పనిమనిషి పద్మావతి

[Tinku143]

ఎపిసోడ్-95

లైసమ్మ పూకు పురాణం

"మీలా నాదంటూ ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవటానికి ఏమీలేదు గానీ మరదలా... అమ్మ కథే నాకథ... వివరంగా చెప్తాను బాగా విను క్రిస్టీ నీకు చాలా పనికొస్తుంది కూడా..." అంటూ... నా జీవితంలో అమ్మతో కలిసి అనుభవించిన కష్టాల అనుభవాలు తన భవిష్యత్తుకు ఉపయోగ పడేలా ఇంటరెస్టింగా, చదువుతున్న వారికి బాగా కసిరేపేలా చెప్పే ప్రయత్నం మొదలెట్టాను...

             ఇక్కడికి రాక ముందు మేము పాకిస్తాన్లోని సిందూనది ఒడ్డుకు అనుకునివున్న ఆడవిలో, కొండల మధ్య ఓ చిన్న గూడెంలో వుండేవాళ్ళం... అక్కడి నుండీ అరేబియా సముద్రానికి దాదాపు నలభై కిలోమీటర్లు దూరం వుంటుందని కూడా మాకు ఇక్కడికి వచ్చేముందే తెలిసింది... ఆ చిన్న పల్లెటూరులో సిందూ నది ఒడ్డునవున్న తిప్పలాంటి ప్రదేశంలో ఊరికి చివరగా నదికి ఆనుకుని వుండేది మా ఇళ్ళు... ఊరంతా సూఫీల వర్గానికి చెందిన వాళ్లే కావటంతో ఎలాంటి గొడవలూ లేకుండా చాలా ప్రశాంతంగా జీవించేవాళ్ళం... ఊరంతా దాదాపుగా వ్యవసాయం, చేపలు పట్టే పనే చేసేవారు... పట్టిన చేపలూ, పండిన పంటలూ మాకు ఓ గంట ప్రయాణం దూరంలో వుండే కరాచీ సిటీలో అమ్మి వచ్చిన డబ్బులుతో ఆనందంగా జీవించేవారు మా గ్రామ ప్రజలు... మా అబ్బాజాన్ "సైఫుద్దీన్(36)" కూడా చేపలు పట్టేవాడు కావటంతో మాయిల్లు వున్న తిప్పపక్కగా రాళ్ళ మాటున తన చిన్నపాటి లాంచీని ఆపేవాడు రోజూ... మొదటి భార్య చనిపోవటంతో మానాన్న రెండవ భార్యగా వచ్చిన మా అమ్మీ "కైరూన్(22)" అందం, తెలివితేటలతో పాటు పూర్వికుల ద్వారా సంక్రమించిన ఆస్తుల కూడా వుండటం వల్ల బాగానే డబ్బులు పోగేసారు మా అప్పాజాన్... మా ఇంట్లో మా చాచీ "సుబ్నం(39)" తోపాటు నేనూ తమ్ముడు సత్తార్(7) కలిసి వుండేవాళ్ళం... భర్త చనిపోయిన చాచీతో పాటు అమ్మీ కూడా నాన్నకు అన్ని విషయాల్లో సహాయం చేస్తూవుంటే, నేనూ, తమ్ముడూ మా వూరి మదరసాలో చదువుకునే వాళ్ళం... ఇంటికి రాగానే నాన్న లాంచీలోనే వీధిలో వుండే పిల్లలతో కలిసి ఆడుకుంటూ ఈతలాడేవాళ్ళం సిందూ నదిలోనే...

            అలా ఎంతో హాయిగా గడిచిపోతున్న మా గ్రామాన్ని, ఓ రమాధన్ పవిత్ర మాసంలో రోజా నిర్వహిస్తున్న రోజు తెల్లారి నమాజ్ తరువాత "అల్లాహ్ ఇచ్చిన ఈ పవిత్రమైన ప్రాతంలో సూఫీలకు బ్రతికే హక్కులేదు... ఇదంతా మా సున్నీల బూభాగం... సాయంత్రంలోగా మీరంతా ఈ ప్రాంతం కాళీ చేసి వెళ్ళిపోవాలి లేదా చనిపోవటానికి సిద్ధంగా వుండాలి..." అంటూ బిగ్గరగా వినిపించిన మైక్ శబ్దం భయం గుప్పిట్లోకి నెట్టేసింది... దాంతో ఆ పవిత్రమైన రోజున అల్లాహ్ కోసం చేయవలసిన అన్ని పనులూ ఆపేసి, ఎన్నో తరాలుగా ఆ ప్రాంతంలోనే నివసిస్తున్న మేము, అక్కడనుండి వెళ్లే ప్రసక్తే లేదంటూ ఊర్లో వున్న మగాళ్లంతా అయిదాలతో యుద్దానికి సిద్ధంగా నిలబడ్డారు... ఆడాళ్లూ, పిల్లల్ని ఇళ్లపైన వుంచి రాళ్లు, పెట్రోల్ నింపిన సీసాలతో దాడి చేయటానికి సిద్ధంగా ఉండమని చెప్పి జరగబోయే పోరాటానికి మమ్మల్నికూడా సన్నద్ధం చేశారు... అందరూ అలాగే ఇళ్లపైన దాక్కుని సిద్ధంగా వుండగానే, నదిలో ఆడుకుంటున్న పిల్లలు, వూరి సరిహద్దులు దాటి నది పక్కగా కనిపించిన కొన్ని లాంచీల్లో వచ్చిన చాలా మంది మిలిటెంట్లు, భారీ అయిదాలతో దట్టంగావున్న చెట్ల మధ్యలో స్తావరాలు వేసుకొని వున్నారనీ... వాళ్లంతా కలిసి ఆరోజు సాయంత్రమే, తమ దగ్గర వున్న భయంకరమైన మందుగుండు సామాగ్రి మరియూ తుపాకులతో  మా గ్రామంపైన దాడి చేయటానికి రెడీ అవుతున్నారని వూర్లో చెప్పటంతో ఊర్లో అందరూ మరింతగా హడలిపోయారు...

