[Manmadhaa]

அத்தியாயம் - 9


ஒரு மாதம் கடந்திருந்தது....


மனோகர் இந்த ஒரு மாதத்தில் அவனுடைய தாயின் உடலைத் தொடாமல் மிகவும் மிகவும் சிரமப்பட்டான்...வீட்டிற்குள் தன்னுடைய தேவடியாளாத் தானே அவனுடைய அம்மாவை அவன் வைத்திருந்தான். அவனால் ஒரே நொடியில் தன்னுடைய கட்டுப்பாட்டை மீறி அவளுடைய அனுமதி இல்லாமலே அவளை படுக்கையில் தூக்கி போட்டுப் புரட்டி எடுக்க முடியும். ஆனால் அவன் அவளது மனதை மிகவும் நேசித்தான்...


இவனுடைய முரட்டு ஆண்மையால் அவள் உடலுக்கு வலி கொடுத்து சுகமடைந்த அவனால், அவள் மனது துன்பப்படுவதை மட்டும் ஏற்றுக் கொள்ளவில்லை...அவ்வளவு பாசம் வைத்திருந்தான் அவன் அம்மா மேல்...மகன் படும் சிரமத்தை கற்பகமும் கவனிக்காமல் இல்லை...ஆனால் அவளால் வேறு எதுவும் செய்ய முடியவில்லை...


எப்படியோ இந்த ஒரு மாதம் ஓடிப்போனது....


ஒருநாள் ஜெகந்நாதனின் பங்காளி ரத்னத்தின் மனைவி செண்பகத்திடமிருந்து கற்பகத்துக்கு கால் வந்தது....


கற்பகம் : ஹலோ....சொல்லு செண்பகம் எப்படி இருக்க...?


செண்பகம் : நான் நல்லாருக்கேன் அக்கா...நீங்களும் மனோகரும் எப்படி இருக்கீங்க....


கற்பகம் : நாங்க நல்லாருக்கோம்டி...என்ன திடீர்னு கால் பண்ணிருக்க...?


செண்பகம் : எல்லாம் நல்ல விசயம்தான்...மனோகருக்கு நேரம் கூடி வந்திருச்சு....அவனோட கல்யாண விசயமா பேசத்தான் கூப்ட்டேன்....


கற்பகம் : என்னடி சொல்ற....பொண்ணு யாரு....?


செண்பகம் : என்னோட சித்தி பையனோட மகள்தான்....பேரு காயத்ரி...சொந்த ஊரு திண்டுக்கல்...ரொம்ப வருசமா பெங்களூருல இருந்தாங்க...இப்போ மறுபடியும் சொந்த ஊருக்கே வந்திருக்காங்க....நேத்து தான் அவங்களப் பாக்க போனேன்....போன இடத்துல பொண்ணப் பாத்தேன்...


கற்பகம் : அப்டியா...பொண்ணு எப்டியிருக்காடி....?


செண்பகம் : பாத்த உடனே பிடிச்சுடும் யாருக்கும்...அப்படி இருக்கா தளதளனு....வயசு 29....நம்ம நல்ல நேரம் ஜாதகம் செட் ஆகலனு அவள இன்னும் யாரும் கொத்திட்டு போகாம கல்யாணம் தள்ளிப் போய்ட்டே இருந்திருக்குது....நான் நம்ம மனோகர் ஜாதகத்த நேத்து அவங்ககிட்ட கொடுத்துட்டு வந்தேன்....இப்போதான் என் தம்பி பொண்டாட்டி கால் பண்ணினா....பேசிட்டு உடனே உங்களுக்கு நான் கால் பண்றேன்க்கா....


கற்பகம் : என்ன சொன்னாங்க....?


செண்பகம் : ஜாதகம் நல்லா பொருந்தியிருக்காம்....உங்ககிட்ட பேசிட்டு என்னனு சொல்லச் சொன்னாங்க.....


கற்பகம் : அவங்க குடும்பம் எப்படிடீ...?


