వల్లీ

[venkujkc1984]

ఆమె అసంకల్పితంగా తన చేతులను మంచంపై వెనుకకు ఆనించి, తన శరీరాన్ని కొద్దిగా పైకి వాల్చింది. ఈ స్థితిలో, ఆమె వక్షస్థలం మరింత స్పష్టంగా కనిపించగా, రంగారావు కి ఆమె సౌందర్యం మరింతగా ఆకర్షణీయంగా తోచింది. ఆ దృశ్యం ఆయనలో కోరికను ఇనుమడింపజేసింది. ఆయన చూపులు, స్పర్శ ఆమె శరీరంపై ఉత్తేజాన్ని కలిగిస్తున్నాయి.


ఆ ఉద్వేగాన్ని ఆపుకోలేక,

రంగారావు ఇప్పుడు నెమ్మదిగా లేచి, ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు. ఆయన ఆమె కళ్లలోకి నేరుగా చూసాడు. ఆమె చూపులు ఆయన చూపులతో కలిసి, ఒక క్షణం అక్కడే స్థిరమయ్యాయి.

ఆయన చేతి వేళ్లు మెల్లగా భుజంపై నిలిచి ఉన్న ఆమె పైట మీదకు వెళ్లాయి. ఆయన వేళ్లు ఆ పైటను పట్టుకుని, చాలా నెమ్మదిగా, ప్రేమగా దాన్ని కిందికి జారవిడిచాడు.

చీర పైట జారినప్పుడు ఆమె జాకెట్టులో రెండు మృదువైన గుండ్రటి వక్షోజాలు ఇప్పుడు పూర్తిగా బయటపడ్డాయి. జాకెట్టు మీద ఆ గుండ్రని ఆకారాలు స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, ప్రతి శ్వాసతో కదిలి, ఆమె శరీర వెచ్చదనాన్ని గాలిలోకి విడుదల చేస్తున్నాయి. అంత చల్లదనంలో కూడా ఆమె మెడ మీద చిన్నగా చెమట బిందువులు కనిపించాయి. ఆ వెచ్చని బిందువులు మెల్లిగా కిందకి జారుతూ, ఆ దృశ్యాన్ని మరింత ఆకర్షణీయంగా, మరింత ఆవేశపూరితంగా మార్చుతున్నాయి.

వల్లీ ఒక్క క్షణం సిగ్గుతో కళ్లు కిందికి వాల్చింది. రంగారావు కళ్లు ఆ దృశ్యంపై బందీ అయ్యాయి. ఆయన నాలుక మెల్లగా ఆమె చెవి తమ్మిని సున్నితంగా అన్వేషించసాగింది. ఆ వెచ్చని, తడి నాలుక స్పర్శ ఆమె చెవి లోపలికి చేరి, ఆమె వెన్నులో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం పరుగెత్తిస్తోంది. వల్లీ నోటి నుంచి  మెల్లని, అణచుకోలేని మూలుగు వెలువడింది “అహ్...”.

అతని చేతులు ఆమె భుజాల మీదకు పాకి, వాటిని సున్నితంగా పట్టుకున్నాయి. ఆ భుజాల మెత్తదనం, వెచ్చదనం అన్నీ ఆయన వేళ్లకు అనుభవమవుతున్నాయి. అదే సమయంలో ఆయన నాలుక ఆమె చెవి తమ్మిపై తన ఆటను కొనసాగించింది. ఆ స్పర్శలతో వల్లీ శరీరం సహజంగానే వణికింది, ఆమె శ్వాస ఇంకా గట్టిగా, ఆవేశంగా మారుతోంది.

రంగారావు ముద్దులు ఆమె చెవి తమ్మి నుండి మెడ వంపు వైపుకు జారాయి. అప్పుడు, ఆమె గొంతులో ఒక సన్నని నిట్టూర్పు బయటికొచ్చింది. వల్లీ తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఆయన్ని మెల్లిగా వెనక్కి తోస్తోంది. “రంగారావు గారూ, వద్దండీ... ప్లీజ్...” ఆమె గొంతులో వేడుకోలు, కానీ ఆ స్వరంలో అణచుకోలేని ఆత్రుత కలిసి ఉంది.

రంగారావు ఆమె చేతితో పట్టుకున్న ఎర్ర గులాబీ కోసం చేయి చాచాడు, అతని కళ్ళు ఆమె కళ్ళతో స్థిరంగా కలిశాయి. ఆయన వేళ్లు ఆమె వేళ్లను తాకిన క్షణంలో ఒక సన్నని విద్యుత్ ప్రవాహం రెండింటి మధ్య పరుగెత్తినట్లు అనిపించింది.

వల్లీ పెదవుల చివర ఒక కంగారు చిరునవ్వు మెరిసింది — సిగ్గు, భయం, కోరిక మూడూ కలిసిన ఆ చిరునవ్వు ఆమె చెంపలను మరింత ఎర్రగా చేసింది. “దయచేసి, రంగారావు గారూ...” ఆమె గొంతు మెల్లగా, గుసగుసలాడుతూ వినిపించింది. ఆ స్వరంలో వేడుకోలు ఉంది; ఒక అణచుకోలేని ఆత్రుత, ఒక లోతైన ఆకాంక్ష ధ్వనించింది.

కానీ రంగారావు ఆమె వేడుకోవడం పట్టించుకోలేదు. ఆయన నెమ్మదిగా, చాలా నెమ్మదిగా ఆ ఎర్ర గులాబీని అందుకుని ఆమె పెదవుల వద్దకు తెచ్చాడు. గులాబీ రెక్కలు ఆమె పెదవులకు కొద్దిగా తాకినప్పుడు, ఆ మృదువైన స్పర్శ ఆమెలో ఒక వణుకు రేగి ఆమె పెదవులు సహజంగానే కొద్దిగా విచ్చుకున్నాయి.

