వల్లీ

[venkujkc1984]

3. రంగారావు గారి పాచికలు

3.1

ప్రసాద్ తన అనారోగ్యం నుంచి పూర్తిగా కోలుకున్నాక, రంగారావు గారికి తన పట్ల పెరిగిన గాఢమైన కృతజ్ఞతా భావాన్ని వ్యక్తం చేయాలనుకున్నాడు. రంగారావు గారి సహాయం వల్లే తన జీవితం మళ్లీ సంతోషంగా మారిందని ఆయన బలంగా విశ్వసించాడు, అందుకే ఆయనను ప్రత్యేకంగా గౌరవించాలని నిశ్చయించుకున్నాడు. ఈ ఉద్దేశంతోనే, ప్రసాద్ మరియు వల్లి కలిసి తమ ఇంట్లో ఒక చిన్న పూజను ఏర్పాటు చేసి, ఆ పూజకు మరియు భోజనానికి రంగారావు గారిని ఆహ్వానించాలని నిర్ణయించుకున్నారు.

ప్రసాద్ స్వయంగా వెళ్లి ఆహ్వానం చెప్పాలనుకున్నాడు. ఒక సాయంత్రం, ఆయన రంగారావు గారి ఇంటికి వెళ్లి, ఎంతో ఆప్యాయంగా "రంగారావు గారూ, మీరు నాకు చేసిన ఉపకారం నేను మర్చిపోలేను. మా ఇంట్లో పూజ ఉంది, మీరు తప్పక రావాలి. దయచేసి రాత్రి భోజనం కూడా మా ఇంట్లోనే చేయాలి, అది నా మనస్ఫూర్తి కోరిక" అని వేడుకున్నాడు.

రంగారావు సాధారణంగా ఇలాంటి ఆహ్వానాలను తిరస్కరిస్తాడు. ఈసారి కూడా, మర్యాదగా "ప్రసాద్, పూజకు వీలైతే తప్పకుండా వస్తాను. కానీ భోజనం వద్దు, నా ఇంట్లోనే చేసుకుంటాను" అని చెప్పాడు.

రంగారావు మాటతో ప్రసాద్ కొంచెం నిరాశపడ్డాడు. అయినా ఆయన పట్టువదలక, "మీరు తప్పకుండా రావాలి రంగారావు గారూ, మీరు లేకుండా పూజ పూర్తి కాదు" అని ఆయనను మరలా దృఢంగా కోరి ప్రసాద్ ఇంటికి తిరిగి వచ్చాడు. రంగారావు గారు భోజనానికి నిరాకరించడం అతనికి చాలా బాధ కలిగించింది.

ప్రసాద్: (నిట్టూరుస్తూ) వల్లీ, రంగారావు గారు భోజనం చేయనన్నారు. ఆయన మనకు చేసిన సహాయానికి, కనీసం కృతజ్ఞతగా ఒక పూట భోజనం పెట్టలేకపోతే, నా మనసు చాలా బాధగా ఉంది.

వల్లీ: (ప్రసాద్ దగ్గరకు వెళ్లి, ఆయన చేతిని పట్టుకుంటూ) ఏవండీ, అలా బాధపడకండి. ఆయనకు వీలు లేకపోయి ఉండవచ్చు. మనసులో ఏమీ పెట్టుకోవద్దు. మనం ఆయనకు కృతజ్ఞులం అనే విషయం ఆయనకు తెలుసు కదా.

ప్రసాద్: (తల పట్టుకుని) అది కాదు వల్లీ. ఆ రోజు నా ప్రాణం పోయే స్థితిలో ఉన్నప్పుడు, ఆయన మనకు దేవుడిలా వచ్చి సహాయం చేశారు. ఆయన్ను ఏదో ఒక రోజు తప్పకుండా మన ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టాలి. అప్పుడే నా మనసుకు శాంతి ఉంటుంది.

వల్లీ: (ఆందోళనగా) తప్పకుండా అండి. మీరు కోరుకున్నట్టుగానే ఆయనను పిలిచి భోజనం పెడదాం. ముందు మీరు ప్రశాంతంగా ఉండండి.
  
