[itsmegirl1315]

Part 6

 

அன்று மாலை அவள் கிளம்பவேண்டி தயார் ஆனா நிலையில் அவளை பேருந்து நிலையத்திற்கு சென்று வலி அனுப்பினான் விஜய். அவள் கணவன் அன்று இரண்டு முறை கொடுத்த சுகத்தை மறக்கடித்து அந்த படுக்கை வசதி கொண்ட பேருந்து. இப்போது அவள் புக் பண்ணி இருந்தது, ஒருவர் மட்டுமே படுத்து செல்லும் பெர்த். உள்ளே சென்றதும் அன்று சிவா உடன் நடந்த கூடல் தான் நினைவுக்கு வந்தது. எவ்வளோ மறுத்தும் அந்த நினைவு அவளின் மண்டையை விட்டு செல்லவில்லை.

 

முதலில் அந்த திருள்சீலையை மூடியவள், வண்டி கிளம்பி சிறிது தூரம் சென்ற பிறகு விளக்குகள் அணைக்கப்பட்டதும் மெதுவாக அவளின் முலை காம்பை தடவினான், பின்னர் அதுவே அவளின் முலையை அழுத்தி பிசைய, அவளின் மனம் முழுவதும் சிவாவின் செயல் மட்டுமே நிறைந்து இருந்தது. அவள் அணிந்து இருந்த டாப்ஸ் மற்றும் ப்ராவை மேலே தூக்கி முலையை அழுத்த ஆரம்பித்தாள், அதே நேரம் இன்னொரு கை அவளின் லெக்கிங்ஸ் மற்றும் ஜட்டியை கீழே இறக்கி அவளின் புண்டையுடன் விளையாடியது.

 

சிறிது நேரத்தில் அவளின் தண்ணீரை விட்டவள், கைகள் மற்றும் புண்டையை அவள் வைத்திருந்த கைக்குட்டையை கொண்டு துடைத்து விட்டு, துணியை சரி செய்து கொண்டு உறங்கினாள். காலை கண்விழிக்கும் நேரம் வண்டி சென்னையை அடைந்து இருந்தது. அவள் வீட்டிற்கு வந்து சேர வெளியில் சிவாவை பார்த்தாள். அவன் அவளை பார்த்து ஒரு சகஜ புன்னகை மட்டுமே செலுத்திவிட்டு சென்று விட்டான், பேருந்தில் நடத்த எதையும் அவன் நினைவு படுத்தவில்லை.

 

மீண்டும் அவனை இரண்டு நாட்கள் களைத்து மாடி படியில் இறங்கும் நேரம் இருவரும் பார்த்துக்கொள்ள, எதோ தெரியாத ஆட்களிடம் நலம் விசாரிப்பது போல, "எப்படி இருக்கீங்க" என்று அவன் கேட்க, அவளோ "நன்றாக இருக்கிறேன் என்று பதிலை கூறினாள்"  அவள் மறுபடி கேட்க, அவன்.

 

சிவா: நான் நல்லா இல்லைங்க

 

சூர்யா: ஏன், என்ன ஆச்சு.

 

சிவா: உங்க நினைவாவே இருக்கு சூர்யா.

 

சூர்யா: நான் தான் அன்றே சொன்னேன் இல்ல.

 

சிவா: என்ன சொன்ன.

 

சூர்யா: அதுதான் அன்னைக்கு நடந்த விஷயத்தை மறந்திருனு சொன்னேன் இல்ல. '

 

சிவா: அது என்ன கெட்ட விஷயமா என்ன, எவளோ பெரிய நல்ல விஷயம் நடந்திருக்கு. நினைச்சு பார்க்கவே எவளோ சந்தோசமா இருக்கு தெரியுமா.

 

சிவா பேச பேச எதுவும் பேசாமல் அமைதியாக நின்று இருந்தாள் சூர்யா, ஆனாலும் சூர்யா அந்த இடத்தை விட்டு போகாமல் இருந்தாள்.

 

சிவா: சூர்யா.

 

சூர்யா: ம்ம்

 

சிவா: கொஞ்சம் பேசலாமா, இப்ப.

 

சூர்யா: என்ன பேசணும்.

 

சிவா: இப்படியே நின்னுட்டு பேசுற விஷயம் இல்லை.

 

சூர்யா: அப்புறம்.

 

சிவா: வெளியில் எங்கேயாவது சந்திக்கலாமா?

 

சூர்யா: வேணாம்.

 

சிவா: ஏன்?

 

சூர்யா: யாராவது பார்த்தா கஷ்டம் ஆகிரும்.

 

சிவா: இந்த ஊரில் எனக்கோ இல்லை உனக்கோ தெரிஞ்சவங்க யாராவது இருக்காங்களா என்ன.

 

சூர்யா: இல்லை.

 

சிவா: அப்புறம் என்ன.

 

சூர்யா: இருந்தாலும் வேணாம்.

 

சிவா: சரி வேற எங்க சந்திக்கலாம், நீயே சொல்லு.

 

சூர்யா: என் வீட்டுக்கு வா. (அவள் சொல்ல சிவா அவளை நம்ப முடியாமல் பார்த்தான்)

 

சிவா: நிஜமாவா?

 

சூர்யா: ம்ம்ம்.

 

சிவா: இப்ப வரவா.

 

சூர்யா: இப்ப வேணாம், இரவு வா.

 

சிவா: இன்னைக்கு இரவா.வரவா.

 

சூர்யா: பேசுறதுக்குத்தானே.

 

சிவா: (அவளின் பதட்டத்தை பார்த்து உள்ளுக்குள் சிரித்துக்கொண்டே) ஆமா.

 

சூர்யா: சரி வா.

 

சிவா: ம்ம்ம்

 

சூர்யா: கதவை தாளிடாமல் தான் வச்சிருப்பேன், சும்மா தள்ளிவிட்டு வந்திரு. அழைப்புமணி அடிக்க வேண்டாம்.

 

சிவா: புரியுது.

 

அவள் கூறிவிட்டு செல்ல முடியாத சந்தோசத்தில் இருந்தான் சிவா. அன்று இரவு எப்போது வரும் என்று காத்து கொண்டிருந்தான். எப்படியோ 10 மணி வரை தாக்கு பிடித்தவன், மணி 10 ஐ கடக்க, தன்னுடைய வீட்டை பூட்டிக்கொண்டு மெதுவாக வெளியே வந்தான். வாசலில் நின்று யாராவது வருகிறார்களா இல்லை எதாவது வீட்டின் முன்னே விளக்கு எரிகிறதா என்று பார்க்க, அணைத்து வீட்டிலும் படுத்து விட்டார்கள் என்று ஊர்ஜிதப்படுத்திய பிறகு மெதுவாக வெளியே நடந்து சூர்யா வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றான்.