Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 127
-----------


அந்த ஹால்ல ட்ரிங்... ட்ரிங்... னு போன் சத்தம் கேட்டுச்சு.

முத்தத்தோட மயக்கத்துல இருந்த நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

கண்கள் திறக்காமலேயே அந்தச் சத்தம் என்னைக் கொஞ்சம் விழிப்படைய வெச்சுது.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவரோட நெஞ்சை வேகமாப் பின்னாடி தள்ளினேன்.

"அண்ணா... இருங்க..."

"உங்க போன் அடிக்குது பாருங்க..." னு நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே சொன்னேன்.

"அதை எடுங்க அண்ணா..." னு நான் அவசரமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா முத்தத்தை நிறுத்திட்டு என்னைப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல எந்தப் பயமும் இல்லை.

கேஷுவலாத் தன் பேண்ட் பாக்கெட்டுக்குள்ள கையை விட்டார்.

போனை வெளிய எடுத்தார்.

நான் கொஞ்சம் எட்டி அந்த போன் ஸ்கிரீனைப் பார்த்தேன்.

அதுல 'ரேணுகா' னு பேர் வந்துச்சு.

அதைப் பார்த்ததும் எனக்கு அதிர்ச்சியா இருந்துச்சு.

நான் பயந்துபோய் அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... அக்கா கூப்பிடுறாங்க..."

"எதுக்கு லேட்னு கேட்கப் போறாங்க..." னு நான் அவசரமாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்து லேசாச் சிரிச்சார்.

அவர் அந்தப் பச்சைக் கலர் பட்டனை அழுத்திப் போனை அட்டெண்ட் பண்ணார்.

போனைத் தன் காதுக்குக் கொண்டு போனார்.

"சொல்லு ரேணு..." னு கூலாப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

போன் ஸ்பீக்கர்ல இருந்து ரேணுகா அக்காவோட குரல் எனக்கு இங்க வரைக்கும் நல்லாக் கேட்டுச்சு.

"என்ன பண்றீங்க நேரமா?" னு அக்கா கொஞ்சம் கோபமாக் கேட்டாங்க.

"ஒரு கப் தயிர் வாங்கிட்டு வர இவ்வளவு நேரமா ஆகும்?"

"எங்க போனீங்க?"

"இன்னும் ஏன் மேல வரல?"

"நான் இங்க மீட்டிங்ல இருக்கேன், நீங்க என்னடான்னா கீழயே உக்காந்துட்டீங்களா?" னு அக்கா அடுக்கடுக்காக் கேள்விகளைக் கேட்டாங்க.

இதைக் கேட்டதும் எனக்கு அப்படியே ஷாக் ஆகிடுச்சு.

நான் அதிர்ச்சியில உறைஞ்சுட்டேன்.

நான் என் ஈரம் படிஞ்ச கீழ் உதட்டைப் பற்களால கடிச்சுக்கிட்டேன்.

அவரோட முத்தத்தோட ஈரம் இன்னும் என் உதட்டுல ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் அப்படி உதட்டைக் கடிக்கிறதை ராஜ் அண்ணா கவனிச்சிட்டார்.

அவரோட கண்கள் நேரா என் முகத்துலதான் இருந்துச்சு.

என் வீங்குன, ஈரமான உதடுகளையே அவர் ரசனையாப் பாத்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் போன்ல அக்காகிட்ட அமைதியாப் பதில் சொன்னார்.

"இல்லை ரேணு..."

"நான் எங்கயும் போகல..."

"நான் இங்க பவி வீட்டுலதான் இருக்கேன்" னு அவர் சொன்னார்.

"அப்புறம் ஏன் லேட் ஆகுது?"

"சீக்கிரம் வர வேண்டியதுதானே?" னு ரேணுகா அக்கா கேட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா என் உதடுகளையே பாத்துக்கிட்டு, ஸ்மூத்தா ஒரு பதிலைச் சொன்னார்.

"நான் கொஞ்சம் ஜூஸ் குடிச்சுக்கிட்டு இருந்தேன் ரேணு..."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும், என் கண்கள் அதிர்ச்சியில அப்படியே அகலமா விரிஞ்சது.

'என்னது? ஜூஸா?' னு நான் எனக்குள்ள கத்திக்கிட்டேன்.