ప్రసాద్ ఇంకా పూర్తిగా మామూలు స్థితికి రాలేకపోయాడు. రంగారావు గారు తన ఇంటికి వచ్చి భోజనం చేస్తేనే ఆయనకు తృప్తి కలుగుతుందని మనసులో బలంగా అనుకున్నాడు. వల్లీ ఆయనను సముదాయించినా, ఆ రోజు జరిగిన సంఘటన ఆయన మనసును కలచివేసింది.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, అనుకోని రీతిలో వల్లీ, రంగారావు ఊరి దారిలో కలుసుకున్నారు. ఆ రోజు వల్లీ ముదురు నీలం రంగు పట్టు చీర కట్టుకుంది. ఆ చీర మెరుపు ఆమె శరీర సౌందర్యాన్ని, సన్నని నడుము వంపులను, లోతైన నాభిని మరింత ఆకర్షణీయంగా చూపించింది. సిగ్గుతో కూడిన ఆమె చూపులు, కళ్లలోని మెరుపు రంగారావు ని మంత్రముగ్ధుడిని చేశాయి.

వల్లీ, "రంగారావు గారు, మీరు మా ఇంట్లో పూజ అనంతరం భోజనానికి ఉండనని చెప్పారని ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు." అంటూ దీనంగా అడిగింది. 

ముఖ్యంగా, ఆమె గొంతులో కృతజ్ఞత బాగా వినిపించింది. "నిజం చెప్పాలంటే, మీ సహాయం వల్లనే ఆయన ఆరోగ్యం ఇంత త్వరగా మెరుగుపడింది. ఆ మేలు మేము మర్చిపోలేము, మీరు ఒక్కసారి వచ్చి మా ఆతిథ్యం స్వీకరించాలి" అని మరింత వినయంగా నమస్కరించింది.

రంగారావు ఆ మృదువైన ఆహ్వానాన్ని వింటూ, తమదైన చిరునవ్వును పెదవులపై పులుముకున్నాడు. వారి కళ్ళల్లో ఏదో దాపరికం, కొంటెతనం మిళితమై కనిపించాయి. "వల్లీ," అంటూ మెల్లగా పలికాడు, "నా కోరిక నీకు తెలుసు కదా? అది కుదిరినప్పుడు  తప్పకుండా వస్తాను," అని మాట దాటవేశాడు. సుమారు పది నిముషాలు పైగా వారిద్దరి మధ్య ఈ చర్చ జరిగింది. వల్లీ ఆయనను ఒప్పించేందుకు చాలా ప్రయత్నించింది. చివరకు, రంగారావు కొంచెం మెత్తబడినట్లుగా నటించాడు.

ఆయన మెల్లగా ఆమె కళ్లల్లోకి లోతుగా చూశాడు. ఆ చూపులో ఏదో తెలియని కోరిక, పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపించింది. తన మాటను బయటపెట్టడానికి ముందు కొంచెం తటపటాయించినట్లు కనిపించినా, వెంటనే తేలికగా, కానీ గంభీరంగా తన కోరికను వ్యక్తపరిచాడు. "సరే, వల్లీ. మీ ఇంటికి భోజనానికి నేను తప్పకుండా వస్తాను," అని కొద్దిగా ఆగి, "అయితే, నేను దీనికి ఒకే ఒక షరతు పెడుతున్నాను. నువ్వు దానికి  ఒప్పుకోవాలి," అని అన్నాడు. ఆమె ఆ షరతు ఏమిటని అడుగగా, ఆయన "నా షరతు ఏమిటంటే... ఆ రోజు లాగే లాగే నిన్ను, ఇంకా నీ అంటూ ఆమె నాభి వైపు చూస్తూ ముద్దాడాలి. అది సరేనంటే నేను భోజనం చేస్తాను," అని నిస్సంకోచంగా ప్రకటించాడు. ఆ మాటలు వల్లీని ఒక్క క్షణం షాక్‌కి గురిచేశాయి.

ఆయన మాటలకు ఆశ్చర్యపోయిన వల్లీ, కళ్లు విప్పార్చి, "మీరు ఏమి మాట్లాడుతున్నారు? నేను అలాంటి దాన్ని కాదు. మీ షరతు కష్టమైనది. దయచేసి అలాంటి షరతులేమి లేకుండా మా ఇంటికి రండి ప్లీజ్" అంటూ ఆందోళన చెందుతూ వెనుతిరిగింది. ఆయన అంత దృఢంగా ఎందుకు కోరుకుంటున్నారో ఆమెకు అర్థం కాలేదు. మనసులో అలజడి రేగినా, "దేవుని రాత ఎలా ఉంటే అలాగే జరుగుతుంది, నేను ఏమీ చేయలేను" అనుకుంది. అయితే, ఆయన (ప్రసాద్) బాధ ఎలా పోగొట్టాలో అర్థం కావట్లేదు.

