Incest செல்லப்பிள்ளை

[சிற்பி***]

"என்னடி திவ்யா திவ்யான்னு கூப்பிடுறேன் என்ன யோசனை உனக்கு" செண்பகம் கேட்க,
"ஒன்னும் இல்லம்மா" என்று திவ்யா கூறினாலும் அவள் காலையிலிருந்து அழுது வீங்கியிருந்த முகம் சிறிது மலர்ந்து சிவந்து இருந்தது.
"ஒரு வேலை ஹரீஷ் நினைப்பா இருக்கும்" சாந்தி உடனே கிண்டல் செய்தாள்.
"ச்சி என்ன பேசுற, அவன் என் பையன்" என்று சொன்னாலும் அது சொல்லும்போது ஒரு புன்முறுவல் வெக்கத்தோடு உதிர்ந்தது.
"ம்ம்ம் பையன் தான்மா அதனால தான் அவன் சொன்னதும் சேலையை மாத்திருக்கியாக்கும், அவனைப் பத்தி பேசினதும் அந்த நினைப்புலையே முந்தானையை இடுப்புலயும் இடுப்புல கட்டுறத முந்தானை இடத்திலும் வச்சி கட்டுறியாக்கும்" சாந்தி மேலும் கிண்டல் செய்ய.
அப்போது தான் சேலையை மாற்றிக் கட்டியிருப்பதை திவ்யா உணர்ந்தாள். சாந்தி கிண்டல் செய்ததற்கு மறுபேச்சு பேசாமல் வெட்கப்பட்டுக்கொண்டே சேலையை மறுபடியும் அவிழ்த்துக் கட்டினாள் திவ்யா.
"பாரும்மா பதில் சொல்ல மட்டேன்குறா அப்போது ஹரீஷ் தானா மனசுல" என்று சாந்தி மீண்டும் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி ச்சி சும்மா இரேண்டி, அப்படி எல்லாம் ஒன்றும் இல்ல அவன் என் மகன்டி" பேச்சை முடிக்கும் விதமாக உறுதியாகச் சொல்வது போல் சொன்னாள்.
என்னதான் ஒன்றுமில்லை என்று வெளிக்காட்டினாலும் அவளால் அதன் பின் ஹரிஷிடம் பழைய படி அம்மாவாகப் பேச முடியவில்லை. எதோ அவன் தன்னை பார்க்கும்போதெல்லாம் தன் உடலை அங்குலம் அங்குலமாக ரசிப்பதாகவே அவளுக்குத் தோன்றியது. அவள் உடல் அடிக்கடி சிலிர்த்தது. முன்பெல்லாம் அவன் பார்வையைக் கண்டுகொள்ளாதவள், இப்பொழுதெல்லாம் அவன் பார்க்கும்போது, "அவன் அதை பார்க்கிறான் அதை மறை" என்று பெண்ணுக்கே உரிய நாணம் அவளை மறைக்கத் துண்டித்து.
அன்று இரவு, செண்பகம், சாந்தி, திவ்யா, காயத்ரி எல்லாரும் ஹாலில் படுத்துக்கொண்டனர். விஷ்வாவும் ஹரிஷும் உள்ரூமில் படுத்துக்கொண்டார்கள்.
மறுநாள் காலையிலேயே எல்லோருடைய மனதும் சகஜ நிலைக்கு வந்தது. சொந்தக்காரர்கள் அப்போ அப்போ வந்து போனார்கள். வேலையெல்லாம் முடிந்ததும் ஒவ்வொருவராகக் குளித்து முடித்தனர்.
திவ்யா குளித்துவிட்டு பாவாடையை முலை வரை கட்டிக்கொண்டு வரும்போது விஷ்வா எதிரில் வந்தான். திவ்யாவைப் பார்த்ததும் ஒரு நிமிடம் சிலை ஆனான். முலையும் குண்டியும் அவள் கர்ப்பமான வயிறும் அந்த பாவாடையில் உப்பலாகத் தெரிந்தது.
