వల్లీ

[venkujkc1984]

3.5 వివాహ వేడుక: రంగారావు గారింట్లో కోలాహలం

రంగారావు గారి అన్నయ్య గారి అమ్మాయి వివాహ వేడుక రామాపురం గ్రామంలోనే అత్యంత వైభవంగా జరిగింది. ఊరంతా హడావిడిగా, కోలాహలంగా ఉంది. ఆ రోజు రంగారావు గారి ఇల్లు పట్టు చీరల మెరుపులతో, నవ్వుల పలకరింపులతో, మల్లెపూల పరిమళాలతో కళకళలాడుతోంది. ప్రసాద్, వల్లీ ఆ వేడుకలో తమ ఇంటి మనుషుల్లాగే చురుకుగా పాల్గొన్నారు.

వల్లీ, పసుపు-ఆకుపచ్చ రంగు కలయికలో నిండు పట్టుచీర కట్టుకుని, మెడలో నిండు ఆభరణాలతో, ఇంటినిండా మెరిసిపోతున్న అతిథుల మధ్య సాక్షాత్తు దేవకన్యలా వెలిగిపోతోంది. ఆమె నిండైన చీరకట్టులో వంపుసొంపులు, నడుము ఒంపులు, చూడముచ్చటగా ఉన్నాయి. ఆమె వేసే ప్రతి అడుగుకీ కదిలే ఆ అందం, అక్కడి వాతావరణానికి ఒక ప్రత్యేకమైన కాంతినిచ్చింది.

రంగారావు పెద్దగా, ముఖ్య బాధ్యతలు చూసుకుంటూ ఎంతో హుందాగా తిరుగుతున్నాడు. వేడుకలో వేరే పనులపై దృష్టి పెట్టినట్లు కనిపించినా, ఆయన కళ్ళు మాత్రం ఎప్పుడూ వల్లీనే వెతుకుతున్నాయి. వల్లీ ఎక్కడ నిలబడినా, ఏ పనిలో నిమగ్నమైనా, ఆయన చూపులు ఆమెపైనే స్థిరపడుతున్నాయి. ఆయనే స్వయంగా దగ్గరుండి ఆమెకు కొన్ని పనులను అప్పగించాడు.

వల్లీ, పెళ్లి కూతురు పక్కనే నిలబడి, కొన్ని చిన్న చిన్న ఆచారాలలో సాయం చేస్తోంది. ఆమె హావభావాలు, చిరునవ్వు, ప్రతి కదలిక రంగారావు ని మంత్రముగ్ధులను చేశాయి. మెల్లగా ఆయన ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు, పెళ్లి ఏర్పాట్ల గురించి మాట్లాడుతున్నట్లుగా నటిస్తూ:

రంగారావు: (వల్లీ చెవి దగ్గరగా, మెల్లగా) "వల్లీ... మా పెళ్లి కూతురు కంటే నువ్వే ఈ వేడుకలో మరింత మెరిసిపోతున్నావు. ఈ ఇంటికి నీ రాక నిజంగా వెలుగులు విరజిమ్ముతోంది."

వల్లీ కళ్లలో ఒక చిన్న మెరుపు మెరిసింది. వెంటనే ఆమె సిగ్గుతో తలదించుకుంది, కానీ ఆయన వైపు చూడకుండా:

వల్లీ: "నేను మామూలుగానే ఉన్నాను."

రంగారావు: (చిరునవ్వుతో) "మామూలుగా ఉంటే ఇలా ఉంటుందా వల్లీ? నీ సౌందర్యం మా ఆడపిల్ల పెళ్లి సందడిని కూడా మించిపోయింది. ప్రసాద్ నిజంగా అదృష్టవంతుడు."

వల్లీకి ఆయన మాటలు అసౌకర్యాన్ని కలిగించాయి. ఆమె ప్రసాద్ వైపు చూసింది, కానీ అతను ఎక్కడో వేరే అతిథులతో మాట్లాడుతున్నాడు. వల్లీ మౌనంగానే తన పనిలో లీనమైంది. రంగారావు మరికాసేపు అక్కడే ఉండి, ఆమె అందాన్ని కళ్ళతో ఆస్వాదించి, తర్వాత అక్కడి నుండి కదిలాడు.
పందిట్లో పెళ్లి పనులు జరుగుతుండగా, వల్లీ ఏదో పని మీద నిలబడి ఉంది. రంగారావు అక్కడికి వచ్చి, పక్కనే ఉన్న ప్రసాద్ తో మాట్లాడుతున్నట్లుగా సంభాషణ మొదలుపెట్టారు.

