Adultery பத்தினி இருந்தவள் ஆதிவாசி மனைவி ஆனாள்

[sreejachandranhot]

காலை வெயில் குடிசைக்குள் நுழைந்தது. பிரியா கண் விழித்தாள். அர்ஜுன் அவள் அருகில் தூங்கிக்கொண்டிருந்தான். அவள் உடல் இன்னும் நிர்வாணமாக இருந்தது நேற்றிரவு கொடுத்த தோலை மட்டும் போர்த்தியிருந்தாள். அவள் மெதுவாக எழுந்தாள், தோலை இறுக்கமாக சுற்றிக்கொண்டாள்.

குடிசைக்கு வெளியே கிராமத்தின் சத்தங்கள் கேட்டன – குழந்தைகள் சிரிப்பது, பெண்கள் பேசுவது, ஆண்கள் மரம் வெட்டும் சத்தம்.


கதவு திறந்தது. இரண்டு இளம் பெண்கள் உள்ளே வந்தார்கள் மாரியா மற்றும் லீலா. அவர்கள் இடுப்பில் நீண்ட துணி அணிந்திருந்தார்கள், மேலே சிறிய இலை அலங்காரம் மட்டும். அவர்கள் கைகளில் ஒரு தட்டு வைத்திருந்தார்கள் – பழங்கள், தண்ணீர், மற்றும் ஒரு அழகான துணி தொகுப்பு.

மாரியா மென்மையாக சிரித்தாள். “க்வேன்ா-ரா... உன் உடை,” என்றாள். அவர்கள் தட்டில் இருந்த துணியை விரித்தார்கள்.

அது கிராமத்தின் பாரம்பரிய உடை – இடுப்புக்கு ஒரு நீண்ட, வண்ணமயமான துணி (சிவப்பு, மஞ்சள், கருப்பு கோடுகள் கொண்டது), அதை இடுப்பில் சுற்றி கட்டும் வகை.

மேலே ஒரு சிறிய தோல் அல்லது இலை அலங்காரம் – முலைகளை மறைக்கும் அளவுக்கு மட்டும், ஆனால் உடலின் அழகை வெளிப்படுத்தும் வகையில். கழுத்தில் சிறிய மணிகள், கைகளில் வளையங்கள், தலையில் இறகு அலங்காரம்.

பிரியா பார்த்தாள். “இது... எனக்கா?” என்று கேட்டாள். அவள் குரல் நடுங்கியது.

லீலா தலையசைத்தாள். “ராஜா சொன்னார்... நீ இங்கே இருக்க வேண்டும். உன் பழைய உடை ஈரமாகி, கிழிந்தது. இது உன் புது உடை. இங்கே எல்லாரும் இப்படித்தான் அணிவார்கள்.”

பிரியா தயங்கினாள். “நான்... இப்படி அணிய மாட்டேன். எனக்கு வெட்கமா இருக்கு. என் பழைய உடை இருந்தால்...”

மாரியா மென்மையாக அவள் தோளைத் தடவினாள். “பயப்படாதே. இங்கே உடல் என்பது இயற்கை. இந்த உடை உன்னை அழகாகக் காட்டும். உன் கொழுத்த உடல் இங்கே புனிதம். ராஜா உன்னை அப்படியே விரும்புகிறார்.”


அர்ஜுன் விழித்தான். “அம்மா... அந்த உடை அழகா இருக்கு. நீ ராஜகுமாரி மாதிரி இருப்பே!” என்றான் சிரித்தபடி.

பிரியா அவன் கண்களைப் பார்த்தாள். அவன் முகத்தில் பயம் குறைந்திருந்தது. அவள் மெதுவாக தலையசைத்தாள். “சரி... ஆனால் அர்ஜுன் திரும்பி நில்லு கண்ணா.”

அர்ஜுன் திரும்பினான். பெண்கள் பிரியாவுக்கு உதவினார்கள். முதலில் இடுப்பு துணியை சுற்றினார்கள் – அது இறுக்கமாக இல்லை, ஆனால் அவள் அகலமான இடுப்பையும் மென்மையான வயிற்றையும் அழகாகக் காட்டியது. பிறகு மேல் அலங்காரம் – சிறிய தோல் துண்டு முலைகளை மறைத்தது, ஆனால் அவள் பெரிய முலைகளின் வடிவம் தெளிவாகத் தெரிந்தது. கழுத்தில் மணிகள் அணிவித்தார்கள். தலையில் சிறிய இறகு.
பிரியா ஒரு பெரிய இலை தட்டில் தண்ணீர் நிரப்பி பார்த்தாள் – அவள் பிம்பம் தெரிந்தது. கொழுத்த உடல், ஆனால் அந்த உடையில் வித்தியாசமாக அழகாகத் தெரிந்தது.

அவள் கன்னங்கள் சிவந்தன. “இது... நான் தானா?” என்றாள் தனக்குத்தானே.
பெண்கள் சிரித்தார்கள். “அழகானவள். இப்போது நீ எங்களில் ஒருத்தி.”

பிரியா வெளியே வந்தாள். கிராம மக்கள் அவளைப் பார்த்தார்கள். சிலர் சிரித்தார்கள், சிலர் வரவேற்றார்கள். “க்வேன்ா-ரா அழகா இருக்கா!” என்று சொன்னார்கள். யாரும் அவளை ராணி என்று அழைக்கவில்லை.


டிகாரோ தூரத்தில் நின்றான். அவன் இடுப்பில் தோல் துண்டு அணிந்திருந்தான். அவன் அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். “நீ... அழகாக இருக்கிறாய்,” என்றான் மெதுவாக. அவன் அருகில் வந்தான், ஆனால் தொடவில்லை. “இந்த உடை உனக்கு பொருந்துகிறது. இது உன் புது தொடக்கம்.”

பிரியா தலைகுனிந்தாள். “எனக்கு... இன்னும் பழக்கமில்லை. ஆனால்... நன்றி, டிகாரோ.”
அவன் சிரித்தான். “நீ இங்கே இரு. உன் மகனுடன். நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். நீ எங்களுடன் வேலை செய், எங்களை தெரிந்துகொள். திருமணம்... அதற்கு நீ தயாராக வேண்டும்.”

பிரியா அவன் கண்களைப் பார்த்தாள் அவளுக்கு புரியவில்லை . அவன் வார்த்தைகள் அவளுக்கு. இந்த உடை... என்னை கொஞ்சம் இலகுவாக உணர வைக்குது.


அவன் போனான். பிரியா அர்ஜுனைப் பார்த்தாள். “கண்ணா... நாம இங்கே கொஞ்ச நாள் இருக்க வேண்டியதுதான். ஆனால் பயப்படாதே. அவங்க நம்மை தீங்கு செய்ய மாட்டாங்க.”


அர்ஜுன் சிரித்தான். “அம்மா... நீ இந்த உடையில ரொம்ப அழகா இருக்கே.


பிரியா அவனை அணைத்தாள். அவள் மனம் இன்னும் குழம்பியது – ராஜேஷ் நினைவு, சென்னை வீடு, பழைய சேலை. ஆனால் இந்த புது உடை அவளுக்கு ஒரு சிறிய விடுதலை கொடுத்தது. அவள் இப்போது இங்கேயே சொந்தமாகத் தெரிந்தாள்.

அவள் மெதுவாக நடந்தாள் – இடுப்பு துணி அசைந்தது, மணிகள் ஒலித்தன. கிராம மக்கள் அவளை வரவேற்றார்கள். அவள் பயம் குறைந்தது. ஆனால் அவள் இதயம் இன்னும் காத்திருந்தது