பின் சுதாரித்து, "அம்மா எங்க பெரியம்மா?" என்றான்.
"குளிச்சிட்டு இருக்காடா என்ன வேணும் உனக்கு, என்கிட்டே கேளு" என்றாள் திவ்யா.
"ஒண்ணுமில்ல பெரியம்மா அம்மாவைத் தான் பாக்கணும்" என்றான்.
"நீ சரியான அம்மா புள்ளைடா, அங்க பின்னாடி குளிச்சிட்டு இருக்கா போய் பாரு" என்று சொல்லிக்கொண்டே துணி மாற்றச் சென்றாள் திவ்யா.
எல்லோரும் மதிய உணவு முடிந்து பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள். செண்பகம் சுவரில் சாய்ந்த படி உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் சாந்தி படுத்திருந்தாள். பக்கத்தில் திவ்யா உக்காந்திருந்தாள். அவள் மடியில் காயத்ரி படுத்திருந்தாள். சாந்தி இடது பக்கமாகத் திரும்பிப் படுத்திருந்ததால் அவள் முந்தானை விலகி தரையில் விழுந்திருந்தது. அவள் வலது முலை லோ கட் ரவிக்கையை இழுத்துக்கொண்டு கீழே சரிந்து இருந்தது. ரவிக்கையில் மூன்று ஹூக்குகள் தான் இருந்தன. பெரிய முலைகளாக இருந்ததால் பாரம் தாங்காமல் முலைக் காம்பு வரை வெளியே வந்து இடது முலை மேல் படுத்திருந்தது.
"என்னடி ஜாக்கெட்டுல மூணு ஹூக்குத்தான் வச்சி தச்சிருக்க", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
சாந்தி, தன் முலைகளைப் பார்த்தவாறு தன் வலது முலையைக் கொத்தாகப் பிடித்துச் சரிவிலிருந்து தூக்கி தன் ஹூக்குகளை நன்றாகத் தெரியும்படி காட்டிக்கொண்டு,
"ஆமாக்கா, எங்க வீட்டு பக்கத்துல புதுசா ஒரு பொண்ணு ஜாக்கெட் எல்லாம் தச்சி குடுக்குறா அவதான் இப்படி வச்சா நல்லா இருக்கும்னு சொல்லி, என் எல்லா ஜாக்கெட்டுக்கும் இப்படி வச்சி தச்சிட்டா. நல்லாத்தான் இருக்குன்னு நானும் அப்படியே விட்டுட்டேன், என் நல்ல இல்லையா என்ன?", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"நல்லாத்தாண்டி இருக்கு", என்று சொல்லிக்கொண்டே திவ்யா, சாந்தி ரவிக்கைக்குள் மேல் வழியாக அவள் இரண்டு முலைகளுக்கு நடுவில் இருக்கும் பள்ளத்தில் கைவிட்டு ஹூக்குகளை ஆராய்ந்தாள்.
"நல்ல பலமான ஹூக்காதாண்டி போட்டிருக்கா, உன் முலை கனத்த தாங்கனும்னா இவ்ளோ பலமாத்தான் போடணும்", என்று திவ்யா இடக்கு பேசினாள்.
"ச்சி போக்கா", என்று சாந்தி திவ்யாவின் கையை தட்டி விட்டாள்.
"உன்னோடத விட ஒன்னும் என்னோடது பெருசு இல்ல. நீயும் அம்மாவும் வளத்து வச்சிருக்கிறது மாதிரியா நான் வச்சிருக்கேன்", என்றாள் வெக்கம் கலந்த கிண்டலோடு.
"ஏன்டி உங்க பேச்சுல என்ன இழுக்குறீங்க", செண்பகம் உடனே கேட்டாள்.
"பின்ன என்னம்மா நீயும் அக்காவும் பப்பாளிப் பழம் மாதிரி வளத்து வச்சிருக்கீங்க உங்கள பாத்தா அது தான் முதல்ல கண்ணுக்கு தெரியுது", என்று சாந்தி சொன்னாள்.
