వల్లీ

[venkujkc1984]

3.4

వల్లీ ఆలోచనల నుంచి మామూలయిన రంగారావు ప్రసాద్ తో “మీ ఇంటికి ఎందుకు వచ్చానంటే, మా ఇంట్లో మా అన్నయ్య గారి అమ్మాయి వివాహ వేడుక జరుగుతోంది. అది మా కుటుంబానికి పెద్ద సంబరం, ఊరంతా హడావిడిగా ఉంది. మీరంతా – మీరు, వల్లీ తప్పకుండా రావాలి. మీ పూర్వీకుల సంబంధాలు మా కుటుంబంతో ఎంతో దగ్గరివి కదా, మీ రాకతో వేడుక మరింత వెలుగులు విరజిమ్ముతుంది, మా కుటుంబ సభ్యులందరూ మీ రాకకు ఎదురుచూస్తున్నారు” అంటూ రంగారావు ఆప్యాయంగా, కానీ మనసులో వల్లీ ఆలోచనలతో ఆహ్వాన పత్రికను అందించాడు. ఆయన కళ్లు అప్రయత్నంగా వల్లీ వైపు సారించాయి.

ప్రసాద్ సంతోషంగా ఒప్పుకుని, “తప్పకుండా వస్తాం రంగారావు గారు, మా వంతు సహకారం తప్పకుండా ఉంటుంది. వల్లీకి కూడా ఇలాంటి సంప్రదాయాలంటే ఇష్టం" అని అన్నాడు. 

అప్పుడు ప్రసాద్ వల్లీతో, "వల్లీ, రంగారావు గారికి ఫలహారం చేయి. మనం మాట్లాడుకుంటూ ఉందాం" అని చెప్పగా, ఆమె తల దించుకుని, "సరే" అంటూ కిచెన్ లోకి వెళ్లింది. రంగారావు ప్రసాద్ తో మాట్లాడుతూ ఉన్నా, మనసు మాత్రం వల్లీ వైపే – ఆమె కదలికలు, వయ్యారాలు.

మాటల సందర్భంలో రంగారావు ప్రసాద్‌తో, "ప్రసాద్, మీ ఇల్లు చాలా ప్రశాంతంగా, అందంగా ఉంది..." అని మెల్లగా పలికాడు. ప్రసాద్‌కు ఆ మాటలు మామూలుగానే అనిపించినా, వాటి వెనుక ఉన్న అతని ఆలోచనని వల్లీ గుర్తించింది. 

ప్రసాద్: “రంగారావు గారూ, మా ఇల్లు చిన్నదే కానీ, మాకు చాలా ఇష్టం. మీరు దయచేసి మా ఇంటిని ఒక్కసారి చూడాలి,” అంటూ లేచి నిలబడ్డాడు.

రంగారావు: (ప్రసాద్ వైపు చిరునవ్వుతో చూస్తూ) “తప్పకుండా ప్రసాద్. మీ ఇల్లు అద్భుతంగా ఉంటుంది అనడంలో సందేహం లేదు.”

(ఈ మాటలకు వల్లీ మెల్లగా వారి దగ్గరకు నీళ్ళు తీసుకురావడానికి వచ్చింది. ఆమె దగ్గరగా రాగానే, రంగారావు వల్లీ కళ్లలోకి చూస్తూ, స్వరం తగ్గించి, ఆమె చెవి దగ్గర మెల్లగా, కానీ నర్మగర్భంగా) “...మీ ఇంటి అలంకరణ కూడా నీ సౌందర్యంలాగే ఉంటుంది కదా,” అని కేవలం ఆమెకు మాత్రమే వినిపించేలా అన్నాడు.

(వల్లీకి ఆ మాటల్లోని అంతరార్థం అర్థమై, ఆమె ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో తల దించుకుంది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, కానీ ప్రసాద్ మాత్రం ఆ మాటను మామూలుగా తీసుకుని, గర్వంగా నవ్వాడు. రంగారావు గారు తన స్థానంలో కూర్చున్నాడు.)

