పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 149

ధనుంజయ్, కళ్యాణ్ ఇద్దరు సోఫాలో కూర్చుంటారు. విద్య కాఫీ తీసుకువచ్చేస్తుంది. థాంక్స్ అమ్మ అంటే ఒక చిన్న స్మైల్ ఇస్తుంది.

అవని మాత్రం మౌనంగా తలదించుకునే ఉంటుంది.  విక్రమ్ వచ్చి అవని పక్కనే కూర్చుంటాడు. ఎలా ఉన్నావు అవని.

బాగున్నాను  అని తల ఊపుతుంది.  ఆమాత్రం అయినా స్పందించింది అని సంబరపడిపోతాడు. కుటుంబం మొత్తం అక్కడే ఉంటుంది.

అవని ఎంతసేపు ఉన్న మాట్లాడలేకపోతే ధనుంజయ్ కూతురు మాటలు వినాలని.. ఏదో మాట్లాడాలి అన్నావ్ అమ్మా.. ఏం చెప్పాలి తండ్రితో. విక్రమ్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.

టెన్షన్ పడకు. నేనున్నాను కదా అని మెల్లిగా చెబుతాడు. మీ అమ్మాయిని ఎందుకు దూరంగా ఉంచుతున్నారు. నేను ఉంచలేదు. నా కూతురే నాకు దూరం అయిపోయింది.

నేను మాట్లాడుతుంది మీ ముద్దుల కూతురు గురించి. నేను చెబుతుంది కూడా నా ముద్దుల కూతురు గురించే..
మీ భార్య డెడ్ బాడీని హాస్పిటల్ కి ఎందుకు డొనేట్ చేశారు.

నా భార్యకి నా చేతులతోనే దహన సంస్కారాలు చేశాను.. అది ఇప్పుడు కాదు.  20 సంవత్సరాల క్రితమే జరిగింది.
అవునా మరి నాతో హాస్పిటల్లో మాట్లాడించిన వ్యక్తి మీకు ఏమవుతుంది.

ఒక్క నిమిషం ధనుంజయ్ గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుంటాడు. కుటుంబం మొత్తం కూడా ధనుంజయ్ ఏం చెబుతాడా అని చూస్తూఉంటారు.

ధనుంజయ్ కళ్ళు తెరిచి నాకు ఏమీ కాదు.  ఏమీ కాకుండానే ఇన్ని సంవత్సరాలు మీతో ఉందా... బయట ప్రపంచానికి మీ భార్యగా చలామణి అయ్యిందా...
మీకు ఏమీ కాకుండానే మీ బిడ్డకు తల్లి అయ్యిందా..

నా ప్రాణం అనుకున్న నా ముద్దుల కూతురికి తల్లిగా మారుతాను అని ఇంటికి వచ్చింది. ఆమెకి ఒక గౌరవం ఇవ్వాలి అని ఒక స్థానాన్ని ఇచ్చాను.

ఆ స్థానం ఇచ్చినప్పుడు మీతో ఒక బంధం ఉన్నట్టే కదా... నా ప్రాణం అనుకున్న నా కూతురుతో నాకు బంధం మిగిలిందా...

అది మీరు వద్దనుకున్న బంధం. అది నా ప్రాణం అనుకున్న బంధం.  ఆ బంధమే లేకపోతే ఈ ధనుంజయ్ ఏనాడో భార్య దగ్గరికి వెళ్లి పోయేవాడు.

ఆ మాటకి అవని గట్టిగా కళ్ళు మూసుకుంటుంది.  మీతో ఒక విషయం మాట్లాడాలి అని రమ్మన్నాను. వినాలని ఒక తండ్రిగా నేను ఇక్కడికి వచ్చాను.

వినయ్ భరత్ చెయ్యి పట్టుకుని ఏంటి బావ ఇద్దరూ ఇలా మాట్లాడుకుంటున్నారు. వింటూ ఉంటే ఈ వయసకే నాకు బీపీ, షుగర్ వచ్చేసేటట్టు ఉన్నాయి. మూసుకుని చూడు.