"உன்கிட்ட பேசி ஜெயிக்க முடியாது டி", திவ்யா சொல்லிவிட்டு காயத்ரி தலையைக் கோதி விடத் தொடங்கினாள்.
இவர்கள் பேசியதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்த காயத்ரி, தன் முலைகளைப் பார்த்துக்கொண்டே, "எனக்குத் தான் இருக்குறதுலேயே சின்னதா இருக்கு", கவலையோடு கூறினாள்.
அதைக் கேட்டுச் சிரித்த படி, "நீ பெரிய மனுஷி ஆனா உனக்கும் பெருசாகும்டி செல்லம்", திவ்யா அறுதல் கூறினாள்.
"அதுக்கு இன்னும் ரொம்ப நாள் இருக்கே. உங்க வயசு வரணும்ன ரொம்ப வருஷம் ஆகுமே", காயத்ரி அங்கலாய்த்தாள்.
"அது நீ பெரிய பொம்பளை ஆகுறதுக்கு ரொம்ப நாள் ஆகும். ஆனா சீக்கிரமே பெரிய மனுஷி ஆயிடுவடி", சாந்தி சேர்ந்து கொண்டாள்.
"பெரிய மனுஷி நான் எப்போ ஆவேன்?" ஆர்வமாகக் கேட்டாள் காயத்ரி.
"என் பொண்ணுக்கு ஆசைய பாரு, சீக்கிரம் ஆயிடுவடி" சொல்லிக்கொண்டே காயத்ரி கன்னத்தைச் செல்லமாகக் கிள்ளினாள் சாந்தி.
அப்போது விஷ்வா உள்ளே நுழைந்தான்.
"அம்மா", விஷ்வா தான் சாந்தியைக் கூப்பிட்டான்.
"என்னடா", சாந்தி கேட்க, விஷ்வா எதோ கண்ணால் பேசினான்.
"உள்ள வாயேன்", என்றான்.
சாந்தியும் கண்களாலேயே, "வேண்டாம்", என்று சொல்ல அவன் கெஞ்சுவது போல் முகத்தை வைத்துக்கொள்ள,
"உள்ள போ, வரேன்", என்பது போல் கண்ணைக் காட்டினாள்.
அவன் வேகமாக ரூமுக்குள் செல்ல இவள் சரிந்த தன் முந்தானையை வாரிப் போர்த்திக்கொண்டு எழுந்து அவன் பின்னே சென்றாள். என்ன நடக்கிறது என்று தெரியாமல் திவ்யாவும் செண்பகமும் சாந்தி போவதையே பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சாந்தி தன் முழங்கையை மடக்கி அவள் முந்தானைக்குள் கையை விட்டு ரவிக்கை ஹூக்குகளை கழற்றிக்கொண்டே ரூமுக்குள் சென்றாள். அவள் பின்னாடி இருந்து பார்க்கும் திவ்யாவிற்கும் செண்பகத்திற்கும் அவள் ரவிக்கையைக்  கழற்றுவது நன்றாகவே தெரிந்தது. சாந்தி ரூமுக்குள் சென்று இவர்கள் பக்கம் திரும்பி கதவு மூடும்போது அவள் முந்தானைக்குள் ரவிக்கை திறந்து கிடந்ததும் அவள் முலைகள் விடுபட்டு ஆடிக்கொண்டிருந்ததும் நன்றாகத் தெரிந்தன. அதைப் பார்த்து சிறிது அதிர்ந்தே போன திவ்யாவும் செண்பகமும் என்ன நடக்கிறது என்று யூகித்தவர்களாய் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டனர்.