நான் அவசரமா என் ரெண்டு கைகளையும் அவர் முன்னாடி ஆட்டினேன்.

'ஐயோ... ' னு நான் சைகையில அவரைத் தடுக்க ட்ரை பண்ணேன்.

போன்ல அக்கா ஆச்சரியமாக் கேட்டாங்க.

"ஜூஸா?"

"ஆமா ரேணு..."

"பவி எனக்காக ஸ்வீட்டா ஒரு ஜூஸ் கொடுத்தா..."

"அதைத்தான் குடிக்க லேட் ஆகிடுச்சு" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

அவர் எந்த ஜூஸை மீன் பண்றார்னு எனக்கு நல்லாவே புரிஞ்சது.

எனக்கு வெக்கத்துல என்ன பண்றதுன்னே தெரியல.

நான் என் ரெண்டு கைகளாலயும் என் முகத்தை அப்படியே மூடிக்கிட்டேன்.

'கடவுளே, இவர்கிட்ட நான் முழுசா மாட்டிக்கிட்டேனே' னு என் மனசு நினைச்சுச்சு.

நல்லவேளை, அக்காவுக்கு அந்த டபுள் மீனிங் புரியல.

"ஓஹோ... சரி சரி..."

"ஜூஸ் குடிச்சது போதும்."

"சீக்கிரம் அந்தத் தயிரை எடுத்துட்டு மேல வாங்க" னு அக்கா சொன்னாங்க.

"சரி ரேணு..."

"நான் இப்போவே வர்றேன்" னு ராஜ் அண்ணா சொன்னார்.

"சரி சீக்கிரம் வாங்க" னு சொல்லிட்டு அக்கா போனை கட் பண்ணிட்டாங்க.

ராஜ் அண்ணா போனைத் தன் பாக்கெட்டுக்குள்ள மறுபடியும் போட்டுக்கிட்டார்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு குறும்புச் சிரிப்பு சிரிச்சார்.

நான் என் முகத்துல இருந்த கைகளை எடுத்தேன்.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்குச்சு.

"எதுக்கு அண்ணா அப்படிச் சொன்னீங்க?" னு நான் மூச்சு வாங்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"எப்படிச் சொன்னேன்?" னு அவர் ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி அப்பாவித்தனமாக் கேட்டார்.

"ஸ்வீட்டான ஜூஸ்னு ஏன் அக்காட்ட சொன்னீங்க?"

"நான் உங்களுக்கு வெறும் மோர் தான கொடுத்தேன்?"

"அதுவும் மோரை ஜூஸ்னு சொல்றீங்க?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஆமா... நீ எனக்கு மோர் கொடுத்த..." னு சொல்லிட்டு,

ராஜ் அண்ணா சிரிச்சார்.

"நான் ஒரு நிஜத்தைத்தான் பவி சொன்னேன்."

"நீ கொடுத்த அந்த மோர் ஜில்லுனு இருந்துச்சு..."

"ஆனா உன் வாயில இருந்து நான் குடிச்ச அந்த ஜூஸ் இருக்கே..."

"அது சூடா, ஸ்வீட்டா இருந்துச்சு பவி."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் முகம் செக்கச் செவேர்னு தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்துருச்சு.

அந்தப் பிரெஞ்ச் கிஸ்ஸைத்தான் அவர் ஜூஸ்னு சொல்றார்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சது.

"நீங்க மோசம் அண்ணா..."

"உங்களுக்கு அவ்ளோ தைரியம்..."

"அக்காகிட்டயே இப்படிப் பேசுறீங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

"உன்னைப் பார்த்தா யாருக்குத்தான் தைரியம் வராது பவி?" னு அவர் என்னைப் பார்த்து கண்ணடிச்சார்.

என் மூச்சு இன்னும் வேகமா வந்துகிட்டு இருந்துச்சு.

"அக்கா வெயிட் பண்றாங்க அண்ணா..."

"நீங்க முதல்ல மேல போங்க..." னு நான் அவரைப் போகச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த வாட்ச்சை ஒரு தடவை பார்த்தார்.

"ஆமா பவி, நான் கிளம்பணும்."

"நாங்க இப்போ ஹாஸ்பிட்டல் போகணும்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் கொஞ்சம் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

"ஹாஸ்பிட்டலா?"

"ஏன் அண்ணா? என்ன ஆச்சு?"