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, కానీ చూపు వల్లీపై ఉంచుతూ) "ప్రసాద్, ఈ వేడుకకు మామూలుగానే ఒక కళ ఉంటుంది, కానీ మీ దంపతుల రాకతో మా ఇంటికి, ఈ వాతావరణానికి ఒక కొత్త వెలుగు, ఒక కొత్త కళ వచ్చింది. ఇది కదా అసలైన 'కళ్యాణ కాంతి' అంటే!"

ప్రసాద్ సంతోషంగా నవ్వాడు.

ప్రసాద్: "మీ అభిమానం రంగారావు గారు."

రంగారావు వల్లీ వైపు మెల్లగా తిరిగి, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ:

రంగారావు: (చాలా మెల్లగా, కేవలం ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా) ""అవును వల్లీ... నీ  రాక మాకు నిజంగా 'శుభారంభం' లాంటిది. కొత్త జీవితానికి తొలి అడుగు కూడా ఇంతే అద్భుతంగా ఉండాలి. నువ్వూ మాకు ఆ శుభం కలుగజేయాలి, సరేనా?"

ఆయన మాటల్లోని 'శుభారంభం', 'తొలి అడుగు' అనే పదాలు వల్లీకి ఆయన ఉద్దేశాన్ని పరోక్షంగా తెలియజేశాయి. ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయి, గుండె దడ పెరిగింది. ఆమె సిగ్గుపడినట్లుగా తలదించుకుని, ఆ సంభాషణ నుంచి తప్పించుకోవడానికి నెమ్మదిగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత, పెళ్లి కూతురు పీటల మీదకు రావడానికి ముందు, పూజకు అవసరమైన ఒక ముఖ్యమైన బంగారు ఆభరణాల పళ్లెం లోపల గదిలో ఉండిపోయిందని పెళ్లి పెద్దలు గమనించారు. వల్లీ పక్కనే ఉండగా, రంగారావు ఆ అవకాశాన్ని ఉపయోగించుకోవాలనుకున్నాడు.

రంగారావు: (వల్లీ వైపు మెల్లగా చూస్తూ) "వల్లీ, మీరు ఇప్పుడే లోపల చివరి గదికి వెళ్లి ఆ పళ్లెం తెచ్చివ్వగలవా? నేను ఇక్కడ కొంచెం పనుల్లో ఉన్నాను. అది వెంటనే కావాలి."

వల్లీ తల ఊపి, మెల్లగా లోపలికి నడిచింది. ఆ గది పెద్దగా, సామగ్రి కోసం ఉపయోగిస్తున్న నిశ్శబ్దపు గది. ఆమె లోపలికి వెళ్లగానే, ఆభరణాల పళ్లెం వెతుకుతూ ఉంది. ఆభరణాలు జాగ్రత్తగా ఒక పక్కన పెట్టబడ్డాయి. సరిగ్గా అదే సమయానికి, రంగారావు కూడా లోపలికి వచ్చి, గది తలుపు మూసేశాడు. తలుపు శబ్దం విని వల్లీ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది.

వల్లీ: (ఆందోళనగా) "రంగారావు గారూ! మీరా? లోపలికి ఎందుకు వచ్చారు?"

రంగారావు: (మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వస్తూ) "నేను కూడా ఒక ముఖ్యమైన అమూల్యమైన ఆనవాలు కోసం వచ్చాను వల్లీ... కొంచెం నీ సహాయం కావాలి." (అంటూనే, ఆయన కళ్ళు ఆమె పసుపు-ఆకుపచ్చ పట్టుచీరలో మెరిసిపోతున్న ఆమె శరీర సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాయి.)

ఆయన ఆమెకు దగ్గరగా రావడంతో వల్లీ గుండె వేగం పెరిగింది. ఆ గదిలో చిన్ని దీపం వెలుగు తప్ప వేరే వెలుగు లేదు. ఆమె చేతిలో ఉన్న బంగారు పళ్లెం యొక్క కాంతి ఆమె ముఖంపై పడుతుంటే, ఆమె మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తోంది.

