వల్లీ

[venkujkc1984]

3.6 

శోభనం రోజు అలంకరణ

మరుసటి రోజు, శోభనం కోసం సన్నాహాలు మొదలయ్యాయి. ఆచారం ప్రకారం, శోభనం ముందు ముగ్గురు అన్యోన్య దంపతులు పాల్గొనవలసిన ఒక ప్రత్యేక పూజ నిర్వహించాల్సి ఉంది.

ఈ ఏర్పాట్ల కోసం, మరుసటి రోజు ఉదయం రంగారావు ప్రసాద్‌కి ఫోన్ చేశాడు.

ప్రసాద్: (ఫోన్‌లో) “రంగారావు గారూ, నమస్కారం. ఇప్పుడే ఆఫీసులో ఒక పని వచ్చింది. అది పూర్తి చేసి వచ్చేసరికి సాయంత్రం అవుతుంది. రాత్రి జరిగే ప్రత్యేక పూజకు నేను నేరుగా అక్కడికే వస్తాను. దయచేసి ఇంకేమీ అనుకోవద్దు. వల్లీ గదిని అలంకరించడానికి మరియు పూజ ఏర్పాట్లు చూసుకోడానికి ముందుగా మధ్యాహ్నమే వస్తుంది.”

రంగారావు: (చిరునవ్వుతో, మనసులో అనుకుంటూ) “పర్వాలేదు ప్రసాద్, ఆఫీసు పని ముఖ్యం. అది చూసుకుని పూజకి రా. ఇక్కడ వల్లీ అన్నీ చూసుకుంటుంది కదా. నువ్వు నిశ్చింతగా రా.”

ప్రసాద్ ఫోన్ పెట్టగానే, రంగారావు మనసులో ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆనందం, కొత్త ఉత్సాహం ఉప్పొంగాయి. వల్లీని చూడాలనే, ఆమెతో ఏకాంతంగా గడపాలనే తన కోరిక అనుకోకుండా నెరవేరబోతున్నందుకు ఆయన సంతోషానికి హద్దులు లేవు. ఆ క్షణం కోసం ఆయన ఎంతో ఆత్రంగా ఎదురుచూశాడు.

మధ్యాహ్నం సుమారు రెండు గంటల సమయానికి, వల్లీ రానే వచ్చింది. ఇంటి గంట మోగగానే, రంగారావు స్వయంగా తలుపు తీసి ఆమెను ఆహ్వానించాడు. ఆమె ముఖం చూస్తేనే, ఏదో తెలియని ఆందోళన, ఒక రకమైన బిడియం ఆమెలో ఉన్నట్టు స్పష్టంగా అర్థమైపోతుంది. బహుశా ప్రసాద్‌కు బదులుగా తాను ఒక్కతే రావడం వల్ల కాబోలు.

"రా వల్లీ, లోపలికి రా" అంటూ రంగారావు మర్యాదపూర్వకంగా ఆమెను లోనికి ఆహ్వానించాడు.

వల్లీ ఆ రోజు నిండు పసుపు పచ్చ రంగు పట్టు చీర కట్టుకుంది. ఆ పచ్చ రంగు ఆమె ఛాయకు మరింత శోభను తెచ్చింది. చీర అంచున మెరిసే బంగారు జరీ ఆమె దేహంపై పడిన సూర్యకాంతిలో మరింత ప్రకాశిస్తూ, ఆమె సహజ సౌందర్యాన్ని మరింత పదును పెట్టింది. ఆమె నడుము వంపులు మరింత నాజూకుగా, ఎద సొగసు మరింత ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె అడుగులో అడుగు వేసుకుంటూ హాలులోకి నడిచి వస్తుంటే, రంగారావు గారి కళ్ళు ఆమె రూపం మీది నుండి తొలగలేదు. ఆయన దృష్టిలో ఒక రకమైన ఆరాధన, దాహం కలగలిసి ఉన్నాయి.

ఆమె కూర్చున్నాక, మాటల సందర్భంలో...

రంగారావు: "వల్లీ, నువ్వు రావడం చాలా సంతోషం. ప్రసాద్‌కి ఆఫీస్ పనుల వల్ల కుదరలేదని విన్నాను. పర్వాలేదు. ఈ పూజ మాకు చాలా ముఖ్యం. ఇది కొత్తగా పెళ్లైన జంటకు అన్యోన్యతను, జీవితాంతం ఆనందాన్ని ఇస్తుందని మా పెద్దలు నమ్మకం. అందుకే మీలాంటి ఆదర్శ దంపతులు దగ్గరుండి ఈ కార్యక్రమం జరిగేలా చూడాలని కోరుకుంటున్నాము. మీ ఇద్దరి దాంపత్యం అందరికీ ఆదర్శం కదా."