పూజ రోజు:

ఆ సాయంత్రం ప్రసాద్ ఇంట్లో వ్రతం ఘనంగా, భక్తిపూర్వకంగా జరిగింది. ఊరి ప్రజలు, రంగారావు కూడా పాల్గొని, ఆశీర్వాదాలు తీసుకున్నారు. వ్రతం ముగిసిన తర్వాత అందరూ వెళ్లిపోయారు. రంగారావు కూడా బయలుదేరుతుండగా, ప్రసాద్ ఆయనను ఆపాడు. "రంగారావు గారూ, మీరు భోజనం చేసి వెళ్లాలి. ఇది నా మనస్పూర్తి కోరిక, మీరు లేకుండా ఈ వ్రతం పూర్తి కాదు" అంటూ బలవంతం చేశాడు.

రంగారావు వల్లీ వైపు అర్థవంతంగా చూశాడు, ఆమెకు చెప్పిన షరతును గుర్తు చేసుకుంటూ. ఆయన కళ్లలో ఆశ, దృఢత్వం కనిపించాయి. వల్లీ కూడా, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి. కాదనకండి. మా ఇంట్లో భోజనం చేసి వెళ్ళండి." అని వేడుకుంది. ఆమె మనసులో ఆ షరతు గురించి ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.

ఇంతలో పూజ తర్వాతి పనులలో ప్రసాద్ బయటకు వెళ్లాల్సి వచ్చింది. అతను రంగారావు గారి దగ్గరికి వచ్చి “నేను ఒక పావుగంటలో వచ్చేస్తానండి. దయుంచి మీరు ఇక్కడే ఉండండి.” అని అర్థించి బయటకు వెళ్ళాడు. అప్పుడు రంగారావు వల్లీ ఇద్దరే మిగిలారు అక్కడ.

వల్లీ మెల్లిగా “రంగారావు గారు మీరు ఈ రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేయాలని మా కోరిక. ఆయన మనసులో చాలా బాధ పెట్టుకున్నారు దీని గురించి.” అన్నాది.

అప్పుడు రంగారావు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు జరిగి, "వల్లీ, నా షరతు గుర్తుందా?" అని దృఢంగా చెప్పాడు.

వల్లీ ముఖం ఎరుపెక్కి, "దయచేసి... మా సంతోషం కోసం ఉండండి, అలాంటి షరతులేమీ వద్దు" అంటూ వేడుకుంది. 

ఆయన మరింత దగ్గరై, "వల్లీ, నీ అందం నన్ను కట్టిపడేస్తోంది, ఒప్పుకోవచ్చు కదా" అన్నాడు.

ఇంతలో ప్రసాద్ మరలా తిరిగి వచ్చి, "రంగారావు గారూ, దయచేసి ఉండండి, నేను ఏర్పాట్లు చేస్తాను, రాత్రి భోజనం ఇక్కడే చేసి వెళ్ళండి" అంటూ వేడుకోగా, వల్లీ కూడా "ప్లీజ్, మా కోసం" అని జతకలిసింది.

రంగారావు వల్లీ వంక చూస్తూ వెళ్లిపోవడానికి సిద్ధమవుతుండగా, వల్లీ మెల్లగా కళ్లతోనే ఆయనకు సూచన ఇచ్చింది - "రంగారావు గారూ, మీ షరతుకు సరే, ప్లీజ్ ప్రసాద్ కోరిక కోసం ఉండండి" అని వేడుకుంది.

రంగారావు మనసులో సంతోషంగా “సరే ప్రసాద్ నువ్వు మరీ ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి సరే ఏర్పాట్లు చెయ్యి” అంటూ, తన అవకాశం కోసం ధైర్యంగా, ఆశతో ఎదురుచూశాడు. ఆయన మనసులో మరింత ఉత్కంఠ రేగింది. 