వల్లీ: (తల దించుకుని, సంకోచంగా) "నేను... నేను పళ్లెం తీసుకుని బయటకు వెళ్తాను."

రంగారావు: (ఆమెను ఆపకుండా, మెల్లగా ఆమె వెనుక నిలబడి) "వల్లీ... ఆగు. నేను వెతుకుతున్న ఆనవాలు... ఇక్కడే... చాలా దగ్గరగా ఉంది."

వల్లీ: (ఆశ్చర్యంగా) "ఏమిటి?"

రంగారావు: (ఆమె చెవి దగ్గరగా గుసగుసగా) నేను అన్వేషిస్తున్న అమూల్యమైన వస్తువు నీ అందం వల్లీ. నువ్వు ఈ పట్టు చీరలో, నిండు ఆభరణాలతో, ఒక దివ్యమైన కళలా వెలిగిపోతున్నావు.  ఈ పెళ్లి వేడుకకు నీ అందమే అసలైన బహుమతి.

ఆయన వెచ్చని శ్వాస ఆమె మెడ వంపులను తాకడంతో వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది. ఆమె కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె వెనుక భాగం ఆయన దృఢమైన ఛాతీకి అతి దగ్గరగా ఉంది. ఆయన చేతులు ఆమె భుజాల మీద మెల్లగా ఆనించి, ఆమె మెడలోని ఆభరణాలను సవరిస్తున్నట్టు నటిస్తూ, ఆమె సున్నితమైన చర్మాన్ని స్పృశించాడు.

రంగారావు: "ఈ బంగారు ఆభరణాలు నీ మెడలో చాలా అందంగా ఉన్నాయి. కానీ ఇవి నీ అసలైన సౌందర్యాన్ని కప్పిపుచ్చుతున్నాయి వల్లీ. ఈ పసుపు-ఆకుపచ్చ చీరలో నీ నడుము మడతలు, ఒంపులు... నేను మళ్ళీ ఆ రోజు వర్షంలో నిన్ను చూసినట్టుగా ఉంది. అది మర్చిపోలేని అనుభూతి."

ఆ స్పర్శకు, ఆ మాటలకు వల్లీ గుండె దడ పెరిగింది, ఆమె శ్వాస వేగం అదుపు తప్పింది. ఆమె అపరాధ భావంతో, భయంతో వణుకుతున్నా, కదలలేకపోయింది.

వల్లీ: (వణుకుతున్న స్వరంతో) "దయచేసి... దయచేసి తప్పుగా ప్రవర్తించకండి రంగారావు గారూ. ఇది సరైంది కాదు..."

రంగారావు: (మరింత మెల్లగా, సున్నితంగా ఆమె భుజాలను తన వైపు తిప్పుతూ) "నేను నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ చేయను వల్లీ. నా కోరిక చాలా తీవ్రంగా ఉంది. ఈ ఒంటరి క్షణాన్ని నీతో పంచుకోవాలని మాత్రమే వచ్చాను. నా పట్టుదల నీకు తెలుసు కదా, ఒక రోజు నీ  అంతట నువ్వే నా కోరిక తీరుస్తావని నమ్ముతున్నాను."

అతను ఆమెను పూర్తిగా తన వైపు తిప్పుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి చూశాడు. 

రంగారావు: (ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ) "వల్లీ, నీ చీరలో దాగి ఉన్న ఒక మధురమైన రహస్యాన్ని ఒక్కసారి ఆవిష్కరించనీ..."

ఆమె నుండి ఎలాంటి స్పందన రాకపోయేసరికి, రంగారావు, మెల్లగా తన చేతిని ఆమె నడుము వైపు జార్చి, పట్టుచీర కుచ్చెళ్లను పట్టుకుని సున్నితంగా కిందకు జరిపి, చీరని పక్కకు జరిపాడు. ఆ చర్యతో, చీరలో లోతుగా దాగి ఉన్న ఆమె గుండ్రని నాభి ఆయన కళ్ళకు దర్శనమిచ్చింది.

