[Manmadhaa]

அத்தியாயம் - 11




அடுத்த ஒரு வாரம் கழித்து.....


குமார் தன்னுடைய பிஸினஸ் வேலைகளை முடித்துவிட்டு அன்று தன்னுடைய காரில் வீட்டுக்கு திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான்..



அப்போது அவனுடைய மொபைல் ரிங் அடிக்கவே....ப்ளூட்டூத்தை ஆன் செய்து விட்டு காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்தினான். என்னதான் காரில் போய்க்கொண்டே பேசும் வசதி இருந்தாலும்...வண்டி ஓட்டும்போது குமார் கால் வந்தால் காரை ஓரமாக நிறுத்தி விட்டுத்தான் பேசுவான்...இது அவனுடைய வழக்கம்...


அதே போல காரை ஒரு ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு பின்னால் வரும் வாகனங்களுக்கு தெரியுமாறு பேக் டேஞ்சர் லைட்டை மட்டும் போட்டு விட்டு...காரின் உள் விளக்கை அணைத்தபடி அவனுடைய தொழில்முறை நண்பருடன் கால் பேசிக் கொண்டிருந்தான்...


ரொம்ப நேரமாக பேசிக் கொண்டிருந்தான்...ஒரு 15 நிமிடம் தாண்ட.....இவன் கார் நிறுத்திய இடத்திலிருந்து 200 அடி தள்ளி...அங்கு ப்ளாட்பார கூடாரத்திலிருந்து ஒரு உருவம் வெளியே வந்தது...அந்த ரோடு ஊருக்கு வெளியே உள்ள மெயின் ரோடு...ரோட்டின் இரண்டு புறமும் தனித்தனி ஒன்வே'யாக பெரியதாக ப்ளாட்பாரத்தோடு அங்கங்கு தள்ளி விளக்குகளோடு இருக்கும்...ஆனால் வேறு எந்த கடைகளும் வீடுகளும் இருக்காது...



ப்ளாட்பாரத்தில் தூரம் விட்டு, தூரம் விட்டு சில சிறிய கூடாரங்கள் இருக்கும். அதுவும் ஒன்றாக சேர்ந்தாற்போல இல்லாமல் ஒன்றுக்கொன்று தள்ளித் தள்ளி இருக்கும். நிச்சயமாக சற்று தூரத்தில் காரை நிறுத்தி இருட்டில் ஓரமாக நிறுத்தியிருப்பதால் அது அந்த உருவத்துக்கு தெரிய வாய்ப்பில்லை...


கூடாரத்திலிருந்து வெளியே வந்த அந்த உருவம்...கூடாரத்திலிருந்து அடுத்து கொஞ்ச தூரம் தள்ளி இருந்த மரத்துக்கு பின்னால் சென்றது...மரத்தின் அருகில் ஒரு ரோட் லைட் இருந்தாலும்....மரத்தின் கிளைகளால் மரத்தின் பின்புறம் அந்த வெளிச்சம் விழவில்லை....


இங்கே சற்று தூரமாக இருட்டில் இருந்த குமார் இதை கவனித்தபடியே இயல்பாக மொபைலில் தன் நண்பருடன் பேசிக்கொண்டிருந்தான்...திடீரென காற்று பலமாக அடிக்க ஆரம்பித்தது...அப்போது அந்த உருவம் சென்ற மரம் நன்றாக ஆட....அந்த கிளைகளின் இடைவெளியில்...ரோட் லைட்டின் வெளிச்சம் இப்போது அந்த உருவத்தின் மீது விட்டு விட்டு விழுந்ததால்....குமாரின் கண்களுக்கு இப்போது அந்த உருவம் நன்றாக தெரிந்தது ஆனால் மரம் ஆடிக் கொண்டிருந்தால் வெளிச்சம் விட்டு விட்டு விழ....மறைந்து மறைந்து தெரிந்த அந்த உருவத்தை பார்த்து குமார் ஆர்வமுற்றான்....அந்த உருவம் ஏதோ செய்கிறது....



