Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 122:
-----------

அவர் நேரடியாக் கேட்டார்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் அந்தப் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆகிட்டேனா?"

அவர் அப்படிக் கேட்டதும், நான் என் பார்வையைக் கீழ இறக்கினேன்.

என் கையில இருந்த மோர் கிளாஸைப் பார்த்தேன்.

எனக்குள்ள இருந்து ஒரு சிரிப்பு வெடிச்சுக்கிட்டு வெளிய வந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே தலையாட்டினேன்.

"அண்ணா..."

"இந்த வீட்டுல நீங்க கேட்குற அந்தப் பதவிக்கு எந்த ஒரு வேகன்சியும் இல்லை."

"அப்படி ஒரு வேலையே இந்த வீட்டுல கிடையாது அண்ணா."

"நீங்க வேற கம்பெனியில போய் ட்ரை பண்ணுங்க" னு நான் விளையாட்டாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டுச் சிரிச்சார்.

அவர் தன் கையில இருந்த மோர் கிளாஸை மெதுவாப் பக்கத்துல இருந்த டேபிள் மேல வெச்சார்.

அவர் என்னைப் பார்த்து ஒரு மேனேஜர் மாதிரி பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... ஒரு கம்பெனியில சாதாரண ஆளுங்க வேலை தேடி வந்தா, காலி இடம் இருக்கான்னு பார்ப்பாங்க."

"ஆனா ஒரு எக்ஸ்ட்ராடினரி கேண்டிடேட் உள்ள வந்தா மேனேஜ்மெண்ட் அப்படி யோசிக்காது."

"அந்தத் திறமையான ஆளு கம்பெனியை விட்டுப் போயிடக் கூடாதுன்னு நினைப்பாங்க."

"அவனுக்காகவே புதுசா ஒரு போஸ்ட்டை உருவாக்குவாங்க."

"அதே மாதிரிதான் இங்கயும் நடக்கும்னு நான் நம்புறேன்" னு அவர் தன்னம்பிக்கையோட சொன்னார்.

அவரோட அந்த பதிலைக் கேட்டு நான் இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

அவர் என்கிட்ட பேசுற விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

சரி, இவர்கூட நாமும் கொஞ்ச நேரம் விளையாடுவோம்னு என் மனசு ஆசைப்பட்டுச்சு.

ஒரு மேனேஜர் இன்டர்வியூ பண்ற மாதிரி நான் மிடுக்காக் கேட்க ஆரம்பிச்சேன்.

"ஓஹோ... அப்படியா சார்?"

"நீங்க அவ்வளவு திறமையான ஆளா?"

"ஆமா மேடம், அதை நீங்க வேலை கொடுத்தாதான் காட்ட முடியும்."

"வேலைக்கெல்லாம் ஆள் எடுக்கல சார். நீங்க கிளம்பலாம்."

"இன்டர்வியூ பண்ணாமலே ரிஜெக்ட் பண்றது தப்பு மேடம்."

"சரி... இந்த யங் பாய்ஃபிரெண்ட் வேலைக்கு அப்ளை பண்றீங்களே..."

"உங்க வயசு என்னன்னு தெரிஞ்சுக்கலாமா?" னு நான் என் புருவத்தை லேசாத் தூக்கிக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா எந்தத் தயக்கமும் இல்லாமப் பதில் சொன்னார்.

"ஒரு நாற்பதுக்கு மேல இருக்கும் மேடம்."

நான் சிரிப்பை அடக்கிக்கிட்டு அவரைப் பார்த்தேன்.

"சரியாச் சொல்லுங்க."

"சரியாத்தான் சொல்றேன் பவி."

"இல்லை, அக்யூரேட்டா வேணும்."

அவர் கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

"சரி... நாற்பத்தஞ்சு வயசுக்கு மேல இருக்கும்."

எனக்குச் சிரிப்பு தாங்க முடியல.

"அண்ணா... இன்னும் கொஞ்சம் உண்மையச் சொல்லுங்க."

"அதான் சொல்லிட்டேன்ல பவி."

"இல்லை, எனக்குக் கரெக்டான வயசு தெரியணும்."