రంగారావు: (ఆమె నాభి వైపు చూస్తూ, తన వేలితో దాని చుట్టూ సున్నితంగా రాస్తూ) "ఆహ్ వల్లీ... ఎంత అద్భుతంగా ఉంది! ఈ లోతు, ఈ వంపులు... నా హృదయాన్ని కొల్లగొట్టాయి. ఇది ఒక సుడిగుండంలా ఉంది, నన్ను తనలోకి లాక్కుంటోంది. ఒక్కసారి నన్ను ముద్దాడనీ..."

ఆయన వేలి స్పర్శకు వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా వణికిపోయింది, ఆమె శ్వాస వేగంగా మారి, కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె చేతులు వణుకుతూ ఆయన చేతిని నిలువరించాలని ప్రయత్నించాయి, కానీ ఆ బలం ఆయనలోని ఆవేశం ముందు పనిచేయలేదు.

వల్లీ: (గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుని, గొంతు బొంగురుపోతూ, చేతిలో బంగారు పళ్లెం) "రంగారావు గారూ... ప్లీజ్... ప్లీజ్ ఇక్కడితో ఆపండి."

రంగారావు: (కిందకి వంగి ఆమె నాభిపై తన పెదవులను మెల్లగా తాకించి, ఉద్వేగంగా) ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా చేతులు బిగించి, పెదవులు నాలుక తో ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతూ, మధ్య మధ్యలో చేతులతో ఆమె నడుము పైన తడుముతూ నిమురుతున్నాడు. 

"నీ నడుము మడతల చుట్టూ ఈ పట్టుచీర ఎంత మధురంగా అల్లుకుందో..." (అంటూనే, ఆయన ముఖాన్ని నాభి నుండి తీసి) "వెళ్ళు వల్లీ. బయట అందరూ ఎదురుచూస్తున్నారు" అని చెప్పి, మెల్లగా వెనక్కి జరిగి, గది తలుపు తీశాడు.

వల్లీ వెంటనే పళ్లెం తీసుకుని, తల దించుకుని బయటకు వెళ్ళిపోయింది. 


యువకుల గుసగుస

ఇద్దరు యువకులు – మురళీ మరియు కిరణ్ పెళ్లి కొడుకు తరపున పెళ్ళికి వచ్చారు.  

మురళీ: (మెల్లగా కిరణ్‌తో) "ఏంట్రా, పెళ్ళికి వచ్చాం కదా, మార్నింగ్ నుంచి ఎంతమంది అమ్మాయిల్ని లైన్ వేశావ్? ఎవరైనా బాగా నచ్చారా?"

కిరణ్: (గొంతు తగ్గించి) "నిజం చెప్పాలంటే, ఒక్క అమ్మాయిని కూడా ట్రై చేయలేదు రా."

మురళీ: (ఆశ్చర్యంగా) "ఏంట్రా కిరణ్? ఈ పెళ్లిలో బోలెడంతమంది అమ్మాయిలు తిరుగుతున్నారు, అయినా ఒక్కరు కూడా నచ్చలేదా? అసలు నీకేమైంది రా?"

కిరణ్: "అమ్మాయి కాదు రా. అంతకంటే అద్భుతమైన ఒక అందమైన స్త్రీ ని చూశా."

మురళీ: (ఎక్కువ ఆశ్చర్యంతో) "ఏంట్రా? అమ్మాయిలు కాదంటావా, స్త్రీ అంటావా? నీకేమైనా అయ్యిందా కిరణ్?"

కిరణ్: (మురళీ భుజంపై మెల్లగా కొట్టి, చూపుతూ) "నువ్వు ఆమెను చూస్తే నువ్వు కూడా అంతే ఫీల్ అవుతావు. అందుకే ఇంకెవ్వరూ నా కళ్లకు అందంగా కనిపించట్లేదు. ఒక్క నిమిషం, అటు చూడు... ఆ పసుపు-ఆకుపచ్చ పట్టుచీరలో ఉంది చూడు."

మురళీ: (ఆమెను చూసి, స్థాణువైపోయి) "ఓహ్ మై గాడ్! అబ్బా... చూడు కిరణ్... నేను ఇంతవరకు అమ్మాయిల గురించే ఆలోచించేవాడిని. కానీ, ఈమెను చూశాక, అమ్మాయిలంతా ఈమె ముందు దిగదుడుపే రా. ఆ రంగు, ఆ చీరకట్టు... ఎక్కడా తగ్గలేదు."