செண்பகம் : ரெண்டு பசங்க...ரெண்டு பேரும் கல்யாணம் பண்ணி செட்டிலாகிட்டாங்க...இவ ஒருத்தி தான் பாக்கி...கடக்குட்டி....இன்ஜினிரிங் படிச்சிட்டு பெங்களுருல வேலை பாத்திருக்கா...இப்போ இங்க சொந்த ஊருக்கு குடும்பம் வந்தப்றம்.. ஏதோ பிஸினஸ் பண்ணணும்னு சொல்றாளாம்....நிச்சயமா நம்ம மனோ'வுக்கு சரியா செட் ஆவா...நல்ல குடும்பம் தான்க்கா.....நான் கேரண்டி....


கற்பகம் : சரி எனக்கு அந்த பொண்ணோட போட்டோவ வாட்ஸ் அப்ல அனுப்புடி...பாத்துட்டு கால் பண்றேன்....


செண்பகம் : திருச்சி போனப்றம் வாட்ஸ்அப்லாம் யூஸ் பண்ண ஆரம்பிச்சுடாடீங்களா.....


கற்பகம் : பையன் புதுசா மொபைல் வாங்கி கொடுத்தான்...அதுல இருக்கு...


செண்பகம் : ம்ம்...தேறிட்டீங்க....சரிக்கா நான் போட்டோ அனுப்பறேன்....பாத்துட்டு கால் பண்ணுங்க....


கால் கட் ஆனதும் அந்த போட்டோ வந்து சேர்ந்தது.....கற்பகம் வாட்ஸ்அப் ஓப்பன் பண்ணி அதைப் பாரத்தாள்...


பொண்ணு பேருக்கேத்த மாதிரி அம்சமா தான் இருந்தா நல்ல உடம்பு...சில பெண்கள் ஆண்களுக்குரிய கம்பீரத்தோடு இருப்பார்கள்...அதே நேரம் லக்ஷ்மி கடாட்சமாகவும் இருப்பார்கள்...அப்படி இருந்தாள் காயத்ரி...மாநிறத்தில் சாக்லேட்டை போல ஜொலித்தாள்....தன்னைப் போலவே மாநிறத்தில் இருந்ததால் மனோகருக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும் என நினைத்துக் கொண்டாள்....


உடனே செண்பகத்துக்கு கால் செய்தாள்....


செண்பகம் : ஹலோ...சொல்லுங்கக்கா...பாத்தீங்களா....எப்படி இருக்கா பொண்ணு....?


கற்பகம் : நல்லாருக்காடீ....


செண்பகம் : அப்போ பேசி முடிச்சிடலாமா....? இல்ல...மனோகர்ட்ட ஒரு வார்த்தை கேக்கணுமா...?


கற்பகம் : அவனுக்கு இந்த பொண்ணு கண்டிப்பா பிடிக்கும்....நீ எந்த நாள் பொண்ணு பாக்க வரணும்னு கேட்டு சொல்லு நாம போலாம்....


செண்பகம் : ம்ம்...ரொம்ப சந்தோசங்க்கா....அப்றம்...பொண்ணு வீட்ல என்ன எதிர்பாக்கறீங்க....


கற்பகம் : என்கிட்ட கேட்ட மாதிரி நீ மனோகர்ட்ட கேட்றாத....என்னைய வெல பேசறீங்களானு கேட்ருவான்....அதெல்லாம் ஒன்னும் வேணாம்...பொண்ணு மட்டும் போதும்...


செண்பகம் : இப்படி ஒரு பையன் கெடைக்க அவங்க கொடுத்து வச்சிருக்கணும்க்கா.....சரி நான் அவங்ககிட்ட சொல்லிட்டு எந்த நாள் அங்க நாம போறோம்னு கேட்டு உங்ககிட்ட சொல்லுறேன்....


கால் கட் ஆனது....


கற்பகம் அந்த போட்டோவை தன் மகன் மனோகருக்கு அனுப்பினாள்...அவனும் அதைப் பார்த்துவிட்டான் என்பது கற்பகத்துக்கு தெரிந்தது....


இரவு வீட்டுக்கு அவன் வந்து சாப்பிட்டு முடித்ததும்...


கற்பகம் : அந்த பொண்ண பிடிச்சிருக்காடா....?


மனோகர் : அம்மா...நான் இப்ப கல்யாணத்துக்கு ரெடியாகுற மனநிலைல இல்ல....


கற்பகம் : அப்றம்...காலம் பூரா இப்டியே இருக்கப் போறியா...?


மனோகர் : உனக்கு தெரியாதது இல்ல...எனக்கு மனசே சரியில்லமா...இப்போ கல்யாணம் பண்ற நெலைல நான் இல்ல...