இப்படி இரண்டு மூன்று நிமிடம் விட்டு விட்டு தெரிந்ததில் குமாருக்கு விசயம் பிடிபட்டது...அந்த உருவம் அங்கே மரத்தின் பின்புறம் சுவற்றில் ஒட்டியிருக்கும் போஸ்டரில் உள்ள ஒரு பெண்ணை பார்த்து அந்த உருவம் கை அடித்துக் கொண்டிருந்தது. எப்படியும் 60க்கு மேல் இருக்கும் அந்த உருவம் சற்றே சிறிய முன் வயிற்றுடன் இருக்க...ஆனால் உடல் நல்ல முறுக்கேறியதாக இருந்தது...அதன் கையில் விலாங்கு மீனைப் போல நீண்ட அதன் சுன்னி...


வேக வேகமாக அந்த கருத்த உருவம் அந்த இருட்டில் மரத்துக்குப்பின் கையடித்துக் கொண்டிருக்க...அதை விட்டு விட்டு தெரிந்த வெளிச்சத்தில் தொடர்ந்து குமார் கவனித்துக் கொண்டிருந்தான்...இப்போது குமார் இங்கு கால் பேசி முடித்திருந்தான்...ஆனால் விளக்கை போட்டு காரை ஸ்டார்ட் செய்தால்...எங்கே அதனால் அந்த உருவம் பயந்துவிடுமோ என்று எதையும் செய்யாமல் அந்த நிகழ்வு முடியும் வரை காத்திருந்தான்...ஒரு 10 நிமிடம் போன பின் அந்த உருவம் அந்த போஸ்டரில் உள்ள பெண்ணை பார்த்து வாய்விட்டு சத்தமாக கத்தியபடி கையடித்து தன்னுடைய கஞ்சியை வெளியேற்றியது. ஆனால் சத்தம் மட்டும் நிக்கவில்லை....அது சத்தம் இல்லை அவனுடைய அழுகை...உச்சகட்டத்தின் போது அழதுகொண்டே விந்துவை வெளியேற்றியிருக்கிறான்...சுற்றிலும் யாரும் இல்லை என்ற நினைப்பில் அவன் அவனை மறந்த நிலையில் இருந்திருக்கிறான்...



ஆனால் இது அத்தனையையும் கண்டு அப்படியே அமைதியாக காருக்குள் குமார் அமர்ந்திருந்தான்...எப்போது அந்த உருவம் அங்கிருந்து நகரும் என்று குமார் காத்திருந்தான். 


அடுத்த இரண்டு நிமிடத்தில் அந்த உருவம் சிறுநீர் கழித்துவிட்டு கூடாரத்துக்குள் சென்றது....குமாரும் ஐந்து நிமிடம் கழித்து தன்னுடைய காரை ஸ்டார்ட் செய்து அங்கிருந்து வீட்டுக்கு கிளம்பினான்...


காரில் செல்லச் செல்லவே....குமார் அந்த உருவம் ஏன் அப்படி அழுதது என்று சிந்திக்கொண்டே காரை ஓட்டிப்போனான். அன்று இரவு இவன் கண்ட காட்சிகள் இவனுடைய சிந்தனையிலேயே சுற்றிக் கொண்டிருந்தது....அதன் ஆர்வத்தில் அடுத்த இரண்டு மூன்று நாட்களும் குமார் அதே நேரம் அதே இடத்தில் காரின் விளக்கை அணைத்து கொண்டு தன் நண்பருடன் கால் பேச ஆரம்பித்தான். முதல்நாள் என்ன நடந்ததோ அதேதான் தினமும் அந்த உருவம் செய்து கொண்டிருந்தது...அதே நேரம் மரத்தடி,  போஸ்டர்...கையடி...அழுகை....நான்கு நாட்கள் இப்படியே நகர...குமாருக்கு தினமும் இது வாடிக்கையாகிப்போனது....ஏதோ ஒரு திரில்லிங் படம் பார்ப்பதைப் போன்ற உணர்வு அவனுக்கு காரணம் அந்த இருட்டு உருவத்தின் உச்சக்கட்ட நேர அழுகை....


இதையே நினைத்துக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்தவன். அன்று சாப்பிட்டு முடித்ததும். 


சந்தியா : என்னங்க...


குமார் : என்ன சந்தியா....


சந்தியா : இந்த சனிக்கிழம சினிமாக்கு போலாமா...?


குமார் : பாக்குற மாதிரியா இப்ப படம் வருது...? 


சந்தியா : ஏன் அப்டி சொல்றீங்க...


குமார் : இல்லடா...அவனவன் பினாமி வச்சு அவனுங்களே படம் எடுத்து ரிலீஸ் பண்ணிக்குறான்...கதைய பத்தி எவனும் கவலப்படுறதில்ல...அவனுங்க ப்ளேக் மணி வெள்ளையானா போதும்'னு எடுக்கறானுங்க....