కిరణ్: (ఆశ్చర్యంగా వల్లీ వైపు చూస్తూ) "అవును రా మురళీ. ఆమె నడుము వంపులు, చీరలో ఒదిగిన ఆమె సన్నని ఆకృతి... ఎంత ఆకర్షణీయంగా ఉందో! ఆమె ఒక శిల్పంలా ఉంది. ముఖ్యంగా ఆ నడుము మడతల్లో చీర కట్టిన తీరు చూడు... ఎంత అందంగా ఉందో! ఆమె వేసే ప్రతి అడుగుకి ఆ చీర కుచ్చెళ్లు 
కదులుతుంటే... కళ్ళు తిప్పుకోలేకపోతున్నాం. అసలే మార్నింగ్ నుంచి ఆమెను చూస్తున్నాను కదా రా, ఈ వయ్యారం చూశాక, ఈ రాత్రికి ఎన్ని సార్లో ఏంటో, ఇంక నిద్రపోయినట్లే!"

మురళీ: (కిరణ్ మాటల్లోని అంతరార్థాన్ని అర్థం చేసుకుని, నవ్వుతూ) "ఏంట్రా కిరణ్, మరీ అంతలా రేగుతున్నాదా? కరెక్ట్! ఆమె ఫేస్‌లో సిగ్గు, ఆ కళ్ళలోని మెరుపు చూడు. ఆమె నడుస్తుంటే ఆ వాల్జడ (పొడవాటి జడ) అలా ఆమె నడుము మీద అటూ ఇటూ ఊగుతుంటే... అది చూస్తూ ఉండిపోవాలనిపిస్తుంది. ఆ జడకి మల్లెపూలు ఎంత బాగా సెట్ అయ్యాయి రా!"

కిరణ్: "అసలు ఈ చీర, ఆ జాకెట్ ఫిట్టింగ్ చూడు! వక్షోజాలు గుండ్రంగా, నిండుగా... గుండె ఆగిపోవాల్సిందే. వాళ్ళ ఆయన ఎవడో గానీ నిజంగా చాలా అదృష్టవంతుడు రా, ఇంత అందాన్ని దక్కించుకున్నాడు.."

మురళీ: (వాచ్ చూసుకుంటూ, చుట్టూ చూస్తూ) "సరేరా, ఇక వెళ్దాం పద, మళ్ళీ ఇక్కడే ఉండిపోతే మనం ఫ్రెండ్స్ ని కలుద్దాం అనుకున్నాం కదా."

కిరణ్: (నిట్టూరుస్తూ, చివరిసారిగా వల్లీ వైపు చూసి) "అవును రా, వెళ్లాలి. మనం ఎంత కష్టపడి వేసిన ఈ ప్లాన్‌ను ఆవిడ అందం చూస్తూ మైమరచిపోతే మిస్ అవుతాం. కానీ ఎంత చెప్పినా, ఆవిడ అందం మాత్రం... చూడగానే ఎవరికైనా కళ్ళల్లో మెరుపులు మెరుస్తాయి, నాకు నిగ్రహం కోల్పోయినట్టు ఉంది. సరే, పద, మళ్ళీ ఆవిడని చూస్తూ మైమరచిపోతే మన ప్లాన్ మిస్ అవుతాం. పద పద!"

కిరణ్: “ఆగు రా మురళీ. ఒక్క నిమిషం. ఆవిడ ఫోటోలు కొన్ని తీస్తాను రా. ఈ చిన్నపాటి దర్శనం చాలదు. అప్పుడే కదా నాకు రాత్రి హాయిగా ఆస్వాదించడానికి ఉంటుంది. ఆ నడుము వంపులు, ఆ చీర కట్టు, సైడ్ వ్యూ లో ఆమె స్ట్రక్చర్... ఆమె నాభి చుట్టూ చీర సున్నితంగా ముడిపడి, ప్రతి కదలికను కవ్విస్తూ, ఆ వంపుల సొగసు అందరికీ ఒక దాగి ఉన్న కలలా అనిపిస్తుంది. అన్నీ క్యాప్చర్ చేస్తారా. తర్వాత ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ నా మనసులో మెదులుతూ, నాలో కొత్త అలజడి రేపుతాయి, రాత్రంతా నిద్ర పట్టకుండా పోతుంది, అయినా పర్లేదు. ఒక్క ఫోటో, ప్లీజ్ రా”