அரை மணி நேரம் கழித்து அறைக்கதவு திறக்கும் சத்தம் கேட்க, திவ்யாவும் செண்பகமும் நிமிர்ந்து பார்க்க, சாந்தி தான் முதலில் வெளியே வந்தாள். வரும்போது அவள் ரவிக்கை அவிழ்ந்து கிடந்தது, அதன் மேல் சேலையால் போர்வை போல் தூக்கிப் போர்த்திக்கொண்டு வந்தாள். கலைந்து கிடந்த தன் முடிகளைக் கொண்டை போட்டவாறு வெளியே வந்தாள். அவள் கை மேலே தூக்கி இருந்ததால் அவள் ரவிக்கை மேலும் திறந்து சேலைக்கு அடியில் அவள் கொங்கைகள் ஆடுவதை நன்றாகக் காட்டியது. வெளியே வந்தவள் நேராக அடுப்படிக்குச் சென்றாள். உள்ளே ரவிக்கை ஹூக்குகளை சேலைக்குள் கை விட்டு மாட்டிக்கொண்டே உள்ளிருந்து, "அக்கா பால் எங்க இருக்கு", என்று குரலை மட்டும் வெளியே அனுப்பினாள்.
"அங்க உள்ள பெரிய பாத்திரத்தில் இருக்கு பாருடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே, தன் மடியில் படுத்திருந்த காயத்ரியை எழுந்து உக்கார வைத்து விட்டு, திவ்யா எழுந்து அடுப்படிக்குச் சென்றாள். சாந்தி ரவிக்கை ஹூக்குகளை மாட்டிக்கொண்டிருந்ததை பின்னாடி இருந்து பார்த்தபடி,
"இதோ இங்க இருக்குடி", என்று சொல்லிக்கொண்டே பாலை எடுத்துக் கொடுத்தாள் திவ்யா.
அதை வாங்கி அமைதியாகக் காய்ச்ச தொடங்கினாள் சாந்தி.
"எத்தனை நாளா இது நடக்குது?", நேராக விஷயத்துக்கு வந்தாள் திவ்யா.
திவ்யாவை ஏறிட்டுப் பார்த்துவிட்டு, நாணமும் பயமும் கலந்தவளாய், "ஒரு வருஷமாக்கா", என்றாள் சாந்தி.
"ஒரு வருஷமாகவா?", வாயடைத்துப் போனவள் போல் நின்றாள் திவ்யா.
"ஏண்டி  ஆறு மாசத்துக்கு முன்னாடி கூட கோயில் திருவிழாக்கு வந்தீங்க அப்போ கூட ஒன்னும் சொல்லலையேடி", என்றாள் திவ்யா.
"ஆமாக்கா இங்க வச்சி ஒன்னும் பண்ண வேண்டாம்னு சொல்லிதான்க்கா கூட்டிட்டு வந்தேன். ஆனா இன்னைக்கு நீ குளிச்சிட்டு வந்ததை பாத்துட்டு அவருக்கு ரொம்ப மூடு ஆயிடிச்சாம், தாங்க முடியலாம் அதான் என்ன கெஞ்சினாரு", என்று சாந்தி தயங்கித் தயங்கி சொல்லி முடித்தாள்.
"என்னடி விஷ்வாவை போய் அவரு அவருன்னு சொல்ற, தாலி கட்டின புருஷன் மாதிரி?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா எங்களுக்குக் கல்யாணம் ஆயிடிச்சி அவருடைய தாலிதான் நான் கட்டிருக்கிறேன்", என்று சாந்தி தலையைக் குனிந்து கொண்டே  சொல்ல, திவ்யாவிற்கு அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி.
"என்னடி சொல்ற? உன் புள்ளையையே கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டியா? என்னடி உளறுற?", என்று திவ்யா கேட்டாள்.