“వల్లీ, నీకు తెలుసా?” అంటూ ఆయన గొంతు లోతుగా, మధురంగా బయటికొచ్చింది. ఆయన కళ్లలో కొంటె మెరుపు, ఒక చిలిపి ఆటపాటు మెరిసింది. “ఈ గులాబీ రెక్కలకూ, మీ పెదవులకూ కొన్ని పోలికలు ఉన్నాయని?”

వల్లీ ఆసక్తిగా తల కొద్దిగా వంచింది. ఆమె కళ్లలో ఆందోళన, ఉత్సాహం, సిగ్గు — మూడూ కలగలిసి ఒక అందమైన మెరుపును సృష్టించాయి. “హుమ్...” అని ఆమె మెల్లగా గుసగుసలాడింది. ఆ శబ్దంలోనే ఆమె అంతర్గత ఆవేశం స్పష్టంగా తెలిసింది.

రంగారావు మరింత దగ్గరగా వచ్చాడు. ఆయన వెచ్చని శ్వాస ఆమె పెదవులపై, ఆమె చర్మంపై తాకుతూ ఒక వెచ్చని తరంగాన్ని సృష్టించింది. “రెండూ ఎర్రగానే ఉన్నాయి...” అన్నాడు. ఆయన, గొంతు మరింత లోతుగా, మరింత ఆకర్షణీయంగా మారింది. “రెండూ చాలా మృదువుగా... ఇంత మృదువుగా ఉంటే తాకితే హృదయం కరిగిపోతుంది...”

ఆయన ఉద్దేశపూర్వకంగా కొద్ది క్షణాలు ఆగారు. ఆ సమయం వల్లీలో ఉత్కంఠను మరింత పెంచింది. ఆమె పెదవులు కొద్దిగా వణికాయి. రంగారావు చివరకు ఆ మాటను పూర్తి చేశాడు — “అంతే కాదు... రెండూ అస్సలు వదులుకోలేనివి. ఒకసారి తాకితే... మళ్లీ వదిలేయాలని అనిపించదు.”

ఆ మాటలతోనే ఆయన పెదవులు ఆ గులాబీ రెక్కలను సున్నితంగా తాకాయి. ఆ తాకిడి చాలా నెమ్మదిగా, చాలా ప్రేమగా జరిగింది. ఆ రెక్కల మధ్య ఆయన పెదవుల వెచ్చదనం, తడి, మృదుత్వం వల్లీకి తన పెదవుల మీదే అనుభవమైంది. ఆ స్పర్శ ఆమెలో ఒక విద్యుత్ షాక్ లాంటిది కలిగించింది. ఆమె కళ్లు క్షణకాలం మూసుకుపోయాయి. ఆ గులాబీ రెక్కల మృదుత్వం, ఆయన పెదవుల వెచ్చదనం, ఆయన శ్వాస — అన్నీ కలిసి ఆమెను ఒక మత్తు లోకంలోకి లాగేశాయి. ఆమె పెదవులు అసంకల్పితంగా కొద్దిగా విచ్చుకుని, ఒక సన్నని నిట్టూర్పు బయటికొచ్చింది “అహ్...”.

ఆ గులాబీ ఇప్పుడు వారి మధ్య ఒక వారధిలా నిలిచింది — ఆ వారధి మీదుగా అతని కోరికలు, ఆవేశం నిశ్శబ్దంగా ప్రవహిస్తున్నాయి.

ఇప్పుడు రంగారావు వెనకడుగు వేయకుండా, ఆ గులాబీతో తన అన్వేషణను కొనసాగించాడు. అతను తన నాలుకతో ఆ రెక్కల సున్నితమైన అంచులను స్పృశిస్తూ, తన చూపును ఆమె కళ్లలో నిలిపి, చిలిపిగా నవ్వుతూ, మెల్లగా ఒక రెక్కను తీసుకుని, కసుక్కుమని కొరికాడు. ఇది చాలా సున్నితంగా, కానీ ఆవేశపూరితంగా జరిగింది. అది చూస్తుండగానే సిగ్గు, తియ్యని కామోద్రేకం కలగలిసిన భావాలు ఆమె నరనరాల్లో ప్రవహించాయి. అతని మత్తు కళ్ల చూపులను ఎదుర్కోలేక, ఆమె తల పక్కకు తిప్పుకుంది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది. ఆ పంచుకున్న తీపి క్షణం అతని మనసు చెప్పలేని వాంఛతో నిండిపోయింది, ఆమె లో ఉద్రిక్తత పెరిగిపోయింది.

రంగారావు కొరకడంతో విరిగిన ఆ రెక్కను నాలుకతో మెల్లగా తడి మార్చి, ఆ రసాన్ని ఆస్వాదిస్తూ ఆమెతో “వల్లీ... ఇది ఎంత సున్నితమైనదో చూసావా?” అన్నారు మెల్లగా, గొంతు దాదాపు గుసగుసలాడుతూ. “నువ్వు కూడా...” అని ముగించాడు.

ఆ మాటలు వల్లీ శరీరమంతా ఒక వెచ్చని తరంగంలా ప్రవహించాయి. ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగా మంచం మీద గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. తనను తాను ఆపుకోవడానికి, లేదా ఆయన వైపు లాగడానికి ఏదో ఒకటి చేయాలన్నట్లు.

ఇప్పుడు వల్లీ పట్టుకున్న రెండవ పెద్ద ఎర్ర గులాబీ కోసం రంగారావు చేయి చాచాడు. వల్లీ "రంగారావు గారూ, ఇంక చాలు ప్లీజ్." ఆమె గుసగుసలాడింది. ఆమె గొంతులో సంయమనం, తను చెప్పదలుచుకోని భావానికి మధ్య తడబాటు కనబడింది.