మురళీ: (కిరణ్‌ వైపు ఆశ్చర్యంగా చూసి) "ఏంట్రా కిరణ్, నీకేమైనా మతి పోయిందా? ఆవిడ అందానికి నువ్వు ఫ్లాట్ అయ్యావంటే సరే, రాత్రంతా నిద్ర పట్టదంటున్నావు, అది కూడా ఓకే. ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు, ఆమె నవ్వు... నిన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేయడం నేను అర్థం చేసుకోగలను. కానీ ఫోటోలు తీయడం ఏమిటి రా? అది కరెక్ట్ కాదు. ఇది తప్పు అని తెలుసు కదా? ఒక స్త్రీ ప్రైవసీ ని గౌరవించాలి రా. ఆమె ఇష్టం లేకుండా ఫొటోస్ తీయకూడదు. ఇది నీకే కాదు అందరికీ వర్తిస్తుంది. ఈ పని చేయొద్దు. ఇది చాలా తప్పు. దయచేసి ఆ ఫోన్ పక్కన పెట్టు, మర్యాదగా వెళ్దాం పద!"

కిరణ్: (కొంచెం నిరాశగా, పశ్చాత్తాపంతో, ఫోన్‌ను జేబులో పెట్టుకుని) "సరే రా మురళీ. నువ్వు చెప్పింది నిజమే. నా మనసు అదుపు తప్పింది. ఆవిడ అందం అలా ఉంది కదరా నాకు ఇలా అనిపించడం తప్పని తెలుసు. కానీ ఆమె జ్ఞాపకాలు నన్ను వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి, ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా నా మనసులో నిండిపోతోంది. నీ మాట వినాలి. పరువు పోగొట్టుకోకూడదు. సరే, పద, మళ్ళీ ఆవిడని చూస్తూ మైమరచిపోతే మన ప్లాన్ మిస్ అవుతాం. పద పద!”


తలంబ్రాలు:
తర్వాత తలంబ్రాల కార్యక్రమం మొదలైంది. పెళ్లి కూతురు, పెళ్లి కొడుకు పరస్పరం బియ్యం పోసుకుంటూ నవ్వుతూ ఆనందిస్తున్నారు. వల్లీ, ప్రసాద్ కూడా వారికి దగ్గరగా నిలబడి చూస్తున్నారు. అప్పుడు, అప్పటికే కదిలిన వల్లీ పైట, తలంబ్రాల హడావిడిలో కొద్దిగా జారిపోయింది. రంగారావు అక్కడే పక్కన నిలబడి ఉన్నాడు. ఆయన కళ్ళు మెరుపులా ఆమెపై పడ్డాయి. ఆ క్షణంలో, ఆమె ఉన్నతమైన, నిండు వక్షోజాలు, రవిక పైనున్న బంగారు తాళిబొట్టు వాటి మధ్య మెరిసిపోతూ, రంగారావు కళ్ల ముందు ఒక్కసారిగా స్పష్టంగా సాక్షాత్కరించింది.

ఆమె శ్వాసకు అనుగుణంగా మెల్లగా కదులుతున్న ఆ వక్షోజాల వైపు, వాటి మధ్య నిగనిగలాడుతున్న మంగళసూత్రం వైపు ఆయన చూపులు స్థాణువులయ్యాయి. ఆ బంగారు తాళి, "ఈమె మరొకరి సొంతం" అని గట్టిగా చెప్పకనే చెబుతున్నా, ఆ నిషేధపు వాస్తవం అతనిలో కోరికను అంతులేని విధంగా రెట్టింపు చేసింది. 'మరొకరి సొంతమైన దానిని పొందాలనే ఈ ఉధృతమైన వాంఛే నా బలహీనతగా మారింది. ఈ తాళిని జయించాలి, ఆమెను నాదిగా చేసుకోవాలి' అన్న ఒక పంతం, ఒక తీవ్రమైన మదన దాహం అతని నరాల్లోకి ప్రవహించింది. ఆయన శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గుండె దడదడలాడింది.

