వల్లీ

[venkujkc1984]

3.2

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చాడు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.

ఇంతలో ఇంటి డోర్ బెల్ మోగింది. ఆ శబ్దం హఠాత్తుగా ఆ ఉద్వేగపు క్షణాన్ని భంగం చేసింది.

రంగారావు ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు. అతని ముఖంపై నిరాశ స్పష్టంగా కనిపించింది. ఆయన నాభి నుండి ముఖాన్ని తీసి, వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్లలో భయం, ఉపశమనం కలగలిసి ఉన్నాయి. "ప్రసాద్ వచ్చినట్లున్నాడు" అంటూ రంగారావు  నిట్టూర్చి, నెమ్మదిగా లేచి, హాల్లోకి తిరిగి వచ్చి సోఫాపై కూర్చున్నాడు. వారి మనసులో ఆ క్షణపు అసంతృప్తి ఆవరించింది. ఆయన చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, కళ్లలో ఆ తీరని కోరిక మిగిలిపోయింది.

వల్లీ తనను తాను సర్దుబాటు చేసుకుంది. ఆమె చీర పైటను సరిచేసి, మెడలోని మంగళసూత్రాన్ని సరిచేసుకుంది. ఆమె నాభి వద్ద రంగారావు గారి ముద్దుల నుండి వచ్చిన లాలాజలాన్ని చూసి, ఆమె వెంటనే దగ్గరలోని టవల్ తీసుకుని, నాభిని జాగ్రత్తగా తుడుచుకుంది. ఆ స్పర్శ ఆమెకు మరింత అసౌకర్యాన్ని కలిగించింది, మనసులో ఏదో తెలియని అలజడి రేగింది. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, తలుపు వద్దకు వెళ్లి తెరిచింది. బయట ప్రసాద్ నిలబడి ఉన్నాడు, చేతిలో భోజనానికి అవసరమైన కొన్ని సామాన్లు పట్టుకుని.

ప్రసాద్ ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టి, రంగారావు గారిని చూసి సంతోషంగా నవ్వాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేయడానికి ఒప్పుకున్నారని చాలా సంతోషంగా ఉంది. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ రోజు పూర్తి కాదు," అంటూ ఆయన ఆప్యాయంగా అన్నాడు. రంగారావు చిరునవ్వుతో సమాధానమిచ్చాడు, కానీ మనసులో ఆ నిరాశ మిగిలే ఉంది. వల్లీ మాత్రం మౌనంగా వంటింట్లోకి వెళ్లిపోయింది, భోజనం సిద్ధం చేయడానికి. ఆమె చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి, మనసులో ఆ సంఘటనలు తిరుగుతున్నాయి.

ప్రసాద్ రంగారావు గారి పక్కన సోఫాపై కూర్చుని, సాధారణ సంభాషణ మొదలుపెట్టాడు. "రంగారావు గారూ, మీ సహాయం లేకుండా నా ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడేది కాదు," అంటూ ప్రసాద్ కృతజ్ఞతా భావంతో మాట్లాడాడు. రంగారావు సమాధానంగా నవ్వుతూ, "అదంతా దేవుని దయ ప్రసాద్. నీకు మంచి జరిగింది. అదే  సంతోషం." అన్నాడు. కానీ అతని మనసు వంటింట్లోని వల్లీ వైపే తిరుగుతోంది. ప్రసాద్ గమనించకుండా, రంగారావు మెల్లగా కళ్లు వంటింటి వైపు సారిస్తున్నాడు. వల్లీ భోజనం సిద్ధం చేస్తుండగా, ఆమె సన్నని నడుము వంపులు, చీర మెరుపు... ఆయన కళ్లలో మళ్లీ ఆ కోరిక మెరిసింది. ఆయన ప్రసాద్‌తో మాట్లాడుతున్నట్లుగా నటిస్తూ, ఆమెను దొంగచూపులతో చూస్తున్నారు. వల్లీ అది గమనించి, మరింత ఆందోళన చెందుతూ, తన పనిలో మునిగిపోయింది.