            సరిగ్గా అదే సమయంలో ఇంటికి వచ్చిన అబ్బాజాన్ హడావిడిగా నన్నూ, తమ్మున్నీ మొదటగా లాంచీలోని చేపలువుంచే చిన్నపాటి గదిలాంటి బాక్స్లో పడుకోబెట్టి రేకులతో కప్పేసాడు.... తరువాత అరేకుల మీద అమ్మీనీ, చాచీని కూడా పడుకో బెట్టి చెక్కల్తో కప్పేసి దాని పైన ఓ పట్టని కూడా అడ్డుగా సర్ది, మమ్మల్ని జాగ్రత్తగా దాచిపెట్టి ఊర్లోకి వెళ్ళిపోయాడు "ఊరు వదిలేసి వెళ్తున్నాం..." అని చెప్పి, ప్రయాణానికి సరిపడా ఇందనం తీసుకొని రావటానికి... సరిగ్గా సాయంత్రం అవుతుండగా నమాజ్కి ముందు మరోసారి ఆ ఆగంతకులు "మీకిచ్చిన గడువు పూర్తయింది... ఈ తప్పుకు శిక్షగా వయసులో వున్న మీ ఆడవాళ్లను మాబానిసలుగా వదిలేయాలి... ముసలి వాళ్ళైన ఆడవాళ్లను తీసుకొని  మగవాళ్ళంతా  వెళ్లిపోండి లేదా మా చేతుల్లో చచ్చిపోండి..." అని వినిపించిన మైకు శబ్దానికి మరింతగా బెదిరిపోయాం...  అబ్బాజాన్ కోసం అమ్మీ గాబరా పడిపోతుండగా ఇంటికి వచ్చిన ఆయన, లాంచీని మల్లించి, మా ఇంటి తిప్ప వెనుక నదిలో వున్న రాళ్ల గుట్టల మధ్యలో కనిపించకుండా దాచేస్తూ "చీకటి పడేవరకూ ఇలాగే దాక్కోండి... తరువాత పరిస్థిని బట్టీ అందరమూ కలిసి తప్పించుకుందాం..." అని చెప్పి, కొత్తగా వెళ్లి స్థిరపడబోయే చోట మా జీవనానికి కావాల్సిన ముఖ్యమైన వస్తువులూ, ఇంట్లో వున్న డబ్బూ, వెండీ,  బంగారంతో పాటు ధాన్యం ఇంకా తినుబండారాలు కూడా తెచ్చి జాగ్రత్తగా ఆ లాంచీలోనే పోగుచేసి, మళ్ళీ ఊర్లోకి వెళ్ళాడు అబ్బాజాన్... దాంతో ఎక్కువ సేపు పెట్టెలో ఉండలేక పోయిన మేము, బయటకు వచ్చి సామాన్ల మాటున నక్కి కూర్చుని మా గ్రామం వైపు చూస్తున్నాము చివరిసారిగా... సూర్యుడు అస్తమించే సమయానికి విద్యుత్ దీపాల వెలుగులో ఎంతో సందడిగా వుండాల్సిన మా వూరు, దాడిని ఎదుర్కోవాటానికి చీకటిని ఆశ్రయించి స్మశాన నిశ్శబ్దం పాటించటంతో ఊపిరి బిగబట్టి చూస్తుండగా... ఎలాంటి అనౌన్స్మెంట్ లేకుండా చీకటి పడగానే "నారా-ఇ-తక్బీర్, అల్లాహ్ అక్బర్..." అన్న నినాదాలతో మొదలైన రైఫిల్ సౌండ్లతో పాటు వినిపిస్తున్న బాంబుల మోతలకు క్షణాల్లో ఊరు రణరంగంగా మారిపోయింది... బాంబుల దాటికి ఎగసిపడుతున్న మంటల వెలుతురులో,  ప్రాణ భయంతో పరుగులు తీస్తున్న