ராஜ் அண்ணா ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே உண்மையைச் சொன்னார்.

"சரி சரி... நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆகுது இப்போ."

அவர் அப்படிச் சொன்னதும் நான் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.

என் சிரிப்பைக் கண்ட்ரோல் பண்ணவே முடியல.

நான் சிரிக்கச் சிரிக்க, என் உடம்பு குலுங்குச்சு.

என் மோர் கிளாஸ்ல இருந்த மோர் லேசாத் தழும்புச்சு.

என் கண்கள்ல தண்ணியே வந்துடுச்சு.

"நாற்பத்தெட்டு வயசா அண்ணா?"

"ஐயோ... நீங்க என்னோட அப்பா வயசு அண்ணா!"

"எங்க அப்பாவுக்கு இப்போ அன்பத்திரெண்டு வயசுதான் ஆகுது."

"அப்பாவை விட ஒரு நாலு வயசுதான் நீங்க சின்னவர்."

"இந்த வயசுல போய் யாராவது பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு அப்ளை பண்ணுவாங்களா?"

"உங்களுக்கு ஒரு மாதிரி இல்லையா அண்ணா?" னு நான் அவரை கிண்டல் பண்ணேன்.

நான் தொடர்ந்து அவரை ஓட்டிக்கிட்டே இருந்தேன்.

"பாய்ஃபிரெண்ட்னா இருபத்தஞ்சு வயசுல இருப்பாங்க."

"உங்களுக்குப் பாதி முடி நரைச்சுப் போச்சு அண்ணா."

"இந்த வயசுல பாய்ஃபிரெண்ட் வேலை எல்லாம் உங்களுக்கு செட் ஆகுமா?"

"டேட்டிங் போனா உங்களுக்கு மூட்டு வலி வந்துடப் போகுது அண்ணா."

"சுகர், பிபி எல்லாம் செக் பண்ணிட்டு வந்தீங்களா இந்த இன்டர்வியூக்கு?"

"மாத்திரை எல்லாம் கரெக்டா போட்டுக்குவீங்களா?" னு நான் அவரைப் பார்த்து விழுந்து விழுந்து சிரிச்சேன்.

நான் அவ்வளவு கிண்டல் பண்ணியும், ராஜ் அண்ணா முகத்துல கொஞ்சம் கூடக் கோபம் வரல.

அவர் அமைதியா நான் சிரிக்கிறதையே ரசிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

என் சிரிப்பு கொஞ்சம் குறைஞ்சதும், அவர் முன்னாடி விட இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமா என் பக்கத்துல வந்தார்.

அவரோட கண்கள் நேரா என் கண்களுக்குள்ள ஊடுருவிப் பார்த்துச்சு.

அவர் முகத்துல ஒரு தன்னம்பிக்கை இருந்துச்சு.

அவர் மயக்கமான குரல்ல எனக்குப் பதில் சொல்ல ஆரம்பிச்சார்.

"உண்மைதான் பவி."

"நீ சொன்னது நூற்றுக்கு நூறு உண்மை."

"ஒரு இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையன் பாய்ஃபிரெண்ட்டா வந்தா என்ன பண்ணுவான்னு உனக்குத் தெரியுமா?"

நான் அமைதியா அவர் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

அவர் தொடர்ந்து பேசினார்.

"ஒரு இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையன் ரொம்ப அவசரப்படுவான் பவி."

"அவனுக்குப் பொறுமையே இருக்காது."

"அவன் கையில ஒரு சூடான டீ கப்பைக் கொடுத்தா அவன் என்ன பண்ணுவான்?"

"அது எவ்வளவு சூடா இருக்கு, அதோட வாசம் என்னன்னு கூட அவன் பார்க்க மாட்டான்."

"அவன் பாட்டுக்கு அவசர அவசரமா, ஒரே வாயில மொத்த டீயையும் குடிச்சுட்டுப் போயிட்டே இருப்பான்."

"சூட்டுல நாக்கு வெந்துடும், ஆனா அவனுக்கு அது பத்திக் கவலை இல்லை."

"அந்த டீயோட உண்மையான சுவை அவனுக்குத் தெரியவே தெரியாது."