కాసేపటికి భోజనం సిద్ధమైంది. ముగ్గురూ డైనింగ్ టేబుల్ వద్ద కూర్చున్నారు. వల్లీ అన్ని పదార్థాలు వడ్డించింది – వేడి వేడి అన్నం, పప్పు, చారు, పచ్చడి, కూరలు, పెరుగు... అంతా రుచికరంగా సిద్ధమైంది. ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని చూసి, "రంగారావు గారూ, భోజనం ఎలా ఉంది? వల్లీ చేతి వంట ఎప్పుడూ రుచికరమే," అని అడిగాడు. రంగారావు మెల్లగా ఒక ముద్ద తిని, వల్లీ వైపు అర్థవంతమైన చూపు చూస్తూ, "ఇప్పుడే రుచి చూడటం మొదలుపెట్టాను ప్రసాద్. మరి కాస్త ఆస్వాదించనివ్వు, పూర్తిగా ఆనందించాలి," అన్నాడు. ఆ మాటలలోని ద్వంద్వార్థం వల్లీకు మాత్రమే అర్థమైంది. ఆ మాటలు ఆమెతో ఆయన చేసిన ప్రయత్నాలను సూచిస్తున్నట్లు అనిపించింది. ఆమె ముఖం ఎరుపెక్కి, ఆందోళనగా తల దించుకుంది. ప్రసాద్ మాత్రం సాధారణంగా తీసుకుని నవ్వాడు.

భోజనం ముగిసిన తర్వాత, రంగారావు ఇంటికి వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యాడు. ప్రసాద్‌తో వీడ్కోలు చెబుతూ, "చాలా బాగుంది ప్రసాద్. మీ ఆతిథ్యం, వల్లీ చేతి వంట... అన్నీ అద్భుతం." అన్నాడు. కానీ వల్లీ వైపు చూసి, అర్థవంతమైన చిరునవ్వుతో, "వల్లీ, ఈ రాత్రి మరచిపోలేనిది. మరోసారి ఇలాంటి ఆతిథ్యం కావాలి," అని సూక్ష్మంగా అన్నాడు. ఆ మాటలు వల్లీకి మాత్రమే అర్థమయ్యాయి, ఆమె మాట్లాడలేక, కేవలం తల వంచి నమస్కరించింది. ఆమె మనసులో భయం, అసౌకర్యం, అలజడి ఒకేసారి పెరిగాయి.

[b]ప్రసాద్ సంతోషంగా రంగారావు గారిని సాగనంపడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. రంగారావు గారు వెళ్లిపోయిన తర్వాత, వల్లీ హాల్లో నిలబడి, ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనలను గుర్తు చేసుకుంటూ, నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు పెట్టుకుంది. ఆమె ముఖం తడిసి, కళ్లు ఎరుపెక్కి ఉన్నాయి. ఆమె గుండెలో ఆ రహస్య భారం మరింత బరువెక్కిపోతోంది. అతని ముఖంలో వికసితమైన నవ్వు, శరీరంలో కొత్త ఉత్సాహం, ఒక కొత్త ఆకాంక్ష. ఆ రోజు జరిగిన పూజ, ఆతిథ్యం, రంగారావు గారి ఉండటం – అన్నీ అతని మనసును పరిపూర్ణంగా చేశాయి.[/b]