మా గ్రామస్థులని ఎక్కడ నుండో గురిపెట్టి  కాల్చుతున్నట్లు, ఆ దుండగులు కాల్చే ప్రతీ తూటాకి ఒక ప్రాణంపోతోంది... ఆ గోరమైన దృశ్యాలు ఉత్కంటగా చూస్తూ బోటులో దాక్కున్న మేము, చూస్తుండగానే మాంసం ముద్దలుగా మారిపోతున్న జనాల శవాలు కుప్పలుగా పడిపోతుంటే, వినిపిస్తున్న గావుకేకలకు హడలిపోతుండగానే... కనిపించిన మగాడినల్లా చంపేస్తూ విలయతాండవం చేస్తున్న ఆ దుర్మార్గులు, నడి వీదుల్లోనే ఆడవాళ్ళ బట్టలు వలిచేస్తూ చెరపడుతుండడంతో... పెద్దా చిన్నా తేడా లేకుండా పిల్లలు చూస్తుండగానే తల్లులని, తల్లులు చూస్తుండగా పిల్లల్ని మానబంగం చేస్తున్నా, కాపాడేవాడే లేక నిస్సహాయంగా అల్లాహ్ కోసం ఆకాశం వైపు చూస్తూ "యా అలీ... యా ఖుదాహ్.... యాల్లాహ్..." అంటూ దేవుడికి మొరపెట్టుకుంటూ, ఏడుస్తున్న ఆడవాళ్ల కన్నీటి ఆర్థనాదాలూ వింటూ, మేము కూడా వాళ్ళకోసం అల్లాహ్ని ప్రార్థించాము... నిన్నటి దాకా మాతో కలిసికట్టుగా జీవించిన గ్రామంలోని మగాళ్ల చావులూ, ఆడవాళ్ళపైన జరుగుతున్న ముకుమ్మడి అత్యాచారాలూ లాంచీ కన్నాల్లోనుండి చూస్తూ ఇంటిల్లపాది హృదయాలూ దుఃఖంతో నిండిపోయాయి... ఆ పరిస్థితి మాదాకా ఎక్కడ వస్తుందో అన్న భయంతో వణికిపోతూనే అబ్బాజాన్ కోసం ఎదురు చూస్తున్నాం, మనసులోనే ఆయనకు ఎలాంటి హానీ జరగకూడదని దేవుణ్ణి వేడుకుంటూ... అంతలో మాలాంచీ వెనుకగా కాస్త దూరంగా నదిలో పడ్డ ఓ మోస్తారు బాంబు ప్రభావానికి రేగిన అలజడితో నదిలోకి వెళ్లిపోయిన మాలాంచీ, ఏటి ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోవటం మొదలుపెట్టింది... కానీ ఎంతో జాగ్రత్తగా మమ్మల్ని కాపాడిన అబ్బాజన్ మాత్రం పోటు మీద ప్రవహిస్తున్న నదిలో వేగంగా సాగిపోతున్న లాంచీలో, మాతో పాటు ఎక్కలేకపోయాడు... ఏమీ చేయలేని స్థితిలో ప్రాణాలు అరచేత పట్టుకుని భయం భయంగా చూస్తుండగానే... అప్పటిదాకా సరైన సమయంకోసం ఎదురు చూస్తూ మా ఇంటి వెనుక దాక్కొనివున్న అబ్బాజాన్, మా లాంచీ నదీ ప్రవాహంలో కొట్టుకుపోవటం చూసి, మాకోసం పరిగెడుతూ వస్తుండగా... మేము చూస్తుండగానే, మా కళ్ళముందే బుల్లెట్ల తాకిడికి కుప్ప కూలిపోవటం చూస్తూ ఏడుస్తున్న మమ్మల్ని అదుపు చేయటానికి అమ్మీ, చాచీలు చాలా కష్టపడాల్సి వచ్చింది...