వల్లీ: (కొంచెం మొహమాటంగా, కానీ మర్యాదగా) "తప్పకుండా రంగారావు గారు. మాకు ఎలాంటి సహాయం చేయడానికైనా సంతోషమే. మాకు చేతనైనంత సహాయం చేస్తాము."

రంగారావు: "అదే నాకు కావాల్సింది. నీ సహాయం అంటే మాటల సహాయం కాదు. నువ్వే దగ్గరుండి పూజకి కావాల్సిన సామగ్రిని, ముఖ్యంగా శోభనం గది ఏర్పాట్లను చూసుకోవాలి. నీ అభిరుచి, నీ సంప్రదాయబద్ధమైన ఆలోచనలు మాకు అవసరం. అప్పుడే మా సంబరం మరింత సంప్రదాయబద్ధంగా, అందంగా ఉంటుంది."

రంగారావు అభ్యర్థన మేరకు, వల్లీ ఆ పనికి అంగీకరించింది. ఆమె వెంటనే కొత్త జంట పడుకునే శోభనం గదిని సిద్ధం చేయడంలో నిమగ్నమైంది. ఆ గదిని అలంకరించడానికి పూలు, పండ్లు, అలంకరణ సామాగ్రి అంతా సిద్ధంగా ఒక చోట ఉంచారు.

వల్లీ ఆ శోభనం గదిని తన సొంత ఇంట్లో ఏర్పాట్లు చేస్తున్నంత శ్రద్ధగా, ప్రేమగా అలంకరిస్తోంది. ఆమె చేతి నైపుణ్యం, అభిరుచి ఆ గదిలో ప్రతి అలంకరణలోనూ కనిపిస్తోంది. గులాబీలు, మల్లెల దండలు, పాల నురుగులాంటి తెల్లటి పూలతో ఆ గది నిండిపోయింది. మంచంపై పరుచుకున్న పట్టు పరుపుపై గులాబీ రేకులు కళాత్మకంగా చెల్లాచెదురుగా ఉన్నాయి. చుట్టూ రకరకాల రంగురంగుల పండ్లు, రంగురంగుల స్వీట్లు గదికి మరింత ఆహ్లాదాన్నిచ్చాయి. సువాసనలు వెదజల్లే ధూపం, అగరబత్తి పొగ ఆ గదిలో మధురమైన, ఆహ్లాదకరమైన వాతావరణాన్ని సృష్టించింది. ఆ గదంతా ఒక ప్రేమ మందిరంలా మారిపోయింది. వల్లీ యొక్క ప్రతి స్పర్శ ఆ గదికి అద్భుతమైన అందాన్నిచ్చింది. 

రంగారావు, కొంత దూరంలో ఆమె పనిచేయడాన్ని నిశితంగా గమనిస్తున్నాడు. వల్లీ చేస్తున్న ప్రతి పనిలోనూ కదలికలోనూ ఆమె సౌందర్యాన్ని, కార్యనిర్వహణలో ఆమె చూపిస్తున్న అంకితభావాన్ని, శ్రద్ధను ఆయన మనసులోనే ఆస్వాదించాడు. ఆమె అందం, నిండుదనం ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. ఇప్పుడు ఆ విశాలమైన ఇంట్లో ఆమెను ఏకాంతంగా చూస్తున్నందుకు, ఆ సుందర దృశ్యం కేవలం తన కళ్ల ముందే ఉన్నందుకు ఆయన మనసులో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం, ఆనందం కలుగుతోంది. ఆ ప్రశాంతమైన వాతావరణంలో, వల్లీ ఉనికి ఆయన ఏకాంతానికి ఒక కొత్త అర్థాన్ని ఇచ్చింది.

ఆ భావాల పరంపరలో రంగారావు మెల్లగా అడుగులు వేస్తూ శోభనం గది వైపు వచ్చాడు. వచ్చీ రాగానే ఏసీ ఆన్ చేసి తలుపు వేసాడు. ఆయన రాకను గమనించిన వల్లీ, ఆ అలంకరించబడిన గదిలో తమ ఇద్దరి ఏకాంతాన్ని ఊహించి కొంచెం సంకోచించింది. ఆమె ముఖంలో చిన్నపాటి కలవరం కనిపించింది. 

