Incest செல்லப்பிள்ளை

[சிற்பி***]

இப்படியே இரண்டு மூன்று மாதங்கள் ஓட, திவ்யா அம்மாவுடைய வயிறு வெளியே தள்ள ஆரம்பித்தது. திவ்யா அம்மா உடல் தங்க முலாம் பூசியது போல் மினுமினுத்தது. ஐந்து மாத கருவைச் சுமக்கிறாள் அல்லவா. இப்போதெல்லாம் பாவாடையைக் கட்டும்போது வயிற்றில் இறுக்கமாகக் கட்டி விடக் கூடாது என்று வயிறு உப்பல் முடியும் இடத்தில் தொப்புளை விட நான்கு இன்ச் நன்றாகக் கீழே தள்ளிக் கட்ட ஆரம்பித்தாள். ஹரிஷுக்கு பாட்டி கிண்டல் பண்ணிப் படுத்துகிறாள் என்றால் திவ்யா அம்மா இப்படிக் காண்பித்து அவன் சூட்டைக் கிளப்பினாள்.
அன்று ஹரீஷ் பள்ளிக்கூடத்திலிருந்த போது அந்த செய்தி வந்தது. கோதண்டம் அக்சிட்டேன்டில் இறந்து விட்டார். புத்தகங்களைத் தூக்கிக் கொண்டு வீட்டுக்கு ஓடினான் ஹரீஷ். வீட்டில் திவ்யா அம்மா, செண்பகம் பாட்டி, இன்னும் சில சொந்தக்கார பெண்கள் கோதண்டம் உடல் பக்கத்தில் உட்கார்ந்து  கதறிக் கதறி அழுதுகொண்டிருந்தார்கள். இவனைப் பார்த்ததும் இன்னும் அழுகுரல் அதிகமானது. ஹரீஷ் இதைக் கொஞ்சமும் எதிர் பார்க்கவில்லை. எதோ தங்கள் குடும்பத்தின் ஆணி வேர் அறுந்தது போல இருந்தது. அன்று மாலை சாந்தி தன் மகன் விஷ்வாவையும் மகள் காயத்ரியையும் அழைத்துக்கொண்டு வந்தாள். அன்று மாலையே ஹரீஷ் தன் அப்பாவிற்கு இறுதிச் சடங்குகளைச் செய்து முடித்தான். எல்லோரும் அழுது அழுது பின் வீடே அமைதியானது. தூரத்துச் சொந்தக்காரர்கள் எல்லாம் ஒவ்வொருவராகக் கிளம்ப. நெருங்கின சொந்தம் மட்டும் வீட்டிலிருந்தது.
"சரிம்மா ஆனது ஆயிடிச்சி. இனி என்ன அழுதாலும் கோதண்டம் திரும்ப வரமாட்டான். வயிற்று புள்ளக்காரிய நிறைய அழ வைக்காதீர்கள். ஆக வேண்டிய வேலையை பாருங்கள். இனி எல்லாம் உங்களுக்கு ஹரீஷ் தான். ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஆறுதலா இருந்துக்க வேண்டியதுதான்", என்று ஒரு பெரியவர் மௌனத்தைக் கலைத்தார். ஹரீஷ் எல்லா சடங்குகளையும் முடித்து விட்டு வீட்டிற்குள் வரும்போது வீடே மாறி இருந்தது. இன்று காலை தான் பள்ளிக்குச் செல்லும்போது கலர் டிவி போல் காட்சி அளித்த வீடு இப்பொழுது ப்ளாக் & ஒய்ட் டிவி போல் மாறி இருந்தது. வீடு மட்டும் அல்ல திவ்யா அம்மாவும் அப்படித்தான் இருந்தாள்.
காலையில் உடுத்தி இருந்த மஞ்சள் நிற சேலை இப்பொழுது வெள்ளை நிறமாகி இருந்தது. ஹாலில் ஒரு பக்கத்தில் திவ்யா அம்மா உக்காந்திருந்தாள். வலது பக்கத்தில் செண்பகம் பாட்டியும் இடது பக்கத்தில் சாந்தி சித்தியும் உக்காந்திருந்தார்கள். சித்திக்குப் பக்கத்தில் காயத்ரி அழுத முகத்தோடு அமர்ந்திருந்தாள். விஷ்வா வீட்டுத் திண்ணையில் உக்காந்திருந்தான். எல்லாம் ஒரே நாளில் மாறிப் போனது.
ஹரீஷ் தான் முதலில் பேசினான், "அம்மா இந்த வெள்ளை சேலை கட்டாதம்மா". திடீர் என்று அவன் இப்படிக் கூறியது எல்லோர் கவனத்தையும் அவன் பக்கம் திருப்பியது.
அவன் குரலில் இது நாள் வரை இல்லாத தோரணை இருந்தது. எதோ ஆர்டர் போடுவது போல் இருந்தது அவன் குரல்.
செண்பகம் தான் பதில் சொன்னாள், "அப்பா காரியம் முடிகிற வரைக்கும் தாண்டா அப்புறம் அம்மா வேற சேலை கட்டிப்பா".
"அதெல்லாம் வேண்டாம், இப்போதே மாத்து பாட்டி", என்று கட்டளையிட்டான்.
"அது சரிதான், இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தானே, அவன் சொல்ற படி நடந்துக்கோங்க. இல்லைனா கோவம் வந்திட போகிறது. வீட்டு ஆம்புளய கோவ படமா பார்த்துக்கோங்கம்மா" என்று ஒரு சொந்தக்கார பாட்டி கிண்டலடிக்கக் கூடி இருந்த எல்லோரும், "அது சரிதான்" என்று சிரித்தனர்.
செண்பகம் தான் ஒரு முடிவு எடுத்தவளாய் எழுந்தாள். திவ்யாவை அழைத்துக்கொண்டு உள்ளறைக்குச் சென்றாள். சாந்தியும் காயத்திரியும் பின்னாடியே போனார்கள்.
"இந்தாடி உன் பையன் சொல்ற மாதிரி சேலையை மாத்து" என்றாள்.
"என்னம்மா அவரு காரியம் கூட முடியவில்லை. அதுக்குள்ளே வெள்ளை சேலையை அவிழ்க்க சொல்ற", என்று திவ்யா சொன்னாள்.
"இதோ பார் திவ்யா, உன் பிள்ளைக்கு நீ வெள்ளை சேலை கட்டுகிறது பிடிக்கவில்லை, சொந்தக்காரர்களே மாத்தென்று சொல்லும்போது நீ என் சங்கட படுற. நீ வெள்ளை சேலையெல்லாம் கட்டக்கூடாது. வயிற்று புள்ளக்காரி வேற, சேலை கட்டும்போது வயித்த பாத்துட்டு இதற்கு அப்பன் இல்லையேன்னு நீயும் ஏங்கிப் போய்விடக்கூடாது. கோதண்டம் இறந்துவிட்டான். இனிமே அவன் வர மாட்டான். அவன் இருக்கும்போது கூட வேலை வியாபாரமென்று தான் இருந்தான். அதனால் இந்த வீட்டைப் பொருத்தவர இதற்கு முன்னாலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமேலும் நாம மூன்று பேருதான். இனிமே ஹரீஷ் சொல்ற படி நடந்துக்க பாரு. நமக்கு மட்டும் இல்ல, வயித்துல இருக்கிற பிள்ளைக்கும் இந்த வீட்டில் ஒரு ஆண் துணையென்று சொன்னால் அது இனிமே ஹரீஷ் தான். அதனால் அவன் சொல்கிற மாதிரி சேலையை மாத்து", என்று அறிவுரை போலப் பேசி முடித்தாள் செண்பகம்.

