Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

------------
Part 121:
------------

நான் போனை மெதுவா டேபிள் மேல வெச்சேன்.

ரேணுகா அக்கா போன்ல சொன்ன அந்த வார்த்தை என் காதுக்குள்ள அப்படியே கேட்டுட்டு இருந்துச்சு.

'ராஜை அனுப்புறேன்.'

ராஜ் அண்ணா இப்போ இங்க வரப் போறார்.

அவர் பேரைக்கேட்ட உடனே, என் மனசுக்குள்ள ஒரு விவரிக்க முடியாத சந்தோஷம் தொத்திக்கிச்சு.

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு வந்து, என் பெண்மை தானாகவே விழிச்சுக்கிச்சு.

அவர் என்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் காட்டுற அந்த ரசனையான பார்வை, அந்த அதிகாரம் எல்லாமே என் மனசுல ஓடுச்சு.

நேத்து நடந்த விஷயங்கள் எல்லாம் இப்போ என் ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

நேத்து என் சுடிதார்ல லேசாத் தண்ணி கொட்டி ஈரமாகியிருந்தப்போ, அதைத் துடைச்சு விடுற சாக்குல அவர் ரொம்பத் தைரியமா என் முலைகளை சுடிதாருக்கு மேலேயே அழுத்திப் பிசைஞ்சார்.

அந்த ஸ்பரிசம் என் உடம்புக்குள்ள இன்னும் ஒரு சூட்டைக் கிளப்பிக்கிட்டுத்தான் இருக்கு.

அதுமட்டுமில்லாம, நான் அவங்க வீட்டை விட்டுக் கிளம்பும்போது நடந்த அந்த ஒரு விஷயம்...

கார்த்திக், ரேணுகா அக்கா ரெண்டு பேரும் அங்கேயே கொஞ்சம் தள்ளி நின்னுகிட்டு இருந்தாங்க.

அவங்க ரெண்டு பேரும் எங்களைக் கவனிக்காத அந்த ஒரு சின்ன செகண்ட்ல, அவர் என் சுடிதாருக்கு மேலேயே என் குண்டியை அவ்ளோ டைட்டா ஒரு அழுத்து அழுத்தினார்.

அந்தத் தொடுதல், யாருக்கும் தெரியாம அவர் செஞ்ச அந்த தைரியம் எல்லாமே என்னை என்னமோ பண்ணுச்சு.

அவர் அவ்ளோ உரிமையா என் முகத்தைப் பார்த்து, என்னை அவரோட கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கச் சொன்னது எனக்கு மறுபடியும் ஞாபகம் வந்துச்சு.

நான் அப்போ ரொம்ப வெக்கத்தோட, 'அண்ணா... நான் பார்க்க அவங்க மாதிரி இருக்கலாம், ஆனா நிஜமா நான் உங்க கேர்ள்பிரெண்ட் கிடையாது'னு விளையாட்டுக்கு அவரை மறுத்தேன்.

ஆனா அந்த மறுப்புல கூட எனக்குள்ள ஒரு ஆசை ஒளிஞ்சிருந்ததை அவர் கண்டிப்பாய்க் கண்டுபிடிச்சிருப்பார்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

இப்போ அவர் மறுபடியும் இங்க வரப் போறார்னு நினைக்கும்போதே, என் நெஞ்சு லேசாப் படபடன்னு அடிச்சுக்கிச்சு.

அவர் எவ்ளோ பெரிய ஆளு.

அவர் ஒரு நாற்பத்தெட்டு வயசு ஆம்பளை மாதிரியே தெரியமாட்டார்.

அவர் அவ்ளோ கெத்தா இருந்தார், என் அப்பா வயசு இருக்குற ஆளுன்னு சொன்னா யாருமே நம்ப மாட்டாங்க.

அவருக்குள்ள அவ்ளோ பெரிய ஆசை எனக்காக ஒளிஞ்சிருக்கு.

நான் சீக்கிரமா காய்கறிகளை எல்லாம் ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள எடுத்து வெச்சுட்டு, நேரா பாத்ரூம்க்குள்ள போனேன்.

கண்ணாடியில என் முகத்தைப் பார்த்தேன்.