తాజా గులాబీలు, మల్లెల సువాసనలతో గది నిండి ఉంది. పాలు, పండ్లతో అలంకరించబడిన ఆ గదిలో, ఈ ప్రత్యేక సందర్భంలో ఇద్దరు మాత్రమే ఉండటం ఆమెకు కొంత అసౌకర్యాన్ని కలిగించింది. ఆమె సంప్రదాయ చీరలో మరింత నిండుగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపించింది. ఆ చీర ఆమె దేహ సౌందర్యాన్ని మరింత పెంచింది. వల్లీ నడుము వంపులు, చీర కట్టులో ఒదిగి మరింత నిండుగా ఉన్న ఆమె ఎద పొంగులు, ఆమె ప్రతి కదలికలో మెరుపులా మెరిసే ఆమె సౌందర్యం రంగారావు ని మంత్రముగ్ధుడిని చేశాయి. ఆమె కనుబొమ్మల కదలిక, పెదవుల వంపు, చేతి గాజుల సవ్వడి... అన్నీ ఆయన మనసులో ప్రేమపూర్వకమైన భావాలను రేకెత్తించాయి. ఆమెలో కనిపించిన ఆ చిన్న సంకోచం ఆయనకు మరింత చేరువ కావాలని, ఆమెను ఆప్యాయంగా పలకరించాలని అనిపించేలా చేసింది. ఆ క్షణంలో, రంగారావు ఆ అపురూప సౌందర్యానికి, ఆ బంధానికి పూర్తిగా లోనయ్యాడు.

రంగారావు నిశ్శబ్దంగా ఆమె వెనుక నిలబడి, మృదువుగా, ప్రేమగా ఇలా అన్నాడు: "వల్లీ, ఈ అలంకరణ ఎంత అద్భుతంగా ఉందో! ఈ పూలు, పండ్లు... అన్నీ నీ అందానికి పోటీగా ఉన్నాయేమో అనిపిస్తోంది."

ఆ మాటలకు వల్లీ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి, సిగ్గుతో తల వంచుకుంది. ఆమె ముఖంపై చిరునవ్వు వికసించింది, కళ్లలో ఆందోళన మెరిసింది.

చిరునవ్వుతో, గదిని, వల్లీని ప్రేమగా చూస్తూ రంగారావు : "నువ్వు అలంకరించడం వలనే ఈ గదికి మరింత కొత్త అందం వచ్చింది వల్లీ. నువ్వు అడుగుపెట్టిన చోట పండుగే."

దానికి వల్లీ మెల్లిగా, "థాంక్స్ అండి." అంది.

రంగారావు: (వల్లీ పక్కకు మెల్లగా వచ్చి, ఆమెను చూస్తూ) "ఈ గది ఈ రాత్రికి కొత్త జంట కోసం సిద్ధంగా ఉంది. వారి ఆనందం, అన్యోన్యతకు ఈ అలంకరణే చిహ్నం. నిజానికి, మీలాంటి అన్యోన్యంగా ఉండే జంటలకే ఇలాంటి గది సరిపోతుంది, వల్లీ. మీ అనుభవం ఈ కొత్త దంపతులకు మార్గదర్శకం కావాలి."

రంగారావు మాటల్లోని ద్వంద్వార్థం, ఆ గది వాతావరణం వల్లీని కంగారు పెట్టాయి. ఆమె ముఖం తెల్లబడింది, తల దించుకుంది.

వల్లీ: (వణుకుతున్న స్వరంతో) "నేను నా పని పూర్తి చేస్తున్నాను అంతే."

రంగారావు: (వల్లీకి మరింత దగ్గరగా వచ్చి, సున్నితంగా ఆమె భుజంపై చేయి వేస్తూ, పూల ఏర్పాట్లను పరిశీలిస్తున్నట్లు నటిస్తూ) "అయ్యో వల్లీ, నేను చాలా ముఖ్యమైన విషయం గురించి మాట్లాడుతున్నాను. కొత్త దంపతులు మొదటిసారి కలిసే ఈ రాత్రి వారి జీవితంలో మధురమైన ఘట్టం. ఈ క్షణాలను వాళ్లు మీలాగే అన్యోన్యంగా, ఆనందంగా గడపాలి. మీరు, ప్రసాద్ ఎంత సంతోషంగా ఉంటారో, వారూ అలాగే ఉండాలి కదా."
ఆయన మాటలు వల్లీకి పెద్ద షాక్ ఇచ్చాయి. ముఖ్యంగా, 'మధురమైన ఘట్టం,' 'ఆనందంగా ఆస్వాదించాలి' వంటి పదాలను రంగారావు గారు నొక్కి పలికిన విధానం, ఆమె మనసులో భయాన్ని, అసౌకర్యాన్ని తీవ్రతరం చేశాయి. 