ప్రసాద్: “మీ అభిమానం రంగారావు గారూ! రండి, ముందు ఇంటి ముఖద్వారం నుండి మొదలుపెడదాం.”

ముఖద్వారం

ప్రసాద్ రంగారావు గారిని ఇంటి ముఖద్వారం వద్దకు తీసుకెళ్లాడు.

రంగారావు గారు: “అద్భుతం ప్రసాద్! ముఖద్వారం ఎంత కళగా ఉందో! చాలా ప్రశాంతంగా, వెలుగుతో కనిపిస్తోంది. ఈ నిర్మాణం ఇంటికే ప్రత్యేక శోభను తీసుకొస్తోంది. ఇది చూస్తుంటేనే ఇల్లు ఎంతటి నిండుదనంతో ఉందో అర్థమవుతోంది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు ఒక్క క్షణం ఆ ప్రశాంతంగా, వెలుగుతో ఉన్న వల్లీ సుందరమైన ముఖంపై, ముఖ్యంగా ఆమె కాంతులీనే కళ్లపై లోతుగా నిలిచి, వెంటనే మళ్ళీ తలుపు వైపు మళ్లాయి. ఆయన చూపుల్లోని లోతైన ఆరాధన, కోరిక స్పష్టంగా కనిపించింది.)

(వల్లీ వంటింటి గుమ్మం పక్కన నిలబడి వారిని గమనిస్తోంది. తన అందాన్ని ఆరాధించే రంగారావు గారి మాటల్లోని ‘ముఖద్వారం’, ‘కళ’, ‘శోభ’, ‘వెలుగు’ వంటి పదాలు తన సౌందర్యాన్ని, నిండుదనాన్ని ఉద్దేశించేవే అని ఆమెకు అనిపించింది. ఆయన చూపుల్లోని కోరికను గుర్తుచేసుకుని, ఆమె కళ్ళల్లో ఆందోళన తీవ్రమైంది, గుండె మరింత వేగంగా దడదడలాడింది.)



హాలు మరియు షాండ్లియర్

ప్రసాద్ వారిని విశాలమైన హాలులోకి తీసుకెళ్లాడు.

ప్రసాద్: “ఇది హాల్ అండి. ఇక్కడే ఎక్కువగా కూర్చుంటాం.”

రంగారావు: “నిజమే ప్రసాద్! ఈ హాలు ఇంటికి కేంద్ర బిందువు లా ఉంది. ఎంత విశాలంగా, అద్భుతంగా, పరిపూర్ణంగా నిర్వహించారు. ఇక్కడ ప్రతి ఒక్కటీ ఒక చక్కని సంతులనంతో అమర్చారు.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, 'కేంద్ర బిందువు' అన్న మాటపై రంగారావు కళ్ళు స్థిరంగా నిలిచి, అప్రయత్నంగా వల్లీ వైపు మళ్లాయి. ఆయన చూపు ఒక్క క్షణం ఆమె నడుము వంపుల చుట్టూ ఉన్న సున్నితమైన మధ్య భాగాన్ని స్పృశించి, ఎవరికీ అనుమానం రాకుండా త్వరగా పైకప్పు అలంకరణ వైపు చూశాయి.)

(వంటింటి గుమ్మం నుండి వారిని గమనిస్తున్న వల్లీకి, ఆయన మాటల్లోని 'కేంద్ర బిందువు', ఆ తర్వాత తనపై నిలిచిన ఆయన చూపుల్లోని నిశితమైన ఆరాధన ఒక్కసారిగా అర్థమైంది. తన శరీరం మధ్య భాగాన్ని ఆయన పరోక్షంగా కొనియాడుతున్నారన్న స్పృహతో, ఆమె గుండెలో అలజడి పెరిగి, ఆందోళనతో చీర కుచ్చిళ్లను మరింత బిగించుకుంది. రంగారావు గారు మరింత దగ్గరగా అడుగులు వేయడం ఆమె గుండెలో భయాన్ని, దడను మరింత పెంచింది.)