"யாரைப் பார்க்கப் போறீங்க?" னு நான் கேட்டேன்.

"ஒரு சொந்தக்காரங்களைப் பார்க்கப் போறோம் பவி" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"எதுவும் சீரியஸா அண்ணா?" னு நான் கவலையோட கேட்டேன்.

"இல்லை பவி, சும்மா ஒரு ரெகுலர் விசிட்தான்."

"பார்த்துட்டு வந்துடுவோம்" னு அவர் சொன்னார்.

"ஓஹ் சரி அண்ணா"

"ஊருக்குப் போறீங்களா?" னு நான் கேட்டேன்.

"இல்ல, இல்ல, ஒரு சில மணி நேரம் தான் ஆகும் பவி."

"நாங்க திரும்பி வர ஈவினிங் ஆகிடும்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் உடனே டீப்பாய் டேபிள் மேல இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைப் பார்த்தேன்.

"அப்போ இன்னைக்கு ராத்திரி நீங்களும் அக்காவும் வீட்டுல சமைக்க மாட்டீங்களா அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"கண்டிப்பாச் சமைக்க மாட்டோம் பவி."

"வரவே நைட் ஆகிடும். வெளிய ஏதாவது சாப்பிட்டுப்போம்" னு அவர் சொன்னார்.

நான் அவரை நிமிர்ந்து பார்த்தேன்.

"நீங்க எதுக்கு அண்ணா வெளிய சாப்பிடணும்?"

"ராத்திரி டின்னருக்கு நீங்க இங்கயே வந்துடுங்க அண்ணா" னு நான் ஒரு சிரிப்போட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்தார்.

"டின்னருக்கா?"

"இங்கயா?" னு அவர் ஆச்சரியமாக் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா."

"நீங்க இங்கயே சாப்பிடுங்க" னு நான் அழைப்பு கொடுத்தேன்.

"வேணாம் பவி."

"எதுக்கு உனக்கு கஷ்டம்?" னு அவர் மறுத்தார்.

"இதுல என்ன அண்ணா கஷ்டம் இருக்கு?"

"அக்கா ஹாஸ்பிட்டல் போயிட்டு வர டயர்டா இருப்பாங்க."

"நீங்க ரெண்டு பேரும் கீழ வந்துடுங்க."

"நான் இன்னைக்கு நைட் சூப்பரா டின்னர் ரெடி பண்றேன்" னு நான் ஆசையாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தலையை லேசா ஒரு பக்கமாச் சாய்த்தார்.

"நீ நிஜமாத்தான் சொல்றியா பவி?"

"எங்களுக்குச் சமைக்க உனக்கு ஓகே தானா?" னு அவர் கேட்டார்.

"ஆமா அண்ணா, எனக்கு ஓகே."

"கார்த்திக்கும் இங்கதான இருப்பார்."

"நம்ம நாலு பேரும் ஒன்னாச் சேர்ந்து சாப்பிடலாம்" னு நான் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா லேசாத் தலையாட்டினார்.

"சரி பவி."

"நாங்க வர்றோம்."

"ஆனா எனக்கு ஒரு கண்டிஷன் இருக்கு" னு அவர் தந்திரமாச் சொன்னார்.

"என்ன கண்டிஷன் அண்ணா?" னு நான் புரியாமக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் பார்வையை என் முகத்துல இருந்து மெதுவாப் கீழ இறக்கினார்.

அவர் பார்வை நேரா என் நெஞ்சுப் பக்கமாப் போச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவைக்குக் கீழ முட்டிக்கிட்டு இருந்த என் முலைகளை அவர் நேரடியா, அப்பட்டமாப் பார்த்தார்.

"நான் டின்னருக்கு வரணும்னா..."

"சாப்பிட்டு முடிச்சதும்..."

"எனக்கு என்னோட டெஸர்ட் வேணும் பவி" னு அவர் ஆசையாச் சொன்னார்.

அவர் எந்த டெஸர்ட்டை மீன் பண்றார்னு எனக்குப் பட்டக்னு புரிஞ்சுது.

என் முகம் மறுபடியும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் உடனே என் ரெண்டு கைகளையும் நெஞ்சுக்குக் குறுக்கப் போட்டு, என் முலைகளை இறுக்கமா மறைச்சுக்கிட்டேன்.

"நோ..."