கொஞ்ச நேரத்துக்கு முன்னாடி வெளிய வெயில்ல அலைஞ்சதால முகம் லேசா வாடியிருந்துச்சு.

உடனே முகத்தை நல்லா ஜில்லுனு தண்ணியில கழுவினேன்.

டவலால முகத்தைத் துடைச்சுட்டு, என் முடியை மறுபடியும் லேசா சீவி விட்டேன்.

நெற்றியில அழிஞ்சு போயிருந்த அந்தச் சின்னப் பொட்டை மறுபடியும் அழகா வெச்சுக்கிட்டேன்.

காலையில கார்த்திக்குக்காக நான் எப்படி அவ்ளோ ஆசையா, ரொம்ப பெர்ஃபெக்ட்டா ரெடி ஆனேனோ, அதே மாதிரி இப்போ மறுபடியும் என்னை மாத்திக்கிட்டேன்.

அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையை லேசா இழுத்து விட்டு, என் இடுப்பு வளைவு சரியாத் தெரியுற மாதிரி அட்ஜஸ்ட் பண்ணேன்.

முந்தானையை ரொம்ப மூடாம, என் முலைகளோட அந்த அழகான சரிவு லேசாத் தெரியுற மாதிரி ரொம்பக் கவனமா செட் பண்ணேன்.

இப்போ நான் காலையில இருந்த மாதிரியே ரொம்ப ஃபிரெஷ்ஷா, ஒரு புதுப் பொண்ணு மாதிரி அழகாகிட்டேன்.

அடுத்த சில நிமிஷங்கள்ல, என் வீட்டு காலிங் பெல் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

என் ஹார்ட்பீட் கொஞ்சம் வேகமாத் துடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

நான் ரொம்ப மெதுவா நடந்து போய், மெயின் டோர்ல இருந்த அந்த லென்ஸ் வழியா வெளிய எட்டிப் பார்த்தேன்.

ராஜ் அண்ணா வெளிய நின்னுகிட்டு இருந்தார்.

அவர் ஒரு கையில ஒரு சின்னப் பார்சல், அப்புறம் ஒரு சின்ன பாக்ஸ் வெச்சிருந்தார்.

அவர் போன்ல யார்கிட்டயோ ரொம்ப சீரியஸா இங்கிலீஷ்ல பேசிக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் மெதுவாப் பூட்டைத் திறந்து, கதவை லேசாத் திறந்தேன்.

கதவு திறந்த சத்தம் கேட்டதும், ராஜ் அண்ணா போன்ல பேசிக்கிட்டே என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அவர் கண்கள் என் முகத்துல பட்ட அந்த நிமிஷம்...

அவரோட பேச்சே அப்படியே பாதியில நின்னுடுச்சு.

அவரோட வாய் லேசாத் திறந்து, அவர் அப்படியே ஆச்சரியத்துல உறைஞ்சு போய் நின்னார்.

அவரோட கண்கள் என்னைக் கண்ணிமைக்காம முழுசாப் பார்க்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் போன்ல எதிர்த்தாப்புல பேசுறவங்க 'ஹலோ, ஹலோ'னு கத்துறது எனக்கு இங்க வரைக்கும் கேட்டுச்சு.

ஆனா ராஜ் அண்ணா அதைக் காதுலயே வாங்கிக்கல.

என்னை நேர்ல, இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில பார்த்ததும் அவர் தன்னை முழுசா மறந்துட்டார்.

அவர் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, உடனே போன் காலைக் கட் பண்ணிட்டார்.

அவர் என்னைப் பார்த்த அந்தப் பார்வை, ரொம்ப ஆழமா, ரொம்ப ஈர்ப்பா இருந்துச்சு.

அவர் பார்வை முதல்ல என் தலைமுடியில இருந்து ஆரம்பிச்சுது.

அங்க இருந்து என் நெற்றியில இருந்த சின்னப் பொட்டு, என் கண்கள், என் உதடுகள்னு ரொம்ப மெதுவா இறங்குச்சு.

அவர் என்னை முறைச்சுப் பார்க்கல, ஒரு ஓவியத்தை ரசிக்கிற மாதிரி, அதே சமயம் ஒரு காதலோடும் பார்த்தார்.