"ஆமாக்கா ஒரு வருஷத்துக்கு முன்னாடி, கொஞ்ச நாளா அவர் பார்வையே சரியில்ல. குரு குருன்னு என்ன உரித்து எடுக்கிற மாதிரி என்னை பாக்குறது மாதிரி இருந்திச்சி. நானும் வயசு பையன் தானேன்னு ரொம்ப கண்டுக்கல. என்கிட்டே எதோ சொல்ல வந்து ரொம்ப தயங்கினார். அப்புறம் என்ன நினைத்தாரோ நேரா என் மாமனார் மாமியாருக்கிட்ட போய் என்ன கல்யாணம் கடிக்கவேண்டுமென்று கேட்டிருக்கிறார். முதலில் அவர்கள் ரொம்ப சங்கட பட்டாங்க. கோவப்பட்டாங்க. எனக்கு ஒன்றுமே புரியலை. அப்புறம் சரியென்று சொல்லிவிட்டு என்கிட்ட வந்து கேட்டாங்க. எனக்குப் பயங்கர அதிர்ச்சி. ச்ச நாம சரியா புள்ளைய வளர்க்கவில்லையோ. இல்ல நாம பண்ண எதோ அவன் மனசை இப்படி சஞ்சல பட வச்சிரிச்சோன்னு கவலைப்பட்டேன். அப்புறம் யோசித்துப் பார்த்தேன். உனக்கே தெரியும் எனக்கு வயசுக்கு வந்த நாளுல இருந்து அரிப்பு ரொம்ப அதிகமென்று. நீ கல்யாணம் ஆன அப்போதே நான் முழுகாமலிருந்தேன். அதை வெளியே சொல்ல முடியாமத்தான் வீட்டை விட்டே ஓடிப் போனேன். நானும் எத்தன நாளைக்குத்தான் காய்கறிகளே யூஸ் பண்றது. அப்புறம் இரண்டு நாள் கழித்து நானும் சரியென்று ஒத்துக்கொண்டேன்", என்று நடந்ததை முழுவதும் சொல்லி முடித்தாள் சாந்தி.
அவள் கூறியதைக் கேட்டு வாயடைத்துச் சிலை போல் நின்று கொண்டிருந்தாள் திவ்யா.
செண்பகமும் சமையல் அறை வாசலிலிருந்து சாந்தி கூறியது அனைத்தையும் கேட்டபடி சமையல் அறைக்குள் வந்தாள்.
சாந்தியின் தலையை வருடிய படி, "ஏன்டி உன் மாமனார் மாமியாரே உன் சந்தோசம் தான் முக்கியமென்று உனக்குக் கல்யாணம் பண்ணி வைக்கும்போது நாங்கள் அதை வேண்டாமென்று சொல்லுவோமா? எங்கக்கிட்ட என் மறைச்ச. நாங்களும் கல்யாணத்துக்கு வந்திருப்போம்ல".
"இல்லம்மா எனக்கு உங்ககிட்ட சொல்லி சம்மதம் வாங்கனும்னு தான் ஆசை. ஆனால் கோதண்டம் மாமா இருந்தார். அவர் இதைக் கேள்விப்பட்டு, எங்கள் வீட்டில் இப்படி நடக்கிறதென்று தெரிஞ்சி இங்க திவ்யா அக்காவையும் ஹரிஷயும் தப்பா நினைச்சாருன்னா என்னம்மா பண்றது அதான். உங்ககிட்ட இப்போதைக்குச் சொல்ல வேண்டாமென்று இருந்தேன். இன்றைக்கு அவர் கூப்பிட்டதும் என்னால் தட்ட முடியலை. அதான் உங்களுக்கு தெரிந்தாலும் பரவாயில்லை, சொல்லி புரியவைத்துக்கொள்ளலாமென்று தான்...." சாந்தி கொஞ்சம் தைரியம் வந்தவளாய் பேசினாள்.
"அது சரிதான். சரி சரி சீக்கிரம் பால் காய்ச்சி எடுத்துட்டு போ. என் புது மருமகன் என் பொண்ண ஓத்துக் களைத்துப் போயிருப்பார். வேணா பாதாம் பிஸ்தா உடைச்சு போடுறியா பாலுல", செண்பகம் இப்போது சாந்தியைக் கிண்டல் செய்ய,
"ச்சி போம்மா", வெக்க பட்டுக்கொண்டே பாலை ஆற்றி எடுத்துச் சென்றாள் சாந்தி.
