్రత్యేక ధన్యవాదాలు ఆమెను గందరగోళానికి గురి చేశాయి.

రంగారావు ప్రసాద్‌తో చాలాసేపు మాట్లాడిన తర్వాత, మిగిలిన రెండు జంటలు కూడా తమ ఇళ్లకు బయలుదేరడానికి సిద్ధమయ్యాయి.

రంగారావు ఆ మూడు జంటల వైపు చూసి, "మీ అందరూ చాలా బాగా జరిపించారు. ఇంక ఆలస్యం చేయకుండా భోజనం చేసి, మీ మీ ఇళ్లకు క్షేమంగా చేరుకోండి" అని దయగా చెప్పాడు.

వల్లీ రంగారావు గారిని చూడకుండానే తల దించుకుని, ప్రసాద్ పక్కనే నడుస్తూ వెళ్లిపోయింది. ఆయన కళ్ళల్లోని ఆ నిశ్శబ్ద కోపం, నిర్లక్ష్యం ఆమెకు తీవ్రమైన బాధను కలిగించాయి. ఆమె గుండెలో ఒక లోతైన అశాంతి, మరియు ఆవేదన.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, డబ్బుల అవసరం కొద్దీ బ్యాంకు పని మీద వల్లీ, ప్రసాద్ వెళ్తుండగా, మధ్యలో రంగారావు గారు పొలం దగ్గర కనపడ్డారు. ప్రసాద్ రంగారావు గారిని పలకరించాడు. వల్లీ తన భర్త పక్కన నిలబడి ఉంది. రంగారావు నాగలి పట్టి నేలను దున్నుతూ ఉన్నాడు.

ప్రసాద్: “రంగారావు గారు బాగున్నారా” 

రంగారావు: “బాగున్నాను ప్రసాద్. మీరెలా ఉన్నారు.”

ప్రసాద్: “బాగున్నామండీ. అయినా మీ లాంటి గొప్పవాళ్ళు ఈ మట్టిలో ఎందుకండీ దిగి పనిచేయడం” అన్నాడు.

రంగారావు: (నాగలిని బలంగా నేలలోకి దించుతూ, వల్లీ వైపు చూస్తూ చిరునవ్వుతో) "ప్రసాద్, ఈ నేల ఎంత సారవంతంగా ఉందో చూడు. ఇది కేవలం మట్టి కాదు, ఒక స్త్రీ లాంటిది. దీన్ని ఎంత బాగా దున్నితే, అంత మంచి పంట పండుతుంది. ఈ నాగలికి బలం ఉంటేనే కదా, ఈ నేలని చీల్చుకుంటూ ముందుకు వెళ్ళగలం. ముందుగా నేలను మెల్లిగా సిద్ధం చేసుకోవాలి, అప్పుడే నాగలి లోపలికి సులువుగా వెళ్తుంది. ఆ తర్వాత, బలాన్ని పెంచుకుంటూ, నేలను పూర్తిగా దున్నాలి. అప్పుడే అది మనకు లొంగుతుంది. వర్షపు చినుకులు పడితే, విత్తనాలు మొలకెత్తి, కొత్త జీవం వస్తుంది." (అతను తన కండలను కొంచెం బిగించి, వల్లీకి తన శక్తిని సూచించినట్లు చూపించాడు.)

ప్రసాద్: (పొలం వైపు చూస్తూ) "అవునండి రంగారావు గారు, మీ మాట నిజం. మీలాంటి వాళ్ళు ఉంటేనే కదా, అందరికీ అర్థం అయ్యేది."

రంగారావు: (వల్లీ కళ్ళలోకి చూస్తూ, మెల్లగా) "ఈ నేలని దున్నడానికి ఎంత ఓపిక, ఎంత బలం కావాలో తెలుసా వల్లీ? సరైన బలం లేకపోతే, ఈ నేల లొంగదు. దీన్ని ఎంత ప్రేమగా చూసుకుంటే, అంత తియ్యగా ఉంటుంది. ఒక్కసారి లొంగితే, అది మనకు కావాల్సినంత ఇస్తుంది." (అతను తన చూపులను వల్లీ శరీరంపైకి జారుస్తూ, తనలోని కోరికను సూచించాడు.)