"ஏன்னா அவனுக்குத் தேவை அந்த டீ மட்டும்தான்."

"அதை எப்படி ரசிக்கணும்னு அவனுக்குப் பக்குவம் இருக்காது."

அவர் இதைச் சொல்லும்போது அவரோட குரல் அவ்வளவு ஈர்ப்பா இருந்துச்சு.

அவர் லேசா நிறுத்தி, என் கண்களை இன்னும் ஆழமாப் பார்த்தார்.

"ஆனா..."

"ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை..."

"அதாவது ரொம்ப அனுபவம் வாய்ந்த ஒரு ஆம்பளை அப்படிப் பண்ண மாட்டான் பவி."

"அவன் அந்த டீ கப்பை எவ்வளவு பத்திரமாத் தன் கைகள்ல ஏந்தணும்னு அவனுக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"அந்தக் கப் ரொம்ப சூடா இருந்தா, அதை எப்படிக் கூல் பண்ணனும்னு அவனுக்குத் தெரியும்."

"அவன் அவசரப்பட்டு ஒரே வாயில குடிக்க மாட்டான்."

"அந்த டீயோட வாசனையை மொதல்ல முழுசா நுகர்ந்து பார்ப்பான்."

"அப்புறம் ரொம்ப மெதுவா ஒரு துளி மட்டும் குடிச்சு, அந்தத் தித்திப்பைத் தன் நாக்குல முழுசா உணர வைப்பான்."

"ஒவ்வொரு சொட்டு டீயையும் எவ்வளவு நேரமெடுத்து ரசிச்சுக் குடிக்கணும்னு ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசுக்காரனுக்கு மட்டும்தான் பவி தெரியும்."

"அந்த டீ கப்பை அவசரமாத் தூக்கிப் போடாம, மணிக்கணக்கா வெச்சு ரசிக்கிறதுல இருக்கிற சுகம் அவனுக்கு மட்டும்தான் தெரியும்."

அவர் இப்படி அந்த டீ கப்பை ஒரு பொண்ணோட உடம்புக்கும், அவசரமாப் குடிக்கிறதை இருபத்தஞ்சு வயசுப் பையனோட முரட்டுத்தனத்துக்கும் ஒப்பிட்டுப் பேசினார்.

அந்தப் பொறுமையான ரசனையை அவர் தன் அனுபவத்தோட ஒப்பிட்டுப் பேசின அந்த அர்த்தம் எனக்குப் பட்டக்னு புரிஞ்சுது.

சின்னப் பசங்க ரெண்டே நிமிஷத்துல அவசரமா வேலையை முடிச்சுட்டுப் போயிடுவாங்க.

ஆனா இவர் பொறுமையா, மணிக்கணக்கா ரசிப்பார்ங்குற உண்மையை அவர் அவ்வளவு அழகாச் சொன்னார்.

அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் மூளைக்குள்ள போனதும்...

என் சிரிப்பு அப்படியே முழுசா நின்னு போச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு அதிர்வு உருவாகி, என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு சூடு பிறந்துச்சு.

என் கன்னம் எல்லாம் வெக்கத்துல சிவக்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு அனுபவம் வாய்ந்த ஆம்பளை பேசுற பேச்சுல எவ்வளவு ஈர்ப்பு இருக்குன்னு நான் உணர்ந்தேன்.

என் பெண்மை அவரோட அந்தப் பக்குவமான வர்ணனையில அடிமையாகிடுச்சு.

நான் என் வெக்கத்தை மறைக்க, என் பார்வையை லேசாச் சுத்திப் பார்த்தேன்.

என் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டு, மறுபடியும் அவரைப் பார்த்தேன்.

என் குரல் இப்போ லேசா நடுங்குச்சு.

"ஓகே..."

"அந்த வயசு மேட்டர் இருக்கட்டும்."

"அப்படி இந்த பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆனா..."

"உங்களோட டியூட்டீஸ் என்னவா இருக்கும்னு சொல்ல முடியுமா?" னு நான் விளையாட்டாக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா இதைக்கேட்டதும் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, எனக்கு இன்னும் பக்கத்துல நகர்ந்து வந்தார்.