மூன்றாவது நாள் காரியம் முடிந்ததும் சாந்தி, பிள்ளைகளுக்கு பள்ளி விடுமுறை இல்லை, என்று கூறி ஊருக்குக் கிளம்பினாள்.
தங்களது துணிமணிகளை எடுத்து வைத்துக்கொண்டே,
"சரிக்கா நான் கிளம்புகிறேன், பதினாறாவது நாள் விசேஷத்தை நீங்களே பண்ணிடுங்க, பசங்களுக்கு ஸ்கூல் லீவ் இல்ல. வேற ஏதும் விஷம்ன்னா போன் பண்ணுங்க. ஏதும் அவசரம்ன்னா பசங்களை விட்டுட்டு நான் தனியா வரேன்", என்றாள்.
"சரிடி, உன் உடம்பை பாத்துக்கோ, என் கொளுந்தனாரையும் நல்லா பாத்துக்கோடி", திவ்யா கிண்டல் செய்தாள்.
"உன் நேரம். நீ கிண்டல் பண்ற. எனக்குன்னு ஒரு நேரம் வராமையா போய்டும். அப்போ பாத்துக்குறேன் உன்ன", கிண்டலுக்கு எதிர்வாதம் செய்ய முடியாமல் சாந்தி பேச்சைத் தவிர்த்தாள்.
"ம்ம் அப்புறம் எனக்குக் கொஞ்சம் ஜாக்கெட் தச்சி எடுத்துட்டு வாயேண்டி, இங்க உங்க மாமாதான் தச்சி வாங்கிட்டு வருவாரு, நான் எங்க போய் தைக்க குடுக்குறது, நீ அடுத்த முறை வரும்போது தச்சி எடுத்துட்டு வரியா", திவ்யா கேட்டாள்.
"துணியும், அளவு ஜாக்கெட்டும் குடுக்கா, அந்த பொண்ணு நல்ல தைப்பா, உனக்கு எப்படி வேணுமோ சொல்லு அப்படி தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இந்தாடி", திவ்யா அளவு ரவிக்கையையும் தைக்க வேண்டிய துணிகளையும் கொடுத்தாள் .
"இதென்னக்கா இப்படி இருக்கு ஜாக்கெட் துணி இந்த துணியிலல்லாமா ஜாக்கெட் தச்சி போடுற, துணி உள்ள காத்துக்கூட போகதேக்கா, நீ இத வை நானே துணி எடுத்து நானே தச்சி எடுத்துட்டு வரேன்", என்றாள் சாந்தி.
"இங்க எல்லாம் இப்படித்தாண்டி கிடைக்குது, சரி சரி உனக்கு தச்ச மாறி மூணு ஹூக் வச்சி தைச்சிடாத", என்று திவ்யா சொல்லி முடிக்கும் முன்பே,
"அப்போ ரெண்டு ஹூக் வச்சி தைச்சா போதுமா", என்று சொல்லி சாந்தி சிரித்தாள்.
"ஏய் ச்சி அப்படியெல்லாம் பண்ணித் துணிய பாழாக்கிடாதடி, அதெல்லாம் உன் துணியோடு வச்சிக்கோ எனக்கு ஒழுங்கா எப்பயும் போல தைச்சிட்டு வா", என்றாள் திவ்யா.
"ம்ம்ம் பாக்கலாம் பாக்கலாம், அப்போ என் மூடு எப்படி இருக்கோ அப்படித்தான் தைக்க சொல்லுவேன்", என்று பயமுறுத்தினாள் சாந்தி.