              నదిలో కొట్టుకుపోతున్న మా లాంచీని సరిగ్గా ఊరుదాటే సమయంలో ఎవరో ఓ సాయుధుడు, లోపల ఎవరైనా ఉండొచ్చన్న అనుమానంతో రైఫిల్ గురిపెట్టి కాల్చటంతో పడవ మరింత దూరంగా నది మధ్యకు నెట్టి వేయబడిందన్న అనందంలో అల్లాహ్ని ప్రార్థించేలోపే... నా వడిలో కూర్చుని వున్న నాతమ్ముడి శరీరం నుండి కారుతున్న రక్తం నన్ను తడిపేస్తుండగా గిలగిలకొట్టుకుంటూ ఊపిరి వదిలేసాడు సత్తార్(7)... అంతలోనే మాకు అడ్డుగా బస్తాల సందులో కూర్చునివున్న చాచీ కూడా బోర్లా పడిపోయి ప్రాణంవదిలేయటంతో, కనీసం గట్టిగా ఏడ్చే దైర్యంకూడా లేని అమ్మీ, నేనూ ఎంత వ్యధని అనుభవించామో ఆ పైవాడికే తెలియాలి... ఇల్లూ, ఊరు, అబ్బాజాన్, తమ్ముడూ, చాచీ ఇలా మొత్తం అన్ని బంధాలు కొన్ని నిమిషాల వ్యవదిలోనే కోల్పోవటంతో, అమ్మీ జీవక్షవంలా తగలబడి పోతున్న మాగ్రామం వైపే చూస్తుండగానే, బాంబు దాటికి మాయిల్లు కూడా తగలబడటం కనిపించింది... అంతా అయిపొయింది, ఇక మాకు మేమిద్దరం తప్ప ఊరూ పేరూ ఏమీలేవనుకుంటూ, అన్నీ కళ్ళముందే నాశనం అయిపోతుంటే, దిక్కులేని అనాధల్లా చూస్తుండిపోయాం...  అప్పుడప్పుడే లోకం తెలుస్తున్న వయసులో ఉప్పొంగే దుఃఖం కట్టలు తెంచుకుంటుండగా అమ్మీ ఒడిలో ఏడుస్తూ వుండిపోయాను... చూస్తుండగానే మా పడవ ఊరికి చాలా దూరం వచ్చేసిందేమో గ్రామం పూర్తిగా చీకట్లలోకి వెళ్ళిపోయింది... కనీసం లాంచీని ఎలా నడపాలో కూడా అమ్మీకి తెలియకపోవటంతో, ఏరు వాటానికి వెళ్లిపోతున్న లాంచీలోనే, ఎక్కడికి వెళ్లాలో, ఏంచేయాలో కూడా తెలియని సందిగ్ధంలో దీనంగా ప్రయాణం చేస్తున్నాం... సుమారు రెండు గంటలు పైగా అలాగే మౌనంగా ఏడుస్తూ గడిపిన తరువాత లేచిన అమ్మీ, ఇంకా జరిగినదాన్ని తలుచుకుని చేయటానికి ఏమీ లేదనుకుందో ఏమో... తనకు భారంగా మిగిలిన నా ఒక్కప్రాణాన్ని, తనే కాపాడుకోవాలన్న నిర్ణయం తీసుకున్నట్లు చూస్తూ మొదటతేరుకున్న తను... గుండెరాయి చేసుకున్న దానికిమల్లే నా సహాయంతో చాచీ, తమ్ముళ్ళ శవాలు నదిలోకి నెట్టేసింది, అల్లాహ్ వాళ్ళ ఆత్మల్ని స్వర్గానికి చేర్చాలని కోరుకుంటూ... కనుచూపు మేరలో ఎలాంటి మనుషుల ఆనవాళ్లు కనిపించక పోవటంతో ఆ పడవలోనే నాకు స్నానం చేయించి, తనూ తలారా స్నానం చేసి రక్తం మరకలు వదిలించుకుంది అమ్మీ... రక్తంతో తడిచిన బట్టలు నదిలో పడేస్తూ ఇద్దరం బట్టలు మార్చుకున్నాం, మనసులోనే బాధని దిగమింగుకుంటూ...  తరువాత పడవలో ముందే సిద్ధం చేసివుంచిన పెట్రోమాక్స్ లైట్ వెలిగించటంతో, ఆవెలుతురులోనే లాంచీలోని రక్తపు మడుగులు నేను శుభ్రం చేస్తుండగా, అమ్మ అలాగే కూలబడి చూస్తూ ఉండిపోయింది... కొత్తగా అనాధల్లా మారిన మేము గమ్యం తెలియని ప్రయాణం చేస్తున్నామని ఆ చిన్న వయసులోనే అర్థమైంది నాకు... నాన్న మాప్రయాణం కోసం సిద్ధం చేసిన రొట్టెలతో పాటు రమాదన్ కోసం సిద్ధం చేసిన మాంసం మరియూ హాలీమ్తో కలిపి నాకు తినిపిస్తున్న అమ్మతో పాటే రాత్రంతా ప్రయాణం చేశాను... ఎప్పుడు నిద్రలోకి జారుకున్నామో తెలియదు గానీ తెల్లారే సరికి నడిసముద్రంలో వెళ్తుంది మా లాంచీ... చుట్టూ భూమి అనేదే కనిపించని ఆ నడి సంద్రంలో  ప్రాణమ్మీద ఆశతో ఎలాగో కస్టపడి చేపలుపట్టి, కిరోసిన్ స్టవ్ సహాయంతో వంటచేసి నాతో పాటు తనూ తింటుంది, ఏడుస్తూనే... అలా ఒకరోజు గడిచేసరికి నిరంతరంగా సాగుతూ వెళ్తున్న మా ప్రయాణం మధ్యలో ఓ చేపలు పట్టే పెద్ద బొట్ ఒకటి ఎదురు రావటంతో బ్రతుకుమీద మళ్ళీ మాలో ఆశలు చిగురించాయి...