రంగారావు: (హాలు మధ్యలో పైకి చూపిస్తూ, గంభీరంగా) “ఇక ఆ షాండ్లియర్! నిజంగా మీ ఇంటికి ఒక కిరీటం లాగా ఉంది. అది మధ్యలో ఎంత లోతుగా, గుండ్రంగా ఉందో... దాని చుట్టూ ఉన్న కాంతి, దాని సొగసు మాటల్లో చెప్పలేం. నా కళ్లు దాని లోతును కొలవాలని ఆరాటపడుతున్నాయి.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు మెరుపుతో మెరిసి, ఒక్కసారిగా వల్లీ నాభి చుట్టూ బిగుసుకుని ఉన్న చీర కట్టు యొక్క లోతైన వంపు పైకి జారి, ఆ గుండ్రని లోతును కొలిచినట్లుగా అనిపించి, వెంటనే పైకప్పు అలంకరణ వైపు చూశాయి. ఆయన చూపుల్లోని కోరిక, ఆరాధన మిళితమై ఉన్నాయి.)

(వంటింటి గుమ్మం నుండి వారిని గమనిస్తున్న వల్లీకి, రంగారావు గారి కళ్లల్లోని మెరుపు, 'లోతు', 'గుండ్రం', 'సంపూర్ణత్వం' అన్న పదాల వాడకం తాను కట్టుకున్న చీర కట్టు మధ్య భాగం, నాభి గురించే అని స్పష్టంగా అర్థమై, సిగ్గుతో, భయంతో ఆమె ముఖం పూర్తిగా ఎర్రబడింది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది, తన చేతులు తెలియకుండానే చీరను నడుము చుట్టూ మరింత గట్టిగా బిగించుకున్నాయి.)


ప్రసాద్: (గర్వంగా) “అవునండీ, మా వల్లీనే ప్రత్యేకంగా ఎంపిక చేసింది. బాగా ఆకర్షిస్తోంది కదా!”

రంగారావు: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, గట్టిగా నవ్వుతూ) “ఖచ్చితంగా ఆకర్షిస్తుంది ప్రసాద్. ఆ ఆకర్షణను మాటల్లో వర్ణించలేం.”



రెండు బెడ్‌రూమ్‌లు, ఫాల్స్ సీలింగ్ సెంటర్ మరియు బల్బు ఫిక్చర్లు

ప్రసాద్ వారిని బెడ్‌రూమ్‌ల వైపు తీసుకువెళ్లాడు. వల్లీ టీ తేవలసి ఉండగా, వంటింటి నుండి హాలు మీదుగా నడుస్తూ, రంగారావు గారు వినేలా “క్షమించండి, టీ తీసుకువస్తాను” అని చెప్పింది. ఆమె నడుస్తుంటే, రంగారావు ఆమెనే చూశాడు.

ప్రసాద్: “ఈ రెండు పక్కపక్కనే మా బెడ్‌రూమ్‌లు. రెండూ ఇంచు మించు ఒకే సైజులో ఉంటాయి.”

రంగారావు: “చాలా బాగున్నాయి ప్రసాద్! రెండూ పక్క పక్కనే, ఒకే పరిమాణంలో, ఎంత నిండు ఆకృతితో, దృఢంగా ఉన్నాయో! వాటి నిర్మాణం పరిపూర్ణమైన సంతులనంతో ఉంది. లోపల హాయిగా విశ్రాంతి తీసుకోవడానికి సురక్షితంగా ఉన్నట్లు అనిపిస్తోంది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు వెంటనే కిచెన్ లోకి వెళ్ళబోతూ, సైడ్ వ్యూ లో ఉన్న వల్లీ నిండుదనంతో, సమున్నతంగా ఉన్న వక్షోజాల సమరూప ఆకృతిపై నిలిచాయి. ఆ నిండుదనాన్ని, దృఢత్వాన్ని తనివితీరా ఆస్వాదించి, వాటిపై ఒక చిరునవ్వును విసిరి, మళ్లీ గదుల వైపు చూశాడు.)