ప్రసాద్ ఆ మాటలకు సంతోషించి, భోజన ఏర్పాట్ల కోసం బయటకు వెళ్ళాడు. వల్లీ తలుపు మూసి హాల్లోకి తిరిగి వచ్చింది. ఆమె గుండె డప్పులా కొట్టుకుంటోంది, మనసులో ఏదో తెలియని భయం, ఆందోళన ఆమెను చుట్టుముట్టాయి.

రంగారావు సోఫా నుండి నెమ్మదిగా లేచి, ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఆశ, ఉద్రేకం, తీరని పట్టుదల కలగలిసి ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి. 
"థాంక్స్ వల్లీ. నా షరతును అంగీకరించినందుకు. నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నావో ఇవాళ!" అంటూ రంగారావు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ అన్నాడు.

ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత ధ్వనించింది. ఆమె కన్నీళ్లను ఆపుకుంటూ, "రంగారావు గారూ, దయచేసి నన్ను కరుణించండి... నా భర్త బాధ పోగొట్టాలనే ఆశతో, దిక్కుతోచని స్థితిలో మీ షరతును అంగీకరించాను. కానీ... కానీ దయచేసి ఒక్కసారి ఆలోచించండి" అంటూ భయం, సిగ్గు, నిస్సహాయత మిళితమైన స్వరంతో దీనంగా వేడుకుంది. 

వల్లీ వణుకుతూ,ఆమె ముఖం తీవ్రమైన సిగ్గుతో, ఎరుపు రంగులోకి మారగా, ఆయన ఆమె మాటలను ఏమాత్రం పట్టించుకోలేదు. ఆయన "వల్లీ... ఈ క్షణం కోసం ఎంతగానో ఎదురుచూశా. నీ మధురమైన అధరాలు, నన్ను నిలవనీయని నీ లోతైన నాభి... ఆ రాత్రి చూసిన దగ్గర నుండి నిద్రలో కూడా నన్ను వెంటాడుతున్నాయి" అంటూ, ఆయన మెల్లగా ఆమెను తన కౌగిలిలోకి తీసుకుని, సున్నితంగా ఒత్తిడి పెంచగా, ఆమె శరీరం ఆయన వెచ్చని ఛాతీకి గట్టిగా ఆనుకుంది. ఆ దృఢత్వం, ఆ ఉష్ణత ఆమెలో అకస్మాత్తుగా, అనిర్వచనీయమైన అలజడిని సృష్టించింది. ఆ స్పర్శ ఆమె శరీరంపై ఒక విద్యుత్ తరంగాన్ని పంపింది. ఆమె ప్రతిఘటించలేక, తేలికైన వణుకుతో ఆయన చేతుల్లో ఒదిగిపోయింది.

ఇప్పుడు ఆమె సుకుమారమైన ముఖాన్ని తన చేతుల్లోకి తీసుకుని, మత్తుగా చూస్తూ, "వల్లీ, నువ్వు ఎంత అద్భుతంగా, అందంగా ఉన్నావో... నీ పెదవులు గులాబీ రేకుల్లా మృదువుగా, మధురమైన అమృతాన్ని దాచుకున్నట్లున్నాయి. నీ శరీరం ఒక శృంగార శిల్పం, ప్రతి వంపు, ప్రతి అంగుళం పరిపూర్ణమైన సౌందర్యంతో ఉంది..." అని గుసగుసగా ప్రశంసించాడు. ఆయన మాటలలోని మాధుర్యం, ఆకర్షణ ఆమె కళ్ళల్లోకి చొచ్చుకుపోగా, వల్లీ మనసులోని ప్రతిఘటన కొద్దిగా కరిగినట్లు, శరీరం తెలియని ఒక కోరికకు, ఆయన స్పర్శకు నెమ్మదిగా లొంగిపోతున్నట్లు కనిపించింది.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె పెదవులకు దగ్గరయ్యాడు. ఆయన మెత్తగా ఆమె ముఖం పట్టుకుని, పెదవులను సమీపించాడు. ఆమె "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు" అని తడబడుతుండగానే, శరీరం అంతా ఒక మధురమైన వణుకు మొదలైంది. ఆమె మనసు "ఇది సరైంది కాదు" అని హెచ్చరించినా, ఆమె శరీరం మాత్రం కదలడానికి నిరాకరించింది. "రంగారావు గారూ, ప్లీజ్... వద్దు," అంటూ ఆమె తడబడుతూ, గొంతులో మాటలు ఇరుక్కుపోయినట్లుగా నెమ్మదిగా పలికింది. ఆ మాటల్లోని నిస్సహాయత, తీయని భయం ఆయనకు మరింత ఆకర్షణీయంగా అనిపించాయి. ఆమె నిరోధించడానికి చేసిన ఆ ప్రయత్నం ఆయన ప్రేమను మరింత పెంచింది.