இப்போ அவரோட அகலமான தோள்பட்டை என் தோள்பட்டையோட உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட உடம்போட உஷ்ணம் என் உடம்புக்குள்ள அப்படியே பாய்ஞ்சுது.

அவர் ரகசியமான குரல்ல அந்த வேலைகளைப் பட்டியலிட ஆரம்பிச்சார்.

"ஃபர்ஸ்ட் டியூட்டி பவி..."

"காலையில நான் முழிச்சதும், நீ இன்னைக்கு என்ன கலர் புடவை கட்டியிருக்கன்னு பார்ப்பேன்."

"இன்னைக்கு நீ கட்டியிருக்கிற இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவை உனக்கு எவ்வளவு அழகா இருக்குனு சொல்லுவேன்."

"நீ நெற்றியில வெச்சிருக்கிற அந்தப் பொட்டு உன் முகத்தை எவ்வளவு பிரகாசமாக்குதுன்னு நோட் பண்ணுவேன்."

"சும்மாப் பார்க்காம, அதை உன்கிட்ட நேர்ல சொல்லி, உன் அழகுல நான் எவ்வளவு மயங்கிப் போயிருக்கேன்னு உனக்குப் புரிய வைப்பேன்."

அவர் இப்படிச் சொன்னதும் என் உதட்டுல ஒரு புன்னகை வந்துச்சு.

அவர் மறுபடியும் தொடர்ந்து பேசினார்.

"நெக்ஸ்ட் டியூட்டி..."

"நீ எனக்காக ஆசையா ஏதாவது ஒரு ட்ரிங்க் ரெடி பண்ணிக் கொண்டு வரும்போது..."

"நான் என் போனையோ, லேப்டாப்பையோ பார்த்துக்கிட்டு இருக்க மாட்டேன்."

"என் முழு கவனமும் உன் மேல மட்டும்தான் இருக்கும்."

"நீ நடந்து வர்ற அழகை ரசிப்பேன்."

"உன் முகத்துல இருக்கிற சந்தோஷத்தைப் பார்த்து நானும் சந்தோஷப்படுவேன்."

நான் அமைதியா அதைக் கேட்டுக்கிட்டு இருந்தேன்.

"நெக்ஸ்ட்..."

"இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்குள்ள உனக்கு மூச்சுத் திணற மாதிரி ஃபீல் ஆகும்போது..."

"நான் உன்னை ஒரு லாங் சீக்ரெட் டிரைவ் கூட்டிக்கிட்டுப் போவேன்."

"ஏசி கார்ல, உனக்குப் பிடிச்ச பாட்டைப் போட்டுக்கிட்டு..."

"உன் கைகளை பிடிச்சுக்கிட்டே நான் டிரைவ் பண்ணுவேன்."

"யாருக்கும் தெரியாத எடத்துக்கு உன்னைக் கூட்டிக்கிட்டுப் போய் நீ ஆசைப்படுறதை எல்லாம் வாங்கித் தருவேன்."

அவர் இப்படிச் சொல்லச் சொல்ல, நான் அப்படியே கற்பனையில மிதக்க ஆரம்பிச்சேன்.

"நெக்ஸ்ட்..."

"நீ எனக்காகச் சமைக்கிற ஒவ்வொரு சாப்பாட்டையும் நான் ரசிச்சுச் சாப்பிடுவேன்."

"ஏதோ ஒரு எந்திரம் மாதிரி விழுங்கிட்டுப் போக மாட்டேன்."

"உன் கைமணத்தை நான் ஒவ்வொரு நாளும் பாராட்டுவேன்."

"நீ சமைக்கிறப்போ உன் பக்கத்துல நின்னு உனக்கு உதவி பண்ணுவேன்."

அவர் சொல்ற ஒவ்வொன்னும், கார்த்திக் என்கிட்ட செய்யத் தவறுன விஷயங்கள்.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த ஏக்கம் எல்லாத்தையும் அவர் வார்த்தைகளாலயே குணப்படுத்திக்கிட்டு இருந்தார்.

என் நெஞ்சு வேகமா ஏறி இறங்க ஆரம்பிச்சுது.

