Adultery பத்தினி இருந்தவள் ஆதிவாசி மனைவி ஆனாள்

[sreejachandranhot]

PART 3: காட்டின் இருள் (தொடர்ச்சி – ராஜாவின் குடிசைக்கு)


முரசு சத்தம் நெருங்கியது. பிரியா மரத்தின் பின்னால் பதுங்கியிருந்தாள், அர்ஜுனை இறுக்கமாக அணைத்தபடி. அவள் இதயம் வேகமாகத் துடித்தது. நிலவு ஒளியில் அவர்கள் தெரிந்தார்கள் ஆப்பிரிக்க வம்சாவளி தோற்றம் கொண்ட ஆண்கள், கருப்பு தோல் மின்னியது, உடலில் வண்ண வண்ண மார்க்கிங்ஸ், முழு நிர்வாணம். அவர்களின் ஆண்குறிகள் நிமிர்ந்த நிலையில் இருந்தன. பெண்களும் பின்னால் வந்தார்கள், உடல் அசைவுகளில் இயல்பான அழகு.


அவர்கள் பிரியாவைப் பார்த்ததும் நின்றார்கள். முன்னால் வந்த பெரிய ஆண் – தசை நிறைந்த மார்பு, உயரமான உடல் அவளை ஊடுருவிப் பார்த்தான். அவன் கண்களில் ஆசை தெரிந்தது. அவன் ஒரு சொல்லை உரத்தான்:

“க்வேன்ா-ரா!” அது அவர்களின் மொழியில் “புதிய பெண்” அல்லது “அந்நிய அழகி” என்று பொருள்படும்.
பிரியா பயத்தால் உடல் நடுங்கியது. “ப்ளீஸ்... டோன்ட்... வி ஆர் லாஸ்ட்... ஹெல்ப்...” அவள் ஆங்கிலத்தில் கத்தினாள் . ஆனால் அவர்கள் புரிந்துகொள்ளவில்லை. இரண்டு வீரர்கள் முன்னால் வந்தார்கள். ஒருவன் பிரியாவைத் தூக்கினான் – சிரமமின்றி, அவள் கொழுத்த உடலைத் தோளில் போட்டான். அவன் கடினமான ஆண்குறி அவள் ஈரமான ஷார்ட்ஸ் வழியாக . பிரியா கத்தினாள், கால்களை உதறினாள். விடுங்க... அர்ஜுன்..............!


மற்றொரு வீரன் அர்ஜுனை எடுத்தான். அர்ஜுன் விழித்து அழுதான். “அம்மா! அம்மா!” அவனை கொடிகளால் கை கால் கட்டி, தோளில் தூக்கினார்கள். அவன் சிறிய உடல் துடித்தது.
அவர்கள் நடந்தார்கள்.

மணி நேரங்கள். மழை நின்றது. நிலவு ஒளி காட்டை வெள்ளியாக்கியது. பிரியா தோளில் தொங்கியபடி அழுதாள்.

அவள் உடல் வலித்தது. அந்த ஆணின் ஆண்குறி ஒவ்வொரு அடியிலும் உரசியது – வெட்கம், பயம், கோபம் எல்லாம் கலந்தது. “இங்க என்ன நடக்குது? நான் சென்னையில் இருந்தவள்... என் வீடு, என் கணவன்... இப்போது இந்த அந்நியர்களிடம்...” என்று அவள் மனம் கத்தியது.


இறுதியில் ஒரு பறை உள்ளேயே சின்ன கிராமம் தெரிந்தது. நதிக்கரையில் வட்டமாக குடிசைகள் – வைக்கோல், மர இலைகள், மண் சுவர்கள். எல்லாரும் நடந்தார்கள். திருமணமான தம்பதிகள் கணவன் மனைவியை இடுப்பில் தூக்கி,அல்ல அவர்கள் உடல் எப்பொழுதும் கை பிடித்துக்கொண்டோ நடந்தார்கள். அது அவர்களின் திருமண விதி – நிரந்தர உடல் இணைப்பு, உண்மை, நம்பிக்கை.


வீரர்கள் பிரியாவை நடுவில் உள்ள பெரிய குடிசைக்கு கொண்டு சென்றார்கள். அது ராஜாவின் குடிசை உள்ளே தீ மூட்டப்பட்டிருந்தது, தரையில் விலங்கு தோல்கள், சுவர்களில் வண்ண ஓவியங்கள்.

ராஜா டிகாரோ அங்கு நின்றான் முப்பது வயது, உயரமான, கருப்பு தோல் மின்னியது, தசை நிறைந்த உடல். அவன் ஆண்குறி மென்மையாக தொங்கியிருந்தது, ஆனால் பெரியது . அவன் திருமணமாகாதவன், கிராமத்தின் தலைவன்.


வீரர்கள் பிரியாவை தரையில் இறக்கினார்கள். அவள் கீழே விழுந்தாள், கைகளால் உடலை மறைக்க முயன்றாள். அர்ஜுனை தூரத்தில் ஒரு தூணில் கட்டினார்கள். அவன் அழுதான், “அம்மா... பயமா இருக்கு...”