"அதெல்லாம் கிடைக்காது அண்ணா."

"எந்த டெஸர்ட்டும் இங்க இல்லை" னு நான் ஸ்ட்ரிக்ட்டாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு குறும்புத்தனமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"டெஸர்ட் இல்லாத டின்னர் முழுமையாகாது பவி."

"அது எனக்குக் கண்டிப்பா வேணும்" னு அவர் அடம் பிடிச்சார்.

"உங்க வைஃப் கூட வர்றாங்க அண்ணா."

"அவங்க உங்களுக்குப் பக்கத்துலேயே உக்காந்திருப்பாங்க."

"அதை மறந்துடாதீங்க" னு நான் அவருக்கு ஞாபகப்படுத்தினேன்.

"எனக்குத் தெரியும் பவி."

"அவ இருந்தாலும் எனக்கு என் டெஸர்ட் வேணும்" னு அவர் சொன்னார்.

"உங்களுக்கு ஒன்னும் கிடைக்காது அண்ணா."

"நீங்க சும்மா சாப்பிட்டுட்டுப் போக வேண்டியதுதான்" னு நான் உறுதியாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சத்தமாச் சிரிச்சார்.

"பார்க்கலாம் பவி."

"ஈவினிங் என்ன நடக்குதுன்னு நாம பார்ப்போம்" னு அவர் ஒரு சவால் விடுற மாதிரிச் சொன்னார்.

நான் என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"நீங்க ஓவராப் பண்றீங்க அண்ணா."

"நீங்க முதல்ல இங்க இருந்து கிளம்புங்க."

"அக்கா மேல வெயிட் பண்றாங்க" னு நான் அவரைத் துரத்துனேன்.

ராஜ் அண்ணா சிரிப்பை அப்படியே நிறுத்தினார்.

அவர் என் முகத்தை உற்றுப் பார்த்தார்.

"இன்னும் அண்ணாவா?" னு அவர் கூர்மையாக் கேட்டார்.

நான் என் கண்களை லேசாச் சிமிட்டினேன்.

"என்ன அண்ணா?" னு நான் மறுபடியும் கேட்டேன்.

"என்னோட முத்தத்தை நீயும் ஆசையா ஏத்துக்கிட்ட..."

"நாம ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் இவ்ளோ நெருக்கமா இருந்துட்டோம்..."

"அப்புறமும் என்னைப் பார்த்து அண்ணா னு கூப்பிடுறியே?"

"இது உனக்கே கொஞ்சம் கூடச் சிரிப்பா இல்லையா பவி?" னு அவர் நேரடியா, எந்த ஒளிவு மறைவும் இல்லாமக் கேட்டார்.

அவர் அப்படி நேருக்கு நேராக் கேட்டதும் நான் என் கீழ் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"அப்புறம் நான் உங்களை என்னன்னு கூப்பிடணும்?" னு நான் வெக்கத்தோட கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் தோள்பட்டையை லேசாத் தூக்கினார்.

"வேற ஏதாவது கூப்பிடு பவி."

"உனக்குப் பிடிச்ச மாதிரி கூப்பிடு" னு அவர் சொன்னார்.

நான் கொஞ்சம் யோசிச்சேன்.

"நான் என்னன்னு கூப்பிடுறது?"

"பேர் சொல்லி கூப்பிடவா?" னு நான் கேட்டேன்.

"வெறும் ராஜ்னு கூப்பிடு பவி. அது போதும்" னு அவர் சொன்னார்.

"நோ..."

"என்னால அப்படி உங்க பேரைச் சொல்லிக் கூப்பிட முடியாது."

"அது எனக்கு ஒரு மாதிரி இருக்கு" னு நான் தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

"ஒரு மாதிரி இருக்கா?"

"ஆமா..."

"அப்போ வேற ஒரு வார்த்தையைக் கண்டுபிடி பவி" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் அவர் கண்களை நேராப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு குறும்பு வந்துச்சு.

"மாமா?" னு நான் விளையாட்டாக் கேட்டேன்.

"மாமான்னு கூப்பிடவா?" னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

நான் அப்படிச் சொன்னதும், ராஜ் அண்ணா வாய் விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

"மாமாவா?" னு அவர் சிரிப்புக்கிடையில கேட்டார்.

"ஆமா... மாமா."