அவரோட கண்கள் என் கழுத்து வளைவை ரசிச்சுட்டு, அப்படியே கீழ என் முலைகளுக்கு வந்துச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள என் முலைகள் எவ்ளோ எடுப்பா, அழகா அமைஞ்சிருக்குன்னு அவர் பார்வை அளவெடுத்துச்சு.

முந்தானைக்கு நடுவுல லேசாத் தெரிஞ்ச அந்தப் பிளவை அவர் கண்கள் ரொம்ப ஆசையா வருடிக் கொடுத்துச்சு.

அவர் என்னை அவசர அவசரமாப் பார்க்கல, ஒவ்வொரு இன்ச்சாக ரொம்பப் பொறுமையா ரசிச்சார்.

அங்க இருந்து அவரோட பார்வை என் இடுப்புக்கு இறங்குச்சு.

புடவைக்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் நடுவுல தெரிஞ்ச என் வெண்ணிறமான இடுப்பு வளைவை அவர் கண்கள் அப்படியே குடிச்சுது.

அவர் என்னைப் பார்க்குற விதம், என்னை ஒரு மாதிரி உணர வெச்சுது.

என் அழகைப் பார்த்து இவர் தன் பேச்சையே மறந்துட்டு இப்படித் தவிச்சுப் போய் நிக்குறதைப் பார்த்ததும்...

எனக்குள்ள ஒரு பெரிய வெக்கமும், ஒரு சந்தோஷமும் ஒன்னா வந்துச்சு.

என் கன்னம் லேசாச் சிவக்குறதை என்னால உணர முடிஞ்சது.

நான் ரொம்ப மென்மையாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "உள்ள வாங்க அண்ணா" னு கூப்பிட்டேன்.

போனைப் பாக்கெட்ல போட்டுட்டு, அவர் வீட்டுக்குள்ள நுழைஞ்சார்.

அவர் உள்ள வந்த பிறகும் அவரோட கண்கள் என் மேல இருந்து ஒரு செகண்ட் கூட விலகல.

"மை காட்... பவி..." னு அவர் ரொம்ப ஆழமான குரல்ல சொன்னார்.

"நீ உண்மையிலயே அவ்ளோ அழகா இருக்க பவி."

"நான் உண்மையா சொல்றேன்..."

"இப்போ ஒரு உலக அழகியே உனக்கு முன்னாடி வந்து நின்னாலும், அவ உன்கிட்ட ரொம்ப ஈஸியாத் தோத்துப் போயிடுவா."

"அவ்வளவு அழகா இருக்க பவி நீ" னு அவர் எந்த ஒரு தயக்கமும் இல்லாம என்னைப் புகழ்ந்து தள்ளினார்.

அவரோட இந்தப் பாராட்டு என்னைப் முழுசா உருக வெச்சுது.

என் முகம் வெக்கத்துல செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு, "அண்ணா, ப்ளீஸ்... நீங்க எப்பவும் போல சும்மா ஓவராப் புகழ்றீங்க" னு வெக்கத்தோட சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள நான் இப்போ ஒரு பெரிய ஒப்பீடு பண்ணிப் பார்த்தேன்.

சரியா ஒரு சில மணி நேரத்துக்கு முன்னாடி...

இதே புடவையில, இதே அழகுல நான் என் சொந்தப் புருஷன் முன்னாடி போய் நின்னேன்.

ஆனா அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூட மதிக்கல.

வீட்டுல இருக்கிற ஒரு மர சாமானைப் பார்க்குற மாதிரி, என்னைப் பார்த்துட்டு எந்தப் பாராட்டும் இல்லாம கடந்து போயிட்டார்.

அப்புறம் நான் வெளிய போயிட்டு வேர்வையில நனைஞ்சு வந்தப்போ, பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்துப் புகழ்ந்தான்.

ஆனா இப்போ, இவரோ...

என்னை உலகத்துலயே ரொம்ப விலைமதிப்பற்ற ஒரு பொக்கிஷத்தைப் பார்க்குற மாதிரி அவ்ளோ ஆசையாப் பார்த்துப் புகழ்றார்.