వల్లీ ఆ అసాధారణ స్పర్శ నుండి తప్పించుకోవడానికి మెల్లగా ఒక అడుగు పక్కకు జరిగింది. ఆమె కళ్లల్లో నీళ్లు నిండినాయి, ముఖంపై భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆమె గొంతులో వణుకుతో, తన మాటల్లో గంభీరతను తెచ్చుకుంటూ:

వల్లీ: (తల దించుకుని, తన చేతిలోని పనిముట్లను పట్టుకుంటూ) "నాకు ఇక్కడ ఉండటం కొంచెం ఇబ్బందిగా ఉంది రంగారావు గారూ. ఈ ప్రత్యేక వాతావరణంలో... మనమిద్దరమే ఏకాంతంగా ఉండటం... దయచేసి నన్ను వెళ్ళనివ్వండి." ఆమె స్వరంలో వేడుకోలు ధ్వనించింది.

వల్లికి మరింత దగ్గరగా వచ్చిన రంగారావు వ, వల్లీ వైపు ఆశగా, ప్రేమగా చూస్తూ పక్కనే ఉన్న గులాబీ దండను తీసుకుని, గుసగుసగా: "వల్లీ, ఈ గులాబీల సుకుమారత్వం, మృదుత్వం నీచెక్కిళ్ల ముందు తక్కువే." ఆయన చూపులు ఆమె పెదాలపైనే నిలిచిపోయాయి.

దీంతో వల్లి సిగ్గుతో కళ్లు మూసుకుని, శ్వాస వేగం పెరిగింది. "నాకు ఇబ్బందిగా ఉంది" అని మెల్లగా అంది.

వల్లి మాటలను పట్టించుకోని రంగారావు పళ్ళ బుట్ట వైపు చూపిస్తూ, "అక్కడ ఉన్న ఆపిల్, ఆరంజ్, ద్రాక్ష... అవన్నీ నీ శరీరాకృతిని, నీ మేని అందాలను గుర్తు చేస్తున్నాయి. నువ్వు నిజంగా దేవుడు స్వయంగా చెక్కిన శిల్పంలా ఉన్నావు. ఈ గదిని నూతన వధువు కోసం అలంకరించినా, ఇక్కడ నువ్వు నిలబడి ఉంటే... ఈ అలంకరణ అంతా నీకు మాత్రమే సరిపోతుందేమో అనిపిస్తోంది"అంటూ ఆమె అందాన్ని మరింత వర్ణించాడు.

వల్లి కొంచెం ధైర్యం తెచ్చుకుని, "వధువు పక్కన నేను ఒక సామాన్య స్త్రీని మాత్రమే. దయచేసి అలాంటి మాటలు అనకండి," అని బదులిచ్చింది.

రంగారావు వల్లికి మరింత దగ్గరగా వంగి, ఆమె చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడాడు. ఆ స్వరం నిండా మత్తు, కోరిక నిండి ఉన్నాయి. "వల్లీ, నువ్వు ఒక సామాన్య స్త్రీ కాదు… నువ్వొక శృంగార దేవతవు. నీ కళ్ళలోని కాటుక, మల్లెపూవు రేకుల్లో దాచిన నలుపు రంగులా, పౌర్ణమి రాత్రి చీకటి అంచులా ఎంత మనోహరంగా ఉంది! ప్రతి క్షణం నన్ను మంత్రముగ్ధుడిని చేస్తోంది. నీ చేతులకున్న గోరింటాకు రంగు చూస్తుంటే, నా గుండెల్లో ప్రేమ మరింత ఎరుపుగా పరుచుకుంటోంది."

ఆయన మాటలకు వల్లి సిగ్గుతో, భయంతో కలగలిసిన భావంతో నిశ్చలంగా నిలబడింది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది. మెల్లిగా ఆయన చూపులు, ఆయన మాటలు ఆమెను కొత్త ప్రపంచంలోకి లాక్కెళ్తున్నాయి.

రంగారావు  "ఈ అలంకరణ కోసం వాడిన తాజా పండ్లు, స్వీట్లు సైతం నీ అందం ముందు తమ రుచిని కోల్పోతున్నాయి. ఆ మాధుర్యమంతా నీ లోనే ఉంది. వాటి తియ్యదనం కంటే, నీ నడుము మడతల్లో దాగి ఉన్న మాధుర్యమే, చీర కింద ఊపిరి ఆడుతున్న ఆ సున్నిత ప్రదేశమే నన్ను మరింతగా ఆకర్షిస్తోంది..." అంటూ, చూపుడు వేలితో సున్నితంగా ఆమె నడుమును చీర పైనుండి తాకాడు. ఆ స్పర్శలో ఒక విధమైన అధికారం, అంతకు మించిన ఆరాధన ఉంది.