"நெக்ஸ்ட்..."

"உனக்கு இருக்குற சின்னச் சின்னக் கவலைகளை நான் கேட்பேன்."

"நீ மணிக்கணக்காப் பேசினாலும், நான் உன் முகத்தையே பார்த்துக்கிட்டுப் கேட்பேன் பவி."

"உனக்கு எந்தப் பிரச்சனை வந்தாலும் நான் உனக்குத் துணையா நிற்பேன்."

இப்போ அவரோட குரல் இன்னும் கீழ இறங்கி, ஒரு ஹஸ்கியான கிசுகிசுப்பா மாறுச்சு.

"நெக்ஸ்ட் டியூட்டி..."

"இப்போ உன் கழுத்துல ஒரு சின்ன வேர்வைத் துளி இருக்குல்ல?"

நான் லேசாத் திடுக்கிட்டு என் கழுத்தைப் பார்த்தேன்.

"சரியா அந்த வேர்வைத் துளி இருக்கிற எடத்துல... என் உதடுகளை வெச்சு முத்தம் கொடுப்பேன்."

"அந்த ஈரம் என் உதட்டுல படுறப்போ, அது எனக்கு ரொம்ப இனிப்பா இருக்கும்."

அவர் இதைச் சொல்லும்போது, அவரோட மூச்சு காத்து என் கழுத்துல பட்டு உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

என் உடம்பே அப்படியே சிலிர்த்துப் போச்சு.

"அண்ட் ஃபைனல் டியூட்டி..." னு அவர் தன் குரலைத் தாழ்த்திச் சொன்னார்.

"நான் உன்னைத் தொடர்ந்து ஞாபகப்படுத்திக்கிட்டே இருப்பேன் பவி."

"நீ ஒரு வேலைக்காரி இல்லை, நீ சும்மா ஒரு கடமைக்கான பொண்டாட்டி இல்லை."

"நீ அழகான ஒரு பொண்ணு."

"உன்னை ஒரு ராணி மாதிரி நான் தாங்குவேன்."

"உன் மனசுக்கும் உடம்புக்கும் என்ன தேவைனு நான் பார்த்துப் பார்த்துச் செய்வேன்."

அவரோட இந்த வர்ணனைகள் என்னைப் முழுசாப் பைத்தியம் ஆக்கிடுச்சு.

என் முகம், என் காது, என் கழுத்து எல்லாமே வெக்கத்துல சிவந்து போச்சு.

நான் பதட்டமாச் சொன்னேன்.

"நோ, நோ..."

"என்ன பேசுறீங்க அண்ணா நீங்க? இது ரொம்ப ஆபத்தான பேச்சு."

"ப்ளீஸ் இதுக்கு மேல பேசாதீங்க..." னு நான் தவிப்போட சொன்னேன்.

நான் அவரோட அந்த நெருக்கத்துல இருந்து தப்பிக்கணும்னு நினைச்சு, சோபாவோட கைப்பிடிப் பக்கமா ஒரு இன்ச் தள்ளி உக்காந்தேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா ஒரு பாம்பு மாதிரி நகர்ந்து மறுபடியும் எனக்கு நேராப் பக்கத்துல வந்து உக்காந்தார்.

அவர் என்னை ஈஸியாத் தப்பிக்க விடல.

அவர் என் கைகள்ல இருந்த அந்த மோர் கிளாஸை வாங்கினார்.

அதை எடுத்துப் பக்கத்துல இருந்த டேபிள் மேல வெச்சார்.

இப்போ அவர் தன்னோட மொத்த உடம்பையும் எனக்கு நேராத் திருப்பிக்கிட்டார்.

அவரோட பெரிய உடம்பு, என்னை அந்தச் சோபாவோட மூலையில லேசா லாக் பண்ற மாதிரி அடைச்சுக்கிச்சு.

அவர் இப்படித் திரும்பும்போது, அவரோட பார்வை கீழ இறங்குச்சு.

அவர் கண்கள் நேரா என் நெஞ்சுப் பக்கமாப் போச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சார்.