రంగారావు తనను తాను ఆపుకోలేకపోయాడు. వల్లీ పెదవులు తన చూపుల కింద వణుకుతుండగా, రంగారావు ఆ ఎర్ర గులాబీని సున్నితంగా పట్టుకున్నాడు. అతను నెమ్మదిగా ఆ గులాబీని తిరిగి ఆమె పెదవుల వద్దకు తీసుకువచ్చాడు. అతని కదలికలు ఉద్దేశపూర్వకంగా ఉన్నాయి, ఆమె చర్మానికి తాకుతున్న ఆ రెక్కల మృదుత్వంతో ఆమెను ఊరిస్తున్నట్టుగా ఉన్నాయి. ఆమె శ్వాస ఆగిపోయింది, ఆమె కళ్ళు క్షణకాలం పాటు పెద్దవయి వెంటనే మూసుకుపోయాయి, తను విస్మరించలేని ఆ అనుభూతుల కోసం ఆమె శరీరం సిద్ధపడింది.

ఇప్పుడు రంగారావు ఆమె ముందు మోకాళ్లపై నిల్చున్నాడు. ఆమె మంచం పైన చేతులు వెనుకకు ఆన్చుకుని కూర్చుండగా, అతను ఆమె ముందు మోకాళ్ళతో చేతిలో గులాబీతో, ఇద్దరూ అత్యంత రమణీయ భంగిమలో ఉన్నారు. 

రంగారావు చాలా నెమ్మదిగా ఆ గులాబీని ఆమె చుబుకానికి తాకనిచ్చాడు. ఆయన ఆ గులాబీని మరింత కిందకి దించి, ఆమె మెడ వంపును తాకాడు. ఆ రెక్కలు ఆమె గొంతును తాకగానే, ఆమె అసంకల్పితంగా గుటక వేసింది. అతని కళ్ళు ఆమె ముఖం నుండి అస్సలు తొలగలేదు, ఆమె పెదవులు కొద్దిగా విడిపోయే తీరు, ఆమె చెంపలపై వికసిస్తున్న సిగ్గు వంటి సూక్ష్మమైన మార్పులను గమనిస్తూనే ఉన్నాయి.

మెల్లిగా రంగారావు ఇప్పుడు ఆ గులాబీని ఆమె మెడ నుండి కింద వైపుకి రాస్తూ ఆమె ఎద పొంగుల మధ్యకు చేర్చగానే, ఆయన ఒక్క క్షణం స్తబ్ధుగా ఆగిపోయాడు. నెమ్మదిగా ఆయన ఆ గులాబీని ఆమె ఎద సొంపులు మీదికి తీసుకువస్తూ, ఆమెలోని ఉత్కంఠను పెరగనిచ్చారవడు. 

అతను ఆ గులాబీని ఆమె జాకెట్టు పై మెల్లగా ఆమె వక్షోజాల ఆకారాన్ని అనుసరిస్తూ ఆమె ఎత్తులను అధిరోహిస్తూ, ఆ తాకిడికి అప్పుడప్పుడే ఊపిరి పోసుకుంటున్న ఆమె ఎద శిఖరాల వద్ద కొద్ధి సేపు తచ్చాడుతూ, మధ్య ఉన్న లోయలోకి చేర్చాడు.

అతను ఆ గులాబీతో ఆమె ఎదపై మెల్లగా తట్టాడు—ఒకసారి, తర్వాత అటూ ఇటూ రెండుసార్లు—ఆమె వక్షోజాలు మెల్లగా కదులుతున్నట్లు అనుకరిస్తూ. వల్లీకి గొంతులో ఊపిరి బిగుసుకుపోయింది, ఆమె పెదవులు బిగుసుకుపోయాయి, సిగ్గుతో ముఖం ఎర్రబడింది, ఆ అనుభూతి ఆమె శరీరమంతా ప్రకంపనను సృష్టించింది. ఆ తట్టడం చాలా మృదువుగా, కానీ ఉద్దేశపూర్వకంగా జరిగింది. ప్రతి తాకిడికీ ఆమె వక్షోజాలు మెల్లగా కదిలి, జాకెట్టు మీద గట్టిపడిన ఆమె ఎద పొంగుల శీర్షాలు స్పష్టంగా పొడుచుకొచ్చాయి. ఆమె గొంతులో ఊపిరి బిగుసుకుపోయింది. ఆమె పెదవులు అసంకల్పితంగా బిగుసుకుపోయి, ఒక సన్నని నిట్టూర్పు బయటికొచ్చింది — “హ్మ్మ్… ఏమండీ తట్టుకోలేకపోతున్నా ప్లీజ్” — ఆ శబ్దం గదిలో వ్యాపించింది. ఆమె సిగ్గుతో చూపులు పక్కకు తిప్పుకుంది, కానీ తనలో పెరుగుతున్న భావోద్వేగాలను కాదనలేకపోయింది.

కాసేపు ఆమె ఎద బిగువుల పరిమాణాన్ని వాటి శిఖరాల కౌశలాన్నీ ఆ గులాబీతో కొలుస్తూ ఆమె సిగ్గు, భయం  కలగలిసిన భావాలను అర్థం చేసుకున్న రంగారావు  ఆ అదృష్ట గులాబీని ఆమె ఎద లోయ నుంచి కిందకు జార్చాడు. ఆ గులాబీ ఆమె నాభి వైపుగా కిందకి జారి, నాభికి కొంచెం పైన ఆగింది. అక్కడ ఆగి, ఆమెను తదేకంగా చూశాడాయన. అనిశ్చితి, వాంఛలతో నిండిన వల్లీ కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆయన కళ్ళను చూసి మళ్ళీ మూసుకుపోయాయి. ప్రతిఘటనకు, ఆయనపై తిరస్కరించలేని ఆకర్షణకు మధ్య ఆమె పడుతున్న అంతర్గత సంఘర్షణను ఆమె శరీరం బయటపెట్టింది.