ఆయన స్పర్శకు వల్లీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె శరీరం విద్యుత్ ప్రవాహానికి గురైనట్లుగా వణకగా, ఆమె వెచ్చని శ్వాస వేగంగా ఆయన ముఖాన్ని తాకింది. ఆమె కళ్ళల్లోని ఆందోళన, అనురాగం ఆయనలో మరింత ఉత్సాహాన్ని నింపాయి. ఆయన వేలు చీర అంచుల్లోంచి మెల్లగా లోపలికి జొరబడి, ఆమె నాభి దగ్గరకు కదిలింది.

"వల్లీ, నీ నాభి... అది గులాబీ రెక్కలు చుట్టుముట్టిన లోతైన, మధురమైన గుండం. దాహార్తిని తీర్చుకోవడానికి అమృత పాత్రలా ఉంది. ఆ మాధుర్యాన్ని ఆస్వాదించాలని, ఆ లోతుల్లోకి జారిపోవాలని నా మనసు ఎప్పుడూ ఆరాటపడుతూనే ఉంటుంది. పెళ్ళిలో దాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదించలేకపోయాను... ఈ రోజు, ఈ ఏకాంత సమయంలో, ఆ అద్భుతమైన అవకాశం లభించింది" అని చెబుతూ, ఆయన వేలు నెమ్మదిగా, సున్నితంగా 
ఆమె నాభి చుట్టూ వలయాకారంలో రాశాడు. ఆ స్పర్శ ఆమె శరీరాన్ని పులకింపజేసింది, ఆమెలో అణచిపెట్టుకున్న అగ్నిని రాజేసింది. వల్లి కళ్ళు మూసుకుని, ఆయన చేతికి మరింత దగ్గరగా వంగింది. ఆమె నిశ్శబ్దం ఆయన సాహసానికి మరింత బలాన్ని ఇచ్చింది.

వల్లీ కళ్లలో కన్నీళ్లు సుడులు తిరిగాయి. ఆ కన్నీళ్లు కేవలం భయాన్ని మాత్రమే కాదు, తన మనసులో రేగుతున్న తీవ్రమైన సంఘర్షణను, అంతులేని సిగ్గును, ఏదో తెలియని అపరాధ భావనను ప్రతిబింబించాయి. ఈ భావాలన్నీ కలగలిసి ఆమె అంతరంగంలో ఒక పెను తుఫాను సృష్టిస్తున్నాయి. ఒకవైపు, తన ఆత్మగౌరవాన్ని, తన పవిత్రతను కాపాడుకోవాలనే పట్టుదల ఆమె గుండెల్లో మంటలా ఉంది. మరోవైపు, అధికారం, సంపద కలిగిన రంగారావు గారి ఉద్రేకం ముందు నిలబడలేక పోవడం ఆమెను నిస్సత్తువకు గురిచేసింది. ఆయన వేలి స్పర్శ నుంచి తప్పించుకోవాలనే ప్రయత్నం కూడా విఫలమైంది.

ఆమె గొంతులోంచి మాటలు రావడానికి శక్తిని కూడదీసుకుంది. “రంగారావు గారూ... దయచేసి నన్ను క్షమించండి. నా ఆత్మాభిమానాన్ని, నా గౌరవాన్ని నిలబెట్టండి. మీరు నా మీద ఇంత కోరిక పెంచుకోవడం... నాకు నిజంగా చాలా కష్టంగా ఉంది. నేను మీ కుటుంబ ఫంక్షన్ కి వచ్చాను, అంతకుమించి ఏమీ కాదు” అంది. ఆమె మాటలు వణుకుతూ వచ్చాయి, ప్రతి పదం ఒక ఆవేదన, ఒక పోరాటంలా ఆ గది నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చింది. 
ఆమె కళ్లలో ఆరాటం, వేదన స్పష్టంగా కనిపించాయి.

వల్లీ మాటలు, ఆమె కళ్లలోని ఆర్తి రంగారావు ని ఒక క్షణం ఆపాయి. ఆయన తమ వేలి స్పర్శను ఆమె భుజంపై నుంచి ఆపి, ఆమె కళ్లలోకి మరింత లోతుగా, నిశితంగా చూశాడు. ఆయన చూపులో ఒక రకమైన కోరిక, ఒక ఆకర్షణ కలగలిసి ఉన్నాయి. నెమ్మదిగా, సున్నితంగా ఆమెను తనవైపు తిప్పుకున్నారు. వారి కళ్లు కలిసినప్పుడు, ఆ గదిలోని ఉక్కపోత, వేడి మరింత పెరిగింది. బయట నిశ్శబ్దం, లోపల వారి మధ్య పెరిగిన ఉద్రిక్తతకు సాక్ష్యంగా నిలిచింది.