அவர் பார்வை ரொம்பத் துல்லியமா என் உடம்பை ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் ப்ளூ கலர் புடவை முந்தானை லேசா விலகியிருந்துச்சு.

அந்த விலகலுக்கு நடுவுல, என் முலைகளோட அந்த ஆழமான பிளவு அவருக்குத் தெளிவா வெளிய தெரிஞ்சது.

அவர் கண்கள் சரியா அந்தப் பிளவுக்குள்ள இறங்குறதை நான் கவனிச்சிட்டேன்.

அவர் ரொம்பப் பொறுமையா அந்தப் பிளவை ரசிச்சார்.

என் முலைகள் அந்த டைட்டான ஜாக்கெட்டுக்குள்ள எப்படி முட்டிக்கிட்டு நிக்குதுன்னு அவர் கண்கள் அளவெடுத்துச்சு.

அவரோட பார்வை அந்த ஜாக்கெட் துணி மேல நகர்ந்துச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் விறைச்சுப் போய் அந்தத் துணியைத் தாண்டித் தெரிஞ்சதை அவர் நோட் பண்ணார்.

அவர் கண்கள் ஒரு செகண்ட் அந்த இடத்துல நிலைச்சு நின்னுச்சு.

அவர் மூச்சு காத்து கொஞ்சம் வேகமா வெளிய வர்றதை நான் உணர்ந்தேன்.

அவரோட அந்தப் பார்வை என் தோலைத் துளைச்சுக்கிட்டு உள்ள போற மாதிரி ஒரு உணர்வு.

என் முலைகளோட பாரம் அவருக்கு நல்லாவே புரிஞ்சிருக்கும்.

நான் வேகமா மூச்சு வாங்கும்போது, என் நெஞ்சு ஏறி இறங்குறதை அவர் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தார்.

ஒவ்வொரு முறையும் என் நெஞ்சு மேல வரும்போது, அவரோட கண்களும் மேல வந்துச்சு.

அவர் பார்வை அங்க இருந்து என் கழுத்துக்குப் போச்சு.

என் கழுத்துல வழிஞ்ச அந்த வேர்வைத் துளியை அவர் கண்களாலயே துடைச்சு விட்டார்.

அவர் தொண்டை லேசா ஏறி இறங்குறதை நான் பார்த்தேன்.

அவர் எச்சில் முழுங்குறார்.

அவரோட இந்தப் பார்வை எனக்குள்ள ஒரு விதமான போதையைக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னை இப்படித் துண்டு துண்டா ரசிப்பார்னு நான் எதிர்பார்க்கல.

என் உடம்போட ஒவ்வொரு அசைவையும் அவர் அவ்வளவு உன்னிப்பாக் கவனிச்சார்.

இந்த மனிதனோட கண்கள் பேசும் மொழியே வேற மாதிரி இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்குற விதம், என்னை முழுசா அம்மணமாக்குன மாதிரி ஒரு உணர்வைத் தந்துச்சு.

அவர் பார்வை என் மேல படப் பட, என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய ஈரம் கசிய ஆரம்பிச்சுது.

எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான வெக்கம் வந்துச்சு.

நான் உடனே என் ஃப்ரீயா இருந்த கையால, என் புடவை முந்தானையை லேசா இழுத்து என் நெஞ்சை மூடிக்கிட்டேன்.

நான் அப்படிப் பதறிப் போய் என்னை மறைக்கிறதைப் பார்த்ததும், அவருக்குள்ள ஒரு சிரிப்பு வந்துச்சு.

நான் வெளிய பயப்படுற மாதிரி நடிச்சாலும், உள்ளுக்குள்ள எனக்கு இது பிடிச்சிருக்குங்குற உண்மை அவருக்குத் தெரிஞ்சது.

"அண்ணா... ப்ளீஸ்... இப்படிலாம் பேசாதீங்க..." னு நான் சின்னக் குரல்ல கெஞ்சினேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக்கேட்டு மெதுவாச் சிரிச்சார்.

நான் இப்படிப் பதட்டப்படுறதையும், வெக்கப்படுறதையும் அவர் ரசிச்சார்.

அவர் உதட்டுல ஒரு கம்பீரமான சிரிப்பு இருந்துச்சு.