గత కొద్ది గంటలుగా గందరగోళంగా ఉన్న హాలు ఇప్పుడు ప్రశాంతంగా ఉంది. [b]అప్పుడే ప్రసాద్ అడుగుల శబ్దం వినిపించింది. ఆమె ఒక్కసారిగా గుండె జోరుగా కొట్టుకుంది. వెంటనే చేతితో ముఖాన్ని తుడిచింది. కళ్లను గట్టిగా మూసి, మళ్లీ తెరిచి, కన్నీళ్లు లేకుండా చూసేలా చేసుకుంది. ఆమె ముఖంపై ఒక బలవంతపు చిరునవ్వు తెచ్చుకుంది – సాధారణంగా, సంతోషంగా ఉన్నట్లు కనిపించేలా. ఆమె శ్వాసను సమతుల్యం చేసుకుని, చీర పైటను సరిచేసుకుని, ప్రసాద్ వైపు తిరిగింది.  సంతృప్తితో కూడిన చూపుతో అతను హాల్లో నిలబడి వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె పట్టు చీరలో, మ్యాచింగ్ జాకెట్‌తో, భోజనం తర్వాతి పనులు ముగించుకుంటూ నిలబడి ఉంది. చీర మడతలు ఆమె నడుము వంపులను, ఎద సొగసును మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపిస్తున్నాయి. ఆ క్షణం, ఆమె సౌందర్యం అతన్ని ఆవహించింది. ఈ విజయంలో ఆమె కృషి కూడా ఉందన్న కృతజ్ఞత, ఆనందం అతనిలో పొంగుకొచ్చాయి. ప్రసాద్ ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, వెనుక నుండి మెల్లగా కౌగిలించుకున్నాడు.[/b]

"వల్లీ... ఈ రోజు నా జీవితంలో సంతోషకరమైన రోజు. రంగారావు గారు మన ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్లారు... నా మనసు ఇప్పుడు పూర్తిగా తేలికగా ఉంది. నువ్వు లేకుండా ఇదంతా సాధ్యమయ్యేది కాదు," అంటూ ఆమె చెవికి దగ్గరగా గుసగుసలాడాడు. అతని శ్వాస వెచ్చగా ఆమె చెవిని తాకింది.

ఆమె శరీరం అతని కౌగిలిలో ఉన్నా, మనసు దూరంగా ఎక్కడో తిరుగుతోంది. రంగారావు గారి చూపులు, ఆయన మాటలు, ఆ నాభిపై పడిన ముద్దులు – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మెదడులో మెదిలాయి. ఆమె గుండెలో ఒక భారం, ఒక అసౌకర్యం, ఒక నిస్సహాయత. కానీ ప్రసాద్ ఆనందం చూసి, ఆమె ఆ భావాలను దాచుకుంది. "మీరు సంతోషంగా ఉంటే చాలు అండీ... అదే నాకు పెద్ద సంతోషం," అంది మెల్లగా, కానీ ఆమె గొంతులో ఒక చిన్న వణుకు ఉంది.

ప్రసాద్ ఆమెను తిరిగి తన వైపు తిప్పి, ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. "నీ కళ్లలో ఏదో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నట్లున్నాయి. ఏమైనా బాధ ఉందా?" అని అడిగాడు, ఆప్యాయంగా.

వల్లీ త్వరగా తల ఊపి, "లేదండీ... ఏమీ లేదు. నేను కూడా సంతోషంగానే ఉన్నాను," అంది. ఆమె మనసులో "ఎలా చెప్పను మీకు? ఈ రాత్రి జరిగినది చెప్పితే మీ సంతోషం పాడవుతుంది... నా మనసు మాత్రం ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం. ప్రసాద్ అది గమనించలేదు. అతని మనసు ఆనందంతో, ప్రేమతో నిండిపోయింది. ఆ రోజు రంగారావు గారి సహాయం, వల్లీ ఆతిథ్యం – అన్నీ అతన్ని మరింత ఉత్సాహపరిచాయి. అతని శరీరంలో ఒక కొత్త శక్తి, ఒక కొత్త ఆసక్తి రేగింది.

ప్రసాద్ ఆమె ముఖాన్ని రెండు చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. 

"నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అందంగా ఉన్నావు వల్లీ..." (ఎలాగైతే చాలా మంది భర్తలు తమకి కావలిసినపుడు ఎలా అయితే భార్య పరిస్థితి అర్థంచేసుకోకుండా కేవలం వారి కోరికపైనే దృష్టి పెడతారో) అంటూ ఆమె పెదవులపై ముద్దు పెట్టాడు – మొదట సున్నితంగా, తర్వాత లోతుగా, ఆసక్తిగా.

