పాణిగ్రహణం

[SivaSai]

Part - 144

భార్గవి చెప్పిన దానికి ధనుంజయ్ నవ్వుతూ ఏమిటి నా కూతురు కాళ్లు పట్టుకుని క్షమాపణ అడుగుతావా.. నా కూతురి మనసు బంగారం కాబట్టి నువ్వు చేసిన తప్పులన్నిటిని క్షమించేస్తుంది. ఎంత పగటి కలలు కంటున్నావు.

ఇప్పటికి నా కూతురు క్షమాపణ దొరకక నేను అల్లాడిపోతూ ఉంటే ఇన్ని ఘోరాలు చేసిన నీకు మాత్రం వెంటనే క్షమాభిక్ష దొరుకుతుందనుకుంటున్నావా?

నా కూతురు ముందుకు అప్పుడే ఎందుకు తీసుకువెళ్తాను. నీ జీవితం మీద నీకు పూర్తి అసహ్యం రావాలి.అప్పుడు దగ్గర ఉండి మరి నేను తీసుకువెళతాను. ఛీ అని చెప్పి వెళ్ళిపోతాడు.

వెళుతున్న ధనుంజయ్ ని చూస్తూ కన్నీళ్లు పెట్టుకుంటుంది. నన్ను క్షమించు రజిత.  నీ విషయంలో చెయ్యకూడని  పాపాన్నే చేశాను. అందుకు ఇంకా శిక్ష అనుభవించాలి.

శిల్ప రాత్రి భోజనాలు అయిన తరువాత ఆరుబయట కూర్చుని ఉంటుంది. ఉదయ్ వచ్చి ఏమి ఆలోచిస్తున్నావు శిల్ప.

ఏమీ లేదు అని  తల ఊపుతుంది.  ఎందుకు ఈ మధ్యన నువ్వు చాలా మౌనంగా ఉంటున్నావు.  ఒకప్పటి శిల్ప కనపడడం లేదు.

ఆ శిల్ప చచ్చిపోయి చాలా రోజులు అయింది. ఏమంటున్నావ్ శిల్ప. అవును ఈ జీవితం ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంది.

ఎటువంటి ఆర్టిఫిషియల్ లైఫ్ మన చుట్టూ లేదు. రంగుల మయం లేదు. మన కోసం స్వచ్ఛంగా నవ్వే పువ్వులు. ప్రేమగా మాట్లాడే ఆ పెద్దవాళ్లు..

అభిమానంగా పలకరించే ఈ జంతువులు... ఉదయం మనం లేచి చూడగానే రోజురోజుకి మార్పు వచ్చే పంట.. ఆ పంట అంతా మన చేతుల్లోనే పెరిగింది అనేటప్పటికి ఒక రకమైన తృప్తి.

ఇది చూస్తూ ఉంటే ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంది. ఇన్ని రోజులు ఫాల్స్ ప్రెస్టేజ్ లో కొట్టుకుపోయి చాలా మిస్ అయిపోయాను. 

అవును శిల్ప నువ్వు చెప్పిందంతా నిజమే. నిజంగా ఈ జీవితం ఎంత ప్రశాంతంగా ఉంది. ఎటువంటి చెడు ఆలోచనలు రావడం లేదు.

పొద్దున్నుంచి సాయంత్రం దాకా కష్టపడుతున్నాము. ఒళ్ళు అలిసిపోయి నిద్రపోతున్నాము.  పొద్దున్నే ఈ ఆవులతో ఆడుతూ  పనిచేస్తూ ఉంటే... రోజు ఎలా గడిచి పోతుందో కూడా తెలియడం లేదు.

ఒకసారి అమ్మానాన్నని కలిస్తే బాగుండును అని అనిపిస్తుంది కానీ ఎక్కడ ఉన్నారో తెలియలేదు. మనలాంటి పిల్లల్ని కన్నందుకు వాళ్లకి కూడా శిక్ష పడాలి కదా..

నాకు ఒకసారి అమ్మని కలవాలని ఉంది ఉదయ్. అత్తయ్యన..  ఎందుకు. ఒక్కసారి కలిసి మాట్లాడాలి.  ఆవిడతో నేను తేల్చుకోవలసిన లెక్కలు కొన్ని ఉన్నాయి.