ఈరోజుతో అవని మనసులో ఉన్న బాధ పూర్తిగా పోవాలి. నువ్వు అన్నది కూడా నిజమేలే బావ అని..  టెన్షన్ గా ఇద్దరినీ చూస్తూ ఉంటాడు.

శిల్పతో ఎందుకు మీరు సార్ అని పిలిపించుకుంటున్నారు. ఆ విషయం నీకెలా తెలుసు.  ఆ మనిషి చనిపోయినప్పుడు విన్నాను.

నీకు లేని పిలుపు... వినే అర్హత నాకు లేదు.
నాది జరిగిపోయిన గతం.
భవిష్యత్తులో ఆ పిలుపు వినాలని తండ్రిగా కోరిక నాది.

అది జరుగుతుంది అనుకుంటున్నారా..  నా ఆఖరి శ్వాస వరకు... నా కూతురి క్షమాపణ కోసం ఆ పిలుపు కోసం ఎదురుచూస్తూ ఉంటాను.

ఎప్పటికీ ఆ క్షమాపణ దొరకకపోతే...
మరో జన్మలోనైనా నా కూతురికి బిడ్డగా పుట్టి నేను చేసిన తప్పులకి ప్రాయశ్చిత్తం చేసుకుంటాను.

మౌనంగా తలదించుకున్న అవని...  కూతురి చూపు కోసం ఆత్రంగా ఎదురుచూస్తున్న ధనుంజయ్...

అవని కండిషన్ ని ఏమిటో అని విక్రమ్ గుండే స్పీడ్ గా కొట్టుకుంటూ ఉంటుంది. అవని చేతిని గట్టిగా పట్టుకుని కూల్ కూల్ అంటూనే ఉంటాడు.

తలదించుకున్న అవని కళ్ళు వర్షిస్తూఉంటాయి. ధనుంజయ్ మెల్లిగా లేచి వచ్చి.. కూతురి కాళ్ల దగ్గర మోకాళ్ళ మీద కూర్చుంటాడు.

అమ్మ అని ప్రేమగా వస్తున్న ఏడుపును ఆపుకుంటూ పిలుస్తాడు. అయినా అవని తలెత్తదు. ఇప్పుడు కూడా నువ్వు శిల్ప గురించే ఆలోచిస్తున్నావా...
ఈ తండ్రి గురించి ఆలోచించలేకపోతున్నావా ...

నువ్వు మీ అమ్మ కడుపులో ఉన్నప్పుడు నాకు ఆడపిల్ల కావాలి..  ఆడపిల్ల పుడుతుంది అని గట్టిగా అనేవాడిని.  ఆ మాటకి మీ అమ్మ ఆడపిల్ల ఎందుకు అని అడిగితే...

ఆడపిల్ల అయితే నాకు అమ్మ అవుతుంది. నన్ను సరైన దారిలో నిలబెడుతుంది.  అదే కొడుకైతే వాడికి నేను నేర్పించాలి.

రేపు పెళ్లి అయిన తర్వాత భార్యతో ఎలా ఉంటాడో.. జీవితంలో ఎలా స్థిరపడతాడో అని టెన్షన్ పడాలి. అందుకే నాకు అమ్మలాంటి కూతురు కావాలి అనేవాడిని.

నువ్వు పుట్టగానే మొదటిసారి నా చేతుల్లోకి తీసుకున్నప్పుడు ఈ రెండు చేతులు వణికాయి అని అరచేతులు చూపిస్తూ చెబుతాడు.

పాలుగారే చెక్కెళ్ళతో.. ఒత్తయిన జుట్టుతో..  చక్రాలాంటి కళ్ళతో చేతుల్లోకి తీసుకోగానే నా వేలుని గట్టిగా పట్టుకున్నావు.

నువ్వు పట్టుకోగానే నాకు ఈ ప్రపంచాన్నే జయించేనంత సంతోషం. ఆ ఆనందాన్ని మాటల్లో వర్ణించలేను. నా కూతురికి ఎటువంటి కష్టం రాకుండా చూసుకోవాలి.

ఏ నిమిషం తనకి ఏది అవసరమైన అడగకముందే అన్నీ ఇవ్వాలి.  ప్రపంచంలోనే నా కూతురిని ఒక గొప్ప స్థాయిలో నిలబెట్టాలి అని కలలు కన్నాను. 