அவர் சொல்ற ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என் மனசுக்குள்ள ஒரு தேன் மாதிரி இனிச்சுது.

என் அழகுக்கு, என் பெண்மைக்குத் தேவையான முழு மரியாதையும் இப்போ எனக்குக் கிடைக்குதுன்னு என் மனசு குளிர்ந்துச்சு.

நான் அவரைப் பார்த்து, "அண்ணா, சோபாவுல உக்காருங்க" னு சொன்னேன்.

அவர் சோபாவுல உக்காந்ததும், அவர் கையில இருந்த அந்தச் சின்ன பாக்ஸை என்கிட்ட நீட்டினார்.

"இது என்ன அண்ணா?" னு நான் வாங்கிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"இது ரொம்ப நல்லா இருக்கும்."

"மார்னிங் தான் கூரியர்ல வந்துச்சு, அதான் ரேணு உன்கிட்ட கொடுக்கச் சொன்னா" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

இவரும், ரேணுகா அக்காவும் என் மேல கொடுக்குற அன்பு, ரொம்ப நல்லா இருந்துச்சு.

"ரொம்ப தேங்க்ஸ் அண்ணா" னு சொல்லிட்டு, நான் கிச்சனுக்குப் போய் அந்தத் தயிர் கப்பை எடுத்துக்கிட்டு வந்தேன்.

அதை அவர் கொண்டு வந்த பாத்திரத்துல மாத்தி அவர் கையில கொடுத்தேன்.

"அண்ணா... குடிக்க ஏதாவது வேணுமா? தண்ணி கொண்டு வரட்டுமா?" னு கேட்டேன்.

"வேணாம் பவி, நான் இப்போதான் சாப்பிட்டு வந்தேன்" னு அவர் ரொம்ப கேஷுவலா மறுத்தார்.

"பரவாயில்லை அண்ணா, நான் எனக்காக மோர் ரெடி பண்ணப் போறேன். உங்களுக்கும் கொண்டு வர்றேன்" னு நான் விடாம வற்புறுத்தினேன்.

அவர் ஒரு சின்னச் சிரிப்போட, "சரி பவி, நீ இவ்ளோ ஆசையா கேக்குறப்போ நான் எப்படி வேணாம்னு சொல்றது? ஏதாவது ஜில்லுனு கொண்டு வா" னு சம்மதிச்சார்.

நான் மறுபடியும் கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்த மோர் எடுத்து, ரெண்டு கிளாஸ்ல ஊத்திக்கிட்டேன்.

அதை எடுத்துக்கிட்டு வந்து, ஒரு கிளாஸை அவர் கையில கொடுத்தேன், அவர் அதை எந்திரிச்சு வாங்குனார்.

நான் அவருக்கு ஆப்போசிட்ல இருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுல போய் உக்காந்தேன்.

எப்பவும் மத்தவங்க வீட்டுக்கு வந்தா ஒருத்தங்க அப்படித்தான் உக்காருவாங்க.

ஆனா ராஜ் அண்ணா, என் கையில இருந்து மோரை வாங்கிக்கிட்டு அப்படியே நான் உக்காந்திருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுக்கே வந்தார்.

வந்து, எனக்கும் அவருக்கும் நடுவுல எந்த இடைவெளியும் இல்லாத மாதிரி ரொம்பப் பக்கத்துல உக்காந்தார்.

நான் லேசாத் தள்ளி உக்காந்தாலும், அவரோட பெரிய உடம்பு என் மேல படுற மாதிரி இருந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்ப இயல்பான விஷயங்களைப் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சோம்.

நான் என் மோரைக் குடிச்சுக்கிட்டே, "ரேணுகா அக்கா வீட்டுலதான இருக்காங்க?" னு கேட்டேன்.

"ஆமா பவி, அவளுக்கு இன்னைக்கு வொர்க் ஃப்ரம் ஹோம். லேப்டாப்ல ஏதோ மீட்டிங் போயிட்டு இருக்கு."

"அதான் என்னைக் கீழ அனுப்பி விட்டா" னு அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

"உங்களுக்கு இன்னைக்கு பிசினஸ் எதுவும் இல்லையா அண்ணா?" னு நான் கேட்டேன்.

"எனக்கு எப்பவுமே சனிக்கிழமை, ஞாயிற்றுக்கிழமை லீவுதான் பவி. நான் ஆபிஸ் போக மாட்டேன்" னு அவர் சொன்னார்.

அப்படியே பேசிட்டு இருக்கும்போது, அவரோட பசங்களை பத்திப் பேச்சு வந்துச்சு.

"அண்ணா, உங்க பசங்க ரெண்டு பேரும் எப்போ ஊருக்கு வருவாங்க?" னு நான் இயல்பா கேட்டேன்.

"ரெண்டு பேரும் யூரோப்ல படிக்கிறாங்க பவி."

"பெரிய பையன் பைனல் இயர் படிக்கிறான், சின்னவன் ஃபர்ஸ்ட் இயர்."

"அவங்க படிப்பு முடிஞ்சதும், இன்னும் சில வருஷத்துல ஊருக்கு வந்துடுவாங்க" னு அவர் அமைதியாச் சொன்னார்.

"பசங்க ரெண்டு பேரும் அங்க இருக்கிறதால, உங்களுக்கும் அக்காவுக்கும் இங்க ரொம்ப போர் அடிக்காதா அண்ணா?" னு நான் அக்கறையாக் கேட்டேன்.

ராஜ் அண்ணா ஒரு சிரிப்போட என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

"பசங்க பெருசானதும் அவங்க உலகமே வேற ஆகிடும் பவி. நமக்கு அது பழகிடும்."

"இப்போ வீட்டுல நானும் ரேணுகாவும் மட்டும்தான் இருக்கோம்."

நான் அதைக் கேட்டுட்டு, "ம்ம்... ஆமா அண்ணா" னு தலையாட்டினேன்.

ஆனா நாங்க என்னதான் சாதாரணமாப் பேசிக்கிட்டு இருந்தாலும்...

அவரோட கண்கள் மட்டும் சாதாரணமா இல்லை.

அந்தக் கண்கள் என் புடவையைத் தாண்டி, என் உடம்பை முழுசா ஸ்கேன் பண்ணிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் மோர் குடிக்கும்போது என் கழுத்து ஏறி இறங்குறதை அவர் ரசிச்சார்.

நான் பேசும்போது என் உதடுகளை அவர் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தார்.

அவர் அப்படிப் பார்க்கப் பார்க்க எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

என்னால அந்தப் பார்வையைத் தாங்க முடியல.

நான் லேசான வெக்கத்தோட, என் பார்வையைத் திருப்பிக்கிட்டே கேட்டேன்.

"அண்ணா..."

"சொல்லு பவி."

"ஏன் என்னை அப்படியே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கீங்க?"

"நான் எப்படிப் பார்க்குறேன்?" னு அவர் ரொம்பக் குறும்பா சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டார்.

"ஒரு மாதிரிப் பார்க்குறீங்க... எனக்கு ரொம்பக் கூச்சமா இருக்கு அண்ணா."

ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த மோரை ஒரு மிடறு குடிச்சிட்டு, ரொம்ப ரிலாக்ஸாச் சொன்னார்.

"நான் ஒரு அழகான வியூவை ரசிச்சுக்கிட்டு இருக்கேன் பவி."

"என்ன அண்ணா நீங்க..."

"உண்மையத்தான் சொல்றேன் பவி."

"நான் ஒன்னும் அவ்வளவு அழகு இல்லை அண்ணா."

"உனக்கு உன் அழகு தெரியல பவி. நீ இந்தக் கலர் புடவையில எவ்ளோ பிரகாசமா இருக்க தெரியுமா?"

"நீங்க சும்மா என்னை ஐஸ் வைக்காதீங்க அண்ணா."

"நான் ஐஸ் வைக்கல... உன் நெற்றியில இருக்குற அந்தப் பொட்டு உன்னை அப்படியே ஒரு தேவதை மாதிரி காட்டுது."

நான் வெக்கத்துல என் உதடுகளைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

"போதும் அண்ணா, ரொம்பப் புகழாதீங்க."