సహాయం కోసం అమ్మీ, నేనూ కలిసి గొంతుచించుకుని పెట్టిన కేకలు విని మా వైపు వస్తున్న బోట్ని చూసి ఎంతో సంతోషపడుతుండగా... దగ్గరికి రాగానే అందులో నుండి ఓ వ్యక్తి మావైపు తుపాకీ గురిపెట్టటంతో హడలిపోయాం... అతనలా తుపాకీ చూపించి బెదిరిస్తూ ఎవరూ ఏమిటీ, అంటూ అడిగిన ప్రశ్నలకు బెదిరిపోతూనే జరిగింది మొత్తం వివరించింది అమ్మీ... అమ్మీ చెప్పిన విషయం వినగానే వాళ్లలో ఒకడు కరాచీకి పోర్టుకు 40కిలోమీటర్ల దూరంలో సింద్ ఒడ్డున ఓ సూఫీ గ్రామాన్ని ఉగ్రవాదులు నాశనం చేశారని రేడియోలో న్యూస్ విన్నట్లు చెప్పాడు... కానీ మేము పాకిస్థానీయులం కావటంతో టెర్రరిస్ట్లు అయ్యే అవకాశం ఉండచ్చన్న అనుమానంతో మమ్మల్ని పూర్తిగా నమ్మలేదో లేక ఇద్దరు ఆడవాళ్ళం వంటరిగా దొరికామని ముచ్చట పడ్డారోయేమో, ఆ బోట్లోని నలుగురు వ్యక్తులు... తుపాకీ పట్టుకున్న అతను, తనతో పాటు బోటులో వున్న మిగతా ముగ్గురూ చూస్తుండగానే నవ్వుతూ "మీకు నిజంగా సహాయమే కావాలన్నా, మీ ప్రాణాలు మిగలాలన్నా మీ బట్టలు పూర్తిగా విప్పి చూపించండి... మీదగ్గర ఎలాంటి ప్రమాదకర ఆయుధాలు లేకుంటే, మీరు ఉగ్రవాదులు కాదని నమ్ముతాం మరియూ మీకు సహాయం చేస్తాం..." అని తుపాకీ చూపిస్తూ బెదిరించటంతో... మా ప్రాణాలు కాపాడుకోవాలన్న ఉద్దేశ్యంతోనో, ఆ నడి సముద్రంలో కాపాడటానికి వాళ్ళు తప్ప మాకు మరో గత్యంతరం లేకనో, తప్పని పరిస్థుల్లో... అతని ఆర్డర్ ప్రకారం మొదటగా ముందుకు వెళ్లిన అమ్మీ, నా ముందే పరిచయంలేని నలుగురు పరాయి మగాళ్లు చూస్తుండగా తన బట్టలు మొత్తం విప్పటానికి సిద్దమైంది... పొంగుకొస్తున్న దుఃఖాన్ని దిగమింగుకుంటూ నిస్సహాయ స్థితిలో బట్టలు విప్పటానికి సిద్దమైన అమ్మీనే, ఆ గన్ పట్టుకున్న వాడితో పాటున్న మిగతా ముగ్గురు మగాళ్లు కూడా కళ్ళప్పగించి సొల్లు కార్చుకుంటూ చూస్తున్నారు...  వాళ్ళు చూసేది మాదగ్గర మారనాయుధాలు వుంటాయని కాదూ, మా నగ్న అందాలు చూడటానికి అని చాలా మంది మగాళ్లతో పడక అనుభవం వున్న అమ్మీకీ, ఆమెతో పాటు చాచీ అనుభవాలకు కూడా సాక్షినైన నాకూ తెలియనిది కాదు... గూడెంలో జీవించే వాళ్ళం కావటంతో హిజాబ్, కుర్తా, పైజామా మినహా లోపల ఇంకేమీ వేసుకోము, పైగా హిజాబ్ని చేపలు పట్టటం కోసం అప్పటి వరకూ వాడిన అమ్మీ వంటిమీద కేవలం కుర్తా మరియూ పైజామాలు మాత్రమే వున్నాయి... 22ఏళ్ళ ప్రాయంలో హీరోయిన్ రమ్యకృష్ణలా మెరిసిపోయే అమ్మీ అలాగే నిలబడి చేతుల సహాయంతో కుర్తా నడుము వరకూ లేపటంతోటే... చేపలు పట్టే ప్రయత్నంలో సముద్రపు అలల వల్ల పూర్తిగా తడిచి అతుక్కుపోయిందేమో అమ్మీ వేసుకున్న తెల్లని పైజామా, నడుము కింద భాగం నుండీ పాదాల వరకూ తన సేపులతోపాటు పాక్షికంగా నగ్నంగానే కనిపిస్తుంది... తడిచిన పైజామా మాటున అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్న