వల్లీ ఆ ముద్దుకు స్పందించింది – కానీ ఆమె మనసు ఇంకా ఆ రాత్రి సంఘటనలతో ఆక్రమించబడి ఉంది. ఆమె చేతులు అతని భుజాలపై ఉన్నాయి, కానీ ఆమె ఆలోచనలు దూరంగా ఉన్నాయి. "ఇది సరైంది కాదు... నేను ఎలా ఇలా ఉండగలను? ఆయన సంతోషంగా ఉన్నారు... కానీ నా మనసు ఈ భారంతో బరువెక్కిపోతోంది," అని ఆమె అంతరంగంలో ఒక నిశ్శబ్ద ఆక్రోశం రేగింది. కానీ భర్త సంతోషం గురించి అది దిగమింగి మనసు దిటవుచేసుకుంది.

అతను ఆమెను మెల్లగా బెడ్‌రూమ్ వైపు తీసుకెళ్లాడు. ఆమెను పడకపైకి కూర్చోబెట్టాడు.
ప్రసాద్ మెల్లగా ఆమె చీర పైటను భుజం నుంచి జారవిడిచాడు. ఆమె పాలరాతి మేనిఛాయ, నున్నటి చర్మం అతని కళ్లకు కనువిందు చేసింది, ఆ చర్మం మెత్తని పట్టు లాగా స్పర్శకు మృదువుగా అనిపించింది. అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు – మొదట మెల్లగా, తర్వాత మరింత లోతుగా. ఆ ముద్దు వారి మధ్య దీర్ఘకాలిక ప్రేమను ప్రతిబింబిస్తూ, ఒకరి శ్వాస ఒకరిది కలిసిపోయేలా చేసింది, ఆమె పెదవుల తేనె రుచి అతని నాలుకపై మధురంగా వ్యాపిస్తూ, ఒక మత్తును రేపింది. "నీ కళ్లలోని మెరుపు, నీ ముఖంలోని కాంతి, నీ పెదవుల తేనె రుచి... అన్నీ నన్ను పిచ్చెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా సొంతం కావడం నా అదృష్టం" అని మురిసిపోతూ అన్నాడు ప్రసాద్.

ప్రసాద్ ఆమెను మంచం మీద పడుకోబెట్టాడు. ఆమెను చూడగానే, ఆమె అందానికి మంత్రముగ్ధుడయ్యాడు. "వల్లీ, నువ్వు రోజురోజుకూ మరింత యవ్వనవతిలా మెరిసిపోతున్నావు. ముప్పై ఆరు ఏళ్ల వయసులో కూడా ఇంత సౌందర్యం, ఇంత సొగసు..." అని అన్నాడు, ఆప్యాయంగా ఆమె పక్కనే చేరి ఆమెను కౌగిలించుకుంటూ. అతని మాటలకు  ఆమె ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు వికసించింది, సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది. ఆమె శ్వాస ఆమె గంధపు సువాసనతో కలిసి, ప్రసాద్ ముఖాన్ని తాకుతూ ఒక మత్తును కలిగిస్తోంది.

అతను ఆమె ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, ఆమె పెదవులను ముద్దు పెట్టాడు. అతను ఆమె జాకెట్ హుక్స్‌ను మెల్లగా విప్పుతూ, అతను ఆమె వక్షోజాలను చూసి ఆరాధనగా చూశాడు. ఆ వక్షోజాలు గుండ్రంగా, నిండుగా, దృఢంగా ఉన్నాయి – ఏ యువతికైనా సాటిరాని సౌందర్యం, ఆమె శ్వాసకు అనుగుణంగా పైకి క్రిందికి ఎగసిపడుతూ, మెత్తని వెచ్చదనాన్ని వెదజల్లుతున్నాయి. "ఇవి ఎంత దృఢంగా, ఎంత నిండుగా ఉన్నాయో... నీ శరీరం ఒక పరిపూర్ణ శిల్పం లాంటిది వల్లీ. నీ ప్రతి అంగుళం నన్ను మోహపరుస్తుంది," అంటూ మెల్లగా వాటిని స్పర్శించాడు, ముద్దులతో ముంచెత్తాడు. ఆ స్పర్శకు ఆమె చర్మం వెచ్చగా వణికిపోయింది, మూలుగులు మెల్లగా వినిపిస్తూ, గదిని మధురమైన శబ్దాలతో నింపాయి. వల్లీ ఆ స్పర్శకు శరీరం వణికిపోయింది, ఆమె చేతులు అతని జుట్టులోకి చేరి, మరింత దగ్గరకు లాక్కుంది. ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగిపోతూ, ఆమె గుండె చప్పుడు అతని చెవికి స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