"உன் உதடுகளை நீ அப்படி கடிக்கும்போது இன்னும் அழகா இருக்க பவி."

"அண்ணா... நீங்க ரொம்ப தப்பாப் பேசுறீங்க."

"நீ வெக்கப்படும்போது உன் கன்னம் எப்படிச் சிவக்குதுன்னு இங்க இருந்து பார்த்தாதான் உனக்குத் தெரியும்."

"எனக்கு வெக்கம் எல்லாம் வரல அண்ணா."

"பொய் சொல்லாத பவி, உன் கண்கள் உன்னைக் காட்டிக் கொடுக்குது."

"என் கண்கள்ல என்ன இருக்கு?"

"ஒரு சின்னத் தயக்கம், ஒரு சின்ன ஆசை... எல்லாமே இருக்கு பவி."

"அண்ணா... மோரைக் குடிங்க முதல்ல."

"இந்த மோரை விட உன் சிரிப்பு ரொம்ப இனிப்பா இருக்கு பவி."

"நீங்க எப்பவுமே இப்படித்தான் பேசுவீங்களா அண்ணா?"

"யார்கிட்ட?"

"எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும்."

"நான் எல்லா பொண்ணுங்ககிட்டயும் இப்படிப் பேச மாட்டேன் பவி. உன்கிட்ட மட்டும்தான்."

"ஏன் என்கிட்ட மட்டும்?"

"ஏன்னா நீ எனக்கு ரொம்ப ஸ்பெஷல்."

"நீங்க சும்மா எதையாவது சொல்லாதீங்க அண்ணா."

"நிஜமாத்தான் சொல்றேன் பவி. நான் உன்னைப் பார்க்கும்போதெல்லாம் ராதிகா ஞாபகம் வந்துடுது."

"நான் ஒன்னும் அவ்ளோ ஸ்பெஷல் இல்லை அண்ணா. நான் ரொம்ப சாதாரணப் பொண்ணு."

"சாதாரணப் பொண்ணுங்க இப்படி என்னைக் கட்டிப் போட மாட்டாங்க பவி."

"நான் யாரையும் கட்டிப் போடல அண்ணா."

"உன் அழகு என்னைக் கட்டிப் போட்டுடுச்சு பவி."

"அண்ணா... அதை விடுங்க ப்ளீஸ்."

"ஏன் பவி? என்னைப் பார்த்தா உனக்குப் பயமா இருக்கா?"

"பயம் எல்லாம் இல்லை அண்ணா... ஆனா எனக்கு ரொம்ப ஒரு மாதிரி கூச்சமா இருக்கு."

"அந்தக் கூச்சம் தான் பவி உன்னை இன்னும் அழகாக்குது."

"ப்ளீஸ் அண்ணா... நீங்க என்னைப் பார்க்குற விதமே சரி இல்லை."

"நான் எப்படிப் பார்க்குறேன்னு உனக்குப் புரியுதா பவி?"

"புரியுது அண்ணா... அதான் வேண்டாம்னு சொல்றேன்."

"வேண்டாம்னு உன் வார்த்தைகள் சொல்லுது... ஆனா உன் மனசுக்கு இது பிடிச்சிருக்குன்னு எனக்குத் தெரியும்."

"அப்படியெல்லாம் ஒன்னும் இல்லை அண்ணா."

"சரி, நான் பார்க்கல. ஆனா நீ ஏன் என்னை நிமிர்ந்து பார்க்க மாட்டேங்குற?"

நான் லேசா நிமிர்ந்து அவர் கண்களைப் பார்த்தேன்.

அந்தக் கண்கள்ல ஒரு பயங்கரமான ஈர்ப்பு இருந்துச்சு.

"பார்த்துட்டேன்ல... இப்போ சந்தோஷமா அண்ணா?"

"உன் கண்கள் ரொம்ப ஷார்ப்பா இருக்கு பவி."

"நீங்க ரொம்ப வர்ணிக்கிறீங்க அண்ணா... எனக்கு வெக்கமா இருக்கு."

அவர் இப்படித் தொடர்ந்து என் அழகை வர்ணிச்சுப் பேசிட்டே இருந்ததால, எனக்குள்ள ஒரு பயங்கரமான சூடு கிளம்புச்சு.