నిన్ను మీ అమ్మ చేతికి కూడా ఇచ్చేవాడిని కాదు. నా చేతుల్లోనే ఉండేదానివి.  స్నానం చేయిపించడం దగ్గర నుంచి పడుకోబెట్టడం వరకు అన్ని నేనే చేసేవాడిని. ఆఖరికి ఈ చేతులతోనే నీకు తినిపించేవాడిని.

మీ అమ్మ మరణం తరువాత మన జీవితాలే మారిపోయాయి. నా భార్య చావు నన్ను బాగా కుంగదీసింది.

ఆ సమయంలోనే ఆ మనిషి మన ఇంటికి వచ్చి నిన్ను జాగ్రత్తగా చూసుకునేది. నీ నవ్వులతో మెల్లిమెల్లిగా మళ్లీ కోలుకున్నాను.

ఆడపిల్లని తండ్రి ఎంత బాగా చూసుకున్నా... తల్లి అవసరం ఉంటుంది అని బలవంతం చేసి మళ్ళీ పెళ్లి చేశారు.

నీ మీద ఆ మనిషి చూపిస్తున్న కపట ప్రేమ నిజమే అనుకొని.. నా కూతురికి ఎటువంటి లోటు రానివ్వకూడదు.  వ్యాపారాన్ని ఇంకా విస్తరించాలి అని బిజినెస్ మీద ఫోకస్ పెట్టాను. అదే నేను సరిదిద్దుకోలేని తప్పు అని తర్వాత అర్థమయింది .

తరవాత శిల్ప పుట్టడం. నేను చూసినప్పుడల్లా నువ్వు శిల్పతో ఉండడం చూసి ఇద్దరు బాగానే ఉన్నారు అనుకున్నాను.

ఎప్పుడు నీతో మాట్లాడాలి..  నీతో టైం స్పెండ్ చేయాలి అనుకున్న ఏదో ఒక డిస్టర్బెన్స్. నీకోసం సర్ప్రైజ్ గా గిఫ్ట్స్ తెచ్చినప్పుడు.. బయటకు తీసుకువెళ్లాలి అనుకున్నప్పుడు..

నువ్వు అలిగావు. మొండిపట్టుదలతో ఉన్నావు. నన్ను చూడడం కూడా ఇష్టం లేదు. ఎవరైనా వస్తే నిన్ను నువ్వు గాయపరచుకుంటాను అని బెదిరించావు..  ఆఖరికి చేయి కూడ కోసుకున్నావు చెబుతూ ఉంటే ఈ తండ్రి ప్రాణం విలవిల్లాడిపోయింది.

అమ్మ వాళ్ళ ముందు కూడా మాతో రావడం ఇష్టం లేదు. నీ దగ్గరికి వస్తే ఏదైనా చేసుకుంటాను అని చెబుతూ ఉంటే...  నా కూతురికి ఎలా దగ్గర అవ్వాలా అని నీ గురించే ఆలోచించేవాడిని.

నిజంగా నువ్వు ఏమైనా చేసుకుంటావేమో అన్న భయంతో రాత్రులు అందరూ పడుకున్నా తర్వాత నీ గది దగ్గరే పడుకునేవాడిని..

ఎప్పుడైనా పిలుస్తావేమో ఏదైనా అవసరం అవుతుంది ఏమో అని.. అప్పుడైనా ఈ తండ్రి కనిపిస్తాడేమో అని చిన్న ఆశతో ఉదయం వరకు గుమ్మం ముందే కాపలా కాసే వాడిని. 

నా దురదృష్టం నా ప్రేమ నా కూతురికి చేరలేదు ఏ కూతురి కోసం అయితే ఇంత సంపాదించానో...  ఏ కూతురికి సర్వ సౌఖ్యాలు ఇవ్వాలి అనుకున్నానో... ఆ కూతురికే పెట్టడన్నం పెట్టలేకపోయాను.

ఇలాంటి దౌర్భాగ్యం ఏ తండ్రికి వద్దు. మొదటిసారిగా నా చేతుల్లోకి తీసుకున్న నా బిడ్డ కి ఇప్పటికే నేను తండ్రిని కాలేకపోయాను.