"இது கொஞ்சம் நல்லா இருக்கே?" னு நான் கிண்டல் பண்ணேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் சிரிப்பைக் கொஞ்சம் அடக்கிக்கிட்டார்.

அவர் முகத்துல ஒரு அழகான புன்னகை இருந்துச்சு.

"சரி பவி."

"உனக்கு எது தோணுதோ அப்படியே கூப்பிடு."

"நீ என்னைக் கூப்பிடுற அந்த அண்ணாங்குற வார்த்தைகூட எனக்கு ஓகே தான்."

"நீ மாமான்னு கூப்பிட்டாலும் எனக்கு ஓகே தான்."

"நீ என்ன கூப்பிட்டாலும் நான் சந்தோஷமா ஏத்துப்பேன்" னு அவர் அன்பாச் சொன்னார்.

நான் மெதுவாத் தலையாட்டினேன்.

"ஆனா அண்ணா..."

"என்னால ரேணுகா அக்கா முன்னாடியோ, இல்ல கார்த்திக் முன்னாடியோ உங்களை மாமான்னு கூப்பிட முடியாது."

"அது தப்பாத் தெரியும்."

"அவங்க முன்னாடி நான் எப்பவும் போல அண்ணான்னுதான் கூப்பிடுவேன்" னு நான் தயக்கத்தோட சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா என்னைப் பார்த்துப் புன்னகைச்சார்.

"எனக்குப் புரியுது பவி."

"இது உனக்கும் எனக்கும் நடுவுல இருக்குற ஒரு ரகசியமான விஷயம்."

"நீ மத்தவங்க முன்னாடி என்னை என்ன வேணும்னாலும் கூப்பிடு."

"ஆனா நாம ரெண்டு பேரும் மட்டும் தனியா இருக்கும்போது..."

"நீ என்னைக் கூப்பிடுற விதமே வேற மாதிரி இருக்கணும்" னு அவர் கண்ணடிச்சார்.

"ஓகே அண்ணா..." னு நான் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன் ரெண்டு கைகளையும் தன் முழங்கால் மேல வெச்சு, சோபாவுல இருந்து லேசா முன்னாடி சாய்ந்து எழுந்து நின்னார்.

அவர் நேரா அந்த டீப்பாய் டேபிள் கிட்டப் போனார்.

அங்க இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைத் தன் இடது கையால எடுத்தார்.

அவர் நின்னதும், நானும் சோபாவுல இருந்து உடனே எழுந்து நின்னேன்.

நான் கட்டியிருந்த அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை கொஞ்சம் லூசா இருந்துச்சு.

நான் அதை அவசரமா என் கையால இழுத்துச் சரி பண்ணேன்.

நான் அவருக்கு நேரா முன்னாடி போய் நின்னேன்.

"அக்காட்ட அந்தத் தயிரைப் பத்திரமாகக் கொடுத்துடுங்க அண்ணா."

"கீழ கொட்டிடாதீங்க" னு நான் அக்கறையாச் சொன்னேன்.

"சரி பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் அந்தத் தயிரை எடுத்துக்கிட்டு மெயின் டோர் பக்கமாத் திரும்பிப் போவார்னு நான் நெனச்சேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா பின்னாடி திரும்பல.

அதுக்குப் பதிலா, அவர் என்னை நோக்கி ஒரு அடி முன்னாடி எடுத்து வெச்சார்.

எங்களுக்கு நடுவுல இருந்த அந்த ஒரு சின்ன இடைவெளியையும் அவர் முழுசா அடைச்சார்.

"ஹச்..." னு நான் மூச்சு வாங்கினேன்.

அவர் தன் கையில இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பைத் திரும்பவும் அதே டேபிள் மேல டக்குன்னு வெச்சார்.

அடுத்த செகண்டே, அவரோட அந்த ரெண்டு கைகளும் என் உடம்பைச் சுத்தி வளைச்சுது.

அவர் என்னை பலமான ஒரு அணைப்புல தன் பக்கம் இழுத்தார்.

அவர் நெஞ்சோட என் உடம்பு ஹார்டா மோதிச்சு.

என் நெஞ்சுச் சதை அவரோட அந்த நெஞ்சுல பட்டு முழுசா நசுங்குச்சு.

"கீக்..." னு என் தொண்டைக்குள்ள இருந்து ஒரு சத்தம் வந்துச்சு.