రంగారావు ఆ గులాబీని ఆమె నాభి చుట్టూ తిప్పుతూ, నెమ్మదిగా, ఆట పట్టిస్తున్నట్లుగా నిమురుతూ, ఆ మృదుత్వాన్ని ప్రతి సున్నితమైన కదలికలోనూ ఆమెకు అనుభూతి చెందేలా చేశాడు. ఆమెలో పొంగిపొర్లుతున్న సంచలనాలను అదుపులో ఉంచుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ పెదవి కొరుక్కుంది.
రంగారావు ఆమె నాభికి కొంచెం పైన, ఆ గులాబీ రెక్కలు కొద్ది క్షణాల క్రితం తాకిన చోట ఆగాడు. ఆయన వెచ్చని శ్వాస ముందుగా ఆమె చర్మాన్ని తాకింది. ఒక మృదువైన, తడి తరంగంలా, ఆమె నాభి చుట్టూ వ్యాపించింది. ఆ శ్వాసలో ఆయన సహజమైన పురుష సుగంధం, ఆవేశపూరితమైన వేడి — అన్నీ కలిసి ఆమెను మత్తుగా చేశాయి.

ఆ తర్వాత... ఆయన పెదవులు మృదువుగా, చాలా సున్నితంగా ఆ చోట తాకాయి. ముందుగా ఒక సన్నని ముద్దు — దాదాపు తాకడమే కాదు, ఆమె చర్మాన్ని ఆరాధించినట్లు. తర్వాత ఆ ముద్దు లోతుగా మారింది. ఆయన పెదవులు ఆమె నాభి చుట్టూ గుండ్రంగా తిరిగి, ఆ లోతైన గాడిలోకి మెల్లగా జారాయి. ఆయన నాలుక సూక్ష్మంగా, చాలా నెమ్మదిగా ఆ నాభి అంచున తాకి, ఆమె చర్మంపై ఒక వెచ్చని, తడి మార్గాన్ని వదిలింది. ఆ స్పర్శలో ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది — ఆమె వెన్నులో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం పరుగెత్తి, ఆమె తొడల మధ్య వెచ్చని తడిని మరింత పెంచింది.

వల్లీ మెల్లగా వణికింది. ప్రతి ఊపిరితో ఆమె ఎద ఎత్తుగా ఎగసి, జాకెట్టు గుండా ఆమె వక్షోజాలు స్పష్టంగా కదిలాయి. ఆయన ముద్దు ఇప్పుడు దీర్ఘంగా, ఆత్మీయంగా మారింది. ఆయన నోరు ఆమె చర్మానికి పూర్తిగా అతుక్కుపోయి, ఆ వెచ్చదనం, ఆ తడి, ఆ మృదుత్వం ఆమె లోతుల్లోకి ఊహించలేని విధంగా చొచ్చుకుపోయింది. ఆయన నాలుక ఆమె నాభి లోపలికి సూక్ష్మంగా చొచ్చుకుపోయి, ఆ చుట్టూ ఉన్న మెత్తని చర్మాన్ని తడమని తడిమింది. ఆ స్పర్శతో వల్లీ ఒక సన్నని, అణుచుకోలేని మూలుగు విడిచింది  “ఆహ్..... ఉఫ్ఫ్ ప్లీజ్ అండి, అలా చేయకండి.. హ్మ్మ్మ్” ఆ శబ్దం అతని ఆవేశాన్ని మరింత రగిల్చింది.

ఆ క్షణాల్ని ఆస్వాదించిన రంగారావు ఆమె నాభిపై కాసేపు సేదతీరి, నెమ్మదిగా గులాబీ రెక్కలను ఆమె మళ్ళీ ఆమె ఎద వైపుగా పైకి పోనిచ్చాడు. ఆయన ఆ గులాబీని ఆమె ఎద అందాలపై తాకనిచ్చాడు. మరికొద్దిసేపు అక్కడే ఆగి, రంగారావు గారు ఆ గులాబీని ఆమె గొంతు పైకి నడిపిస్తుండగా, ఆయన కళ్ళు మళ్ళీ ఆమె కళ్ళతో కలిశాయి. వల్లీ ముఖం మరింత ఎర్రబడింది, ఆమె శరీరం ఇప్పుడు ఆ క్షణపు వేడిలో పూర్తిగా మునిగిపోయింది. ఇంత తీవ్రమైన, ఇంతగా తనను ఆవరించే అనుభూతిని ఆమె ఎన్నడూ పొందలేదు. ఆ గులాబీ మళ్ళీ ఆమె పెదవులను తాకింది, ఈసారి రంగారావు గారు దాన్ని అక్కడే పట్టుకున్నాడు. ఆయన మరింత దగ్గరగా వంగేకొద్దీ, ఆయన శ్వాస కూడా భారంగా మారింది. ఆమె పెదవులపై మెల్లగా వణుకు, ఆమె అనుభవిస్తున్న భావోద్వేగాల అలజడిని బయటపెడుతున్న ఆమె కనురెప్పల రెపరెపలు ఆయనకు కనిపించాయి.

రంగారావు చాలా నెమ్మదిగా, తన పెదవులను ఆ గులాబీకి ఆనించి, వల్లీ పెదవులు కలిసే చోట మృదువైన రెక్కలకు తన నోటిని తాకించాడు. మొదట, ఆయన ఆ పువ్వును సున్నితంగా, ఆటపట్టిస్తున్నట్లుగా ముద్దుపెట్టుకున్నాడు. గులాబీ అడ్డుగా ఉన్నా, ఆయన పెదవుల సాన్నిధ్యాన్ని, వేడిని వల్లీ అనుభూతి చెందేలా చేశాడు. ఆమె వణుకుతూ నిట్టూర్చింది. తనలో చెలరేగుతున్న భావోద్వేగాల తుఫానును కూడా వినలేనంతగా ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