அவரோட கண்கள் நேரா என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

"சோ... சொல்லுங்க மேடம்."

"நான் உங்களோட பாய்ஃபிரெண்ட்டா இருக்கலாமா?" னு அவர் மறுபடியும் அதே கேள்வியைக் கேட்டார்.

நான் உடனே என் தலையை ஆட்டி மறுத்தேன்.

"நோ அண்ணா... இது தப்பு."

"நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு... நாம இப்படிப் பேசிக்கிட்டு இருக்கிறதே தப்பு அண்ணா."

ராஜ் அண்ணா மறுபடியும் சிரிச்சார்.

அவர் குறும்பா, "இது தப்புன்னு யாரு பவி முடிவு பண்ணது?" னு கேட்டார்.

நான் உடனே பதில் சொன்னேன்.

"யாரு முடிவு பண்ணுனா என்ன அண்ணா?"

"இந்தச் சமூகம் சொல்லுது... என் மனசு சொல்லுது..."

"எல்லாத்துக்கும் மேல என் கழுத்துல இருக்குற இந்தத் தாலி சொல்லுது அண்ணா."

"இது ரொம்பப் பெரிய தப்பு" னு நான் என் தரப்பு நியாயத்தைச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா அதைக் கேட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவர் எனக்கு இன்னும் பக்கத்துல சாஞ்சார்.

"பவி... நான் ஒரு மேனேஜரா இருந்தவன்."

"எனக்கு இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு மேல எக்ஸ்பீரியன்ஸ் இருக்கு."

"என்கிட்ட நிறைய மொக்கையான, ஃபெயிலியர் ஆகுற மாதிரி ப்ராஜெக்ட்டுகள் வந்திருக்கு."

"இது வேஸ்ட், இது தப்புன்னு எல்லாரும் ஒதுக்கின ப்ராஜெக்ட்டை எடுத்து..."

"அதை லாபகரமா, சக்சஸ்ஃபுல்லா மாத்துறதுதான் என்னோட வேலையே."

"அதே மாதிரிதான் இதுவும்..."

"இது தப்புன்னு நீ நினைக்கிற இந்த ப்ராஜெக்ட்டை என்கிட்டக் கொடு."

"நான் இதை மேனேஜ் பண்ணிக்கிறேன்."

"இதை எவ்வளவு லாபகரமா, எவ்வளவு சுகமா மாத்தணும்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்" னு அவர் தந்திரமாச் சொன்னார்.

அவரோட அந்த வேடிக்கையான பேச்சைக் கேட்டு என்னால சிரிக்காம இருக்க முடியல.

என் முகத்துல ஒரு பெரிய சிரிப்பு வந்துடுச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே அவரைப் பார்த்தேன்.

"அண்ணா... நீங்க ரொம்பப் பேசுறீங்க."

"ரேணுகா அக்கா உங்களைக் கீழ அனுப்பி விட்டதே ஒரு கப் தயிர் வாங்கிட்டு வரத்தான்."

"ஆனா நீங்க இங்க வந்து உக்காந்துகிட்டு என்கிட்ட பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட் கேட்டுக்கிட்டு இருக்கீங்க."

"இந்த விஷயம் மட்டும் அக்காவுக்குத் தெரிஞ்சது... உங்களைக் கொன்னே போட்டுருவாங்க" னு நான் அவரை மிரட்டுற மாதிரிச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சிரிச்சுக்கிட்டே, ரிலாக்ஸாச் சொன்னார்.

"அவளைப் பத்தி நீ கவலைப்படாத பவி."

"அவ ஒரு கப் தயிர் கேட்டா... நான் அந்தத் தயிரை வாங்கிட்டேன்."

"அவளோட ப்ராஜெக்ட் இப்போ ஓவர்."

"ஆனா இந்த பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட் இருக்கே... இது என்னோட சொந்த ரகசியமான பார்ட்-டைம் ஜாப் பவி."

"இதுக்கும் அந்தத் தயிர் ப்ராஜெக்ட்டுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இல்லை" னு அவர் கூலாச் சொன்னார்.