கற்பகம் : அப்போ...உன்ன சரியா வளக்கலனு எனக்கு பட்டம் வாங்கி தரப்போறியா....?


ஒரு தாய்க்குரிய அதட்டல்....தன்னுடன் படுக்கையில் தன்னால் நசுங்கி கிடந்திருந்தாலும்...அவள் இன்னும் அவனுடைய அம்மா தான் என்பதை மனோகர் உணர்ந்தான்...


மனோகர் : இப்ப என்னை என்ன பண்ணச் சொல்றீங்க....


கற்பகம் : அந்தப் பொண்ணு நல்லாருக்கா இல்லையா...?


மனோகர் : அந்த பொண்ணு நல்லாதாம்மா இருக்கா....ஆனா எனக்கு இப்போ....


கற்பகம் : போதும் நிறுத்து மனோ....நீ அவள கல்யாணம் செஞ்சுக்கணும்...அவங்க வீட்டுக்கு நாம அடுத்த வாரம் பொண்ணு பாக்க போறோம்....இதுக்கு நீ சம்மதிக்கலனா நான் உன்கூட இனி பேசவே மாட்டேன்....


சொல்லிவிட்டு பதிலுக்கு காத்திராமல் கற்பகம் அவளுடைய படுக்கைக்கு சென்று விட்டாள். 


அடுத்த இரண்டு நாட்கள் கற்பகம் மனோகருடன் பேசவே இல்லை...ஏற்கனவே தான் அனுபவித்த தன் தாயின் உடல் கிடைக்காத விரக்தியில் இருந்த மனோகருக்கு....அம்மாவின் இந்த மெளனம் மேலும் அவனை புண்ணாக்கியது.....கல்யாணம் செய்கிறோமோ இல்லையோ....இவளுக்காக பெண் பார்க்க மட்டுமாவது சென்று வந்து விடலாம் என்று அவன் நினைத்தான்...


அடுத்த நாள்....


மனோகர் : அம்மா....நாம பொண்ணு பாக்க போலாம்....


கற்பகம் : நெஜமா போலாமா...இதிலிருந்து மாற மாட்டியே....?


மனோகர் : இல்லமா....போலாம்....


கற்பகத்துக்கு ஒரே சந்தோசம்....எப்படியோ இவன் சம்மதித்து விட்டானென்று...ஆனால் மனோகர் வேறு திட்டம் வைத்திருந்தான்....


அடுத்த வாரம் இவர்கள் குடும்பமும் ரத்னம் குடும்பமும் மட்டும் அந்த பெண் வீட்டிற்கு சென்றனர்...வழக்கமான சம்பிராதாய பேச்சுக்கள் பேசி முடிய....காயத்ரி எல்லோருக்கும் காபி கொண்டு வந்து கொடுத்தாள்....


கற்பகம் காயத்ரியை பார்த்தாள்...போட்டோவை விட நேரில் இன்னும் மங்களகரமாக இருந்தாள்...மனோகரும் அவளைப் பாரத்தான்....எவ்வளவோ பெண்களை பார்த்திருந்தவன்...கம்பீரத்தோடு கூடிய ஒரு பெண்ணின் அழகை அவன் இப்போது தான் பார்க்கிறான்...கலையான முகம்... நல்ல உருண்டு நிற்கும் முலைகள்...சற்றே சதைப்பிடித்த இடுப்பு...அதை விட சற்று அகண்ட சூத்து என அற்புதமாக இருந்தாள் காயத்ரி....ஆனால் ஏனோ அவளை ரசிக்கும் மனநிலையில் அவன் இப்போது இல்லை....


மனோகர் மனதில் வைத்திருந்த திட்டம்...பெண்ணோடு தனியாக பேசி இந்த கல்யாணத்தை அவள் மூலமாக நிறுத்தி விட நினைத்தான். எனவே அவளுடன் தனியாக பேச வேண்டும் என சொல்ல அவன் எத்தனிக்க....


காயத்ரி : நான் அவரோட கொஞ்சம் தனியா பேசிப் பாக்கணும்...

என்று காயத்ரி சொல்ல...


நான் சொல்ல வந்ததை என்ன இவள் சொல்கிறாள் என்று மனோகர் ஆச்சர்யமானான்....