(వంటింటి గుమ్మం వద్ద నిలబడిన వల్లీ ఉలిక్కిపడింది. 'పక్కపక్కనే', 'ఒకే పరిమాణంలో', 'నిండు ఆకృతి', 'దృఢంగా' అన్న పదాలు తన వక్షోజాలను సూచిస్తున్నట్లు స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆ చూపులు తనపై నిలవడం చూసి, సిగ్గుతో ఆమె ముఖం కిందకు వాలి, తన తల దించుకుని నిలబడింది. తన గుండె దడదడ శబ్దం మరెవరికీ వినిపించకూడదని, ఆ అసౌకర్యంతో కూడిన కోరిక నుండి బయటపడాలని ఆమె గట్టిగా ప్రార్ధించింది.)


రంగారావు ఒక బెడ్‌రూమ్‌ లోపలికి వెళ్లి, పైకప్పు వైపు చూస్తూ: “అబ్బా! ఈ ఫాల్స్ సీలింగ్ నిర్మాణం ఎంత బాగుందో. ఆ లేత ఛాయలో పరిపూర్ణమైన వృత్తాకారం, కేంద్రీకృతమై ఎంత ఆకర్షణీయంగా ఉంది! దాని మధ్యలో, ఆ సున్నితమైన కేంద్ర బిందువు చుట్టూ చిన్నపాటి మెరుపు బిందువులైన ఫిక్చర్లు కూడా పెట్టారు. ఆ కాంతి తో ఎంత అద్భుతంగా, సుకుమారంగా మెరుస్తుందో. ఈ లేత రంగు, ఆ సుదృఢమైన ఆకారం ఈ గదులకే ప్రత్యేక శోభ తెచ్చాయి. నిజంగా వల్లీ ఎంపిక అద్భుతం.”


(రంగారావు 'కేంద్రీకృతమై', 'వృత్తాకారం' అన్నప్పుడు, వారి కళ్ళు ఒక్కసారిగా వల్లీ జాకెట్‌లోని సమున్నత ఎద భాగం మధ్య బిందువు వైపు మళ్లి, ఆ పరిపూర్ణమైన ఆకృతిని ఒక క్షణం తనివితీరా చూశాయి. ఆ తర్వాత, 'మెరుపు బిందువులు' అన్న మాటతో, ఆ చూపులు వాటి సున్నితమైన కొనల పైకి జారి, ఒక చిలిపి కోరికతో మెరిసి, వెంటనే పైకప్పు వైపు మళ్లాయి.)

(వల్లీ వంటింటి గుమ్మం నుండి గమనిస్తోంది. రంగారావు గారి మాటల్లోని 'వృత్తాకారం', 'సున్నితమైన కేంద్ర బిందువు', 'మెరుపు బిందువులు' అన్న పదాల వాడకం తన శరీరంలోని సున్నిత భాగాలనే సూచిస్తున్నట్లుగా, ఆమెకు తల నుండి కాలి వరకు విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. ఆమె రక్తం వేడెక్కి, సిగ్గుతో, భయంతో చెంపలు పూర్తిగా ఎర్రబడ్డాయి, శ్వాస ఆగిపోయినంత పనైంది. రంగారావు గారి చూపుల్లోని పరోక్ష కామం, నిగూఢమైన నవ్వు ఆమెను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేశాయి. ఆమె తలదించుకుని, తన జాకెట్‌లోని కేంద్ర బిందువులను తానే చూసుకుంటూ, అలజడితో, అపరాధ భావనతో నిలబడింది)


ప్రసాద్: (గర్వంగా) “అవునండీ! అది మాకు రాత్రి వెలుగు కోసం ఎంత బాగా ఉపయోగపడుతుందో.”

(రంగారావు గారి మాటలకు ప్రసాద్ నిజంగానే ఆ ఫాల్స్ సీలింగ్ అద్భుతంగా ఉందని అనుకుని, వాటి ఉపయోగాన్ని గురించి చెబుతున్నాడు.)



రెండు వసారాలు

ప్రసాద్ వారిని పక్కనే ఉన్న వసారాల వైపు తీసుకెళ్లాడు.