சந்தியா :  இந்த படம் அப்டி இல்லீங்க...நல்லாருக்காம் என் ப்ரெண்ட் பாத்துட்டு வந்து சொன்னா...நாம போலாங்க....


குமார் : உன்ன நம்பி வர்றேன்...

என்று குமார் சிரிக்க...


சந்தியா : அப்டியொன்னும் வர வேணாம் போங்க...


என்று சந்தியா கோபமாக சிணுங்க...


குமார் : ஏய்...ச்சும்மா சொன்னேன்டி...நீ கேட்டு இல்லனு சொல்லுவனா நான்...?


சந்தியா : ம்ம்...


ஊடலும் காதலும் இவர்கள் ரத்தத்தோடு கலந்திருந்தது...



இரண்டு நாட்களுக்கு பிறகு வந்த சனிக்கிழமை மாலை குமார் தன் மனைவி சந்தியாவோடு சினிமாவுக்கு போய்விட்டு அப்படியே ஹோட்டலில் சாப்பிட்டு விட்டு காரில் வந்தான்..


இருவரும் ஜாலியாக படத்தைப் பற்றி எதையெதையோ பேசிக் கொண்டு வர கார் மெதுவாக போய்க் கொண்டிருந்தது...காரின் ஜன்னல் கதவுகள் திறந்திருக்க....ஜில்லென்ற காற்று அவர்களை தொட்டுத் தழுவ....இந்த ரம்மியமான இரவு நேரம் அவர்களை அப்படி மனம்விட்டு பேசச்செய்தது....தண்ணீ்ர் குடிக்கலாம் என்று சந்தியா காரில் முன்னே உள்ள லாக்கரை திறக்க...அதில் குமாரின் லைசென்ஸ் வாங்கிய துப்பாக்கியும் மற்றொரு கத்தியும் இருந்தது...


சந்தியா : இதையெதுக்கு இப்போ எடுத்துட்டு வந்தீங்க....


குமார் : ச்சும்மா ஒரு பாதுகாப்புக்குத்தான்...


குழப்பத்தோடு அதை தட்டி கழித்துவிட்டு தண்ணீர் பாட்டிலை எடுத்து சந்தியா குடிக்க ஆரம்பித்தாள்.


மணி இரவு 11.00


திடீரென குமார் மிதமாக காரின் வேகத்தை கூட்டினான்....


கார் சர்ரென வந்து நின்ற இடம் அந்த ப்ளாட்பார கூடாரம். 


சந்தியாவுக்கு இங்கு எதற்கு கார் நிற்கிறது என புரியவில்லை...குமாரை அவள் பார்க்க...


குமார் : இரு வர்றேன்....


காரில் இருந்து இறங்கி அந்த சிறிய கூடாரத்திற்குள் சென்ற குமார் அடுத்த அரை நிமிடத்தில் அந்த கருப்பு நிற உருவத்துக்கு சொந்தமான பெரியவரோடு வந்து காரில் ஏறினான். அவரை காரின் பின்புறத்தில் அமரவைத்து விட்டு வழக்கம்போல காரில் ஏறி ஓட்ட ஆரம்பித்தான். 


கார் செல்லச் செல்ல...சந்தியா கண்ணாலேயே "என்ன" "யாரிவர்" என குமாரிடம் கேட்டாள். குமார் தன் கையால் அமைதியாக இரு என அவளிடம் சைகை காட்டினான்.


கார் மெயின்ரோட்டை விட்டு விலகி வேறு பாதையில் சென்றது....அடுத்த 20 நிமிடத்தில் ஆள் அரவமே இல்லாத காட்டுக்குள் போய் நின்றது இவர்களுடைய கார். இந்த காரின் வெளிச்சத்தை தவிர அந்த காட்டுக்குள் வேறு வெளிச்சம் இல்லை. அப்படியோரு இருட்டு...ஆனால் வானத்தில் அரைவட்ட நிலவும் நட்சத்திரங்களும் நாங்கள் இருக்கிறோமே என்று மென்மையான வெளிச்சத்தை கொட்டிக் கொண்டிருந்தன.....நகரத்தின் ஹாரன் சத்தமோ வேறு எந்த சத்தமோ இல்லாமல் அமைதியாக இருந்தது அந்த வெட்ட வெளிக் காட்டுப்பகுதி...கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் வரை வேறு யாருமே இல்லை...