వల్లీ అతని చూపులోని తీవ్రతను, దాగి ఉన్న కోరికను వెంటనే గమనించింది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా భయంతో వణికిపోయింది. తన దేహ సౌందర్యాన్ని ఆస్వాదిస్తున్న ఆయన చూపులకు నిస్సహాయురాలై, ఆమె వెంటనే కంగారుగా పైటను సరిచేసుకుంది. రంగారావు వ కళ్లల్లోని ఆ కోరిక గతంలో జరిగిన సంఘటనల జ్ఞాపకాలతో కలిసి ఆమెకు తీవ్రమైన అసౌకర్యాన్ని, లోతైన భయాన్ని కలిగించాయి. 


పెళ్లి పూర్తి:

పెళ్లి పూర్తి అయిన తర్వాత, రంగారావు ప్రసాద్, వల్లీని ప్రత్యేకంగా పిలిచాడు.
రంగారావు ప్రసాద్ వైపు తిరిగి, "ప్రసాద్, మీరిద్దరూ లేకుండా ఈ పెళ్లి ఇంత గొప్పగా జరిగేది కాదు. వల్లీ అయితే మా కుటుంబంలో ఒక సభ్యురాలిలా అన్ని పనులు దగ్గరుండి చూసుకుంది. మీ సహాయానికి నేను ఎప్పటికీ రుణపడి ఉంటాను" అని హృదయపూర్వకంగా కృతజ్ఞతలు తెలిపాడు.

ప్రసాద్: (వినయంగా) "అయ్యో రంగారావు గారూ, అవేం మాటలు? మీరంటే మాకు గౌరవం. మేము చేసింది చిన్న సాయం మాత్రమే" అని అన్నాడు.

వల్లీ రంగారావు గారి వైపు చూస్తూ, తల దించుకుంది. 

రంగారావు ఇప్పుడు వల్లీ వైపు చూస్తూ, ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా, కానీ కృతజ్ఞత దాగి ఉన్న చూపుతో చూశాడు. "అవును వల్లీ. నువ్వు చేసిన సాయం మర్చిపోలేనిది. నేను మిమ్మల్ని ఇంకొకటి అడగలనుకుంటున్నాను." అన్నారు.

వల్లీ: (ఆశ్చర్యంగా) తలెత్తి అటు చూసింది.

రంగారావు తన గొంతును కొంచెం తగ్గించి, ప్రసాద్ వైపు ఆప్యాయంగా చూస్తూ, వల్లీని కూడా కలుపుతూ, "రేపు రాత్రికి వధూవరులకి తొలి రాత్రి ముందు చేసే చిన్న పూజ ఉంది. ఇది కొద్ది మంది కుటుంబ సభ్యులు మాత్రమే పాల్గొనే వేడుక. అందులో ముగ్గురు జంటలు పాల్గొనాలి కదా – అందరూ అన్యోన్య దంపతులు, మా సంప్రదాయం ప్రకారం. ఆ కార్యక్రమం కూడా మీరే దగ్గరుండి, మీ కుటుంబంతో సహా జరిపించాలి. మీరు, వల్లీ ఒక జంటగా ఉంటే ఎంతో బాగుంటుంది, మీరిద్దరూ తప్పకుండా ఆ పూజలో పాల్గొని, మా అదృష్టాన్ని పెంచాలని కోరుకుంటున్నాను" అని అన్నారు. ఆయన మాటల్లో ఒక ద్వంద్వార్థం దాగి ఉంది – మనసులో వల్లీతో దగ్గరవ్వాలనే కోరిక మరింత బలపడింది

ప్రసాద్: (సంతోషంగా, ఉప్పొంగుతూ) "అయ్యో, రంగారావు గారూ! తప్పకుండా వస్తామండి. మాకు అంతకంటే కావాల్సింది ఏముంది" అని ఆనందంతో రంగారావు గారి చేయి పట్టుకుని ఊపాడు.

రంగారావు ప్రసాద్‌ను చూసి నవ్వి, వెంటనే వల్లీ వైపు తిరిగి, "అంతేకాదు వల్లీ, ఆ తర్వాత, నువ్వు వారికి తొలిరాత్రికి ఏర్పాట్లు చేసి, వధువును అలంకరించే బాధ్యత తీసుకోవాలి. నువ్వు స్వయంగా ఈ పని చేస్తే, మా కుటుంబానికి అంతకంటే అదృష్టం మరొకటి ఉండదు." అని అన్నాడు.