ఆ బిడ్డ మరో బిడ్డకి తల్లి అవుతున్న సరే నాన్న అన్న పిలుపుకి నోచుకోలేకపోయాను. నేను ఏమి చేస్తే నా బిడ్డ క్షమాపణ దొరుకుతుంది. నన్ను నాన్న అని పిలుస్తుంది అని తలని దోసెట్లోకి పెట్టుకుని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తాడు.

ధనుంజయ్ బాధ విన్న అందరికీ గుండె తరుక్కుపోతుంది. లలిత, మాధవి పైట చెంగు నోటికి అడ్డుపెట్టుకొని... వెక్కివెక్కి ఏడుస్తూ ఉంటారు.

అందరూ మనసులో ఒకటే కోరుకుంటూ ఉంటారు. భగవంతుడా అవని మనసులోనే భారం పోయి..  ఆ తండ్రిని క్షమించి నాన్న అని పిలిస్తే బాగుండును.

విక్రమ్ కి ధనుంజయ్ బాధ అర్థం అవుతూఉంటుంది. అలాగే అవని లో వస్తున్న మార్పు అర్థమవుతూ ఉంటే భయంగా అనిపిస్తూ అవని  భుజం చుట్టూ చేతులు వేస్తాడు.

అప్పటిదాకా లోపల లోపల ఏడుస్తున్న అవని..  బయటకి గట్టిగ ఏడుస్తూ నాన్న అని పిలుస్తుంది.

ఆ పిలుపు కోసమే బతుకుతున్న ధనుంజయ్..  వెంటనే తల పైకెత్తి కూతురి కాళ్ళ మీద చేతులు వేసి ఏమన్నావు బంగారు తల్లి.

ఈ నాన్నని క్షమించావా..  నాన్న అని పిలిచావా...  ఒక్కసారి మళ్ళీ పిలవవా అని బేలగా అడుగుతాడు. అవని వెంటనే ధనుంజయ్ చేతులు పట్టుకొని నాన్న అని పిలుస్తుంది.

ధనుంజయ్ ఏడుస్తూ కూతురిని గట్టిగా పట్టుకుని ఇన్ని సంవత్సరాలకి  నాన్నగా మళ్లీ పుట్టానా..

అందరి వైపు చూస్తూ నా కూతురు నన్ను క్షమించింది. నాన్న అని పిలుస్తుంది. విక్రమ్ కి కూడా తండ్రీ కూతుర్లు ఎమోషన్ చూసి... వస్తున్నా కన్నీళ్లను కంట్రోల్ చేసుకుంటూ నిలబడతాడు.

అందరూ కూడా సంతోషంగా అవని, ధనుంజయ్ నే చూస్తూ ఉంటారు. 

చిన్నతనంలో ఫీలయిన తండ్రి స్పర్శని మళ్లీ ఇన్ని సంవత్సరాలకి దొరికేటప్పటికీ అవని ఇంకా గట్టిగా పట్టుకుంటుంది.

తన ప్రాణం, తన ప్రపంచమే అనుకున్న కూతురు స్పర్శ తగిలేటప్పటికీ అది మళ్ళీ ఎక్కడ దూరం అవుతుందేమో అన్న భయంతో ధనుంజయ్ పోదవి పట్టుకుంటాడు.

వాతావరణం తేలిక చేయడానికి విక్రమ్ వెంటనే హలో మావయ్య గారు ఎమోషనల్ అయింది చాలు. మీరిద్దరూ ఎమోషనల్ అయ్యి ఏడిస్తే లోపల ఉన్న నాకన్నా ఇబ్బంది పడతాడు.

ఆ మాటకి అందరూ నవ్వుతారు.  వినయ్ స్పీడ్ గా వాళ్ళ ముందుకు వచ్చి హమ్మయ్య ఇప్పటికి నా టెన్షన్ తగ్గింది. వీళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకోవడం మొదలైనప్పటి నుంచి చూడు నా గోళ్ళని పూర్తిగా అయిపోయాయి.

వినయ్ గోల ??