"ஒழுங்கா மட்டும் தைச்சிட்டு வரல அப்புறம் உன்கிட்டே குடுத்து அனுப்ச்சிடுவேன் நீதான் போட்டுட்டு அலையணும்", என்று திவ்யா எச்சரிக்க,
"எனக்கு என்ன நான் ஜாக்கெட் போடாமல் அலைஞ்சா கூட அங்க அத ஏன்னு கேக்குறதுக்கு ஆளு இல்ல அத ரசிக்கிறதுக்குத்தான் ஆளு இருக்கு", பெருமை பேசினாள் சாந்தி.
"ம்ம்ம் நல்லா இருந்த சரிதான், ஒழுங்கா தைச்சிட்டு வாடி", என்று திடமாக திவ்யா சொல்ல,
"சரி சரி", என்றாள் சாந்தி.
அன்று சாந்தியின் குடும்பம் ஊருக்குச் செல்ல, வீடு மீண்டும் பழைய நிலைக்கு வந்தது.
கோதண்டம் இறந்த அன்று மாலையே ஹரீஷ் திவ்யாவை கலர் புடவை கட்டி வரச் சொல்லும்போதே கோதண்டம் இறந்த சோகம் மறைய தொடங்க, இந்த மூன்று நாளில் நடந்த நிகழ்ச்சிகள் கோதண்டம் இறந்த சோகத்தை முழுவதுமாக அழிக்க, வீட்டில் பழைய நிலை திரும்பியது. அவ்வப்பொழுது உறவினர்கள் வந்து விசாரிக்கும்போது திவ்யாவும் செண்பகமும் கண்ணைக் கசக்கினார்கள், அவர்கள் போன பிறகு அவரவர் வேலையைப் பார்க்கத் தொடங்கினார்கள்.
நாட்கள் செல்ல செல்ல திவ்யாவின் வயிறு நன்றாக வளர்ந்தது. ஏற்கனவே அஜாக்கிரதையாகப் புடவை அணியும் திவ்யா, இப்போது கேள்வி கேட்கக் கணவன் இல்லை என்பதாலும், வயிறு பெருத்து இருப்பதாலும் சௌகரியமாக இருப்பதற்காகச் சேலையைப் போர்த்தியது போல் போட்டுக்கொண்டு அலைந்தாள். வயிறு பெருக்கப் பெருக்க ரவிக்கை கீழ் ஹூக்கு போடக் கஷ்டமாக இருந்ததால் அதைக் கழற்றி விட்டு அலைந்தாள். மத்த நேரத்தில் விகற்பமாக்க இல்லை என்றாலும், அவள் கொண்டை போடா கையை உயர்த்தும்போது அவள் ரவிக்கை தோளோடு மேலே ஏறி அவள் பால் வெள்ளை முலைகளின் அடிப்பாகத்தை வெளியே அப்பட்டமாகக் காட்டியது.
மாதங்கள் போகப் போக திவ்யா தங்கம் முலாம் போல மெருகேற்றிக்கொண்டே சென்றாள். அவள் வயிற்றைத் தள்ளிக்கொண்டு, பாவாடையை வயிறு இருக்கிறது என்று தன கூதி மேடு வரை கீழே இறக்கிக் கட்டிக்கொண்டு முழு வயிற்றையும் காட்டிக்கொண்டு வீட்டில் அலைவதும் அடிக்கடி முலை தரிசனம் தருவதும் ஹரிஷை படாத பாடு படுத்தியது. அப்படியே இழுத்துப் போட்டு அம்மாவை ஓக்க மாட்டோமா என்று மனம் அலைந்தாலும், கர்ப்பமாக இருப்பவளிடம் எப்படி ஆரம்பிப்பது, அதோடு அம்மா ஒத்துக்கொள்ளாமல் வருத்தப்பட்டால், என்ன செய்ய என்று தன்னை அடக்கிக்கொண்டான். இருந்தாலும் அவனால் அடக்க முடியவில்லை.
ஒருநாள், இரவு எல்லோரும் டிவி பார்த்துக்கொண்டிருந்த போது ஹரீஷ் மெதுவாக அம்மா பக்கத்தில் உட்கார்ந்தான்.