రంగారావు గంభీరంగా, కానీ తన భావాలను దాచుకోలేని ఆర్ద్రతతో మాట్లాడాడు. 
“వల్లీ... నిజం చెప్పాలంటే, నీ అమాయకత్వం, నీ అందం నా నిగ్రహాన్ని పరీక్షించే ఒక అగ్ని పరీక్షలా మారాయి. ఈ గది... అవును, దీని అలంకరణ... నూతన వధూవరుల కోసమే ఏర్పాటయింది. ఆ పూల సువాసన, ఈ పరుపుల మెత్తదనం... అన్నీ శృంగారానికి చిహ్నాలు. కానీ నువ్వు ఇక్కడ, నా ఎదురుగా నిలబడి ఉంటే, ఆ శృంగార భావన, ఆ కోరికలన్నీ మన ఇద్దరి కోసం మాత్రమే అని నా మనసు, నా అంతరాత్మ బలంగా చెబుతున్నాయి. నేను నిన్ను కేవలం వస్తువులా చూడటం లేదు వల్లీ. నా ఆశయం, నా ఉద్దేశం నిన్ను బాధపెట్టడం కాదు, కేవలం... ఈ బంధంలోకి నిన్ను ఆహ్వానించడమే. నా భావాలు స్వచ్ఛమైనవి...” అన్నాడు. ఆయన గొంతులో ఒక బలమైన పట్టుదల, ఆమెను ఒప్పించాలనే తపన స్పష్టంగా వినిపించింది. ఆ క్షణంలో వల్లీకి ఏం చేయాలో, ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. తన ఆత్మగౌరవాన్ని కాపాడుకోవడానికి ఆమె చేయగలిగిన పోరాటం ఆమె కళ్లలో మాత్రమే మిగిలింది.

“ఈ అలంకరణ, ఈ పూల పరిమళం, నీ అందం... ఇవన్నీ నన్ను అదుపు చేసుకోనివ్వడం లేదు. ఈ పండుగ వాతావరణంలో, ఈ ఏకాంతంలో... కనీసం నీ అందాన్ని మనసు నిండా ఆస్వాదించనివ్వు. నా కళ్ళతో, నా మనసుతో నిన్ను పూజించనివ్వు...”అన్నాడు.

ఆ మాటలు చెబుతూనే, ఆయన మెల్లగా, అత్యంత సున్నితంగా, ఆమె పైటను కొద్దిగా సవరించినట్లుగా నటించి, ఆమె వక్షోజాల వైపు చూశాడు. ఆయన చూపులో దాగివున్న గాఢమైన కోరిక ఆమెను మరింత కలచివేసింది. 
“ఈ మల్లెపూల దండ... నీ కవ్వించే కుచ ద్వయం ముందు సాటి రాదు వల్లీ. నీ సహజ సౌందర్యం ముందు ఈ అలంకరణలన్నీ చిన్నబోయాయి. ఈ రాత్రి ఈ గదిలో నూతన వధువు కన్నా నువ్వే అందంగా ఉన్నావు. ఈ అందం కేవలం నా కోసమే ఉందా?” అని ప్రశ్నించాడు.

వల్లీ కళ్ళల్లోని ఆవేదన, భయం, ఆయన కళ్లలోని కోరిక... ఆ ఇద్దరి మధ్య ఒక మధురమైన, కానీ ప్రమాదకరమైన ఉద్వేగం నిండింది. ఆమె మౌనంగా ఉండిపోయింది. ఆమె మనసులో జరుగుతున్న అంతర్గత సంఘర్షణ ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తన హద్దులను కాపాడుకోవాలా, లేక ఈ ఊహించని భావోద్వేగానికి లొంగిపోవాలా అనే తర్జనభర్జనలో ఉంది. ఆమె పెదవులు ఏదో చెప్పాలనుకున్నా, మాటలు రాలేదు.

ఆ క్షణంలో, రంగారావు మరొక అడుగు ముందుకు వేసి, ఆమె చెంపపై సున్నితంగా తన పెదాలను తాకించాడు. ఆ స్పర్శ ఒక మెరుపులా వల్లీ శరీరాన్ని తాకింది. “నన్ను కరుణించు వల్లీ... నా తపనను అర్థం చేసుకో...” అని గుసగుసలాడాడు. ఆ గాఢమైన గుసగుస ఆమె చెవిలో మారుమోగింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి. వల్లీ ఇప్పుడు పూర్తిగా నిస్సత్తువకు లోనై, ఏమీ మాట్లాడలేని స్థితిలో ఉంది. రంగారావు మాటల్లోని గాఢత, ఆయన చూపులోని తపన ఆమె నిగ్రహానికి గట్టి పరీక్షని పెడుతున్నాయి. ఆమె తల దించుకుని నిలబడి ఉంటే, ఆయన మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చి, ఆమె నుదుటిపై మెరిసిన చిన్న చెమట బిందువును తన చూపుడు వేలితో తుడిచాడు. ఆ చర్యలో అపారమైన ఆప్యాయత, ఆధిపత్యం రెండూ ఉన్నాయి.

