Adultery விதைக்காக விருந்து

[sreejachandranhot]

அந்த நாள் முழுக்க மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. வானம் கருமேகங்களால் மூடப்பட்டு, இருள் சூழ்ந்திருந்தது — ராஜேஷின் மனதைப் போலவே.
வாரங்கள் கழித்து அவன் கடைக்கு வந்தபோது, அப்துல் ஒரு கணம் நிறுத்தி பார்த்தான். ராஜேஷின் கண்கள் சிவந்து, முகம் வாடி, தோள்கள் தொங்கிக் கிடந்தன. முன்பு ஒரு சின்ன பொருளைத் தூக்குவதற்கே உற்சாகமாக இருந்தவன், இப்போது இரண்டு பெட்டிகளை மட்டும் அடுக்க முயன்றபோதே மூச்சிரைத்து நின்றான். வியர்வை வழிந்தது. கைகள் நடுங்கின.
சுகன்யா கடையின் உள்ளே இருந்து வெளியே வந்தாள். அவளது கண்களில் கவலை தெரிந்தது. “என்ன ஆச்சு உனக்கு? ஏன் இப்படி இருக்க?” என்று கேட்டாள். ஆனால் ராஜேஷ் பதில் சொல்லவில்லை. தலையை மட்டும் ஆட்டி, “ஒண்ணுமில்ல” என்று முனகினான். அவன் குரலில் உயிரில்லை.
அன்றிரவு அவன் தனியாக கிளினிக்குக்குப் போனான். மருத்துவர் ரிப்போர்ட்டைப் பார்த்துவிட்டு மெதுவாகச் சொன்னார்: “HIV positive.” அந்த வார்த்தை ராஜேஷின் நெஞ்சில் ஈட்டியாகப் பாய்ந்தது. உலகமே நின்றுவிட்டது போலிருந்தது. வீட்டுக்கு வரும் வழியெல்லாம் அவன் கண்ணீர் வழிந்தது. ஆனால் அழுது முடித்ததும், அவன் மனசு வேறொரு பாதையில் திரும்பியது — மறக்க வேண்டும் என்று.
வைன் ஷாப்பில் அவன் மூன்று மணி நேரம் உட்கார்ந்திருந்தான். குவளைக்கு குவளை குடித்தான். கண்கள் சிவந்து, நாக்கு தடுமாறியது. “என்னோட வாழ்க்கை முடிஞ்சுது” என்று தனக்குத்தானே முனகினான். வெளியே வந்தபோது கால்கள் தூக்கி எறிந்தன. ரோட்டோரத்தில் அவன் கீழே விழுந்தான். மழை அவன் மீது பொழிந்து கொண்டிருந்தது.
அப்துல் அந்தப் பகுதியில் வண்டியை ஓட்டிக் கொண்டிருந்தான். தெருவோரம் ஒரு மனிதன் விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்ததும் வண்டியை நிறுத்தினான். நெருங்கிப் பார்த்தபோது — ராஜேஷ்! அவன் முகத்தில் மழை கலந்த கண்ணீர். உடல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது.
“ராஜேஷ்… சார் !” அப்துல் அவனைத் தூக்கினான். ராஜேஷ் கண்களைத் திறந்து மங்கலாகப் பார்த்தான். “அப்துல்… எனக்கு… HIV-யாம்…” என்று தடுமாறினான். “நான் இல்லாம போயிடுவேன்… சுகன்யா… அவளை நீ பார்த்துக்கோ… தயவு பண்ணு… அவள தனியா தவிக்கக் கூடாது…” என்று குரல் உடைந்தது.
அப்துல் மௌனமாக இருந்தான். அவன் கண்களும் நனைந்தன. ராஜேஷை வண்டியில் ஏற்றி, மெதுவாக வீட்டுக்கு ஓட்டினான். மழை இன்னும் அதிகமாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது.
வீட்டு வாசலில் வண்டியை நிறுத்தியதும், சுகன்யா கதவைத் திறந்தாள். வெளிச்சம் விழுந்தது. அப்துல் ராஜேஷைத் தோளில் தாங்கி இறக்கினான். ராஜேஷின் உடம்பு முழுக்க மழை + மது வாசனை. அப்துல்லும் அந்த வாசனை ஒட்டியிருந்தது.
சுகன்யாவின் முகம் மாறியது.


முதலில் அதிர்ச்சி. பிறகு கோபம். பிறகு… வெறுப்பு.
“என்னடா இது?” என்று அவள் குரல் நடுங்கியது. “இவ்வளவு நேரம் எங்க போயிருந்த? இப்போ இப்படி… மது… இந்த அப்துல்…?” அவள் கண்களில் கண்ணீர் திரண்டது. ஆனால் அது வருத்தத்தின் கண்ணீர் இல்லை — கோபத்தின் கண்ணீர்.
அப்துல் ராஜேஷை உள்ளே கொண்டு வந்து சோபாவில் போட்டான். “சுகன்யா… அவன் ரொம்ப குடிச்சுட்டான். கவனமா பார்த்துக்கோ…” என்று சொன்னான்.
ஆனால் சுகன்யா அவனைப் பார்க்கவே இல்லை. அவள் முகம் கல் போல ஆகியிருந்தது. “நீ போ முதல … இங்க இருக்க வேண்டாம்” என்று கடுமையாகச் சொன்னாள். “உன் மது வாசனை எனக்கு தாங்க முடியல. உன் முகமே பிடிக்கல இப்போ.”

கேவலமான வாசனை வருது... ச்சீ பொறுக்கி

அப்துல் ஒரு கணம் நின்றான். அவன் கண்களில் வலி தெரிந்தது. “நான்… அவனை காப்பாத்தினேன்…” என்று மெதுவாகச் சொன்னான்.

“காப்பாத்தினியா? இல்ல… இவனை இப்படி ஆக்கினது நீதானா?” என்று சுகன்யா கத்தினாள்.

“என் கணவனை இப்படி ஆக்கிட்டு… இப்போ என்னை பார்த்துக்கோனு சொல்லி அனுப்பிட்டு… போடா… என் கண்ணு முன்னாடி இருந்து போ!”
அப்துல் தலையைத் தாழ்த்தினான். மழையில் நனைந்து, மௌனமாக வெளியேறினான்.

பிறகு அமைதி.
சுகன்யா கதவை அடித்து மூடினாள். உள்ளே திரும்பி ராஜேஷைப் பார்த்தாள். அவன் சோபாவில் தூங்கிக் கிடந்தான் — மது, வியர்வை, நோய், குற்ற உணர்வு எல்லாம் கலந்த ஒரு உடல்.
அவள் அருகில் உட்கார்ந்தாள். கண்ணீர் வழிந்தது. “ஏன் இப்படி பண்ணிட்ட? என்னை தனியா விட்டுட்டு… நீயும் போயிடுவியா?” என்று முனகினாள்.
அவள் கை ராஜேஷின் கையைப் பிடித்தது. ஆனால் அந்தக் கை — முன்பு அவளை ஆறுதல்படுத்திய கை — இப்போது குளிர்ச்சியாக இருந்தது.
வெளியே மழை இன்னும் பெய்து கொண்டிருந்தது. உள்ளேயும் ஒரு புயல் ஆரம்பமாகியிருந்தது.