எல்லோரும் சரி பின்பக்கமாய் போய் பேசிட்டு வாங்க என்று சொல்ல....


இருவரும் வீட்டின் பின்புறம் தனியாகச் செல்ல....அங்கு...


காயத்ரி : உங்களோட பேஸ்புக் ப்ரொபைல் இன்ஸ்டா எல்லாம் பாத்திருக்கேன்...ரொம்ப முற்போக்கான ஆளா இருக்கீங்க....நான் சொல்ற விசயத்தை நீங்க நிச்சயமா புரிஞ்சுப்பீங்க....எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல இஷ்டம் இல்ல...


மனோகருக்கு "என்ன இவள் நான் சொல்ல வேண்டியதையெல்லாம் சொல்கிறாள்" என்று வியப்புடன் இருந்தான்...


இருந்தாலும் கேட்டு வைத்தான்....


மனோகர் : ஏன்....


காயத்ரி : நிச்சயமா நீங்க நெனைக்குற காரணம் இல்ல...நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க...உங்கள பிடிக்காம இல்ல...ஆனா....


மனோ : ......?????


காயத்ரி : வேற சில என்னோட தனிப்பட்ட காரணங்களால எனக்கு இந்த கல்யாணத்துல இஷ்டம் இல்ல...அதனால எனக்காக ஒரு உதவி பண்ணுங்க....வீட்டுக்கு போனப்றமா இந்த பொண்ணு பிடிக்கலனு உங்க வீட்ல சொல்லிடுங்க...ப்ளீஸ்....


தான் சொல்ல வந்த அனைத்தையும் இவள் சொல்லிவிட...அதிர்ச்சியாகி நின்றான் மனோகர்....அவனால் அந்த ஆவலை தடுக்க முடியவில்லை...


மனோகர் : அப்படி என்ன காரணம்னு நான் தெரிஞ்சுக்கலாமா....?


சற்றே கொஞ்சம் யோசித்தவள்....


காயத்ரி : இப்போ நான் சொல்ற விசயத்தை உங்க மனசுக்குள்ள வச்சுக்கங்க...யார்ட்டயும் சொல்லாதீங்க....


மனோகர் : ம்ம்....


காயத்ரி : சில விசயங்கள ஓப்பனா பேசலாம்...உங்க கேரக்டருக்கு இதெல்லாம் உங்களுக்கு தெரிஞ்சிருக்கும்....


மனோகர் : ம்ம்...சொல்லுங்க...


காயத்ரி : நான் ஒரு லெஸ்பியன்...ஆண்கள் மேல எனக்கு ஆசை வராம இல்ல.....ஆனா...அதைவிட அதிகமா பெண்கள் மேல அதிகமா வருது....சுருக்கமா சொன்னா நான் ஒரு பயோ செக்ஸுவல் லெஸ்பியன்....என்னதான் பெண்ணுக்குண்டான ஆண்கள் மீது ஈர்ப்பு இருந்தாலும் அதவிட பெண்கள் மேல எனக்கு ஆசை வருது...அதுலயும் வயசு அதிகமா இருக்க பெண்கள் மேல அளவுக்கு அதிகமாகவே எனக்கு ஆசை வருது....அத என்னால தடுக்க முடியல....


மனோகர் எதுவும் பேசாமல் ஆச்சர்யமாக பாரத்தான்...அவள் தொடர்ந்து பேசினாள்....


காயத்ரி : ஒரு வேளை உங்கள நான் கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டா நாம நல்லாத்தான் வாழுவோம்...ஆனா எனக்குள்ள இருக்கற அந்த ஆசை எப்போவும் வெளிய வராதுன்னு என்னால உறுதியா சொல்ல முடியல...தேவையில்லாம உங்களோட விருப்பத்துல நான் குறுக்க நிக்க கூடாது...அதனால இப்போதைக்கு நான் கல்யாணத்துக்கு தயாரான மனநிலைல இல்ல...நீங்க உங்களுக்கு பிடிச்ச மாதிரி ஒரு பொண்ண கல்யாணம் பண்ணிக்கங்க....