என் பெண்மை முழுசா உருகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

கொஞ்ச நேரம் அந்த ஹால்ல ஒரு அமைதி நிலவுச்சு.

ஆனா அந்த அமைதியில, அவர் கண்கள் மறுபடியும் என்னையே வட்டமடிக்க ஆரம்பிச்சுது.

அவர் பார்வை என் மேல படும்போதெல்லாம் என் உடம்பு சிலிர்த்துப் போச்சு.

திடீர்னு ராஜ் அண்ணா நேத்து நடந்த விஷயத்தை ஞாபகப்படுத்திப் பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... நேத்து நான் உன்கிட்ட ஒரு கேள்வி கேட்டேன்ல?"

"அதுக்கு நீ என்ன முடிவு பண்ணியிருக்க?" னு அவர் நேரடியா, அவர் கண்களைப் பார்த்துக்கிட்டே கேட்டார்.

நான் ஒன்னும் தெரியாத மாதிரி ரொம்ப அப்பாவித்தனமா நடிச்சேன்.

"என்ன கேள்வி அண்ணா? எனக்கு எதுவும் ஞாபகம் இல்லையே?" னு கேட்டேன்.

அவர் ரொம்பத் தெளிவா, எந்த மறைப்பும் இல்லாமச் சொன்னார்.

"நீ என்னோட கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கிறதைப் பத்தி நான் கேட்டேன் பவி."

அவர் அப்படிக் கேட்டதும் என் முகம் மறுபடியும் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துருச்சு.

நான் ரொம்ப வெக்கத்தோட, "அண்ணா... நீங்க சும்மா என்னை வம்புக்கு இழுக்காதீங்க" னு சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணா சத்தமாச் சிரிக்கல, ஆனா அவர் உதட்டுல ஒரு வசீகரமான சிரிப்பு இருந்துச்சு.

அவர் அந்தப் பேச்சை அவ்ளோ ஈஸியா விடுறதா இல்லை.

"என் கேள்விக்குப் பதில் சொல்லு பவி."

நான் என் தலையை ரெண்டு பக்கமும் ஆட்டி, "நோ அண்ணா" னு ரொம்ப உறுதியாச் சொன்னேன்.

ஆனா அவர் தொடர்ந்து வற்புறுத்திக்கிட்டே இருந்தார்.

"ஏன் நோ? எனக்குக் காரணம் வேணும் பவி."

நான் அவரை நேராப் பார்த்து, ரொம்பத் தெளிவாச் சொன்னேன்.

"அண்ணா... என்னால உங்களுக்குக் கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்க முடியாது."

நான் அப்படிச் சொன்னதைக் கேட்டதும், ராஜ் அண்ணா தன் கையில இருந்த கிளாஸை டேபிள் மேல வெச்சார்.

அவர் நான் உக்காந்திருந்த அந்த டூ-சீட்டர் சோபாவுலேயே, எனக்கு இன்னும் கொஞ்சம் நெருக்கமா நகர்ந்து உக்காந்தார்.

அவர் எனக்கு நேரா லேசாச் சாஞ்சு, என் கண்களுக்குள்ள ஆழமாப் பார்த்து, ரொம்ப மென்மையான குரல்ல கேட்டார்.

"ஏன் முடியாது பவி?"

அவரோட உடம்போட சூடு என் மேல முழுசாப் பட்டுச்சு.

எனக்கு மூச்சுத் திணற ஆரம்பிச்சாலும், நான் என் பதட்டத்தை மறைச்சுக்கிட்டுப் பதில் சொன்னேன்.

"ஏன்னா... நான் ஒரு கல்யாணமான பொண்ணு அண்ணா."

இதைக் கேட்டதும் ராஜ் அண்ணா லேசாச் சிரிச்சார்.

"ஆமா பவி, உனக்குக் கல்யாணம் ஆகிடுச்சு..."

"ஆனா எனக்கும் கல்யாணம் ஆகிடுச்சுல்ல?"

