மறுபடியும் வருவாயா?

[Lifeissecret]

நினைவுகள்

ராகினியின் இறுதி சடங்குகள் முடிந்த பிறகு வருண் சில சமயம் தேவிகாவை பார்க்க வீட்டுக்கு போக ஆரம்பித்தான்.

முதலில் அது ராகினியின் நினைவுகளுக்காக.

அவர்கள் இருவரும் அமர்ந்து ராகினியை பற்றி பேசுவார்கள்.

அவள் childhood.

அவள் சின்ன சின்ன பழக்கங்கள்.

அந்த நினைவுகள் இருவருக்கும் ஆறுதல் கொடுத்தது.

மெதுவாக மாறும் உணர்வு

ஒரு மாலை அவர்கள் balconyயில் மழையை பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

தேவிகா லைட் நிற சேலை அணிந்திருந்தாள். மாலை காற்றில் அவளுடைய முடி மெதுவாக அசைந்தது.

வருண் அவளை அமைதியாக பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வு உருவாக ஆரம்பித்தது.

அது வெறும் நினைவு இல்லை.

ஒரு ஈர்ப்பு.

ஆனால் அந்த எண்ணம் அவனை பயமுறுத்தியது.

“அவள் 40 வயசு… நான் 25…”

மேலும்…

அவள் ராகினியின் அம்மா.

தேவிகாவின் போராட்டம்

ஒரு நாள் தேவிகா நேராக கேட்டாள்.

“வருண்… நம்ம இதை நிறுத்தணும்.”

வருண் கேட்டான்.

“ஏன்?”

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் 40 வயசு… நீ 25.”

“சமூகம் இதை ஏற்றுக்கொள்ளாது.”

அவள் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.

“மேலும்… நான் ராகினியின் அம்மா.”

உண்மையான உணர்வு

வருண் மெதுவாக அவளருகே வந்தான்.

“நான் முதலில் ராகினிக்காக தான் வந்தேன்.”

அவன் ஒரு நொடிக்கு நின்றான்.

“ஆனா இப்போ… உங்களை பார்க்க வருகிறேன்.”

தேவிகாவின் மூச்சு மெதுவாக வேகமானது.

அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“நான் உன்னை காதலிக்க ஆரம்பிச்சிட்டேன்… அதனால தான் பயப்படுறேன்.”

அந்த நெருக்கம்

மாலை நேரம் அமைதியாக இருந்தது.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மெதுவானது.

ஆனால் அது இருவரின் இதயத்தையும் வேகமாக துடிக்க வைத்தது.

தேவிகா அவன் அருகே நின்றாள்.

அவள் தலையை மெதுவாக அவன் மார்பில் சாய்த்தாள்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் மீண்டும் பாதுகாப்பாக உணர்ந்தாள்.

வருண் மெதுவாக அவளுடைய முடியை வருடினான்.

அவன் அவளுடைய நெற்றியில் ஒரு மெதுவான முத்தம் கொடுத்தான்.

அந்த நொடியில் இருவருக்கும் புரிந்தது.

அவர்கள் இன்னும் ராகினியை மறக்கவில்லை.

ஆனால் வாழ்க்கை அவர்களை ஒரு புதிய பாதைக்கு கொண்டு வந்தது.

ஒரு துக்கத்தின் நடுவில் பிறந்த…

ஒரு ஆழமான காதல்.

அடுத்த அத்தியாயம்**

மழை பெய்த அந்த மாலை இன்னும் முடிவடையவில்லை.

வருணும் தேவிகாவும் balconyயில் அமைதியாக நின்றுகொண்டிருந்தார்கள்.

சுற்றிலும் மழை சத்தம் மட்டும்.

அந்த அமைதியில் இருவரின் மூச்சு மட்டும் கேட்கப்பட்டது.

தேவிகா இன்னும் வருணின் அருகே நின்றுகொண்டிருந்தாள். அவள் தலையை அவன் மார்பில் சாய்த்தபடி இருந்தாள்.

வருணின் இதயம் வேகமாக துடித்தது.

அவன் மெதுவாக அவளுடைய முடியை வருடினான்.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

பல வருடங்களுக்குப் பிறகு அவள் மீண்டும் ஒருவரின் அருகில் இவ்வளவு நிம்மதியாக நின்று கொண்டிருந்தாள்.