ఆ తర్వాత, రంగారావు వారి మధ్య నుండి ఆ గులాబీని జారవిడిచాడు. అది జారిపోతూ, ఆమె ఎదపై రాసుకుంటూ ఎద పొంగుల మధ్య నుండి నాభిని రాస్తూ కిందకి జారి ఆమె ఒడిలో మెత్తగా వాలింది. ఇంక వారిని వేరుచేసేది ఏదీ లేకపోవడంతో, ఆ క్షణంలో రంగారావు పెదవులు ఆమె పెదవులను కలిశాయి. మృదువుగా, తీవ్రంగా, ఒకేసారి రెండు భావాలు కలిసిన ముద్దు. ఆమె శరీరమంతా వేడి ప్రవాహంలా పరుగెత్తింది. ఆ ముద్దు ఒత్తిడికి వల్లీ పెదవులు వణకగా, ఆమెకు ఊపిరి ఆడలేదు. ఆమె శరీరం అంతా వేడి ప్రవహించి, వణికింది.

వల్లీ కాస్త తటపటాయించినా, వారి మధ్య పెరుగుతున్న ఆవేశానికి స్పందించకుండా ఉండలేకపోయింది. ఈ సమయంలో, వారి ముద్దుకు మౌన సాక్షిగా, మధ్యలో ఉన్న గులాబీని పూర్తిగా మర్చిపోయారు.

మొదట, ఆ ముద్దు సున్నితంగా ఉంది, ఆమె స్పందించలేదు. కానీ ఆయన నాలుక ఆమె పెదవులను అన్వేషిస్తూ, ఆటపట్టిస్తూ, వాటి రుచి చూస్తోంది. ఆ మైమరపించే అనుభూతిలో తనను తాను కోల్పోగా, వల్లీ తన సంకల్పాన్ని క్షణకాలం పాటు మరచిపోయి గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.

రంగారావు తన అన్వేషణను కొనసాగిస్తుండగా, ఆయన పెదవుల నుండి ఒక మృదువైన మూలుగు వెలువడింది.“వల్లీ...” ఆ పేరు ఆయన గొంతులో కోరికతో, గౌరవంతో, అపారమైన ప్రేమతో ధ్వనించింది. వల్లీ వెనక్కి జరగాలని ఒక్క క్షణం ప్రయత్నించింది, కానీ ఆమె నరనరాల్లో ప్రవహిస్తున్న పులకరింపు, ఆ శరీర వేడి ఆమెను ఆపలేకపోయాయి.

వారి శరీరాలు దగ్గరగా ఉన్నాయి. వల్లీ ఆ ముద్దులోకి బలవంతంగా భాగస్వామిగా మారి వచ్చిన పనేంటో మసకబారింది. ఆయన ఆమెను మరింత ఉద్వేగంతో ముద్దుపెట్టుకున్నారు.

వల్లీకి, ఆ ముద్దు తను ఇంతకు ముందెన్నడూ అనుభూతి చెందనిది, శృంగారభరితమైనది, తీవ్రమైనది మరియు పూర్తిగా ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసింది. ఆమె మనసు తన హృదయంతో యుద్ధం చేస్తోంది, తను ఎల్లప్పుడూ గౌరవించే హద్దులకు మరియు రంగారావు గారు పట్ల తను అనుభూతి చెందుతున్న తిరస్కరించలేని ఆకర్షణకు మధ్య చిక్కుకుంది. ఆమె సిగ్గుపడింది, ముఖం ఎర్రబడింది, తనలో ఉప్పొంగుతున్న భావోద్వేగాలను అణచుకోవడానికి ప్రయత్నించింది, కానీ అతని  ముద్దు యొక్క శక్తిని ఆమె కాదనలేకపోయింది.

ఒక్క క్షణం పాటు రంగారావు ఆమెకు అతి దగ్గరగా ఉండిపోయాడు. కానీ వల్లీ నెమ్మదిగా ఆయన్ని వెనక్కి తోస్తోంది. అది ఆమె అపరాధభావాన్ని, ఆమె గౌరవాన్ని కాపాడుకోవడానికి చేసిన చిన్న ప్రయత్నం. కానీ ఆమె శరీరం ఇంకా కంపిస్తోంది. ఆమె తొడల మధ్య వెచ్చని తడి ఇంకా పెరుగుతోంది, ఆమె ఎద పైకి కిందికి ఊగిసలాడుతోంది.

భయంతో అతని కళ్ళలోకి చూడలేక, ఆమె దృష్టి మెల్లగా కిందికి మళ్ళింది. అప్పుడే ఆ కదలికలేని దృశ్యం ఆమె కంటపడింది: ఒకప్పుడు వారి పెదవుల మధ్య విలసిల్లిన ఆ సున్నిత గులాబీ, ఇప్పుడు ఆమె నడుము కింద, ఒడిలో పడి ఉంది. దాని ఎర్రటి ముఖం ఆకాశాన్ని చూపిస్తున్నట్లుగా, చీర మడతల మధ్య, ఆమె తొడలు ఏకమయ్యే ప్రదేశంలో ఒదిగి ఉంది. మునుపటి స్పర్శతో కొద్దిగా తడిసిన దాని రెక్కలు, ఆమెను ప్రతిబింబిస్తున్నట్లుగా – విచ్చుకున్నాయి, బలహీనంగా, తెరుచుకుని మరియు బహిరంగంగా — ఆమె శరీరం లోపల జరుగుతున్నదానికి అద్దంలా. 