நான் மறுபடியும் சிரிச்சிட்டேன்.

"அண்ணா... ப்ளீஸ், நீங்க கொஞ்சம் தள்ளி உக்காருங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா ஒரு இன்ச் கூட நகரவே இல்லை.

பதிலா, அவரோட கண்கள் என் மடியில அமைதியா இருந்த என் கைகள் மேல போச்சு.

அவர் மெதுவாத் தன் வலது கையை நீட்டினார்.

என் வலது கையை மென்மையாப் பிடிச்சார்.

அவரோட கை என் கையைத் தொட்டதும் என் உடம்புல ஒரு சிலிர்ப்பு பாஸ் ஆச்சு.

"அண்ணா... என்ன பண்றீங்க?" னு நான் நடுக்கத்தோட கேட்டேன்.

அவர் என் கையைத் தன்னோட உள்ளங்கையில பத்திரமா வெச்சுக்கிட்டார்.

"நான் சும்மா ஒரு விஷயத்தைச் செக் பண்ணனும் பவி, அவ்ளோதான்" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"எதைச் செக் பண்ணனும்?" னு நான் புரியாமக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா தன்னோட பெருவிரலால, என் உள்ளங்கையில வருடினார்.

அவரோட அந்த விரல் என் கைகள் மேல பட்டதும் எனக்கு உசுரே போகுது.

அவர் என் விரல்களோட நுனிகளை லேசாத் தொட்டுத் தடவினார்.

"மை காட் பவி..."

"உன் கைகள் நிஜமாவே அவ்வளவு சாஃப்ட்டா இருக்கு."

"ஒரு குழந்தை கை மாதிரி இருக்கு பவி" னு அவர் ஆசையாச் சொன்னார்.

நான் வெக்கத்தோட சிரிச்சுக்கிட்டே, என் கையை உருவ ட்ரை பண்ணேன்.

"அண்ணா... ப்ளீஸ் கையை விடுங்க."

"இது ரொம்பத் தப்பாப் படுது அண்ணா..." னு நான் கெஞ்சினேன்.

ஆனா ராஜ் அண்ணா தன் பிடியை விடல.

பதிலா, அவர் என் கையை இன்னும் கொஞ்சம் இறுக்கமாப் பிடிச்சுக்கிட்டார்.

நான் கையை இழுக்க முடியாத அளவுக்கு, ஆனா எனக்கு வலிக்காத அளவுக்கு அந்தப் பிடி பெர்ஃபெக்ட்டா இருந்துச்சு.

அவர் நேரா என் கண்களுக்குள்ள பார்த்து, ஒரு மயக்கமான சிரிப்போட கேட்டார்.

"இது தப்புன்னு உன் மனசுக்கு நிஜமாவே தோணுச்சுனா பவி..."

"அப்புறம் ஏன் என் பிடிக்குள்ள இருக்கும்போது, உன் கை இவ்வளவு சூடாகுது?"

"உன் உள்ளங்கையில ஏன் இப்போ வேர்க்குது?"

"இது நிஜமாவே உனக்குப் பிடிக்கலைன்னா, ஏன் நீ ரொம்ப வேகமாப் போராடி என் கையை உதறித் தள்ளல?"

"ஏன் சாஃப்ட்டா இழுக்க ட்ரை பண்ற?" னு அவர் நேரடியாக் கேட்டார்.

அவர் கேட்ட இந்தக் கேள்விகளுக்கு என்கிட்ட எந்தப் பதிலும் இல்லை.

நான் அப்படியே உறைஞ்சு போய் நின்னேன்.

நான் குனிஞ்சு, அவரோட அந்தப் பெரிய கைக்குள்ள என் கை லாக் ஆகி இருக்கிறதைப் பார்த்தேன்.

என் மூளை என்னை எச்சரிச்சுது.

அவரை உடனே தள்ளி விடுன்னு என் மனசு சொல்லிக்கிட்டே இருந்துச்சு.

ஆனா என் உடம்பு என் பேச்சைக் கேட்கல.

காரணம், அவரோட அந்தச் தொடுதல்... என் உடம்புக்கு அவ்வளவு சுகமா இருந்துச்சு.