వల్లీ ఒక్కసారిగా షాక్‌కి గురైంది. తొలి రాత్రి పూజ, ఏర్పాట్లు, అలంకరణ – ఇదంతా అత్యంత సన్నిహితమైన, కుటుంబ కార్యక్రమం. తనను అందులోకి ఆహ్వానించడం వెనుక రంగారావు గారి ఉద్దేశం ఏమిటో ఆమెకు ఒక్క క్షణంలో మెరుపులా అర్థమైంది. 'తన కోరిక తీర్చుకోవడానికి ఈయన మరో అవకాశాన్ని, ఒక బలమైన సాకును సృష్టించుకుంటున్నారా?' అనే భయం ఆమె గుండెను బలంగా తాకింది. ఆమె గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది, పెదవులు వణికాయి. ఈ పనిని అంగీకరించక తప్పదని, ఇది తన భర్త గౌరవానికి సంబంధించినదని ఆమె తెలుసు.

ప్రసాద్: (గర్వంగా) "అవును రంగారావు గారూ! తప్పకుండా వల్లీ ఈ పని చేస్తుంది. ఆమెకు అలంకరణలో మంచి చేయి ఉంది. మీకు నా కృతజ్ఞతలు" అని అన్నాడు, తన భార్యకు వచ్చిన ఈ గౌరవానికి మురిసిపోతూ.

రంగారావు వల్లీ వైపు చూసి, మెల్లగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో ఒక రహస్య హామీ, ఒక పంతం, ఆకట్టుకునే శక్తి స్పష్టంగా కనిపించాయి. "వల్లీ, వధువును అందంగా అలంకరించే బాధ్యత మీదే సుమా." అన్నాడు. ఆయన స్వరంలోని ద్వంద్వార్థం వల్లీ మనసులో ఒక చల్లని భయాన్ని కలిగించింది.

వల్లీ కళ్లు దించుకుంది, ఆమె ముఖం పాలిపోయింది. ఆయన మాటల్లోని నిశ్శబ్ద హెచ్చరిక, పరోక్షంగా తన అందాల ఆతిథ్యాన్ని ఆస్వాదించాలనే కోరిక, ఆమె మనసులో భయాన్ని, నిస్సహాయతను రెట్టింపు చేశాయి. ఆమె కేవలం తల ఊపి, "సరే అండి" అని అతి మెల్లగా అంది. ఆ మాటల్లోని వణుకు ప్రసాద్ గుర్తించలేదు.

రంగారావు తృప్తిగా, "మరి ఇంకేం... రేపు సాయంత్రం ఇక్కడే కలుద్దాం. ప్రత్యేక ఏర్పాట్లు చేయించాను" అని ప్రసాద్‌కి చెప్పి, వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూస్తూ, "వల్లీ, ఎదురుచూస్తుంటాను" అన్నాడు. ఆయన కళ్లల్లోని కోరిక, పట్టుదల ఆమెకు స్పష్టంగా అర్థమై, భయాన్ని కలిగించాయి. వల్లీ గుండె వేగం మరింత పెరిగింది. 

ప్రసాద్ కృతజ్ఞతాభావంతో రంగారావు గారికి వీడ్కోలు పలికి వల్లీతో పాటు ఇంటికి చేరుకున్నాడు.

పడకగదిలో నిద్రకి ఉపక్రమిస్తుండగా ప్రసాద్ "వల్లీ! నువ్వు చాలా బాగా కష్టపడ్డావు పెళ్ళిలో. చాలా పనులు దగ్గరుండి చేసుకున్నావు. నాకు సంతోషం అనిపించింది రంగారావు గారి కుటుంబం తరపు వాళ్ళు కూడా నిన్ను మెచ్చుకున్నారు నా దగ్గర" అంటూ ప్రసాద్ ఆమె దగ్గరకి వచ్చి, ఆనందంగా కౌగిలించుకున్నాడు. వల్లీ మాత్రం తన మనసులోని భయాన్ని దాచుకుని, చిన్నగా నవ్వింది. "సరే అండి. మీ సంతోషమే నాకు ముఖ్యం" అంది.

ఆ తర్వాత, ప్రసాద్ హాయిగా, తృప్తిగా నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. వల్లీ మాత్రం ఆలోచనలతో సరిగా నిద్రలేని రాత్రిని గడిపింది.