---

### அந்த தருணம்

சில நிமிடங்கள் கழித்து தேவிகா மெதுவாக தலை உயர்த்தினாள்.

அவள் வருணை பார்த்தாள்.

அந்த பார்வையில் இன்னும் கொஞ்சம் தயக்கம் இருந்தது.

ஆனால் அதைவிட அதிகமாக இருந்தது — நம்பிக்கை.

“வருண்…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

“ஹூம்?”

“நம்ம வாழ்க்கை இப்படி மாறும் என்று நான் ஒருபோதும் நினைக்கல.”

வருண் மெதுவாக சிரித்தான்.

“நானும் இல்லை.”

அவன் மெதுவாக அவளுடைய கையை பிடித்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

ஆனால் அந்த தொடுதல் தேவிகாவின் இதயத்தை வேகமாக துடிக்க வைத்தது.

---

### நெருக்கம் அதிகரிக்கிறது

மழை இன்னும் மெதுவாக விழுந்துகொண்டிருந்தது.

குளிர்ந்த காற்று வீசியது.

தேவிகா கொஞ்சம் நடுங்கினாள்.

வருண் அதை கவனித்தான்.

அவன் மெதுவாக தனது கையை அவளுடைய தோளில் வைத்தான்.

தேவிகா அவனை பார்த்தாள்.

அவள் அந்த நொடியில் தள்ளிப் போகவில்லை.

அவள் மெதுவாக அவனுக்கு இன்னும் அருகில் நின்றாள்.

அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் இப்போது தூரமே இல்லை.

அவர்கள் கண்கள் நேராக சந்தித்தது.

---

### அந்த முத்தம்

வருண் மெதுவாக சொன்னான்.

“நீங்க சரியா இருக்கீங்களா?”

தேவிகா மெதுவாக தலையசைத்தாள்.

“ஹூம்…”

ஒரு நொடிக்கு இருவரும் அமைதியாக நின்றார்கள்.

பிறகு வருண் மெதுவாக தனது கையை அவளுடைய கன்னத்தில் வைத்தான்.

அந்த தொடுதல் மிகவும் மென்மையானது.

தேவிகா கண்களை மூடியாள்.

அவள் எதிர்க்கவில்லை.

அந்த நொடியில் வருண் மெதுவாக அவளருகே நெருங்கினான்.

மழை சத்தம் மட்டும்.

அவன் மெதுவாக அவளுடைய உதடுகளை முத்தமிட்டான்.

அது மிகவும் மெதுவான முத்தம்.

அவசரம் இல்லை.

அந்த முத்தத்தில் ஒரு ஆழமான உணர்வு இருந்தது.

தேவிகா சில நொடிகள் அசையாமல் நின்றாள்.

பிறகு அவளும் மெதுவாக அந்த முத்தத்தை ஏற்றுக்கொண்டாள்.

---

### ஒரு புதிய உணர்வு

சில நொடிகள் கழித்து அவர்கள் மெதுவாக பிரிந்தார்கள்.

தேவிகா கண்களை திறந்தாள்.

அவள் வருணை பார்த்தாள்.

அவள் முகத்தில் ஒரு மென்மையான சிரிப்பு வந்தது.

“நான் இன்னும் பயப்படுறேன்…” என்று அவள் மெதுவாக சொன்னாள்.

வருண் சிரித்தான்.

“நானும்.”

அவன் மெதுவாக அவளுடைய கையை இன்னும் உறுதியாக பிடித்தான்.

“ஆனா… இப்போ உங்களை விட்டுப் போக நான் தயாரா இல்லை.”

தேவிகா அமைதியாக அவனை பார்த்தாள்.

அந்த நொடியில் இருவருக்கும் புரிந்தது.

அவர்கள் இன்னும் பல சோதனைகளை சந்திக்க வேண்டியிருக்கும்.

சமூகம்.

வயது வித்தியாசம்.

நினைவுகள்.

ஆனால் அந்த மழை மாலையில் ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாக இருந்தது.

அவர்களுக்குள் உருவாகியிருந்த காதல்…

இப்போது இன்னும் ஆழமாகி கொண்டிருக்கிறது.