వల్లీ: (రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థాన్ని గ్రహించి, తల దించుకుని, మెల్లగా) "అవునండి..." (ఆమె స్వరంలో ఒక విధమైన ఆశ్చర్యం, బాధ ఉన్నాయి.)

ప్రసాద్: (రంగారావు గారి మాటలను సాధారణ పొలం పనుల గురించే అనుకుని) "అవునండి, మీరు చాలా కష్టపడుతున్నారు. ఈ పనులన్నీ మీరే చూసుకోవడం చాలా గొప్ప విషయం."

రంగారావు: (నవ్వుతూ) "పర్వాలేదు ప్రసాద్. ఈ నేలని నా సొంతం చేసుకోవడానికి ఎంత కష్టమైనా పడతాను. నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను." (ఆయన మాటల్లో ఒక విధమైన హామీ, బెదిరింపు కలగలిసి ఉన్నాయి.)

ప్రసాద్ ఇప్పడు "నేను పక్కనే ఉన్న ఆఫీస్ కి వెళ్లి, సతీష్ ని కలిసి రావాలండి చిన్న పని మీద, దయచేసి కాసేపు ఇక్కడే ఉండండి" అని చెప్పి, అక్కడి నుండి కదిలాడు. 

ఇప్పుడు వల్లీ, రంగారావు మాత్రమే మిగిలారు. ఈ అవకాశాన్ని చూసి రంగారావు కళ్ళు మెరిశాయి.

రంగారావు: (నాగలిని పక్కన పెట్టి, వల్లీ దగ్గరకు ఒక అడుగు వేస్తూ, మెల్లగా) "వల్లీ... ప్రసాద్ వెళ్ళిపోయాడు కదా, అందుకే అడుగుతున్నాను. ఇందాక నేను  మాట్లాడిన మాటల అర్థం నీకు తెలుసుగా? నువ్వు నా దృష్టిలో కేవలం 'సామాన్య గృహిణి'వి కాదు. నువ్వు సాక్షాత్తూ మదన సామ్రాజ్య భూమి వి. ఈ రోజు నా 'నాగలి' (నా పౌరుషం) చాలా బలంగా ఉంది. ఆ బలం ఎవరి కోసం పెరిగిందో నీకు తెలియదా? ఆ నాగలి నీ పొలాన్ని  దున్నాలని కోరుకుంటోంది." (అతను ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, తన కోరికను మరింత పరోక్షంగా వ్యక్తం చేశాడు.)

రంగారావు, తాను పట్టుకున్న నాగలి యొక్క గట్టి కర్రను నేల వైపు చూపించి, మెల్లగా దాని కొనను వల్లీ పాదాలకు కొద్దిగా దగ్గరగా ఉన్న నేలపై ఆనించి, ఒక చిన్న వృత్తాన్ని గీస్తూ, "ఈ నాగలిని సరైన నేలలో దింపకపోతే, దాని బలం వృథా అవుతుంది. ఈ సారవంతమైన భూమిని చూడగానే, నా మనసులోని కోరికలు, బలం అన్నీ మీ వైపే లాగుతున్నాయి" అన్నాడు.

వల్లీ: (భయంతో వణుకుతూ, కళ్ళలో నీళ్లు తిరుగుతూ) "రంగారావు గారూ... దయచేసి ఇలా మాట్లాడకండి. మీరంటే మాకు ఎంతో గౌరవం. ఇలాంటి మాటలు వినడానికి నా మనసు అంగీకరించడం లేదు. దయచేసి... దయచేసి నా పరిమితులు అర్థం చేసుకోండి. నేను వేరొకరి భార్యను." (ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత, ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపించాయి.)

రంగారావు: (మరొక అడుగు దగ్గరగా జరిగి, గుసగుసగా) "నీ భావాలు నాకు అర్థమయ్యాయి వల్లీ. కానీ, ఈసారి మళ్లీ అవకాశం దొరికితే మాత్రం నేను వదలను వల్లీ. అది నా పంతం. మొన్న ఆ వర్షంలో నా కారులో, మన గెస్ట్ హౌస్‌లో జరిగినట్టు, మీ ఇంట్లో జరిగినట్టు ఆ రోజు నీ నాభిని ముద్దాడిన తర్వాత, నీపై నాకున్న ఆరాధన, కోరిక మరింత పెరిగాయి. ఈ 'భూమి' పట్ల నా 'నాగలి'కి ఉన్న మమకారం... దాన్ని ఆపడం నా వల్ల కావడం లేదు. ఒక్కసారి... ఒక్కసారి నన్ను అర్థం చేసుకో. నా నాగలితో నీ భూమిని దున్ననివ్వు. అప్పుడే నాకు నిజమైన శాంతి దొరుకుతుంది."