ఆ తడి గులాబీ రెక్కలు ఆమె చీరపై అస్తవ్యస్తంగా చెల్లాచెదురై, చీర కుచ్చిళ్ల మధ్య ఉన్న ఆ గులాబీ పువ్వు ఆమె తొడల మధ్యలోని వెచ్చదనాన్ని, ఆమె లోతుల్లో ఉప్పొంగుతున్న తేమను సూచిస్తున్నాయి. అది ఆమె శరీరం యొక్క కేంద్రం మీద, ఆమె అంతరంగ భావాలకు అద్దంలా పడి ఉంది. అంత సున్నితంగా ఉంటూనే, అగ్నిలా భావోద్వేగాన్ని రేకెత్తిస్తున్న ఆ దృశ్యం, ఆమె చెంపలను మరింత ఎర్రగా కందిపోయేలా చేసింది. తన అంతర్గత కలవరాన్ని ఎంత దాచినా, ఒప్పుకోడానికి ఇష్టపడని రీతిలో ఆమె శరీరం స్పందించింది; కోరిక, ఆరాటం అనే అలలు లోపలే ఉబుకుతున్నాయి. సిగ్గు, ఆరాటాల మిశ్రమం ఆమెలో మెలితిరిగింది; తన శరీరం గుండా ప్రవహిస్తున్న సంచలనాల వరదను అణచివేయడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా, ఆమె తొడలు ఒకదానికొకటి నొక్కుకుంటూ కొద్దిగా కదిలాయి. ఆమె శరీరం యొక్క ఆ కాదనలేని ప్రతిచర్య, ఆమె అంతర్గత ఆలోచనలకు స్పష్టమైన భాష్యం చెప్పింది.

రంగారావు ఆమె చూపును అనుసరించారు. ఆ గులాబీ ఆమె ఒడిలో, ఆమె తొడల మధ్యలో మెల్లగా వాలి ఉన్న దృశ్యం ఆయన కళ్లకు పడగానే, ఆయన శ్వాస ఒక్క క్షణం ఆగిపోయింది. ఆ ఎర్రటి రెక్కలు చెల్లాచెదురుగా విచ్చుకుని, తడిసి మెరిస్తూ ఆమె చీర మడతల మధ్య ఒదిగి ఉన్నాయి — ఆ దృశ్యం ఆమె లోపల జరుగుతున్న అన్నిటినీ సూక్ష్మంగా, అయితే అత్యంత స్పష్టంగా చెప్పేస్తోంది. ఆయన కళ్లు మెత్తబడ్డాయి; ఆ దృష్టిలో ఆవేశం, ఆరాధన, ఒక లోతైన దాహం కలగలిసి మెరిశాయి.

ఆ గులాబీ ఇప్పుడు కేవలం ఒక పువ్వు కాదు — ఆమె స్త్రీత్వం యొక్క తెరవెనక ఉన్న రహస్యానికి, ఆమె శరీరం విడుదల చేస్తున్న వెచ్చని తడికి, ఆమె లోపల రగిలే అగ్నికి ప్రతీక. ఆ రేకలు ఆమె తొడల మధ్యలో మెల్లగా కదిలినప్పుడు, ఆమె శ్వాస ఒక్కసారిగా భారీగా బయటికొచ్చింది. ఆమె తొడల మధ్యలోని వెచ్చని తడిని ఆ గులాబీ రెక్కలతో మరింత సన్నిహితంగా కలిపేసింది.

వారి మధ్య వేడి మళ్లీ ఒక అగ్ని జ్వాలలా రగిలింది. ఆయన వల్లీ కళ్లలోకి లోతుగా చూశారు. ఆ కళ్లలో సంఘర్షణ స్పష్టంగా కనిపించింది — సిగ్గు, అపరాధభావం, భయం ఒకవైపు; మరోవైపు ఆమె శరీరం అంగీకరించలేని, కానీ కాదనలేని ఆకర్షణ, ఆరాటం, ఒక అగాధమైన కోరిక.

ఆమె చూపులో ఆ సంఘర్షణను చూసి, ఒక్క క్షణం ఆయన గుండె కూడా వణికింది. ఆయన మరలా పైకి చేరి ఆమె పక్కన కుర్చున్నారు. ఆయన వేళ్లు ఆమె చెంపను మళ్లీ సున్నితంగా తాకాయి. ఆ స్పర్శలో ఆయన ప్రేమ, ఆయన ఆత్రుత, ఆయన ఆరాధన అన్నీ కలిసి ఉన్నాయి. “వల్లీ...” అని ఆయన గుసగుసలాడాడు, ఆ పేరు ఆయన గొంతులో ఒక మధురమైన వేడుకోలుగా, ఒక లోతైన ఆహ్వానంగా ధ్వనించింది.

ఆమె కోరుకున్నదానికి, ఆమె సరైనదని నమ్మినదానికి మధ్య ఉన్న సంకోచాన్ని, సంఘర్షణతో ఒడిలోంచి గులాబీని తీసుకుంటున్నప్పుడు, ఆమె వేళ్ళు కొద్దిగా వణికిపోయాయి. దాన్ని చేతుల్లో పట్టుకుని, చాలా సేపు దాని వైపే చూస్తూ ఉండిపోయింది, ఆమె శ్వాస ఇంకా అస్థిరంగానే ఉంది. తడిగా, విచ్చుకుని ఉన్న ఆ గులాబీ రెక్కలు, ఆమె బలహీనతకు, ఆమె భావోద్వేగ స్థితికి ప్రతిబింబంగా ఉన్నాయి—దాన్ని ఆమె ఇకపై విస్మరించలేకపోయింది.

తనను తాను నిలదొక్కుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ, ఆ గులాబీని తన ఎదకి హత్తుకుని కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శరీరం ఇంకా కోరికతో జలదరిస్తున్నప్పటికీ, వారు దాటిన హద్దుల భారంతో, గందరగోళంతో ఆమె మనసు నిండిపోయింది.