రంగారావు: “ఈ హాలు నుండి ఇరువైపులా విస్తరించిన ఈ రెండు వసారాలు... వాటి సుదీర్ఘమైన నిడివి, తిన్నని పటుత్వం అద్భుతం. ఇవి లోపలికి నడిచేందుకు సాదరంగా స్వాగతం పలుకుతున్నట్లు, ఒక చక్కని సమన్వయంతో ఉన్నాయి. ముఖ్యంగా, ఈ దారులలోని పట్టులాంటి సున్నితమైన మృదుత్వం చాలా ఆకర్షణీయం.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, 'సుదీర్ఘమైన నిడివి' అన్న పదంపై గట్టిగా నొక్కి, రంగారావు కళ్ళు అప్రయత్నంగా వల్లీ కాళ్ళ వైపు మళ్లాయి. చీర కట్టులో ఉన్న ఆమె తొడల సుదృఢమైన పొడవును, వాటి పటుత్వాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నట్లు, ఆ ప్రాంతంపై ఒక క్షణం తీక్షణంగా నిలిచి, వెంటనే ఆయన దృష్టి మళ్లీ వసారాల వైపు మళ్ళింది. ఆయన చూపులో ఒక నిగూఢమైన తృప్తి దాగి ఉంది)

(వల్లీకి ఆ చూపులోని లోతైన అర్థం, 'పటుత్వం', 'మృదుత్వం' వంటి పదాల వాడకం తన శరీరంలోని దిగువ భాగాన్ని ఉద్దేశించినవే అని స్పష్టంగా అర్థమైంది. భయం, ఆందోళన కలగలిసిన ఆ అవమానం భరించలేక, ఆమె 'ఆహ్...' అని గుండె లోతుల్లో నిశ్శబ్దంగా నిట్టూర్చి, తన చీర అంచును తొడల చుట్టూ మరింత గట్టిగా బిగించుకుంది.)


ప్రసాద్: “అవును, మేము కూడా అలాగే అని అనుకున్నాము.”


వంటిల్లు

ప్రసాద్ వారిని వంటింటి వైపు తీసుకెళ్లాడు.

ప్రసాద్: “ఇక ఇది వల్లీ సామ్రాజ్యం – మా వంటిల్లు.”

రంగారావు: (వల్లీ వైపు చూస్తూ, చిరునవ్వుతో) “సామ్రాజ్యం అనే బదులు, అంతఃపుర సౌందర్యం అంటే బాగుంటుంది ప్రసాద్.”

ప్రసాద్: (అర్థం కాక) "అవునా రంగారావు గారూ? వల్లీకి వంటిల్లు అంటే అంత ఇష్టం. మీ మాటలో అంతఃపురం గురించి ప్రస్తావించడం బాగుంది, కానీ ఎందుకు?"

రంగారావు: (ప్రసాద్ అమాయకత్వానికి నవ్వుతూ, వల్లీ కళ్లలోకి చూస్తూ) “ఈ అంతఃపురం ఎంత పవిత్రంగా, సున్నితమైన పట్టుదలతో ఉంది! ఎంత పరిశుభ్రంగా, సున్నితంగా ఉంది! ఇక్కడే కదా రుచులన్నీ తయారవుతాయి. ఇది ఇంటికి మూలస్తంభం, సమస్త మధురిమకు జన్మస్థానం, మధురమైన అనుభూతికి మూలాధారం. వల్లీ, ఈ అపూర్వమైన నిధిని ఎంత నిష్కళంకతతో, నిబద్ధతతో రక్షిస్తున్నా[b]దో... అందుకే అంతఃపురం అన్నది, ఇది లోపల గుప్తంగా ఉన్న సంపద.”[/b]

(రంగారావు కళ్ళు 'మూలాధారం', 'నిధి' అన్న మాటలపై స్థిరంగా ఉండి, ఒక్కసారిగా వల్లీ నడుముకు దిగువన, చీర కట్టులో దాగి ఉన్న అంతర భాగాన్ని ఒక క్షణంలో నిశితంగా అంచనా వేసి, వెంటనే చూపును వంటింటి పైకప్పు వైపుకు మళ్ళించారు. ఆ చూపులో స్త్రీత్వపు నిగూఢ సౌందర్యం పట్ల ఆరాధన మిళితమై ఉంది.)