రంగారావు ఈ అవకాశాన్ని పూర్తి స్థాయిలో ఉపయోగించుకునే ఉద్దేశంతో, ఆమెను మరింత దగ్గరగా తీసుకున్నాడు. ఆమె నిశ్శబ్ద సమ్మతిని చూసి ఆయన హృదయం ఆనందంతో నిండిపోయింది.

రంగారావు: (గుసగుసగా) “వల్లీ, దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకో. ఈ అద్భుతమైన గదిలో, ఈ ఏకాంతంలో... నీ అందాన్ని ఆస్వాదించడం తప్ప నాకు వేరే కోరిక లేదు. ఇది కేవలం ఆరంభం మాత్రమే. నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను. నీ మనసును, శరీరాన్ని రెండింటినీ నేను గెలుచుకోవాలి. నీ ప్రతి అణువును నా ప్రేమతో నింపేయాలి...” అంటూ రంగారావు ఆమెను మంచం మీద కూర్చోబెట్టాడు.

చిరునవ్వుతో, ఆమెను మరింత కవ్వించడానికి ఆయన అలంకరణ కోసం సిద్ధం చేసిన ఎర్రని రోజా పూల రేకుల బుట్టను అందుకున్నాడు.

రంగారావు: (రోజా రేకులను రెండు చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ) “వల్లీ, నేను కేవలం మాటలతో, కేవలం ఆరాధనతోనే కాదు, నా చేతులతో, నా స్పర్శతో కూడా నీ సౌందర్యాన్ని పూజించాలని అనుకుంటున్నాను. నీ రూపం ఒక అద్భుతం. దాన్ని పూజించడమంటే నాకు పరమానందం.”

ఆ సున్నితమైన, తాజా రోజా రేకులను ఆయన మెల్లగా వల్లీ తలపై, ఆమె నిగనిగలాడే నల్లటి జుట్టుపై, ఆమె మృదువైన భుజాలపై, పచ్చని చీరపై ఒక పవిత్రమైన అభిషేకంలా కురిపించాడు. ఆ సుకుమారమైన రేకులు ఆమె శిరస్సు నుండి జాలువారుతూ, మెడ, భుజాల మీదుగా గుండ్రటి వక్షోజాల వంపులపై పడ్డాయి. పసుపు చీరపై పడిన ఆ ఎరుపు రేకులు రంగుల కలయికకు ఎంతో శోభను, కామోద్రేకాన్ని తెచ్చాయి. ఆ రేకుల స్పర్శకు ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. ఆ మధురమైన, నిషిద్ధమైన స్పర్శ ఒక విద్యుత్ ప్రవాహాన్ని ఆమె నరనరాల్లోకి పంపగా, ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగింది.

వల్లీ: (కళ్ళు మూసుకుని, గొంతులో అణచుకోలేని భావోద్వేగంతో) “రంగారావు గారూ...” 

రంగారావు: (ఆమె భుజాలపై ఉన్న రేకులను అత్యంత సున్నితంగా, ప్రేమతో తొలగిస్తూ) “ఈ రేకులు ఎంత అదృష్టమో వల్లీ! నీ సుకుమారమైన చర్మాన్ని, ఈ పట్టు లాంటి వంపులను తాకినందుకు, అవి ధన్యం అయ్యాయి. ఈ రేకుల కంటే నీచర్మం మరింత మృదువుగా, మరింత ఆకర్షణీయంగా ఉంది.”

ఆయన చూపులు ఆమె చీరలో ఒదిగి, కొద్దిగా కనపడుతున్న ఆమె నాభి వైపు మళ్లాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక పవిత్రమైన ఆరాధన, నిగూఢమైన కోరిక మిళితమయ్యాయి. పక్కనే ఉన్న వెండి పళ్ళెంలో రకరకాల తీపి పలహారాలు, ముఖ్యంగా బంగారు రంగులో మెరిసే జిలేబీలు చక్కగా అమర్చి ఉన్నాయి.