ఆయన ఆమె అభ్యర్థనను వింటూనే, ముందుగా ఆమె నుదుటిపై తన పెదాలను సున్నితంగా తాకాడు, ఆ స్పర్శతో ఆమెకు భద్రతను, అనురాగాన్ని కల్గిస్తూ, ఆ తర్వాత, మెల్లగా ఆమె నున్నని చెక్కిళ్లపైకి జారి, ఆ గులాబీ రంగు చర్మాన్ని అతి మెత్తగా ముద్దాడాడు, ఆమెపై తన కోరిక తెలియజేస్తూ. ఆ వెంటనే, ఆయన ముక్కును ఆమె ముక్కుతో రాస్తూ, మళ్లీ మెల్లగా పక్కకు జరిగి, ఆమె సున్నితమైన గడ్డంపై ఒక చిన్న ముద్దు పెట్టాడు, ఆమె ప్రతి భాగాన్ని తాను ఆరాధిస్తున్నానని చెప్పకనే చెప్పాడు. ఈ క్రమంలో, ఆమె భయం క్రమంగా కరిగిపోతోంది.  ఆయన పెదవులు ఆమె పెదవులపై సున్నితంగా తాకాయి. ఆయన గుండెల నిండా నింపుకున్న కోరిక, ఆ క్షణంలో ఆయన వేడి శ్వాస ద్వారా ఆమె ముఖంపై తగలడంతో, ఆమె అంతరంగంలో ఓ అనిర్వచనీయమైన అలజడి మొదలైంది. ఆమె గుండె వేగం మరింత పెరిగింది, లోపల ఏదో తెలియని భయం, ఉత్సాహం కలగలిసి ఆమెను ఊపిరి బిగబట్టేలా చేశాయి. ఆమె కళ్ళు ఆయన వైపే అపసవ్యంగా చూస్తున్నాయి, వాటిలో తారట్లాడుతున్న కాంతులు ఆ క్షణపు ఉద్వేగాన్ని ప్రతిబింబించాయి.  అది ఒక మెరుపులా, ఒక మధురమైన విద్యుత్ ప్రవాహంలా ఆమె శరీరంలోకి ప్రవహించింది. ఆ క్షణంలో కాలం ఆగిపోయింది, ఆ ప్రపంచంలో వారిద్దరూ తప్ప ఇంకేమీ లేవు. ఆ మొదటి స్పర్శ ఒక గాఢమైన భావోద్వేగానికి నాంది పలికింది.

ఆ ముద్దు నెమ్మదిగా, ఆలస్యంగా మొదలైంది. ఆయన పెదవులు ఆమె కింది పెదవిని మెల్లగా పీల్చుతూ, మరింత లోతుగా ముద్దు పెట్టడం ప్రారంభించాడు. ఆమె పెదవుల మెత్తదనం ఆయనను మరింత మత్తెక్కించింది, ఆయన నాలుక ఆమె పెదవుల మధ్య మెల్లగా జారుతూ, ఆ ముద్దును మరింత ఉద్రిక్తంగా మార్చింది. "వల్లీ, నీ పెదవులు ఎంత మధురమైనవి... ఇవి నా జీవితంలో అమృతం లాంటివి, నన్ను మరింత దగ్గర చేస్తున్నాయి" అంటూ ఆయన ఉద్వేగంగా ముద్దు పెట్టాడు. ఆమె కళ్లు మూసుకుని, చేతులు కిందికి వాల్చేసింది. మనసులో "ఇది తప్పు" అనే భావం వెంటాడుతున్నా, అతనిని నిలువరించే శక్తి తనకు లేకపోయింది.