(రంగారావు గారి మాటల్లోని నిష్కళంకత, 'నిధి', 'అంతఃపురం' వంటి పదాల యొక్క నిగూఢ సూచన వల్లీకి స్పష్టంగా అర్థమైంది. తన స్త్రీత్వపు అత్యంత పవిత్ర కేంద్రం, దానిని తాను కాపాడుతున్న నిబద్ధత గురించి ఆయన పరోక్షంగా కొనియాడుతున్నారన్న స్పృహతో, ఆమె ముఖంలో సిగ్గుతో కూడిన ఆందోళన పెరిగింది. ఆమె తడిసిన కళ్ళతో తల దించుకుని, ఆ అలజడిని అణచివేస్తూ నిశ్శబ్దంగా పాత్రలు సర్దసాగింది.)



పెరడు

చివరిగా, ప్రసాద్ రంగారావు గారిని ఇంటి వెనుక [b]పెరట్లోకి తీసుకెళ్లాడు. వల్లీ వారికి టీ ఇవ్వడానికి వంటగది నుండి బయటకు నడుస్తోంది.[/b]

ప్రసాద్: “ఇక ఇది వెనుక భాగం. కొంచెం విశాలంగా ఉంటుంది.”

రంగారావు: (వల్లీ టీ ట్రేను పక్కన పెట్టి, వెనుతిరిగి వంటింటి వైపు నడుస్తుండగా, ఆమె వెనుక నిర్మాణపు సౌందర్యాన్ని తదేకంగా చూస్తూ) “అవును ప్రసాద్, ఇక ఈ వెనుకటి ఆధార భాగం చూడండి. ఎంత గంభీరంగా, విశాలంగా ఉంది. పటిష్టమైన గోడల నిర్మాణంతో, దీనికి తిరుగులేదు. అంతా సక్రమంగా, నిండుదనంతో పరిపూర్ణంగా ఉంది. ముఖ్యంగా ఈ నిర్మాణపు ఉత్తుంగమైన ఆకృతి చాలా అద్భుతం. నిజంగా ఇంటి మొత్తానికి ఒక స్థిరత్వాన్ని, పరిపూర్ణతను ఇచ్చింది.”

(ఈ మాటలు చెబుతూనే, రంగారావు కళ్ళు వల్లీ యొక్క సుదృఢమైన వెనుకటి వంపుపై, ఆమె పృష్ట భాగపు నిండుదనంపై తదేకంగా నిలిచి, ఆ వంపు యొక్క పటిష్టతను పూర్తిగా ఆస్వాదించాయి. ఆమె లోపలికి వెళ్ళిపోయాక కూడా, ఆయన చూపులు క్షణకాలం ఆ వైపునే స్థిరంగా నిలిచి, మళ్లీ ప్రసాద్ వైపు తిరిగాయి.)

(వంటింట్లోకి వెళ్తున్న వల్లీ, ఆయన మాటల్లోని 'విశాలం', 'గంభీరం', 'నిండుదనం', 'ఉత్తుంగమైన ఆకృతి', 'పటిష్టం' అన్న పదాలు తన వెనుక భాగాన్ని వర్ణిస్తున్నట్లుగా స్పష్టంగా అర్థం చేసుకుంది. ఆమె కళ్లను ఒక్కసారిగా గట్టిగా మూసుకుని, శ్వాసను బిగబట్టి నిలబడింది. ఆమె శరీరంలో అలజడి, భయం మొదలై, గుండె వేగం తారస్థాయికి చేరి, ఆమె వణుకుతూ గోడకు ఆనుకుంది.)