ఆమె శరీరంపై ఉన్న నలిగిన రెక్కలు, ఆమె బలహీనతకు, తను ఎంతగానో అణచుకోవాలని ప్రయత్నించి, ఇకపై కాదనలేని భావోద్వేగాలకు ప్రతిబింబంగా మారాయి. ఆమె కళ్ళు తెరిచి, రంగారావు గారి చూపులను కలిసింది. ఏదో చెప్పాలన్నట్టు ఆమె పెదవులు విడిపోయాయి, కానీ మాటలు రాలేదు. "రంగారావు గారూ..." అని ఆమె గుసగుసలాడింది, ఆమె గొంతు మృదువుగా, సంకోచంగా, ఆరాటం మరియు అనిశ్చితి కలగలిసిన భావాలతో నిండి ఉంది. మాట్లాడటానికి చివరికి ధైర్యం తెచ్చుకుని, అతని వైపు చూడటానికి కళ్ళు తెరిచింది, కానీ మాటలు రాలేదు. “దయచేసి నన్ను వదిలేయండి... ఇది జరగకూడదు...”

ఆమె పట్టు బిగుసుకుపోతుండగా, ఆ రెక్కలు తమ సున్నితమైన పట్టు నుండి జారిపోతూ వదులవ్వడం మొదలుపెట్టాయి. ఆమె ఆ గులాబీని మరింత గట్టిగా నొక్కింది, ఆమెలోని పరస్పర విరుద్ధమైన భావోద్వేగాల ఒత్తిడికి ఆ మృదువైన రెక్కలు లొంగిపోయాయి. 

ఆమె పట్టులో ఆ పువ్వు నలిగిపోతున్న దృశ్యం, ఆమె అంతరంగంలో రగులుతున్న తుఫానును ప్రతిబింబించింది—ఆ కల్లోలం, ఆ నిస్సహాయత, తాను కోరుకోకూడదని తెలిసినా నిరోధించుకోలేని ఒక దానిపై ఉన్న వాంఛ. ఆ గులాబీలాగే, ఆమె శరీరం కూడా ఆమెకు ద్రోహం చేసింది; ఒకప్పుడు పరిపూర్ణంగా వికసించిన దాని పువ్వు ఇప్పుడు ఆమె చేతుల్లో రాలిపోతోంది. ఆమె ఆలోచనల వలె చెల్లాచెదురై, కొన్ని ఆమె ఒడిలోకి రాలిపోతుండగా ఆ రెక్కలను చూస్తూ ఉండిపోయింది. ఆమె భావోద్వేగాల ఒత్తిడిని అదుపు చేయడం చాలా కష్టమైంది, ఆ గులాబీ నలిగిపోతుంటే, ఆమె హృదయం మొత్తం బయటపడిపోతున్నట్లు అనిపించింది.

రంగారావు నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూస్తూ ఉండిపోయాడు. ఆమె పడుతున్న అంతర్గత సంఘర్షణను, గులాబీ చుట్టూ ఆమె పట్టు బిగుసుకుపోతున్న తీరును పువ్వు చుట్టూ ఆమె వేళ్ళు వణుకుతున్న తీరులో, ఆమె శరీరంలోని ఉద్రిక్తతలో, కేవలం సిగ్గు కన్నా లోతైన దేనినో తెలియజేస్తున్న ఆమె చెంపలపై ఉన్న ఆ లేత ఎరుపుదనంలో అతను దాన్ని చూడగలిగాడు.

ఆమె లాగే అతను కూడా అయోమయంలో పడిపోయాడు. కానీ అతని కోరిక ఉవ్వెత్తున రగిలింది. ఆ గులాబీ రెక్కలు ఆమె తొడల మధ్యలో మెల్లగా కదిలిన ప్రతి క్షణం ఆయనలోని అగ్ని మరింత జ్వాలలు ఎగసివేస్తోంది. ఆమె శ్వాస కు ఆమె ఎద పైకి కిందికి ఊగిసలాడుతున్న తీరు, ఆ జాకెట్టు మీదుగా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్న ఆమె ఎద పరువాలు, వణుకుతున్న ఆమె అధరాలు — అన్నీ ఆయన చూపులను బంధించి, ఆయన శరీరంలోని ప్రతి నరాన్ని రగిల్చాయి.

చివరకు, రంగారావు ఆమెను దగ్గరగా తన వైపు తిప్పుకున్నాడు. ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా ఆమె కళ్ళలోకి చూశారు. ఆ చూపులో అపారమైన వాంఛ, ఆరాధన మిళితమై ఉన్నాయి. "వల్లీ... ఎంతసేపు నన్ను నిగ్రహించుకోమంటావు? నీ  అందం నన్ను ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తున్నాది. ఒక్కసారి నన్ను కరుణించు ప్లీజ్..." అంటూ, తన పెదాలను ఆమె పెదాలకు దగ్గరగా తీసుకువెళ్లాడు.

రంగారావు ఉద్వేగంతో ఆమె పెదవులను తాకబోతుండగా, ఈ సారి ఒక్కసారిగా వల్లీ మనసులో ఆమె భర్త ప్రసాద్ ముఖం మెదిలింది. పవిత్రమైన తన పెళ్లి బంధం, భర్త పట్ల తన బాధ్యత ఆమె మనస్సాక్షిని బలంగా తాకాయి.

ఆమెలో ఒక శక్తి — ఆమె ధర్మబద్ధత, ఆమె సంస్కారాలు, ఆమె ప్రేమికుడైన భర్త పట్ల ఉన్న బాధ్యత — ఒక్కసారిగా ఉరకలేసింది. ఆమె ఒక్క ఉదుటున ఆయన్ని బలంగా వెనక్కి తోసింది. ఆయన పెదవులు ఇంకా గాలిలోనే ఆగిపోయాయి, ఆ దగ్గరి దూరం ఒక్కసారిగా విడిపోయింది. ఆమె కళ్లు కోపంతో, నిస్సహాయతతో, పశ్చాత్తాపంతో ఎర్రబడ్డాయి. ఆ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆ కన్నీళ్లు ఆమె ధైర్యాన్ని మరింత గట్టిపరిచాయి.