వీలు కుదిరితే ఒకసారి సార్ తో మాట్లాడతావా. సార్... ఈ కొత్తగా ఈసార్ ఎవరు. ఇంకెవరు ధనుంజయ్ సార్. శిల్పా అని ఆశ్చర్యంగా చూస్తాడు.

ఏమైంది ఉదయ్.. మీ నాన్నని పట్టుకుని సార్ అంటున్నావా... ఆ మాటకి విరక్తిగా నవ్వుతు... నాన్న అని పిలవద్దని చెప్పారు.

అయినా అహంతో పిలుస్తూనే ఉన్నాను.  ఇప్పుడిప్పుడే రియలైజ్ అవుతున్నాను. సార్ కి మా మీద ఎంత అసహ్యం ఉందో..

అవని కోసం ఎంత తాపత్రయపడుతున్నారో  అర్థమైన తరువాత కూడా ఇంకా నాన్న నాన్న అని పరుగులు పెట్టలేను కదా..

బాధగా లేదా శిల్ప.  బాధెందుకు ఉదయ్... ప్రాయశ్చిత్తం ఇది. అవనినీ ఏరోజైనా నాన్న అని పిలవనిచ్చామా..  ఊహ తెలిసినప్పటి నుంచి సార్ అనే కదా పిలిచింది.

అలాంటప్పుడు నేనెందుకు బాధపడడం. మనము ఏది ఇస్తే అదే కదా తిరిగి వస్తుంది.  సరే నేను ప్రయత్నిస్తాను మాట్లాడడానికి అంటాడు.

నేను  పడుకుంటాను. నిద్ర వస్తుందని లేచి వెళుతూ ఉంటే శిల్ప అంటాడు. ఏంటి ఉదయ్..  నిన్ను ఒక్క విషయం అడుగుతాను.  సమాధానం చెబుతావా..

నాకు తెలిసింది అయితే చెబుతాను. నాతో జీవితాన్ని మొదలుపెడతావా... ఇద్దరం ఒకరి కోసం ఒకరిని ఉందాము.

వెళ్లేది ఆగిపోయి నిలబడిపోతుంది. ఏంటి శిల్ప ఆలోచిస్తున్నావు. నీకు నేను సరిపోను అనా.. నేనే నీకు సరిపోను ఉదయ్.

నా జీవితం ఏంటో నీకు తెలుసు. నేను మాత్రం తప్పులు చేయలేదా..  ఇద్దరము తప్పులు చేసాము. ఆ తప్పులు నుంచి ప్రస్తుతం బయటికి వచ్చాము కదా..

మన కోసం మనం బ్రతుకుదాము. ఎటువంటి తప్పుడు దారుల్లోకి వెళ్ళకుండా.. మోసం చేసుకోకుండా అసలైన భార్యాభర్తలుగా జీవితం మొదలుపెడతాము. ఏమంటావు..

నాకు కొంచెం టైం కావాలి.  సరే నీ ఇష్టం.. నీ నుంచి పాజిటివ్ రెస్పాన్స్ వచ్చేదాకా ఎదురు చూస్తాను పదా అని పడుకోవడానికి వెళ్తారు.

రోజులు ముందుకు గడుస్తూఉన్నాయి. వినయ్, భరత్ పెళ్లి వేడుకలు కూడా దగ్గరికి వచ్చాయి.  అవని డెలివరీ లోపే పెళ్లిళ్లు చేసేయాలి అని ఫిక్స్ అవుతారు.

శిల్ప లో మార్పు చూసి ధనుంజయ్ కూడా  సంతోషిస్తాడు. ఉదయ్ పెద్దవాళ్ల ద్వారా ధనుంజయకి శిల్ప ఏమనుకుంటుందో ఆ విషయం చెబుతాడు.

ధనుంజయ్ సరే వస్తాను అని శిల్ప దగ్గరికి వస్తాడు.  ఎలా ఉన్నావు శిల్ప..  బాగున్నాను సార్. సార్ అని ఒకసారి శిల్ప వైపు చూస్తాడు.

నేను వద్దన్నాను సరే నాన్న అని పిలిచేదానివి. ఇప్పుడు ఏంటి కొత్తగా... ఆ పిలుపుకి నాకు అర్హత లేదు అని అర్థం అయింది.