అతను ఆమె చీరను పూర్తిగా విప్పేశాడు. ఆమె నడుము వంపులు, లోతైన నాభి, నున్నటి పొట్ట – అన్నీ అతని దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె చర్మం నునుపుగా, వెచ్చగా అనిపించి, అతని వేళ్లు ఆమె నాభి చుట్టూ సున్నితంగా రాస్తుంటే, ఆమెలో ఒక వణుకును రేపాయి.  అతను మెల్లగా ఆమె నాభిని ముద్దు పెట్టాడు, చేతులతో ఆమె నడుమును గట్టిగా పట్టుకుని, "నీ నడుము ఒంపు... నీ నాభి లోతు... ఇవి నన్ను ఎప్పుడూ మత్తెక్కిస్తాయి. నువ్వు నా జీవితానికి ఆధారం వల్లీ. నీ లేని జీవితం ఊహించలేను, నా ప్రియతమా!" అన్నాడు.
ఆ క్షణం వల్లీ మనసులో ఒక్కసారిగా ఆ రాత్రి రంగారావు గారి సంఘటన గుర్తొచ్చింది. ఆయన పెదవులు తన నాభిపై తాకిన స్పర్శ, ఆ ముద్దులు, ఆ ఉద్వేగం – అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ మనసులో మెదిలాయి. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. "అయ్యో... ఇది సరైంది కాదు... ఆయన స్పర్శ ఇంకా నా శరీరంపై మిగిలి ఉందా? నా మనసు ఎందుకు ఈ భయంతో వణుకుతోంది?" అని ఆమె మనసులో ఒక తుఫాను రేగింది. ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి, కానీ ఆమె వాటిని దాచుకుంది. ఆమె శరీరం ప్రసాద్ స్పర్శకు స్పందించినా, మనసు మాత్రం ఆ గత సంఘటనతో పోరాడుతోంది – ఒక వైపు ప్రేమ, మరో వైపు అపరాధ భావం, భయం, నిస్సహాయత.

ప్రసాద్ తన దుస్తులు విప్పేసి నెమ్మదిగా, సున్నితంగా ఆమె పైకి చేరుకున్నాడు. అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది, ఆమె దేహం నుండి వస్తున్న కమ్మని వాసన అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. అతను మరింత రెచ్చిపోయాడు. తన పెదాలతో ఆమె పెదాలను తాకుతూ, వారిద్దరి మధ్య ఉన్న దూరాన్ని మరింతగా చెరిపేశాడు.

ఆ తరువాత, ఆ ఉద్వేగ క్షణంలో, అతడు మెల్లగా ఆమెలోకి ప్రవేశించాడు. ఆ క్షణంలో వారిద్దరి దేహాలు ఒక పవిత్ర బంధంతో ముడిపడ్డాయి. “నీలో లీనమవడం... నీతో ఏకమవడం... ఇది నాకు స్వర్గానుభూతి వల్లీ. నువ్వే నా సర్వస్వము! ఈ అనుభూతిని మాటలకు అందనిది.” అని ప్రసాద్ ఆమె చెవిలో గుసగుసగా అన్నాడు, అతని కళ్లలో ఆమె పట్ల అపారమైన ప్రేమ, ఆరాధన తొణికిసలాడాయి.