"ஆமாக்கா அத்தானும் நீயும் எப்படியோ எனக்குத் தெரியாது. ஹரீஷ் உன்ன சேலையை மாத்துன்னு சொன்ன விதத்திலேயே நான் புரிஞ்சிக்கிட்டேன் அவனுக்கு உன்னை இப்படிப் பார்க்கிறதுக்கு. இனிமே அவனுக்காகத் தான் நீ, சேலையை மாத்துக்கா" சாந்தியும் சப்போர்ட் பண்ணினாள்.
"சரி" என்று புன்னகையைச் சிந்தியவாறே சேலையை மாற்றத் தொடங்கினாள் திவ்யா.
"ஆமா இனிமே ஹரீஷ் தான் எல்லாமே. அவன் தான் என்னோடு சேந்து என் குழந்தையையும் வளர்க்கப் போகிறான். இனிமே வீட்டுக்கு ஆம்பள அவன்தான்" என்று திவ்யா நினைத்ததும் மனதில் ஒரு ஆறுதல் பரவியது. அதோடு சேர்ந்து ஒரு குறுகுறுப்பும் உடலில் ஒட்டிக் கொண்டது. கொஞ்ச நாளாக ஹரீஷ் தன்னை பார்க்கும் பார்வை மாறி இருப்பதை திவ்யா உணராமல் இல்லை. ஹரீஷ் செண்பகத்தை அப்பட்டமாகப் பார்ப்பதை திவ்யா நிறையத் தடவை பார்த்திருந்தாலும் பெரிதாகக் கண்டுகொள்ள மாட்டாள். ஆனால் அந்த பார்வை திவ்யா கர்ப்பமானதிலிருந்து அவள் மேலும் விழுவதை உணர்ந்திருந்தாள். காட்டினால் பையன் பார்க்கத்தானே செய்வான் என்று அதையும் கண்டுகொள்ளாமல் இருந்தாள். ஆனால் இன்று அவை எல்லாம் ஒருசேர வரும்போது திவ்யாவிற்கு உடல் சிலிர்த்தது. அவளையும் அறியாமல் அவள் கூதி சிறிது கசிந்தது. செண்பகம் அவளை உலுக்கிய போது தான் சுதாரித்தாள் திவ்யா.