అది కేవలం మీ కూతురు మాత్రమే పిలవాలి. మరి నువ్వు ఎవరివి... ఒక మోసగత్తేకి పుట్టినదానిని. అందుకే ఏ ఐడెంటిటీ లేనిదానిని.

ఆ మాటకి ధనుంజయ్ కి బాధగా అనిపిస్తుంది.  ఇనుము కాలినప్పుడే వంచాలి అని..  సరే తెలుసుకున్నందుకు మంచిది.

ఇంతకీ నన్ను ఎందుకు రమ్మన్నావు. ఒకసారి నేను అమ్మని కలవాలి. మోసగత్తే అంటున్నావు. అమ్మ అని పిలుస్తున్నావు. ఏమిటి సంగతి.

ఎంత మోసగత్తే అయినా సరే కన్నది కదా... ఆ పేగు బంధానికైనా విలువ ఇవ్వాలి కదా.. అబ్బో ఇది నిజంగా మార్పే..

మీరు నమ్మినా నమ్మకపోయినా నాకు వచ్చే నష్టమేమీ లేదు సార్. సరే..  సరే కలిసి ఏం మాట్లాడాలి. మీరు కూడా అక్కడే ఉంటారు కదా అప్పుడే చెబుతాను.

ఇప్పుడు చీకటి పడిపోయింది కదా రేపు ఉదయమే వెళదాము రెడీగా ఉండండి. తీసుకువెళతాను అని బయలుదేరుతుంటే...

ఎక్స్క్యూజ్ మీ సార్.. చెప్పు... భోజనం వేళకి వచ్చారు. భోంచేసి వెళ్ళండి. ఆశ్చర్యంగా శిల్ప వైపు చూస్తాడు. క్షమించండి..  మీలాంటి గొప్ప వాళ్ళకి పంచభక్ష పరమాన్నాలతో భోజనం పెట్టలేకపోవచ్చు.

ఒక కూరతో అయినా పెడతాను. ఆ మాటకి సంతోషంగా సరే భోంచేసి వెళతాను. ధనుంజయ్ ఒప్పుకోగానే శిల్ప ఆనందంతో కాళ్లు చేతులు కడుక్కుని రండి.

ఈలోపు భోజనం రెడీ చేస్తాను అని పోయ్యి దగ్గరికి వెళుతుంది. ఉదయ్ రండి సార్ అని తీసుకువెళ్లి నీళ్లు చేతికి ఇస్తాడు.

కడుక్కుని ఆరుబయట ఉన్నా చాప మీద కూర్చుంటాడు. ఆ గాలి ఎంతో హాయినిస్తుంది.  నిండు వెన్నెల చల్లదనాన్ని ఇస్తూఉంటుంది.

కళ్ళు మూసుకుని ఆ వాతావరణం ఎంజాయ్ చేస్తూ ఉంటాడు. సార్ అన్న పిలుపుకి హ అని తేరుకుంటే.. అన్ని అక్కడ సర్ది అరిటాకు వేస్తుంది.

ఒక కూర, పచ్చడి వేసి అన్నం వడ్డిస్తుంది.  మీరు భోజనం చేయండి. అతిధిదేవోభవ అన్నారు కదా.... ముందు మీరు భోజనం చేయండి.

ఇన్ని విషయాలు ఎప్పుడూ తెలుసాయి. నేల మీద నడవడం మొదలు పెట్టినప్పటి నుంచి... మొదటిసారి శిల్ప చేతి వంట తింటూ సంతోషపడతాడు.

ఆ వంటలోనే తెలుస్తూ ఉంటుంది శిల్పలోని మార్పు.  ధనుంజయ్ భోజనం అయిన తరువాత శిల్ప ఉదయ్  భోజనం చేస్తారు.

వాళ్ళిద్దర్నీ కూడా సైలెంట్ గా అబ్సార్బ్ చేస్తూ ఉంటాడు. ఇద్దరు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకొని సర్దుకుపోవడం చూసి వీళ్లిద్దరిలో నిజంగానే మార్పు వచ్చింది.

అయినా సరే ఇక్కడే ఉంచాలి అనుకొని..  సరే అయితే నేను బయలుదేరూతాను.  ఈ టైంలో మీరు వెళ్లి ఏమి వస్తారు. మీకు ఇబ్బంది లేదు అంటే మీకు ఇక్కడే పడక సర్దుతాను.