காரை விட்டு இறங்கிய குமார். 

குமார் : இறங்கு சந்தியா....

அவள் ஒரு பக்கமாக இறங்கி வெளியே வரும்போதே...காரின் பின்னால் சென்ற குமார் டிக்கியை திறந்து கட்டி வைக்கப்ப்ட்ட ஒரு உருளையை எடுத்து....காருக்கு சற்று தள்ளி அதை விரித்து உருள விட....அது உருண்டு பரந்து விரிந்தது அந்த மெல்லிய மெத்தை.....இறங்கி வந்த சந்தியாவின் கையைப் பிடித்து இழுத்து வந்த குமார்...அவளை அந்த மெத்தை விரிப்பின்மீது தள்ளினான்...அவள் அதன் மீது சென்று விழ....குமார் காரின் பின்சீட்டின் கதவைத் திறந்து....


குமார் : பெரியவரே....இறங்குங்க....


மறுபேச்சு பேசாமல் இறங்கிய அந்த கருப்பு நிற உருவத்துக்கு சொந்தக்காரரான பெரியவர்....


பெரியவர் : என்ன தம்பி.... "வீட்டம்மாவோட வந்திருக்கேன்... மத்யானம் வாங்கி தந்த மாதிரி இப்பவும் சாப்பாடு வாங்கித்தரே"னு சொல்லி...இங்க கூட்டிட்டு வந்திருக்கீங்க....


குமார் அந்த பெரிய விரிப்பின் மீதிருக்கும் தன் மனைவி சந்தியாவை நோக்கி கை காட்டி....





குமார் : இவதான் இப்போ உங்க சாப்பாடு....எவ்வளவு வேணுமோ சாப்டுங்க....


என்று சொல்லிவிட்டு...அந்த இடத்திலிருந்து திரும்பி ஒரு இருபது அடி தள்ளிச் சென்று தன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு சிகரெட்டை எடுத்து பற்ற வைத்தான்...அதன் பின் அங்கிருந்தே இப்போது திரும்பி பார்த்தான்....


பெரியவர் குமாரையும்...விரிப்பின் மீதிருக்கும் அவன் மனைவி சந்தியாவையும் ஒரு முறை மாறி மாறிப் பார்த்தார்....


சந்தியா சற்றே தூரத்திலிருக்கும் தன் கணவனையும்...தனக்கு பக்கத்திலேயே தன் முன்னால் இருக்கும் அந்த உடல் முறுக்கேறிய பெரியவரையும் பார்த்தாள்....


தன்னுடைய கணவனின் இந்த திடீர் செயலால் அவள் அதிர்ச்சியில் இருந்தாள்....அவளுடைய கண் அந்த பெரியவரைப் பார்க்க...அப்போது அந்த பெரியவரும் அவளது கண்களைப் பார்க்க....


பெரியவர் ஒரு அடி முன்னே எடுத்து வைக்க...சந்தியாவுக்கு இதயம் வேகமாக துடிக்க ஆரம்பித்தது....ஒருமுறை திரும்பி குமாரை பார்த்த பெரியவர்...அவன் அங்கேயே நின்றிருக்க....அடுத்த நொடி அப்படியே அடுத்தடுத்த அடிகள் வேகமாக சந்தியாவை நோக்கி எடுத்து வைத்து வந்து...சந்தியாவின் மீது பாய்ந்தார்...


இந்த திடீர் பாய்ச்சலை எதிர்பார்க்காத சந்தியா கொஞ்சம் திணறித்தான் போனாள்....இதற்கு முன் பார்த்திராத ஒரு புதிய மனிதன்...அதுவும் ப்ளாட்பாரத்தில் வசிக்கும் அழுக்கு படிந்த ஒரு 65 வயது பெரியவர்....தன் மீது இப்படி திடீரென பாய்ந்தவுடன் அவளால் அவரை உடனடியாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை....


ஆனால் பெரியவர் எதையும் சட்டை செய்யவில்லை...சந்தியாவின் மீது பாய்ந்தவர்...அவளை இறுக்க கட்டி அணைக்க ஆரம்பித்தார்....அவள் இந்த புதிய மனிதனின் உடல் வாசத்தை உடனே ஏற்றுக்கொள்ள முடியாமல் அவரை விட்டு விலகப்பார்க்க....பெரியவரோ சந்தியாவை இழுத்து இறுக்க அணைத்துக் கொண்டு அந்த விரிப்பில் இருபுறமும் புரள ஆரம்பித்தார்.