వల్లీ: (తల దించుకుని, కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ, తీవ్రమైన స్వరంతో) "మీరు నన్ను ఇబ్బంది పెడుతున్నారు రంగారావు గారూ. దయచేసి ఇంక ఈ సంభాషణ ఆపేయండి. ప్లీజ్ వద్దు!" (ఆమె కళ్ళల్లో బాధ, ఆగ్రహం కలగలిసి ఉన్నాయి.)

రంగారావు: (ఆమె బాధను చూసి, ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, పశ్చాత్తాపం నటిస్తూ) "సరే వల్లీ. నీ మనసుకు బాధ కలిగించినందుకు క్షమించు. కానీ... నా మనసు మాత్రం మాట వినడం లేదు. నీ అందం ముందు నేను ఎంత నిగ్రహంగా ఉండాలని ప్రయత్నించినా, నా పట్టు కోల్పోతున్నాను. ఈ రోజుకి నీ మాట వింటాను, కానీ నా కోరిక ఎప్పటికీ చనిపోదు. ఆ అవకాశం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉంటాను."

సరిగ్గా ఆ సమయంలోనే, ప్రసాద్ తిరిగి రావడం రంగారావు  గమనించాడు. ఆయన వెంటనే తేరుకుని, నాగలిని చేతిలోకి తీసుకుని, నేలను దున్నే పనిలో నిమగ్నమైనట్లు నటించాడు.

ప్రసాద్: (వస్తూనే) "మీరు చాలా కష్టపడుతున్నారండి. ఇంక కాసేపు విశ్రాంతి తీసుకోవచ్చుకదండి ."

రంగారావు: (నాగలిని మరింత బలంగా నేలలోకి దించుతూ, ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, కానీ వల్లీకి స్పష్టంగా వినిపించేలా) "కొన్ని నేలలు చాలా మొండిగా ఉంటాయి ప్రసాద్. వాటిని లొంగదీయాలంటే మామూలు బలం సరిపోదు. చాలా ఓపిక, పట్టుదల కావాలి. అయినా దున్నితేనే కదా విశ్రాంతికి అసలైన విలువ? నా నాగలి పూర్తి పని అయ్యేంతవరకు నేను ఆగను ప్రసాద్. నువ్వు భయపడకు, నీ నేల లొంగే వరకు నేను వదలను." (అతను నాగలిని మరింత బలంగా నేలలోకి దించుతూ, తన పట్టుదలను సూచించాడు.)

ప్రసాద్: (అజ్ఞానంగా రంగారావు గారి మాటలకు వంత పాడుతూ) "అవును రంగారావు గారూ, కొన్ని నేలలు అంత తొందరగా పండవు. కానీ మీ 'నాగలి' పట్టు, మీ బలం అలాంటి వాటిని కూడా లొంగదీస్తుంది.

వల్లీ: (తల దించుకుని నడుస్తూ, రంగారావు గారి మాటలను వింటూ ఆమె ముఖంలో సిగ్గు, ఆందోళన మరింత స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె అడుగులు మరింత వేగవంతం అయ్యాయి.)

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, కానీ వల్లీకి స్పష్టంగా వినిపించేలా) "కానీ, సరైన పద్ధతి తెలిస్తే, ఎంత మొండి నేలైనా లొంగుతుంది. అప్పుడు పండే పంట ఎంత తియ్యగా ఉంటుందో తెలుసా? ఆ ఆనందమే వేరు. ఆ పంటను అనుభవించే భాగ్యం ఎంత గొప్పదో చెప్పలేం." (అతను ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, తన కోరికను పరోక్షంగా వ్యక్తం చేశాడు.)