ఆయన నెమ్మదిగా మోకాళ్లపై వాలి, ఆమె నడుము వద్ద ముఖం ఆనించాడు. చీరలో ఆమె నాభి లీలగా కనిపించింది. ఆమె వేగంగా సాగుతున్న శ్వాసతో వణుకుతున్న ఆ నాభి, ఆయనను మరింతగా రెచ్చగొట్టింది.

మెల్లిగా ఆమె చీరని పక్కకు జరపగా ఆమె నాభి అతనికి దర్శనమిచ్చింది. ఆమె గరిమనాభి సౌందర్యానికి అతని పెదవులు ఆశగా వణుకుతున్నాయి. "వల్లీ, నా కలలోకి వచ్చి నిద్ర లేకుండా చేసిన నీ నాభి అద్భుతం...  ఇది వణుకుతున్న తీరు నా మనసును మరింత మత్తెక్కిస్తోంది. ఈ లోతులో నా పెదవులు మునిగిపోవాలని కోరుకుంటున్నాయి" అంటూ ఆయన ముఖాన్ని మరింత దగ్గర చేసి, నాభిపై సున్నితంగా పెదవులు తాకించాడు.

"ఇక్కడే మొదలుపెట్టి, నీ అందాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తాను వల్లీ. ఈ నాభి ఎంత మధురంగా ఉందో" అని ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెట్టడం మొదలుపెట్టాయి. ఆయన నాలుకతో నాభి చుట్టూ మెల్లగా రుద్దుతూ, వృత్తాలు గీస్తూ, ఆమె శరీరాన్ని మరింతగా వేడెక్కించాడు.

వల్లీ తట్టుకోలేకపోతూ "అయ్యో రంగారావు గారూ, ఇంక చాలు, దయచేసి ఆపేయండి" అంటూ అర్థిస్తుండగా, ఆయన చేతులు ఆమె నడుముపై సున్నితంగా కదులుతూ, మెల్లగా పైకి జరపడానికి ప్రయత్నించాయి. ఆమె వక్షోజాల వైపు చేతులు జార్చబోతుండగా, వల్లీ దృఢంగా ఆయన చేతులు పట్టుకుని, "రంగారావు గారు, ప్లీజ్... దయచేసి ఇక్కడితో ఆపేయండి, ఇది మీకు భావ్యం కాదు" అంటూ బలంగా తిరస్కరించింది. ఆమె కళ్లలో భయం, విధేయత కలగలిసి కనిపించాయి. ఆమె చేతులు ఆయన చేతులను గట్టిగా పట్టుకుని కిందికి తోసేయడానికి ప్రయత్నించాయి.

ఆమె మాటలు విని ఆయన నెమ్మదిగా చేతులు తీసేశారు, కానీ మరలా నాభి మీద ముద్దులు పెట్టడం కొనసాగించాడు. "వల్లీ, నువ్వు నా కలల రాణివి, నీఅందం నన్ను బానిస చేసింది. ఈ క్షణాలు నా జీవితంలో అమూల్యమైనవి," అంటూ ఆయన మరింత ప్రశంసలు కురిపించాడు. ఆయన పెదవులు ఆమె నాభిపై మరింత లోతుగా ముద్దులు పెడుతూ, ఆమె శరీరాన్ని వణికించాయి. ఆమె నాభి మరియు నడుము సౌందర్యాన్ని ప్రశంసించాడు. "వల్లీ, నీ నడుము ఎంత వంపుగా ఉందో... నీ చర్మం మెత్తని పట్టు లాంటిది, అందాన్ని విరజిమ్ముతోంది, నా చేతులు ఈ అందాన్ని తాకడానికి ఆరాటపడుతున్నాయి" అంటూ ఆయన మరింత దగ్గరయ్యాడు. ఆయన స్పర్శకు ఆమె శరీరం వణుకుతుండగా, ఆమె మరింత బిగుసుకుపోయింది.