அவர் கொஞ்சம் கூடத் தயங்காம, தன் முகத்தை நேரா என் கழுத்து வளைவுக்குள்ள புதைச்சார்.

என் கைகள் ரெண்டும் என்ன பண்றதுன்னு தெரியாம என் பக்கவாட்டுல அப்படியே விறைச்சுப் போய் நின்னுச்சு.

ராஜ் அண்ணா என் கழுத்துல இருந்த அந்த வேர்வை வாசனையை வேகமாத் தன் மூச்சுக்குள்ள இழுத்தார்.

அந்த வாசம் அவருக்குப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அவர் தன் வாயை லேசாத் திறந்தார்.

என் கழுத்தோட அந்தச் சென்சிட்டிவ்வான நரம்பு மேல, ஒரு சூடான, ஈரமான முத்தத்தை அவர் அழுத்தமாப் பதிச்சார்.

"ஆஹ்... அண்ணா..."

அவர் சும்மா முத்தம் கொடுக்கல, என் சருமத்தை ஹார்டாத் தன் வாய்க்குள்ள வெச்சு உறிஞ்சினார்.

அவர் அப்படி உறிஞ்சியதும், என் தலை தானாகவே பின்னாடி சாய்ஞ்சுது.

எனக்குள்ள இருந்து ஒரு அடக்க முடியாத தவிப்பு கிளம்புச்சு.

என் கழுத்துல அவர் உதடுகள் படும்போதெல்லாம் என் உடம்பே சிலிர்த்துப் போச்சு.

அவர் எனக்குக் கொடுத்த முத்தம் இதமா, போதையா இருந்துச்சு.

"ம்ம்ம்ம்ம்..." னு நான் சத்தமா முனகினேன்.

என் முனகல் சத்தம் அந்த ஹால் முழுக்கத் தெளிவா எதிரொலிச்சுது.

அவர் அணைப்போட இறுக்கம் இன்னும் கொஞ்சம் அதிகமாச்சு.

அவரோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல பட்டு என்னைப் பைத்தியம் பிடிக்க வெச்சுது.

அவர் என் கழுத்தை விட்டு விலகவே இல்லை.

அவரோட உதடுகள் என் கழுத்து நரம்பைத் தேடித் தேடி முத்தம் கொடுத்துச்சு.

அவர் என் கழுத்தை நக்கினார், உறிஞ்சினார், லேசாத் தன் பற்களால கடிச்சார்.

அந்த ஒவ்வொரு செயலும் என்னைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமா உருக்குச்சு.

என் கைகள் தானாகவே அவரோட முதுகைக் கட்டிக்கிச்சு.

நான் அவர் முத்தத்துக்கு வசதியா வளைஞ்சு கொடுத்தேன்.

"ப்ளீஸ் அண்ணா..." னு நான் என் மயக்கத்துல சொன்னேன்.

ஆனா அவருக்கு என் பேச்சு காதுல விழல.

அவர் முத்தம் கொடுக்கக் கொடுக்க, என் கால் விரல்கள் எல்லாம் சுருண்டுக்கிச்சு.

என் முலைகள் அவரோட நெஞ்சுல பட்டுத் தேய்க்கப்பட்டுச்சு.

அவரோட இடது கை என் இடுப்பைச் சுத்தி ஸ்ட்ராங்கா லாக் ஆகி இருந்துச்சு.

ஆனா அவரோட வலது கை இப்போ மெதுவா என் முதுகுப் பக்கமாச் சரிஞ்சு கீழ இறங்குச்சு.

அந்தக் கை என் முதுகுத் தண்டை வருடிக்கிட்டே கீழ வந்துச்சு.

என் புடவைக்குக் கீழ இருந்த என் இடுப்பைத் தாண்டி, இன்னும் கீழ போச்சு.

அவர் கை நேரா என் வலது பக்கக் குண்டி மேல உறுதியாப் பதிஞ்சுது.

நான் கொஞ்சம் கூட இதை எதிர்பார்க்கல.

அவரோட அந்த விரல்கள், என் குண்டியோட அந்த மென்மையான சதை மேல முழுசா விரிஞ்சுது.

அடுத்த செகண்ட்...

அந்த காட்டன் புடவைக்கு மேலேயே, என்னோட குண்டியை அவர் ஸ்ட்ராங்கா ஒரு அமுக்கு அமுக்கினார்.