ప్రసాద్: (ఉత్సాహంగా, కానీ పూర్తి అజ్ఞానంతో, రంగారావు గారి మాటల్లోని వ్యవసాయ కోణాన్ని మాత్రమే అర్థం చేసుకుని) "మాకైతే ఆ పంటను అనుభవించే భాగ్యాన్ని మీరే కల్గించాలి రంగారావు గారూ. మీ అనుభవం వల్లే అంత మంచి పంట పండుతుంది. మీ మేలు మేము ఎప్పటికీ మర్చిపోము."

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు అర్థవంతంగా చూస్తూ, వల్లీ అందం జ్ఞాపకం చేసుకుని చిరునవ్వుతో) "నువ్వు అన్నది నిజమే ప్రసాద్. అనుభవం ఒకెత్తు, దానికి తోడు మంచి అదృష్టం కూడా ఉండాలి. ఆ అదృష్టం మనల్ని వరించి మన పక్కనే ఉంటే, ఏ పనైనా ఫలించి తీరుతుంది. అంతా దైవ సంకల్పం."

ప్రసాద్: (ఉత్తేజితుడై, తనలో ఎలాంటి అంతరార్థం లేకుండా, కేవలం శుభం జరగాలనే ఉద్దేశంతో) "అవునండి, మీ మాట అక్షర సత్యం. అందుకే, ఈ సందర్భంగా... మా వల్లీ కున్న పొలంలో కూడా ఒక్కసారి మీ నాగలిని దింపాలి. మీ అనుభవంతో ఇంకా మంచి పంట పండుతుందేమో."

(ప్రసాద్ మాట పూర్తవగానే, రంగారావు తన చూపును ప్రసాద్ నుండి పక్కనే నిలబడి ఉన్న వల్లీ వైపు మళ్లించాడు. ఆ చూపులో పదును, కోరిక, ప్రశ్నించే తత్వం స్పష్టంగా ఉన్నాయి. ప్రసాద్ వినకుండా, కేవలం ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా, పెదవులు మాత్రమే కదిలేటంత నెమ్మదిగా గుసగుసలాడు.)

రంగారావు (వల్లీతో): "నా నాగలి నీ పొలం కోసం సిద్ధంగా ఉంది. మరి ఆ శుభారంభానికి నువ్వు సిద్ధమేనా వల్లీ?"

(రంగారావు చూపులోని గాఢత, ఆయన మాటల్లోని అంతరార్థం వల్లీకి ఒక్కసారిగా అర్థమయ్యాయి. సిగ్గుతో, భయంతో వణికిపోయి, వెంటనే తల దించుకుంది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, కానీ ప్రసాద్ పక్కనే ఉండటంతో ఏమీ మాట్లాడలేకపోయింది.)

రంగారావు వ: (ప్రసాద్ అమాయకత్వానికి ఆశ్చర్యపోయి, కానీ తన మనసులోని కోరికను దాచుకుంటూ, వెంటనే ప్రసాద్ వైపు తిరిగి) "తప్పకుండా ప్రసాద్. నువ్వు  ఇంతలా కోరుకుంటున్నావు. నీ ఆశీర్వాదం మరియు వల్లీ ఒప్పుకుంటే చాలు. అలాంటి శుభకార్యాన్ని మనస్ఫూర్తిగా చేస్తాను. నా నాగలిని పట్టి, మీ వల్లీ పొలంలో శుభారంభం చేయడం నాకు చాలా సంతోషాన్ని ఇస్తుంది."

వల్లీకి రంగారావు గారి మాటల్లోని ఆంతర్యం స్పష్టంగా తెలిసి, ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది. ఆయన పంతం, ఆయనలోని బలం ఆమెను భయపెట్టాయి. రంగారావు గారికి తన పట్ల ఉన్న కోరిక, తన భర్త తెలియకుండా జరుగుతున్న ఈ సంఘటనలు ఆమె జీవితంలో ఒక పెద్ద మలుపు తీసుకునే అవకాశం ఉందని ఆమె గ్రహించింది. ఆమె మనసులో భయం, నిస్సహాయత, ఆందోళన కలగలిసి, ఆ రోజు ప్రసాద్ తో పాటు అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. రంగారావు  ఆమె వెనుక వైపు చూస్తూ, నాగలితో నేలను బలంగా దున్నుతూ, తన పంతం నెరవేరే వరకు ఆగనని తనలోని మగాడికి హామీ ఇచ్చాడు.