పడుకోండి.  ఉదయం బయలుదేరొచ్చు . ఇక్కడ  ఎలా పడుకోవాలి.    నాకు మంచం లేదు.  ఏసీ లేదు.  సరైన దుప్పటి లేదు.

ఎలా పడుకోవాలి అని శిల్పని టెస్ట్ చేస్తాడు. మీరు అన్నదంతా నిజమే.  ఇక్కడ ఏసీ లేకపోయినా సరే ప్రకృతి నుంచి వచ్చే చల్లటిగాలి ఉంది.

మంచం లేదు కానీ మెత్తగా ఉండేటట్టుగా బొంత వేస్తాను. మా స్తోమత ఇంతే.. అర్థం చేసుకోండి.  సరే సరే ఏదో చెబుతున్నావు కదా అడ్జస్ట్ అవుతానులే.

ఎక్కడ పడుకోవాలి. అక్కడ చాప మీద  బొంత వేసి దుప్పటి ఇస్తుంది.  పురుగులు ఏమి రాకుండా దూరంగా నాలుగు పక్కల నిప్పు మెల్లిగా పెడుతుంది.

అవన్నీ చూసి పరవాలేదు శిల్పలో చాలా మార్పు వచ్చింది.  నేను కోరుకుంటున్నా మార్పు వస్తున్నందుకు సంతోషమే అనుకుని ఆ చల్లటి గాలిని ఆశీర్వదిస్తూ కళ్ళు మూసుకుంటాడు.

ధనుంజయ్ పడుకున్న తర్వాత మెల్లిగా కాళ్లు నొక్కుతూ ఉంటుంది.  ఆ స్పర్శ అర్ధమవుతున్న సరే కళ్ళు తెరవడు. ఉదయ్ వచ్చి ఏం చేస్తున్నావు శిల్ప..

ఈ విధంగానైనా సార్ రుణాన్ని తీర్చుకోనివ్వు.  నేను చేసిన పాపాలు నికృష్టాలు ఏమి చిన్నవి కావు.  తండ్రిగా అవన్నీ భరించి నాకు  చిన్న శిక్ష వేశారు.

ఉదయ్ కూడా ఏమీ మాట్లాడడు.  కాసేపు నొక్కిన తర్వాత శిల్ప పడుకుంటుంది. శిల్ప నిద్రపోయిందన్నాకా ధనుంజయ్ కళ్ళు తెరిచి చూస్తాడు.

నీలో మార్పు నిజమే అయితే కొన్ని రోజులకి నిన్ను మన ఇంటికి తీసుకు వెళతాను. కానీ మీ అమ్మలాగా నటిస్తున్నావని అర్థం అవుతే ఇంతకన్నా దారుణమైన జీవితానికి వెళతావు అనుకొని కళ్ళు మూసుకుంటాడు.

ప్రశాంతంగా నిద్రపోతాడు. ధనుంజయ్ లేచేటప్పటికీ శిల్ప లేచి వాకిలి ఊడ్చి కల్లాపు జల్లి ముగ్గులు పెడుతుంది.  ఉదయ్ ఆవులను,గేదెలను శుభ్రం చేసి పాలు తీస్తాడు.

ధనుంజయ్ ని చూసి వేపపుల్ల తెచ్చి బ్రష్ చేసుకోండి. వేడిగా కాఫీ కలిపి తీసుకు వస్తుంది.  కాఫీ తాగి ఇంకా వెళదామా.. ఆ సార్ అని బయలుదేరుతారు .

ధనుంజయ్ కారు భార్గవి ఉన్న ప్లేస్ లో ఆగుతుంది.  దిగు.. ధనుంజయ్  కారు దిగగానే శిల్ప కారు దిగి చుట్టూ చూస్తోంది.

చాలా పెద్ద కాంపౌండ్ వాల్ ఉంటుంది.  మధ్యలో ఒక చిన్న ఇల్లు. బయటికి వచ్చిన ఎటు పారిపోలేని విధంగా కుక్కలు ఉంటాయి. చుట్టూ చెట్లు ఎక్కువగా ఉంటాయి. అన్ని చూస్తూనే భార్గవి నుంచిన ఇంటిలోనికి వెళుతుంది.

భార్గవి రియాక్షన్...

కథ కొనసాగుతుంది....