என் குண்டியை அவர் தன் கைக்குள்ள வெச்சு ஒரு பிசை பிசைஞ்சார்.

அதுல ஒரு அதிகாரமும் வேட்கையும் இருந்துச்சு.

என் குண்டிச் சதை அவர் கைக்குள்ள முழுசா அடங்குச்சு.

அதுல ஒரு வலியும், ஒரு பரவசமான சுகமும் ஒன்னா இருந்துச்சு.

அந்தத் திடீர்னு நடந்த, எதிர்பாராத தீண்டல்ல என் கண்கள் கொஞ்சம் அகலமா விரிஞ்சது.

அவர் என் குண்டியை அமுக்க அமுக்க, என் புண்டைக்குள்ள ஒரு ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

"ஆஹ்!" னு நான் சத்தமா மூச்சு வாங்கினேன்.

நான் உடனே சுதாரிச்சுக்கிட்டேன்.

'இதுக்கு மேல விட்டா ஆபத்து'னு என் மூளை அலாரம் அடிச்சுது.

என் ரெண்டு கைகளாலயும் அவரோட நெஞ்சை பலமாப் பின்னாடி தள்ளினேன்.

நான் அவரை விட்டு வேகமா விலகி, ஒரு படி பின்னாடி போய் நின்னேன்.

நான் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்க மூச்சு வாங்குனேன்.

"போங்க!"

"போங்க அண்ணா!" னு என் குரல் கரகரப்பா இருந்துச்சு.

"போதும் நிறுத்துங்க..."

"உங்க மனைவி மேல வெயிட் பண்றாங்க அண்ணா..."

"கிளம்புங்க இங்க இருந்து..." னு நான் அவரைத் துரத்துனேன்.

ராஜ் அண்ணா அங்கேயே அமைதியா நின்னார்.

நான் மூச்சு வாங்கும்போது என் முலைகள் ஏறி இறங்குறதை அவர் ரசனையாப் பார்த்தார்.

அவர் மெதுவாத் திரும்பி, டேபிள் மேல இருந்த அந்தத் தயிர் கப்பை மறுபடியும் கையில எடுத்தார்.

அவர் லேசாத் தலையாட்டினார்.

"நான் கிளம்புறேன் பவி" னு அவர் சொன்னார்.

அவர் அந்த மெயின் டோரை நோக்கித் திரும்பி நடக்க ஆரம்பிச்சார்.

ஒரு ரெண்டு அடி எடுத்து வெச்சிருப்பார், திடீர்னு அவர் தன் நடையை நிறுத்தினார்.

அவர் பாதி திரும்பி என்னைப் பார்த்தார்.

"ஈவினிங்..." னு அவர் மெதுவாச் சொன்னார்.

நான் அவரைப் புரியாமப் பார்த்தேன்.

"என்ன ஈவினிங்?"

"ஈவினிங் என்ன அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"நாங்க டின்னருக்கு வர்றப்போ..."

"நான் உன்னை ஒரு மாடர்னான டிரஸ்ல பார்க்கணும் பவி" னு அவர் ஒரு கட்டளை மாதிரிச் சொன்னார்.

நான் என் புருவத்தைச் சுருக்கினேன்.

"என்ன டிரஸ் அண்ணா?" னு நான் குழப்பத்தோட கேட்டேன்.

"ஒரு டீ-ஷர்ட்."

"அப்புறம் ஒரு ஜீன்ஸ்... இல்லைனா ஒரு ஷார்ட்ஸ்."

"இதுல ஏதாவது ஒன்னு நீ போட்டிருக்கணும்" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் வாய் அப்படியே ஆச்சரியத்துல பிளந்துடுச்சு.

"என்னது?!" னு நான் கத்துனேன்.

"நான் சொன்னது உனக்குக் கேட்டுருக்கும் பவி."

"நீ ஒரு டீ-ஷர்ட், அப்புறம் ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ் போட்டிருக்கணும்."

"அப்படித்தான் நான் உன்னைப் பார்க்க விரும்புறேன்" னு அவர் திரும்பவும் சொன்னார்.

நான் என் தலையை வேகமா ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டினேன்.

"நோ!"

"நோ அண்ணா!"

"என்னால அதெல்லாம் முடியாது."

"கார்த்திக் இருப்பார்!"