பெரியவர் சந்தியாவின் கழுத்திலும் முகத்திலும்....முசு முசு'வென தன் மூச்சுக்காற்றால் அவளை முகர்ந்து அந்தப்பகுதி முழுவதுமாக அவசர கதியில் அவளை முத்தமிட்டார். 


குமார் அங்கேயே நின்றபடி...அந்த பெரியவரால் தன் மனைவி வேட்டையாடப்படுவதை பார்த்து கொண்டிருந்தான். 


அந்தப் பெரியவருக்கு பொறுமையில்லை....அவர் உடனடியாக அவள் முலைகளை சில நொடிகள் கசக்கியவர்....மறுகணமே சந்தியாவின் இடுப்பு சேலையில் கைவைக்க.....எடுத்த எடுப்பில் கொசுவத்தில் கை வைத்ததால்...சந்தியா தன்னிச்சையாக தன் கைகளால் அதைத் தடுக்க...பெரியவர் அவளது கைகளை விலக்கி விலக்கி விட்டவர்...அவளுடைய இரு கைகளையும் அவளது தலைக்கு மேலே சேர்ந்தால் போல வைத்து அழுந்தி பிடித்துக் கொண்டு...அவள் தொடை மேலை தனது ஒரு காலை அழுந்த பரப்பி பிடித்தவர்...தன் வேஷ்டியை அவிழ்க்க....விலாங்கு மீன் வெளியே வந்து விழுந்தது...


இவ்வளவு பெரியதா என சந்தியா அதைப் பார்த்து முடிப்பதற்குள்...பெரியவர் ஒரு கையால் அவளது தலைக்கு மேலே அவள் கைகளைப் பிடித்துக் கொண்டு...மறு கையால் அவளுடைய புடவையை மேலே ஏற்றிவிட்டு....சந்தியாவின் காலை விரித்து தன் விலாங்கு சுன்னியை அவள் புண்டைப் பிளவில் வைத்து ஒரே ஏத்தாக அவளுக்குள் நுழைத்தார்.....





சந்தியா : ஆஆஆஆஆஆ....ம்ம்மாமா.....


என சந்தியா வீலென்று வீறிட்டு அலறினாள்...


அந்த காட்டுக்குள்....காட்டு விலங்குகள் இருந்திருந்தால் கூட... இவளுடைய சத்தத்தில் அந்த விலங்குகளே ஓடியிருக்கும். 


ஆனால் அதைப்பற்றியெல்லாம் கவலைப்படாமல் கருமமே கண்ணாக...பெரியவர் சந்தியாவை உள்ளே வெளியே என தன் சுன்னியால் அவளது மயிரடர்ந்த புண்டையை குடைந்து குடைந்து ஓக்க ஆரம்பித்தார். காலணா கருணையில்லாமல் அவளை தன் விலாங்கு சுன்னியால் வேகமாக குத்திக் கொண்டிருந்தார்.





பெரியவர் : ம்ம்.....ம்ம்.....ம்ம்......ம்ம்.....ம்ம்....ம்ம்....ம்ம்....ம்ம்....ம்ம்ம்...ம்ம்ம்....ம்ம்ம்ம்ம்.....ம்ம்ம்ம்


சந்தியா : ஆஆ....ய்யோ.....ம்மா.....ப்பா....ம்மா....ய்யோ....ஆஆஆ....


எனக் கத்திக் கதறிக் கூவி அவருடைய ஓலை சந்தியா வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள்....


அந்தப் பெரியவர் அவருக்கு உணவாக கிடைத்த தன் மனைவி சந்தியாவை ஆவேசமாக சாப்பிட்டுக் கொண்டிருப்பதை குமார் வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்...


ஒரு 5 நிமிட பலமான ஓலுக்குப் பிறகு...அவளுடைய தலைக்கு மேலே இறுக்கப் பிடித்திருந்த சந்தியாவின் கைகளை பெரியவர் விடுதலை செய்தார்...சந்தியா தற்போது அந்த கைகளை அவளுடைய தோளின் இரண்டு பக்கமும் விரித்து வைத்தபடி மாற....பெரியவர் இப்போது சந்தியாவின் இரண்டு தொடைகளையும் தன்னுடைய கைகளால் நன்றாக விரித்துப் பிடித்து...அவருடைய சுன்னியை இன்னும் அவளுக்குள் ஆழமாகவும் வேகமாகவும் இறக்கி அவளை ஓக்கத் தொடங்கினார்...