இவ்வளவையும் இத்தனை ஓப்பனாக தைரியமாக பேசி முடித்த காயத்ரியை மனோகரால் ரசிக்காமல் இருக்க முடியவில்லை....அதே நேரம் அவன் மனது ஆயிரம் கணக்குப் போட்டது அந்த ஒரு நொடிக்குள்...அவன் மூளைக்குள் அதிரடியாக பல யோசனைகள் வந்து விழுந்தன...அவன் பேச ஆரம்பித்தான்....


மனோகர் : ஒருவேள இன்னிக்கு இல்லேனாலும் நாளைக்கு யார நீங்க கல்யாணம் பண்ணினாலும் இந்த சிக்கல் இருக்கத்தான செய்யும்...


காயத்ரி : உண்மைதான்...ஆனா அதை நான் அப்றமா என்ன செய்யலாம்னு யோசிப்பேன்...


மனோகர் : நான் ஒன்னு கேக்கவா...?


காயத்ரி : கேளுங்க....


மனோகர் : இதுவரைக்கும் யார்கூடவாவது நீங்க லெஸ்பியன் பண்ணிருக்கீங்களா....?


காயத்ரி : இல்ல...அதான் என்னோட பயமே...எப்போ நான் அப்படி ஒரு சூழ்நிலைல நான் எப்படி மாறுவேன்னு எனக்கு தெரில...


மனோகர் : உங்களால என்னோட சேர்ந்து குடும்பம் நடத்த முடியுமா...அதாவது...உங்களோட இந்த விருப்பத்த நான் ஏத்துக்கிட்டா....???


காயத்ரி : உண்மையாவா...நெஜமாத்தான் சொல்றீங்களா....? 


மனோகர் : ம்ம்...


காயத்ரி : இல்ல....சப்போஸ்...இப்ப சரினு சொல்லிட்டு நீங்க கல்யாணத்துக்கு அப்றம் நீங்க இப்ப சொன்னதுக்கு மாறா நீங்க நடந்துகிட்டா....இது உங்களுக்கும் சிரமம்...இது சரிவராது....


வீட்டின் பின்புறம் இவர்கள் இருந்ததால்...மனோகர் அங்கிருந்த ஜன்னலை சிறிதளவு திறந்து...


மனோகர் : அங்க உள்ள...பச்சை பட்டு புடவைல இருக்காங்களே எங்க அம்மா...


காயத்ரி ஜன்னலில் பார்த்தாள்...





காயத்ரி : ம்ம்...


மனோகர் : அவங்க எப்டி இருக்காங்க...


காயத்ரி : புரில...எப்டியிருக்காங்கனா...???


மனோகர் : ஒரு லெஸ்பியனா அவங்க உங்களோட பார்வைல எப்படி இருக்காங்க....?


காயத்ரி சற்று கூச்சப்பட்டு தயங்கினாள்...


காயத்ரி : என்னங்க உங்க அம்மாவ பத்தி அப்டி கேக்கறீங்க....


மனோகர் : இங்கபாருங்க...நீங்க மனசுவிட்டு எல்லாத்தையும் எங்கிட்ட சொன்னீங்க...நானும் கேட்டேன்...இப்போ நான் கேக்கறேன்...அதே மாதி‌ரி ஓப்பனா பதில் சொல்லுங்க....


காயத்ரி : ம்ம்....


மனோகர் : இப்போ மறுபடியும் பாருங்க...எங்கம்மா எப்படி இருக்காங்க....?


காயத்ரி மீண்டும் ஒருமுறை ஜன்னல் வழியே மனோகரின் தாய் கற்பகத்தை பார்த்தாள்...


கற்பகம்....தன்னைப் போலவே மாநிறமாக...தலையில் அங்கங்கு சில வெள்ளி முடிகள் இருந்தாலும் நீண்ட அடர்த்தியான கூந்தல்...லட்சியமான குடும்ப பாங்கான முகம்...அந்த நடுத்தர வயதுக்குரிய ஜாக்கெட்டை பிதுக்கும் பெரிய முலைகள்...சிறிய தொப்பை என பெரிய சூத்து என அங்க லட்சனங்கள் பொருந்தி அம்சமாக தெரிந்தாள் காயத்ரியின் கண்களுக்கு....அவள் கண்களில் ஒரு நெருப்பு உருவாகி எரிய ஆரம்பித்தது...அதை மனோகரும் கவனித்து விட்டான்....


மனோகர் : என்ன காயத்ரி...எப்படியிருக்காங்க என் அம்மா....?