కిందకి జారి ఉన్న ఆమె చీర పైటను తిరిగి వేసుకుంటూ "రంగారావు గారూ! చాలు! ఇంతటితో ఆపండి!" అని ఆమె గంభీరంగా, కాస్త కఠినంగా అరిచింది.

ఆ గొంతులో ఒక గట్టి నిర్ణయం, ఒక బాధ, ఒక అపరాధభావం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ఇంతటితో ఆపండి! నేను వేరొకరి భార్యను. నేను మీ కోరిక తీర్చడానికి సిద్ధంగా లేను. మీరు ఎంత మంచి వారైనా... ఇలాంటి ఆలోచనలు నా జోలికి తీసుకురావడం తప్పు! ఇది ధర్మమా? ఇది న్యాయమా? మళ్లీ ఇలాంటి పరిస్థితి తీసుకురావద్దు. దయచేసి... నన్ను వదిలేయండి!"

ఆమె గొంతు చివరికి వణికింది. కన్నీళ్లు ఆమె కళ్లలో తిరిగి, ఒక్క బొట్టు ఆమె చెంప పై జారింది. ఆ కన్నీటి బొట్టు ఆమె సిగ్గును, ఆమె పశ్చాత్తాపాన్ని, ఆమె ధర్మ బద్ధతను స్పష్టంగా చూపించింది. ఆమె చేతులు ఇప్పటికీ వణుకుతున్నాయి, ఆమె శ్వాసలు భారీగా, బాధతో బయటికొస్తున్నాయి. ఆమె శరీరం ఇంకా ఆయన స్పర్శతో వణుకుతున్నా, ఆమె మనసు ఇప్పుడు గట్టిగా నిలబడింది. ఆమె భర్త పట్ల ఉన్న బాధ్యత ఆమెను బలపరిచాయి.

రంగారావు ఆమె నుండి ఊహించని ఈ తీవ్రమైన ప్రతిస్పందనకు ఒక్కసారిగా బిత్తరపోయాడు. ఆమె పలికిన కఠినమైన మాటలు, ఆమె కళ్లలోని ఆ కన్నీళ్లు, ఆమె గొంతులోని గట్టి నిర్ణయం, అన్నీ ఆయన హృదయాన్ని ఒక్కసారిగా గాఢంగా తాకాయి. ఆయన కళ్లలో ఇంతకుముందున్న ఆరాధన, మత్తు, ప్రేమ స్థానంలో మెల్లగా గాయం, తీవ్రమైన బాధ, చిన్నపాటి కోపం మరియు ఒక అసహనం మెరిశాయి.

"ధర్మం... నీతి... అంటావా వల్లీ?" అని ఆయన గట్టిగా, గొంతు వణుకుతూ, బాధతో అన్నాడు. ఆ మాటల్లో ఆయన ఆగ్రహం, ఆయన నిరాశ, ఆయన హృదయంలో రగిలిన అగ్ని అన్నీ కలిసి ధ్వనించాయి. "నీ అందం నన్ను నిలువనీయక, నా గుండెను దహించివేస్తుంటే నీకు ధర్మం గుర్తొచ్చిందా వల్లీ? ఈ క్షణం వరకూ నువ్వు నా చేతుల్లో వణికిపోతుంటే... ఇప్పుడు ధర్మం గుర్తుకొచ్చిందా?" 

ఆయన స్వరంలో తీవ్రమైన ఆగ్రహం, బాధ, నిరాశ అన్నీ కలగలిసి ఉన్నాయి. ఆయన క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయకుండా, ఆమె వైపు మరో మాట మాట్లాడకుండా, తీవ్రమైన కోపంతో, బాధతో ముఖం తిప్పుకుని హాల్ వైపు భారంగా, కానీ వేగంగా అడుగులు వేశాడు. 

ఆమె మనసు ఇప్పుడు గట్టిగా నిలబడింది.

హాల్లోకి వెళ్లిన రంగారావు, ద్వారం వద్ద నిలబడి, ఒక్క క్షణం కూడా వెనక్కి తిరిగి చూడకుండా, తలుపు తెరిచి, "నేను ఇప్పుడు వెళ్తున్నాను. నా కోరిక మాత్రం బతికే ఉంది వల్లీ. ఏ అవకాశాన్నీ వదలను. కాలం నిర్ణయం చూద్దాం! ఒక్క మాట: మీకు మాత్రం హాని తలపెట్టను." అంటూ గంభీరంగా, కఠినంగా పలికారు. ఆ వెంటనే, ఆయన తలుపును బలంగా మూసి, వేగంగా బయటకు నడిచి వెళ్ళిపోయాడు. నిశ్శబ్దంగా ఉన్న ఆ హాలులో వారి అడుగుల ప్రతిధ్వని తప్ప మరే శబ్దమూ వినిపించలేదు. 

ఆమె మెల్లగా లేచి, గదిని చుట్టూ చూసింది. ఆ గది ఇప్పటికీ వారి మధ్య జరిగిన ఆవేశం, బాధ, అన్నింటి గుర్తులతో నిండి ఉంది. ఆమె అక్కడ ఉన్న అన్ని గుర్తులను మెల్లగా సరిచేసింది. మంచం మీద చెదరిన దుప్పట్టిని సరిగ్గా వేసి, ఆ గదిని మళ్లీ పూర్తిగా అలంకరించినట్లు, ఆమె తన మనసును కూడా మెల్లగా సరిచేసుకుంది. 

ఆమె నెమ్మదిగా గది నుండి బయటకు వచ్చి, హాల్ వైపు నడిచింది. హాల్‌లోకి అడుగుపెట్టగానే, ఆమె ఒక్క క్షణం నిలబడి, ఆ ఖాళీ సోఫాను చూసింది — రంగారావు గారు ఇప్పుడు లేరు. ఆమె మెల్లగా సోఫాపై కూర్చుంది, చేతులు ఒడిలో పెట్టుకుని, ఒక లోతైన నిట్టూర్పు విడిచింది.