டிகாரோ மெதுவாக அருகில் வந்தான். அவன் கண்கள் பிரியாவின் உடலை ஊடுருவின. அவள் ஈரமான உடைகள் ஒட்டியிருந்த பெரிய முலைகள், அகலமான இடுப்பு, மென்மையான வயிறு – எல்லாவற்றையும் பார்த்தான். அவன் ஆண்குறி மெதுவாக நிமிரத் தொடங்கியது.


அவன் ஒரு பெண்ணிடம் சொன்னான் – “இவளை தயார் செய்யுங்கள். அவள் பயந்திருக்கிறாள்.”


பெண்கள் முன் வந்தார்கள். அவர்கள் பிரியாவின் உடைகளை மெதுவாக கழற்றினார்கள். பிரியா எதிர்த்தாள், கைகளால் தடுத்தாள். “வேண்டாம்... ப்ளீஸ்... டோன்ட்...” ஆனால் அவர்கள் மென்மையாக, ஆனால் உறுதியாக செய்தார்கள். அவள் நிர்வாணமானாள். பெரிய முலைகள் வெளியே விழுந்தன, கருப்பு முலைக்காம்புகள் குளிரால் நிமிர்ந்தன. அவள் கைகளால் மறைக்க முயன்றாள், ஆனால் ஒரு பெண் அவள் கைகளை மெதுவாக பிடித்து விலக்கினாள்.


டிகாரோ அவளைப் பார்த்து சிரித்தான். “என்ன அழகு... பயப்பட வேண்டாம்.” அவன் மொழியில் சொன்னான். பிரியா ஒன்றும் புரியவில்லை, ஆனால் அவன் குரலில் கட்டாயம் இல்லை. அவன் அருகில் உட்கார்ந்தான், ஆனால் தொடவில்லை.

அவன் ஒரு பெண்ணிடம் சொன்னான் – “இவளுக்கு உணவு கொடுங்கள். அவள் மகனை பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். அவள் தயாராகும் வரை காத்திருப்போம்.”


பெண்கள் பிரியாவுக்கு பழங்கள், வேகவைத்த மீன் கொடுத்தார்கள். அவள் பசியால் சாப்பிட்டாள், ஆனால் கண்ணீர் விட்டாள். அர்ஜுனுக்கு உணவு கொடுத்தார்கள் – அவன் சாப்பிட்டான், ஆனால் அம்மாவைப் பார்த்து அழுதான்.


டிகாரோ அவளைப் பார்த்தபடி நின்றான். “நீ இங்கே இரு. இது உன் புது வீடு. நான் உன்னை கட்டாயப்படுத்த மாட்டேன். ஆனால் நீ என்னுடையவள் என்று என் இதயம் சொல்கிறது.”

பிரியா அவனைப் பார்த்தாள் அவளுக்கு ஒன்னும் புரியவில்லை . அவன் கண்களில் ஆசை இருந்தது, ஆனால் பொறுமை இருந்தது. அவள் மெதுவாக தலையசைத்தாள் பயத்துடன், குழப்பத்துடன். “என் மகனை... தயவு செய்து விடுங்க...”


அவள் என்ன சொல்லுகிறாள் என்று அவனுக்கு புரியந்தது டிகாரோ அவன் வீரர்களிடம் சொன்னான். அர்ஜுனின கட்டுகளை அவிழ்த்தார்கள். அவன் ஓடி அம்மாவிடம் வந்தான். பிரியா அவனை இறுக்கி அணைத்தாள். அவள் நிர்வாண உடலில் அவன் முகத்தை புதைத்தாள்.


டிகாரோ வெளியே சென்றான். குடிசையில் பிரியாவும் அர்ஜுனும் தனியாக இருந்தார்கள். ஒரு பெண் வந்து தீயை மூட்டி, போர்வை போல தோலை கொடுத்தாள். “இரவு குளிரும். தூங்குங்கள்.”

பிரியா அர்ஜுனை அணைத்தபடி படுத்தாள். அவள் உடல் நடுங்கியது. “என்ன நடக்குது கண்ணா... இங்கே எல்லாம் விசித்திரமா இருக்கு...” என்றாள்.

அர்ஜுன் மெதுவாக சொன்னான், “அம்மா... அந்த ராஜா உங்களை பார்த்து சிரிச்சான். அவர் நம்மள எதுவும் செய்யமாட்டாங்க மாதிரி தெரியுது .”

பிரியா அழுதாள். “நான்... பத்தினி மனைவியா இருந்தேன். இப்போது... இங்கே என்ன ஆகப் போறேன்?”
அவள் கண்கள் மூடின. தூக்கம் வரவில்லை. ராஜாவின் குடிசையில், அவள் முதல் இரவு தொடங்கியது – பயத்துடன், குழப்பத்துடன், ஆனால் ஒரு சிறிய ஆர்வத்துடன்