மறுபடியும் வருவாயா?

[Lifeissecret]

மழை பெய்த அந்த மாலை அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய உணர்வை உருவாக்கி விட்டது.

அந்த முத்தத்திற்குப் பிறகு சில நாட்கள் வருணும் தேவிகாவும் பேசாமல் இருந்தார்கள்.

அது கோபத்தினால் இல்லை.

அது இருவரின் மனத்திலும் ஏற்பட்ட பயத்தினால்.

வருண் அவளிடம் மிகவும் ஈர்க்கப்பட்டிருந்தான்.

தேவிகா அவனை காதலிக்க ஆரம்பித்துவிட்டாள் என்பதை அவளும் மறுக்க முடியவில்லை.

ஆனால் அவள் மனதில் இன்னும் ஒரு போராட்டம் நடந்துகொண்டிருந்தது.

**“நான் 40 வயசு…
அவன் 25…”**

மேலும்…

**“நான் ராகினியின் அம்மா…”**

---

### அந்த மாலை

ஒரு வாரம் கழித்து வருண் மீண்டும் தேவிகாவின் வீட்டுக்கு வந்தான்.

வீட்டின் கதவு மெதுவாக திறந்தது.

தேவிகா.

அவள் எளிமையான வெள்ளை சேலை அணிந்திருந்தாள்.

அவளுடைய முடி மெதுவாக தோள்களில் விழுந்திருந்தது.

வருண் அவளை பார்த்தவுடன் சில நொடிகள் பேச முடியாமல் நின்றான்.

அந்த முகம்…

அதே ராகினியின் முகம் போல.

ஆனால் இன்னும் முதிர்ந்த அமைதி.

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்.

“உள்ளே வா.”

அவர்கள் ஹாலில் அமர்ந்தார்கள்.

சில நிமிடங்கள் யாரும் பேசவில்லை.

---


தேவிகா மெதுவாக பேச ஆரம்பித்தாள்.

“வருண்… நான் உன்னிடம் ஒரு விஷயம் சொல்லணும்.”

வருண் அமைதியாக அவளை பார்த்தான்.

அவள் சில நொடிகள் அமைதியாக இருந்தாள்.

பிறகு மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் உன்னை தவிர்க்க முயற்சி பண்ணேன்.”

“ஆனா முடியல.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் நிரம்பியது.

“நான் உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

அந்த வார்த்தை அந்த அறையில் ஒரு கனமான அமைதியை உருவாக்கியது.

---



வருண் மெதுவாக எழுந்தான்.

அவன் தேவிகாவருகே வந்தான்.

அவள் கண்களில் நேராக பார்த்தான்.

“நான் உங்களை இழக்க விரும்பல.”

அவன் குரல் மெதுவாக இருந்தாலும் மிகவும் உண்மையானது.

“நான் ராகினியை மறக்கல.”

“ஆனா… உங்களை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்.”

தேவிகாவின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.

---


அவர்கள் இருவரும் இப்போது மிகவும் அருகில் நின்றிருந்தார்கள்.

தேவிகாவின் மூச்சு மெதுவாக வேகமானது.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

தேவிகா அந்த தொடுதலை தடுக்கவில்லை.

அவள் மெதுவாக அவன் அருகே இன்னும் நெருங்கினாள்.

அந்த நொடியில் அவர்களுக்கு இடையில் எந்த தூரமும் இல்லை.

---



வருண் மெதுவாக அவளுடைய முகத்தை பார்த்தான்.

அவள் கண்களில் கண்ணீர் இருந்தது.

அவன் மெதுவாக அந்த கண்ணீரை துடைத்தான்.

தேவிகா அவனை பார்த்தாள்.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“இது நம்ம வாழ்க்கையை மாற்றும்.”

வருண் சிரித்தான்.

“அது ஏற்கனவே மாறி விட்டது.”

அந்த நொடியில் அவன் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கினான்.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு முத்தம் கொடுத்தான்.

அவள் மெதுவாக அவனை அணைத்துக்கொண்டாள்.

அந்த அணைப்பில் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.

---



அவர்கள் இருவரும் அமைதியாக ஒருவரை ஒருவர் அணைத்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தேவிகா மெதுவாக சொன்னாள்.

“இனி என்ன நடக்கும் என்று தெரியல.”

வருண் பதில் சொன்னான்.

“எதுவாக இருந்தாலும்… நாம் இருவரும் ஒன்றாக எதிர்கொள்ளலாம்.”

அந்த நொடியில் தேவிகா புரிந்துகொண்டாள்.

அவள் இனி இந்த உணர்வை மறைக்க முடியாது.

அவள் மனதில் பிறந்த அந்த காதல்…

இப்போது நிறுத்த முடியாத அளவுக்கு
**ஆழமாகி விட்டது.**