రంగారావు ప్రసాద్ వైపు తిరిగి, చేతులు కలుపుతూ, “ప్రసాద్, మీ ఇల్లు అద్భుతం. ఇంతటి పరిపూర్ణమైన ఇల్లు, ఇంట్లో ఇంతటి సౌందర్యవతి అయిన భార్య – నువ్వే  నిజమైన అదృష్టవంతుడివి.”

ప్రసాద్: (సంతోషంగా, పూర్తిగా అపార్థం చేసుకుని) “ధన్యవాదాలు రంగారావు గారూ! మీ ఆశీస్సులు మాకు చాలా ముఖ్యం. మా ఇల్లు మీకు నచ్చిందని సంతోషంగా ఉంది.”

ప్రసాద్ తన ఇంటి నిర్మాణాన్ని మెచ్చుకున్నందుకు సంతోషంగా ఉన్నాడు. రంగారావు తన మెచ్చుకోళ్లను ప్రసాద్ పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేదని నిర్ధారించుకుని చిరునవ్వుతో వల్లీ వైపు చూసి, ఆమెకు మాత్రమే అర్థమయ్యేలా కళ్లు మెరిపించారు. వల్లీ మాత్రం ఎరుపు రంగులోకి మారిన ముఖంతో, వణుకుతున్న గుండెతో, ఏమి మాట్లాడకుండా నిలబడి, ఆ రాత్రి సంభాషణలలో మునిగిపోయింది.

ఇంక రంగారావు నవ్వుతూ వారిద్దరికీ వీడ్కోలు చెప్పి, వెళ్ళిపోయాడు. ప్రసాద్ తలుపు మూసి, ఆనందంగా వల్లీ వైపు తిరిగాడు. అతని ముఖంలో గర్వం, తృప్తి స్పష్టంగా కనిపించాయి.

ప్రసాద్: “వల్లీ, చూశావా? రంగారావు గారు మన ఇంటిని ఎంత మెచ్చుకున్నారో? ముఖ్యంగా ముఖద్వారం నుండి వెనుక భాగం వరకు ప్రతి ఒక్కటీ అద్భుతంగా ఉందని అన్నారు. ఆయనకు మన ఇల్లు ఎంతగానో నచ్చింది, అందుకే అంత పొగిడారు. ఇల్లు ఇంత బాగా మైంటైన్ చేస్తున్నందుకు అదంతా నీకే చెందుతుంది వల్లీ” అన్నాడు.

వల్లీ: (మౌనంగా ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, తన మనసులో మాత్రం ‘మీరు అనుకున్నది నిజం కాదు అండీ... ఆయన ఉద్దేశం చాలా లోతైంది, అది మీకు ఎప్పటికీ అర్థం కాదు’ అని అనుకుని, నిశ్శబ్దంగా నవ్వింది. ఆమె గుండె మాత్రం ఇంకా దడదడలాడుతోంది. తన గుండె వేగాన్ని అణచిపెట్టుకుంటూ, తేరుకున్నట్లుగా నటిస్తూ) “ఆ... అవును, అద్భుతంగా ఉంది అని అన్నారు.”


రాత్రి

వల్లీ నెమ్మదిగా వంటగదిలోకి వెళ్ళింది. ఆమె గుండె ఇంకా కొట్టుకుంటోంది, కానీ బయటకు మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉన్నట్లు నటించింది. రంగారావు గారు మెచ్చినందుకు ప్రసాద్ చాలా ఆనందంగా ఉన్నాడు.

ప్రసాద్: (వంటగది దగ్గరకు వచ్చి, వల్లీని వెనుక నుండి కౌగిలించుకుని) “వల్లీ, నేను ఎంత సంతోషంగా ఉన్నానో చెప్పలేను. రంగారావు గారికి మన ఇల్లు నచ్చిందంటే, మన కష్టం వృథా పోలేదనే అనిపిస్తోంది. ఈ సంతోషంలో నీకేం వండిపెట్టమంటావు?”