சத்தமில்லாத அந்த வெட்டவெளிக் காட்டில்....சந்தியாவுடைய ஆஆ..ம்ம்மா..ய்யோ..என்ற கதறலும் பெரியவருடைய மூர்க்க முனகலும்...காமச் சங்கீதமாக அங்கே சுற்றிலும் மிதந்து பரவ ஆரம்பித்தது...கணவன் குமார் சற்றே தூர இருந்து அந்த காம இசையை ரசித்துக் கொண்டிருந்தான்.



பெரியவர்...குமாரின் மனைவி சந்தியாவின் பந்து முலைகளை சேலையோடே பிசைந்து கொண்டும்...அவளது கழுத்து, தோள், முலைகள் என...அங்கங்கே கடித்துக் கொண்டும் கசக்கிக் கொண்டும்...அவளது இடுப்பைப் பிடித்துக் கொண்டு சந்தியாவின் புண்டைக்குள் அவரது சுன்னியை நன்றாக அடித்து இறக்கி...அடித்து இறக்கி...ஆப்பு அடிப்பது போல் அவளது புண்டை தகர தகர ஓத்துக் கொண்டிருந்தார்.






பெரியவரின் இந்த காட்டுத்தனமான ஓலால் சந்தியாவுக்கு புண்டை வலியெடுக்க ஆரம்பித்தது....அவள் கண்கள் வலியால் கலங்கி கண்ணீரோடு சற்று தூரத்தில் இருக்கும் அவள் கணவன் குமாரைப் பார்த்தபடியே...பெரியவருடைய விலாங்கு சுன்னியின் ஒவ்வொரு இடியையும் தன் புண்டையால் வாங்கிக் கொண்டிருந்தாள். கீழே அவள் புண்டையும் அழுதது...ஆம்...சந்தியாவுக்கு வலியால் கண்ணீரை கொடுத்த அவளுடைய அதே புண்டை பெரியவரின் உலக்கை இடித்த இடியில் உணர்ச்சி பொங்கி சுகத்தில் அவளது புண்டையின் உள்ளிருந்து தண்ணீரையும் இறைக்க ஆரம்பித்தது...இப்போது சல சல'வென சந்தியாவின் புண்டை தண்ணீரை கொட்டக் கொட்ட....அப்படியே பெரியவர் வெறியோடு சந்தியாவை ஓத்துக் கொண்டிருந்தார்...



பலநாள் சாப்பாடில்லாதவனுக்கு உணவு கிடைத்தால் என்ன ஆகும்...? அதுதான் அங்கு நிகழ்ந்து கொண்டிருந்தது...பெரியவர் முரட்டுத்தனமாக சந்தியாவை தின்று கொண்டிருந்தார்.....



இப்படி ஆரம்பத்திலிருந்தே முரட்டு அடி அடித்தால் எவ்வளவு நேரம்தான் தாங்கும் அந்த பெரியவரின் விதைப்பை...அது இப்போது பொங்கி பொழிய தயாரானது....15 நிமிட ஆக்ரோசமான ஓலுக்குப் பின்....சந்தியாவின் கர்ப்ப முனைக்குள் பெரியவரின் சுன்னி முனை வீங்க ஆரம்பித்தது....


பெரியவர் : ம்ம்ம்.....ம்ம்ம்.....ஆங்ங்ங்ங்....இம்ம்ம்.....


என்று கத்தி கர்ஜிக்க....


சந்தியா : அம்மாஆஆஆஆஆ......


என கத்தி தீர்க்க....





சந்தியாவின் புண்டைக்குள் பெரியவரின் சுன்னி துடித்து துடித்து... சுட சுட கஞ்சியை உள்ளே ஊற்றிக் கொண்டிருந்தது....பெரியவரின் கஞ்சி மெல்ல மெல்ல சந்தியாவுடைய அடி வயிற்றின் ஆழத்தில் இறங்கி ஊறியது....


சந்தியாவின் வயலில் பெரியவரின் தண்ணீர் பாய்ந்தது....



தொடரும்.....