ఆ మాటలకు వల్లీ స్పందించింది. ఆమె అతన్ని మరింత గట్టిగా తనలోకి లాక్కుంది. వారి దేహాల మధ్య ఉన్న అణువణువూ ఖాళీ లేకుండా పోయింది. ఆమె శరీరం అతని ప్రతీ కదలికకు, ఆప్యాయతకు అనుగుణంగా స్పందించింది. అతని వేగం పెరుగుతున్న కొద్దీ, ఆమె పెదవుల నుండి మధురమైన మూలుగులు, చిన్న చిన్న నిట్టూర్పులు వెలువడ్డాయి. "ఏవండీ..." అని మాత్రమే ఆమె అనగలిగింది, ఆ ఒక్క పిలుపులోనే ఆమె ప్రేమ, పారవశ్యం, ఆమెలోని సున్నితమైన కోరికలన్నీ వ్యక్తమయ్యాయి. వారి మధ్య ఉన్న ప్రేమ, అనుబంధం ఆ అద్భుతమైన కలయికలో మరోసారి పూర్తిగా వ్యక్తమై, వారి బంధాన్ని మరింత దృఢపరిచింది.

ప్రసాద్ కదలికలు మరింత వేగవంతమయ్యాయి. చివరికి, ఒక ఉప్పెనలాంటి అనుభూతిలో, త్వరగానే ఆనంద శిఖరాన్ని చేరుకున్నాడు ప్రసాద్. అతనికి ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినంత అనుభూతి కలిగింది. అతని శరీరం అలసటతో ఉన్నా, మనసు పూర్తిగా సంతృప్తితో, సంతోషంతో నిండిపోయింది. ఆ మధురమైన క్షణాలు ముగిసిన తర్వాత, ప్రసాద్ కొద్దిసేపు వల్లీ మీదనే బరువు వేశాడు. తర్వాత, నిదానంగా ఆమె పక్కన పడుకుని, సంతృప్తితో ఆమెను తన చేతుల్లోకి తీసుకుని గట్టిగా కౌగిలించుకున్నాడు. అతని గుండెల చప్పుడు ఆమెకు స్పష్టంగా వినిపించింది. ప్రశాంతంగా, నిశ్శబ్దంగా ప్రసాద్ నిద్రలోకి జారుకున్నాడు. అతని ముఖంలో కనిపించిన ఆ ప్రశాంతత, సంతృప్తి ఆమెను మరింత ప్రేమగా చుట్టుముట్టేలా చేశాయి.

అయితే, వల్లీ మనసులో మాత్రం ఆ రాత్రి జరిగిన సంఘటనల తాలూకు ఆలోచనలు ఇంకా తిరుగుతున్నాయి – ఆమె హృదయంలో ఒక రహస్య భారం, ఒక దాగిన బాధ మెల్లగా కదలాడుతోంది. ఆ రాత్రిటి ఆనందం వెనుక ఏదో తెలియని అపరాధ భావన, ఒక కప్పిపుచ్చిన నిజం ఆమెను వేధిస్తున్నాయి. ప్రసాద్ ఛాతీపై తల వాల్చి, అతని వెచ్చని శ్వాసను అనుభవిస్తూనే, ఆమె కన్నీళ్లను దాచుకుంది. ఆ కన్నీళ్లు ఎవరికీ కనిపించకుండా, నిశ్శబ్దంగా ఆమె దిండులో ఇంకిపోయాయి. బయటకు ప్రశాంతంగా నిద్రపోయినట్లు నటిస్తూనే, లోలోపల ఒక యుద్ధం చేస్తూ, ఆ రాత్రి ఆమె నిశ్శబ్దంగా నిద్రలోకి జారుకుంది. ఆ నిశ్శబ్దం ఎంతో ఆర్ద్రతతో, ఒక దాగి ఉన్న సత్యాన్ని దాచుకున్నట్లు గా ఉంది.

సశేషం