காயத்ரி இப்போது தன்னை மறந்திருந்தாள்...


காயத்ரி : ம்ம்...சரியான கட்ட உங்கம்மா....

சற்றே சுயநினைவுக்கு வந்தவள்...


காயத்ரி : ஸாரி....நான் கொஞ்சம் அதிகமா போய்ட்டனோ....?


மனோகர் : அதவிடுங்க...உனக்கு பிடிச்சிருக்கா....


மனோகர் இப்போது சற்று நெருக்கமானதைப் போல அவளுடன் நீ...நான் என்று ஒருமையில் பேச ஆரம்பித்தான்...


காயத்ரி : நீங்க என்ன கேக்கறீங்க...? யூ மீன் நானும் உங்கம்மாவும்.....அப்டியா....???


மனோகர் : ம்ம்...எங்கம்மாவ பிடிச்சிருக்கா...?


காயத்ரி : ஆர் யூ சீரியஸ்....? இது நடக்குமா....???? சாத்தியமா....???


மனோகர் : ம்ம்....


காயத்ரி : எப்படி.....?????


மனோகர் : நீ சொன்ன மாதிரி...உனக்கு என்னை பிடிச்சிருக்கு ஆனா உன்னோட அந்தரங்க விருப்பம் தான் உனக்கு தடையா இருக்குன்னா...அது ஒரு தடையா இல்லாம நான் பாத்துக்கறேன்...அதுவும் நீ வீட்டுக்கு வெளிய போற மாதிரி இருக்காது....


காயத்ரி இன்னும் கற்பகத்தின் மேல் உருவான அந்த முதல் மோகத்திலிருந்து வெளியே வரவில்லை....


காயத்ரி : ம்ம்...அப்போ உங்கம்மா....எனக்கு.....


என்று காயத்ரி இழுக்க....


மனோகர் : ம்ம்...உன்னோட பார்ட்னர் உன் விசயத்துல...



காயத்ரி : இவ்வளவு ஈஸியா சொல்லிட்டீங்க....இதனால உங்களுக்கு எதும் ப்ரட்சனை இல்லியா....????


மனோகர் : எனக்கு எந்த பிரட்சனையும் இல்ல....லாபம்தான்....


காயத்ரி : லாபமா....அப்டினா...???? 


மனோகர் : அப்றமா சொல்றேன்....


காயத்ரி : சரி இதுக்கு உங்கம்மா எப்படி ஒத்துப்பாங்க....


மனோகர் : அதெல்லாம் நான் பாத்துக்கறேன்...முதல்ல நீ உங்க வீட்டுல கல்யாணத்துக்கு ஓகே சொல்லு இப்போ....மத்ததெல்லாம் நான் அப்றமா உனக்கு சொல்றேன்....


காயத்ரி : ம்ம்...

என்று மெல்ல மனோகரைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள்...





மனோகர் காயத்ரியை தன் அருகில் இழுத்தான்.....இங்கே இவர்களுக்குள் ஒரு காதல் உருவாக ஆரம்பித்தது..



மனோகர் : நான் என்னென்னமோ நெனச்சு இங்க வந்தேன்...ஆனா எல்லாமே மாறிடுச்சு...


காயத்ரி : நானும்தான்...


இருவரும் சிரித்துக் கொண்டிருக்க...உள்ளிருந்து ஒரு பெண் வந்தாள்....


"உங்கள வரச் சொன்னாங்க..."


இருவரும் உள்ளே வந்தனர்....

இவர்கள் சொந்தத்தில் ஒருவர்...

"என்ன எல்லாம் பேசிட்டீங்களா...இல்ல உங்க ரெண்டு பேரையும் இங்கயே விட்டுட்டு நாங்க எல்லாம் கெளம்பணுமா..."

என்று கேட்க...மொத்த கூட்டமும் சிரிக்க ஆரம்பிக்க....அவர்களுடன் காயத்ரியும் மனோகரும் சிரிக்க....அதையே சம்மதமாக எடுத்துக்கொண்டு நிச்சயம் செய்து கல்யாண நாளை குறிக்கும் வேளைகளில் இறங்கினர்.


காயத்ரியும் மனோகரும் தங்களது மொபைல் நம்பரை தங்களுக்குள் கொடுத்துக் கொண்டனர்...



தொடரும்.....