"கல்யாணம் ஆனா கேர்ள்பிரெண்ட்டா இருக்கக் கூடாதுன்னு ஏதாவது சட்டம் இருக்கா என்ன?" னு அவர் ரொம்ப வேடிக்கையா, குறும்பாச் சொன்னார்.

அவரோட அந்த வித்தியாசமான பேச்சைக் கேட்டு எனக்குள்ளேயும் ஒரு சின்னச் சிரிப்பு வந்துச்சு.

அவர் இன்னும் கொஞ்சம் என் பக்கத்துல நகர்ந்து உக்காந்தார்.

இப்போ அவரோட தொடைகள் என் தொடைகளோட லேசா உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப ஆழமான குரல்ல பேச ஆரம்பிச்சார்.

"பவி... நீ என் கேள்வியைப் முழுசாத் தப்பாப் புரிஞ்சுகிட்ட."

"உனக்குக் கார்த்திக் புருஷனா இருக்கான்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்."

"கார்த்திக் அந்த ஹஸ்பெண்ட் போஸ்ட்டை ரொம்ப நல்லாவே பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்."

"நான் உன்கிட்ட அந்த ஹஸ்பெண்ட் போஸ்ட்டைக் கேட்கல பவி."

அவர் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே என் முகத்துக்கு இன்னும் ஒரு இன்ச் பக்கத்துல வந்தார்.

அவரோட குரல் இப்போ ரொம்பச் சாஃப்டா, ஒரு மயக்கமான டோனுக்கு மாறுச்சு.

"நான் அப்ளை பண்றது... பாய்ஃபிரெண்ட் போஸ்ட்டுக்கு பவி."

"பாய்ஃபிரெண்ட்னா யாரு தெரியுமா?"

"உனக்குத் தெரியாம உன்னை ரகசியமாச் சிரிக்க வைக்கிறவன்."

"உனக்குப் பிடிச்ச ஸ்வீட்டை ஆசையா வாங்கிக் கொடுத்து ரசிக்கிறவன்..."

இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டே, அவரோட கண்கள் மெதுவா என் முகத்துல இருந்து கீழ இறங்குச்சு.

என் புடவை முந்தானை விலகி, என் முலைகளுக்கு நடுவுல தெரிஞ்ச அந்த ஆழமான பிளவை அவர் கண்கள் ரொம்ப ஆசையாப் பார்த்துச்சு.

அவர் உதட்டுல ஒரு கவர்ச்சியான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"...அது மட்டுமில்லாம, நீ ஆசைப்படுற மாதிரி உனக்கு இன்னும் நிறைய ஸ்பெஷலான நிறைய விஷயங்களைக் கொடுக்கிறவன்தான் பாய்ஃபிரெண்ட்" னு அவர் ரொம்ப சூடாச் சொல்லி முடிச்சார்.

அவர் சொன்னதைக் கேட்டதும், என் உடம்பே ஒரு நிமிஷம் உருகிப் போச்சு.

என் முகம் வெக்கத்துல தக்காளிப் பழம் மாதிரி சிவந்துருச்சு.

அவர் பேசுன விதம் ரொம்ப வேடிக்கையா இருந்தாலும், அது என்னை முழுசா வசியம் பண்ற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் பெண்மை அவரோட அந்தத் தந்திரமான பேச்சுக்கு முழுசா அடிமையாகிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் ரொம்ப வெக்கத்தோட சிரிச்சுக்கிட்டே, என் முகத்துல விழுந்த முடியைக் காதுக்குப் பின்னாடி ஒதுக்கி விட்டேன்.

"அண்ணா... நீங்க ரொம்ப ஓவராப் பேசுறீங்க" னு நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் அண்ணாவும் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப அழகாச் சிரிச்சார்.

அவரோட கண்கள் இப்போ நேரா என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவர் எனக்கு இன்னும் ஒரு இன்ச் பக்கத்துல வந்து, என் முகத்தோட உரசுற அளவுக்கு நெருக்கமானார்.

அவர் ரொம்ப ஆழமா, நேரடியாக் கேட்டார்.

"சொல்லு பவி..."

"நான் அந்தப் போஸ்ட்டுக்கு செலக்ட் ஆகிட்டேனா?"