రంగారావు: (జిలేబీ పళ్లెం వైపు చూపిస్తూ, ఆమె నాభిని ఊహించుకుంటూ) “ఈ జిలేబీలు చూడు వల్లీ. ఇవి సుడులు తిరుగుతూ ఉంటాయి, వాటికి ఒక మధురమైన వంపు ఉంటుంది. కానీ నీ నడుము మడతలు.. నాభి లోతు సొగసు ముందు ఈ జిలేబీ సుడులు కూడా చిన్నబోతాయి, వాటి తీపి కూడా తేలిపోతుంది. నీ నడుము వంపులు... అవి నన్ను నిత్యం పీడిస్తున్నాయి. ఆ మడతల్లోని మాధుర్యం... ఆహా...” 

ఆయన ఆరాధనతో మెల్లగా తన చూపుడు వేలిని ఆమె పసుపు చీర పైనుండి, ఆమె నడుము వంపుపై సున్నితంగా రాశారు, ఆమె శరీరంలో మళ్ళీ ఒక ఉలికిపాటు. ఆ మృదువైన స్పర్శను ఆయన ఆమె చీర గుండా నాభి వైపు జరిపారు, అక్కడ ఉన్న లోతైన గుంటను తాకడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్లుగా.

రంగారావు: (గుసగుసగా, ఆమె చెవిలో ఊదుతూ) “నీ నాభి... అది ఒక గులాబీ రేకుల్లో దాచిన లోతైన మధురమైన గుండం, ఒక రహస్య కేంద్రం. ఆ లోతును తాకాలని, ఆ మాధుర్యాన్ని గ్రోలాలని నా వేళ్ళు, నా పెదవులు ఎప్పుడూ ఆరాటపడుతూనే ఉంటాయి.”

ఆ స్పర్శకు వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది. ఆ అకస్మాత్తు స్పర్శకు ఆమెలో తెలియని అలజడి మొదలైంది. రంగారావు చేయి ఆమె నాభి చుట్టూ తిప్పుతూ తాకడంతో, ఆ అనుభూతి ఆమె శరీరాన్ని విద్యుత్తు తరంగంలా తాకింది. ఆమె సిగ్గుతో కళ్ళను మూసుకుంది, ఆ సమయంలో ఆమెలో భయం, ఉత్సాహం కలగలిసిపోయాయి. ఆమె వెచ్చని శ్వాస వేగం అమాంతం పెరిగింది, ప్రతి ఉచ్ఛ్వాస, నిశ్వాసలోనూ ఒక గాఢమైన కోరిక దాగి ఉంది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది, ఆ గుండె లయ ప్రశాంతతను భగ్నం చేసింది. ఆమె మెదడులో ఆలోచనలు సుడిగుండంలా తిరుగుతుంటే, ఆమె శరీరం మాత్రం రంగారావు స్పర్శకు లొంగిపోతుందేమో అన్నట్లుగా ఉంది.

ఆయన కోరిక ఒక అగ్నిపర్వతంలా తారాస్థాయికి చేరుకుంది. ఆ నిమిషంలో, రంగారావు తన నియంత్రణను కోల్పోయి, ఆమెకు మరింత దగ్గరగా వచ్చి, ఆమె నాభి చుట్టూ తన పెదవులతో సున్నితంగా ఒక ముద్దుల పరంపరను సృష్టించాడు. ఆయన పెదవుల వెచ్చని స్పర్శ, ఆ సున్నితమైన ప్రాంతంలో వల్లికి ఇంతకు ముందెన్నడూ తెలియని కొత్త అనుభూతిని, తీయని కదలికను కలిగించింది. ఆమె శరీరంలో ఒక విద్యుత్ ప్రవాహం మొదలై, ఆనందంతో కూడిన వణుకును తెచ్చింది.

ప్రతి ముద్దులోనూ, రంగారావు  ప్రేమ, ఆమెపై ఆయనకున్న గాఢమైన, అంతులేని కోరిక స్పష్టంగా వ్యక్తమయ్యాయి. ఆ క్షణంలో మాటలు అనవసరం. ఆయన చేసే ప్రతి చిన్న పని ఆమె మనసుకు అర్థమవుతోంది. వల్లీ, తన తలని వెనక్కి వాల్చి, ఆమె కళ్ళు మూసుకుని, ఒక రకమైన మత్తులో మునిగిపోయింది.

ఆమె చేతులు తెలియకుండానే మంచం మీద వెనుకకు సపోర్ట్ కోసం పెట్టుకుని, శరీరాన్ని కొద్దిగా పైకి వాల్చింది. ఈ భంగిమలో, ఆమె ఎద భాగం మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, రంగారావు కి ఆమె అందం మరింతగా అర్థమవుతోంది. ఆ దృశ్యం ఆయన కోరికను మరింతగా పెంచింది. ఆయన చూపులు, స్పర్శ, ఆమె శరీరంపై సంచలనం సృష్టిస్తున్నాయి.

సశేషం