అమ్మీ కింది అందాలకు తోడుగా, విశాలమైన జగనసీమ మధ్యలో నిండా పెరిగిన అతుల ఛాయలు కూడా దాదాపుగా తెలిసిపోతున్నాయి... ఆమాత్రానికే చేతులు మొలలు మీద వేసుకుని ఊపిరి బిగబట్టి చూస్తున్న ఆ నలుగురికీ, పైజామా గుండా అక్కడక్కడా బయటకు పొడుచుకుని వచ్చిన ఆతులు కూడా, పక్కనే వున్న నాకు మల్లే స్పష్టంగా కనిపించుంటే గుండాగి చచ్చేవారేమో అనిపించింది, అసమయంలో వాళ్ళ మొఖాలు చూస్తుంటే... ముందు వైపుగా తడిచిన పైజమాలో అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్న అందాలకే అంతలా కసిరేగిపోతున్న అంకుల్స్, పూర్తిగా తడిచి అతుక్కుపోయి దాదాపు మొత్తంగా కనిపిస్తున్న అమ్మీ గుద్దలు గానీ చూస్తే... అందరూ కలిసి మా ఇద్దరి పైనా ఏదైనా అగాయిత్యం చేస్తారేమోనని చాలా బయపడి పోయాను, గుడారాల్లా లేచి పైకీ కిందకీ వూగుతున్న వాళ్ళ మొలల వైపు క్రీగంటచూస్తూ... అలా వాళ్ళ కామపు చూపులు బరిస్తూనే అమ్మీ మెల్లగా కుర్తా పైకి లేపుతుండగా... సుమారు ఉదయం ఏడు గంటల ప్రాంతంలో, తూర్పున దాదాపుగా పైకి వచ్చిన సూర్యుడి వెలుతురు దాటికి, నదీ తీరంలో పరుచుకున్న ఇసుకలా అవసరమైనంత కొవ్వుతో పసిమిచాయలో తడితడిగా మెరుస్తున్న పొట్ట మధ్య భాగంలో వున్న బొడ్డు, గుండ్రంగా సుడులు తిరిగి చీకట్లు నింపుకుని లోతుగా కనిపిస్తుంటే.... చూపులతోనే అమ్మ అందాలు నమిలి తినేస్తూ, బోటుపైన నిలబడి చూస్తున్న నలుగురు మగాళ్ల ఊపిరి శబ్దం నాధాకా వినిపిస్తోంది... అలా కొంచెంకొంచెంగా కుర్తా పైకి లేచేకొద్దీ, నాన్నతో సహా చాలా మంది మగాళ్ల చేతుల చలువతో భారీగా పెరిగిన అమ్మీ ఎదలభారం మోయలేక బక్కచిక్కిన నడుము మడతలు దాటి, రొమ్ములదాకా చేరే సరికే అందరి చేతుల్లో ప్యాంటు మీదుగానే వాళ్ళ మగతనాలు నలగటం చూసి అవమానంతో చచ్చిపోతూనే... అసహనంగా ఒక్కసారి పూర్తిగా కుర్తా మొత్తం తలమీదుగా విప్పి పక్కన పడేసింది అమ్మీ "ఏంచూసుకుంటారో చూసుకోండి" అన్నట్లు కళ్ళు పెద్దవిచేసి చూస్తూ... అంతే పెళ్ళై పదేళ్లయినా, ఇద్దరు పిల్లల్ని కన్నా ఎంతో మంది మగాళ్ల కింద నా కళ్ళముందే నలిగినా, ఏమాత్రం బిగిసడలనీ, వన్నె తగ్గని 34 సైజులో నిండా బలిసిన అమ్మీ సళ్ళు బయటపడటం ఆలస్యం అందురూ ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయారు, వాటి అందాలని చూస్తూ... పాదాలనుండీ నడుముదాకా పాక్షికంగా దాచేస్తూనే, తన గుట్టు మొత్తం తెలిసేలా వున్న తడిచిన పైజామా తప్ప ఇంకేమి ఒంటి మీద లేని అమ్మీ నడుముకు పైభాగం మొత్తం నగ్నంగా మారిపోవటంతో... పసిమి ఛాయలో తలతలలాడిపోతూ నిండా బలిసి పుష్టిగా, సుతి మెత్తగా కనిపిస్తున్న అమ్మీ సళ్ళకు అర్థంగుళం సైజుతో ముదురు రంగులో కనిపిస్తున్న ముచ్చికలని పెదవులు తడుపుకుని మరీ గుడ్లప్పగించి చూస్తూ నలుగురు వెదవలూ గుటకలు మింగుతుంటే,  నేనూ వాళ్లనే వుక్రోషంగా చూస్తుండగా... కేవలం పైజామా మీద నిలబడి దాదాపుగా నగ్నంగా వున్న అమ్మీని, చూపులతోనే తడిమేస్తూ కసిగా చూస్తున్న ఆ తుపాకీ పట్టుకున్న వాడికి జాలేసిందో, అమ్మీ అందాలు తనకే కావాలన్న స్వార్థం పుట్టిందో, మరేమైందోగానీ... వాడు కూడా ఓసారి నాలుకతో పెదవులు తడుపుకుని, మొడ్డని ప్యాంటుమీదుగానే అమ్మీ చూసేలా నొక్కుకుంటూ "మీరు టెర్రరిస్ట్లు కాదూ ఆపదలో వున్నారని అర్థమైంది.... ఇక బోటులోకి రావచ్చు..." అనగానే... అతని పక్కనే నిలబడి అమ్మీ లాంటి అందగత్తెనీ, నాలాంటి లేత గుంటనీ అలా పూర్తి నగ్నంగా చూసే అవకాశంరావటంతో, ఎంతో ఆశగా బట్టలమీదుగానే మొడ్ద పిసుక్కుంటూ చూస్తున్న మిగతా ముగ్గురి మొఖాలు, ఆయన మాటతో ఒక్కసారిగా మాడిపోయాయి... కానీ ఆతుపాకీ పట్టుకున్న వ్యక్తికి అడ్డు చెప్పే దైర్యంలేకేమో అందరూ సైలెంట్ అయిపోయి, అమ్మీనే దీనంగా చూస్తుంటే... అంత వరకూ అవమానభారంతో కుమిలిపోతున్న అమ్మీ మొఖంలో, ముక్కూ తెలియని వాళ్ళ ముందు నగ్నంగా నిలబడే దుస్తుతి నుండీ, సముద్రం మధ్యలో దిక్కులేని చావు చావబోయే ఖర్మ నుండీ, మమ్మల్ని కాపాడిన ఆయన పట్ల కృతజ్ఞతా భావం ఒక్కసారిగా ఉప్పోంగింది... అంతలోనే అందరికళ్ళలో మా ఇద్దరి పట్ల కారిపోతున్న కామాన్ని అంచనా వేస్తూ, ఇంకా ఎన్నెన్ని భరించాలో అనుకుంటూనే ఏడుస్తూ తన కుర్తా అందుకుని వేసుకోగానే, ఆయనకు సలాం చేసింది ధన్యవాదాలు తెలుపుతూ... నేను కూడా అమ్మలాగే ఆయనకు వినయంగా వంగి సలాం చేయగానే, అంతటి అందాలరాసి అందాలు తనివితీరా చూసే అవకాశం పోయినందుకు చిరాకు పడుతున్న మిగతా వాళ్లు, ఎలాగో తమతో పాటే బొట్లో ప్రయాణించబోతున్నాం అనేమో... తరువాత చూద్దాం ఈ లంజల సంగతి అన్నట్లు చూస్తూనే, బోటులో ఎక్కడానికి మాకు సహాయం చేయటం కోసం ముందుకు వచ్చారు...

              ఆబొట్లో వున్న నలుగురు అంకుల్స్ ఎంతో శ్రద్దగా అమ్మీతో పాటు నాలేత సల్లనీ, పూకుని కూడా చేతినిండా పట్టి పిసుకుతూనే మమ్మల్ని బొట్ ఎక్కించారు... మాది పాకిస్తాన్ లాంచీ కావటంతో దాన్ని అక్కడే వదిలేసి మమ్మల్నీ, మాదగ్గర వున్న బట్టలూ, ఆహార ధాన్యం, డబ్బులూ, బంగారం, వెండి మాత్రమే తమతో తీసుకొని వెళ్ళటానికి ఒప్పుకున్నారు... డీజిల్, కిరోసిన్ లాంటివి ప్రయాణంలో పనికి వస్తాయని, మిగతావన్నీ అక్కడే వదిలేయమన్నారు... తరువాత మమ్మల్ని నమిలి తినేసేలా ఆకలిగా చూస్తూనే, ఆమ్మీ చెప్తున్న దారుణమైన మా గతాన్ని ఓపికగా వింటూ, ఏడుస్తున్న నన్నూ, అమ్మీనీ అందిన చోటల్లా తడిమేస్తూనే ఓదారుస్తూ, మా కడుపు నిండా రొట్టెలు అల్చిప్పల పులుసుతో కలిపి పెట్టారు... బోట్ ఎక్కగానే మాపట్ల కఠినంగా ప్రవర్తిస్తూ అత్యాచారం చేస్తారేమో అనుకుని అప్పటిదాకా భయపడుతున్న నేనూ, అన్నింటికీ తెగించి సిద్ధంగావున్న అమ్మీ... ఎప్పుడెప్పుడు