"சோ அதெல்லாம் நான் போட மாட்டேன், என்னால அப்படி எல்லாம் நிக்க முடியாது" னு நான் படபடப்போட கேட்டேன்.

"ரேணுகா அதைப் பத்தி எதுவும் தப்பா நினைக்க மாட்டா பவி."

"இப்போ இருக்குற பொண்ணுங்க ஜீன்ஸ், ஷார்ட்ஸ் போடுறது சகஜம்னு அவளுக்கு நல்லாவே தெரியும்" னு அவர் சாதாரணமாச் சொன்னார்.

"ஆனா வீட்டுக்கு கெஸ்ட் வந்திருக்கும்போது நான் அந்த மாதிரி டிரஸ் போட மாட்டேன் அண்ணா!" னு நான் என் தரப்பு நியாயத்தைச் சொன்னேன்.

"நான் கெஸ்ட் இல்லை பவி."

"நான் உன்னோட பாய்ஃபிரெண்ட்."

"உன்னோட மாமா" னு அவர் குறும்பாச் சொன்னார்.

நான் வெக்கத்துல மறுபடியும் சிவந்தேன்.

"நோ அண்ணா... ப்ளீஸ்."

"நான் ஒரு புடவை கட்டிக்கிறேன்."

"இல்லைனா ஒரு சுடிதார் போட்டுக்கிறேன் அண்ணா."

"ஷார்ட்ஸ் எல்லாம் வேணாம் ப்ளீஸ்" னு நான் கெஞ்சினேன்.

"டீ-ஷர்ட், அப்புறம் ஜீன்ஸ் இல்லனா ஷார்ட்ஸ்."

"இதுல எந்த மாற்றமும் இல்லை பவி" னு அவர் தன் கட்டளையில ஸ்ட்ராங்கா இருந்தார்.

"நான் உன்னை அந்த மாடர்ன் டிரஸ்லதான் பார்க்கணும்."

"நோ அண்ணா..." னு நான் மறுபடியும் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா தன்னோட விரலை என்னை நோக்கி நீட்டினார்.

"நான் உன்னை அந்த டிரஸ்லதான் பார்க்கணும் பவி."

"ஒருவேளை என் பேச்சைக் கேட்காம, நீ புடவையில வந்தீனா..."

"நான் என்னோட டெஸர்ட்டை எப்படி எடுக்கணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"கார்த்திக் முன்னாடியே நான் எடுத்துச் சாப்பிடுவேன்" னு அவர் குரல் கீழ இறங்கி, ஒரு மாதிரி வெளிய வந்துச்சு.

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் என் கண்கள் கொஞ்சம் அகலமா விரிஞ்சது.

"உங்களால அப்படி எல்லாம் பண்ண முடியாது..." னு நான் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா உதட்டுல ஒரு தன்னம்பிக்கையான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"நீ வேணும்னா ட்ரை பண்ணிப் பாரு பவி" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

அவர் அப்படியே திரும்பினார்.

அவர் அந்த மெயின் டோர் கிட்ட நடந்து போனார்.

அந்தக் கதவைத் திறந்து வெளிய அந்த அப்பார்ட்மெண்ட் காரிடாருக்குப் போனார்.

அவர் வெளிய போனதும், அந்தக் கதவை லேசாச் சாத்தினார்.

அந்த லாக் 'க்ளிக்' னு சத்தத்தோட மூடிக்கிச்சு.

அவர் போனதும் ஹால்ல ஒரு நிசப்தம் பரவுச்சு.

நான் மட்டும் தனியா நின்னேன்.

அவர் என் கழுத்துல உறிஞ்சி முத்தம் கொடுத்த அந்த எடத்துல, என் விரல்களால நான் லேசாத் தொட்டுப் பார்த்தேன்.

என் கை அப்படியே மெதுவாக் கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கை ஹார்டா அமுக்குன அந்த வலது பக்கக் குண்டி மேல என் கை போச்சு.

அந்தப் புடவைக்கு மேலேயே நான் என் குண்டியை லேசாத் தடவிப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள ஒரு அடக்க முடியாத சூடு கிளம்பி என்னை முழுசா ஆக்கிரமிச்சுது.

இப்போ நான் என்ன பண்றதுன்னு எனக்குக் கொஞ்சம் கூடப் புரியல.