కాసేపు ముద్దుల తర్వాత, ఆయన మెల్లగా ఆమె చీర పైటను అందుకొని కిందకి లాగాడు. ఆ బలానికి ఆమె పైట తొలగినప్పుడు, ఆమె మెడలోని మంగళసూత్రం కూడా చిక్కుకుని,పైట కిందకి పడి, ఆ చర్యకి ఆమె లో గుండె సవ్వడి పెరిగి, ఆమె బంగారు తాళిబొట్టు, ఆమె జాకెట్ పైన, తన ఉన్నత వక్షోజాలతో పాటుగా మెల్లగా ముందుకు వెనుకకు కదులుతోంది. ఆమె మనోహర జంట పర్వతాలు కదలికతో వాటి ఉన్నతిని ఠీవీని ప్రదర్శిస్తుంటే ఆయన కళ్ళకు మరింత ఉత్తేజాన్నిచ్చింది. ఆమె మంగళసూత్రం యొక్క చిన్న, లయబద్ధమైన కదలిక, ఆ క్షణాన్ని మరింత ఉద్వేగభరితంగా మార్చింది. ఆమె సమున్నత ఎద పొంగుల రాజసం మధ్య ఉన్న మంగళ సూత్రాలు చూసి అతను స్థాణువైపోయాడు. అతని కళ్ళు ఆర్పమోడులై ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆవేశానికి లోనవుతున్నాడు. 

ఆ క్షణంలో అతని కళ్లు ఆ మంగళసూత్రంపై మెల్లగా నిలిచాయి.

మరొకరు కట్టిన తాళి.

మరొకరి భార్య అని నిశ్శబ్దంగా చెబుతున్న ఆ బంగారు గుర్తు.

ఆమె ఎదల మధ్యలో, ఆమె శ్వాసలతో సన్నగా కదులుతూ...

అది చూడగానే అతని రక్తం మరుగుతోంది.

ఇది నిషిద్ధం.

ఇది తప్పు.

ఆమెకు భర్త ఉన్నాడు.

అతను కట్టిన తాళి ఇక్కడే వేలాడుతోంది.

ఆ భావనే అతన్ని పూర్తిగా ఆక్రమించింది.

కళ్లు ఆ తాళిబొట్టుపైనే నిలిచిపోయాయి.

శ్వాస ఆగిపోయింది.

శరీరం వణికింది.

ఆ తాళి ఆమె భర్తదని, ఆమె ఒకరి సొంతమని స్పష్టంగా తెలుసు.

అయినా ఆ గుర్తు చూస్తుంటే హృదయం ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది.

నిషేధమే ఆ ఉత్తేజానికి మూలం అయింది.

తప్పు అని తెలిసినందుకే ఆ కోరిక మరింత ఉధృతంగా, మరింత లోతుగా పెరిగింది.

మరొకరి భార్య అని తెలిసి కూడా — లేదా అందుకే — ఆమెను తనదిగా చేసుకోవాలనే ఆ తీవ్రమైన, అలవి కాని వాంఛ అతని శరీరమంతా నిండిపోయింది.

ఆ భావన అతనిని వేరే లోకం లోకి తీసుకెళ్లింది. అతన్ని మరింత బలంగా, మరింత దాహంగా, మరింత సాధకునిగా మార్చింది.

ఇప్పుడు ఆ భావోద్వేగ తుఫాను ఆయనను నిలువనీయడం లేదు.

ఆమె పుస్తెలను, వాటిని మోస్తున్న ఆమె ఎదను జయించాలని అతనికి అనిపిస్తోంది. 

రంగారావు తన ముందు మోకాళ్ల మీద నిలబడి ఆమె భర్తకు ప్రతీక అయిన మంగళ సూత్రాలు తదేకంగా కోరికగా చూడడం వల్లీ కి కూడా. ఏదోతెలియని భావోద్వేగాన్ని కలిగిస్తోంది. 

రంగారావు చేతులు ఆమె నడుముకు ఇరువైపులా బిగుసుకున్నాయి. అతని ఆవేశానికి కోరికకు తొలి లక్ష్యం ఆమె నాభి అయ్యింది. అత్యంత గాఢమైన ముద్దును అతను ఆమె నాభికి ఇచ్చారు. ఈ చర్యకి ఆమె చేతులు అసంకల్పితంగానే అతని భుజాల పైకి చేరుకుని అతనిని వెనుకకు తోస్తున్నాయి. పెరుగుతున్న అతని ముద్దుల గాఢత అతని కోరికను ఆమెకు తెలియజేస్తోంది. అంతకంతకూ అతని పెదవులు నాలుక గాఢంగా ఆమె నాభిని అల్లుకుపోతుండగా, అతనిని తోస్తున్న ఆమె చేతుల్లోని బలం కూడా తగ్గిపోతున్నాది.


సశేషం