మమ్మల్ని దెంగుదామా అన్నట్లు వాళ్ళు చూస్తున్న చూపులతో పాటు ఒంటి మీద ఎక్కడ పడితే అక్కడ కసిగా నొక్కేస్తున్న వాళ్ళ చేతుల ప్రభావం ఎలావున్నా... ప్రవర్తనలో ఎలాంటి దుడుకూ కనిపించకపోవటమే కాకుండా, ప్రయాణంలో మేము తెలియకుండానే పక్క దేశానికి వచ్చేసామనీ, తమ దేశంలో జీవితం చాలా బాగుంటుందనీ, హాయిగా జీవించే అవకాశం దొరుకుతుందనీ దైర్యం చెప్పటంతో ఎంతో సంతోషించాము... కానీ వాళ్ళ దృష్టిలో నేనూ అమ్మా ఎప్పుడో నగ్నంగా మారిపోయినట్లు, ఊహల్లోనే బట్టలు వలిచి చూడటం మా దిగులుని పూర్తిగా చంపేసి, దాదాపు మేమే ప్రపంచంలో పెద్ద అందగత్తెలమేమో అన్నంత గర్వాన్ని ఇచ్చేసింది

అంతా అయిపొయింది మాకు ఇంకే దిక్కూలేదనీ, కనుచూపు మేరా నేల కనిపించని కడలి మధ్యలో అనామకుల్లా చనిపోబోతున్నామని కృంగిపోతున్న సమయంలో... అల్లాహ్ దయతో ఆ నడిసముద్రంలో మాకు ఎదురుపడి, ఎలాంటి ఉద్దేశ్యంతో తమ బొట్లో ఎక్కించుకున్నా కూడా... అక్కడే దౌర్జన్యంగా వాళ్లకు కావాల్సింది చేసుకుని వదిలేయటమో, చంపేయటమో చేయకుండా... ఎంతో పెద్ద మనసు చేసుకుని మమ్మల్ని కాపాడటంతో పాటు మా కడుపు నిండా తిండి కూడా పెట్టారూ, కుటుంబం కోల్పోయామన్న బాధ నుండి, ఎప్పుడు మీద పడి దెంగుతారో అన్న గుబులు కలిగేలా మా ఆలోచనలు మార్చారు... నలుగురు మగాళ్లు పోటీ పడుతూ, నేను చూస్తుండగానే అమ్మీనీ, అమ్మీ కళ్ళముందే నన్నూ ఎక్కడ పడితే అక్కడ ఇష్టానికి తడిమేస్తూ ఇచ్చిన ఓదార్పుకూడా కొత్తగా అనుభూతి చెందుతూ కాస్త స్థిమితపడ్డాము... కానీ మమ్మల్ని వాల్లుచూస్తున్న కసి చూపులూ, ఓదార్చే పనిలో భాగంగా ఆమ్మీతో పాటు నా అవయవాలుకూడా అవసరానికి మించి పట్టుకుంటూ మమ్మల్ని లొంగదీసుకునే ప్రయత్నం చేస్తుంటే...  నాలాగే అమ్మీ కూడా వాళ్లు మా పట్ల చూపిస్తుస్తున్న అటెంక్షన్కి కృతజ్ఞతా భావంతో కూడిన వినయం, సంయమనం ప్రదర్శిస్తూ మౌనంగా బరించింది... అన్నీ గమనిస్తున్న నాకు ప్రయాణం కాస్త వాడి, వేడిగా జరిగేలానే, సూచనలు కనిపిస్తుండగా, ఆ నలుగురూ కలిసి అమ్మీతోపాటు,  నాక్కూడా బోణీకొట్టేస్తారేమో అన్న గుబులుతో కాస్త ఇబ్బందిగా ఫీలయ్యాను... అబ్బాజాన్ చీటికీ మాటికీ చెప్పే తలాక్ల వల్ల అప్పటికే మూడు సార్లు సున్నతి పొందటమే కాకుండా, మౌలా సాబ్ చెప్పిన వాళ్ళ పక్కల్లో చేరి, తన అందాలతో సుఖపెట్టే అమ్మీకి పరాయి మగాళ్లతో అనుభవం కొత్త కాదు కానీ... అప్పటిదాకా ఆ అనుభవంలేని నన్ను కూడా ఏమైనా చేస్తారేమోనని, గుండెల్లో ఒకటే గుబులు పుడుతుంటే, అయోమయంగా చూస్తున్నాను ఏదో తెలియని కోరికతో ఒళ్లు టిమటిమలాడుతుండగా... మౌలా సాబ్ ఇంకా మా అబ్బాజాన్ నాతో చేసిన తుంటరి పనులు గుర్తు తెచ్చుకుంటూ కాసేపు పాత  ఆలోచనల్లోకి వెళ్ళాను...

to be continued....

Superb update.......pls update More and More..........