వల్లీ: (ఒక నిట్టూర్పును లోలోపలే ఆపుకుని) “మీరు సంతోషంగా ఉంటే చాలండి. రండి, నేను మీకు ఇష్టమైనవన్నీ వండుతాను,” అంది. ఆమె మాటల్లో ప్రేమ ఉన్నా, రంగారావు గారి మాటల తాలూకు వేడి ఆమెను ఇంకా వణికించింది.

భోజనం వద్ద కూర్చున్నప్పుడు కూడా, ప్రసాద్ ఆ రోజు రంగారావు గారి ప్రశంసల గురించే మాట్లాడుతున్నాడు. షాండ్లియర్, బ్రౌన్ సర్కిల్స్, బల్బ్ ఫిక్చర్స్ ఇలా చిన్న చిన్నవి కూడా పొగిడారు. కిచెన్ ని ఏకంగా అంతఃపురం తో పోల్చారు, ఆయనకి ఇల్లు బాగా నచ్చింది  అంటూ భోజనం ముగించాడు.

వల్లీ: (లోలోపల) “ఆయనకు నచ్చింది అండీ, కానీ ఆ నచ్చడం మామూలు నచ్చడం కాదు... అది వేరే నచ్చడం,” అని మనసులో అనుకుంది. ఆమె మౌనంగా భోజనం ముగించింది.

రాత్రి, పడుకునే ముందు, ప్రసాద్ ఇంకా ఆ సంతోషపు మూడ్‌లోనే ఉన్నాడు. అతను వల్లీని ప్రేమగా పలకరించాడు.

ప్రసాద్: “ఈ రోజు మనసు చాలా హాయిగా ఉంది వల్లీ. మన ఇంట్లో ఆయన్ని కూర్చోబెట్టి, మాట్లాడినందుకు, ఆయన మన ఇంటిని మెచ్చినందుకు చాలా తృప్తిగా ఉంది. నువ్వు కూడా చాలా బాగా చూసుకున్నావు,” అంటూ ఆమెను దగ్గరగా తీసుకున్నాడు.

వల్లీ: (భర్త ప్రేమకు లొంగుతూ, కానీ అంతరంగంలో సంఘర్షణతో) చిన్న నవ్వు నవ్వింది.

అతను ఎంత ప్రేమగా, ఎంత ఉద్వేగంగా ఉన్నాడో, వల్లీ అంతరంగంలో మాత్రం రంగారావు గారి చూపులు, ఆయన మాటల్లోని నిగూఢ అర్థాలు పదేపదే మెదులుతున్నాయి. రంగారావు గారు ప్రశంసించిన ప్రతి భాగం... ఇప్పుడు ప్రసాద్ తాకుతుంటే, ఆమెకు అది ఒక కొత్త వేదనగా అనిపిస్తోంది. రంగారావు గారి కోరికలో ఉన్న తీవ్రత, ఆమె భర్తలో లేని లోతైన భావం ఆమెను కలచివేసింది. 

ఆమె అతనిని గట్టిగా హత్తుకుంది, కానీ ఆమె కళ్ళు మాత్రం కొద్దిగా తడిమాయి. ఆమె గుండె దడదడలాడుతోంది – అది భయం వల్లనో, లేక తనలో అలజడి వల్లనో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. 

ఆ ఉద్వేగపు క్షణం ముగిసిన తర్వాత, ప్రసాద్ సంతృప్తిగా ఆమె పక్కన పడుకుని, నిద్రలోకి జారుకున్నాడు.

వల్లీ మాత్రం కళ్ళు మూసుకుని, ప్రశాంతంగా నిద్రపోయినట్లు నటించింది. ఆమె చేతులు ప్రసాద్ ఛాతీపై ఉన్నాయి, కానీ ఆమె మనసు రంగారావు గారు తన ఇంటి వంపులను, తన శరీరంలోని వయ్యారాలను మెచ్చుకున్న తీరునే మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేస్తూ, కనుల నిండా ప్రసాద్ ప్రేమ, ఆలోచనల్లో రంగారావు గారి కోరిక తీవ్రత మెదులుతూ, ఆ రాత్రి ఆమెకు నిద్ర లేకుండా చేసింది.