[monor]

சாப்பிட்டுக்கொண்டிருக்கும் போதே அவளுக்கு வலி எடுத்திருக்கிறது. இறுகக் கட்டி இருந்த பிராவை கழட்டினால் ஓரளவுக்கு வலி குறையும் என்று நினைத்துதான் அவள் பிராவை கழட்டி விட்டு வெறும் ஜாக்கெட்டோடு இருந்திருக்கிறாள் என்பது எனக்கு புரிந்தது.

இப்போது இன்னும் பால் சுரந்து அவள் முலைகளை கனக்க வைத்து, அவளுக்கு இன்னும் தாங்க முடியாத வலியைக் கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிந்தது.

அவளுக்குள் உண்டாகி இருக்கிற வலியை எப்படி போக்க முடியும்? அவளுக்கு எப்படி அந்த வலியிலிருந்து நிவாரணம் பெற்றுத் தந்து அவள் துன்பத்தை போக்க முடியும்? வீட்டில் அவளுக்கு பால் கட்டிக்கொண்ட போது அம்மா செய்து விட்ட மாதிரி செய்து விடலாமா? என்றெல்லாம் எனக்கு யோசனையாக இருந்தது.

2 நிமிடம் கழித்து…. அமுதா மெதுவாக வெளியே வந்தாள். அவள் கண்கள் சிவந்து, அனுபவித்துக்கொண்டிருக்கும் வேதனையில் முகம் வாடி இருந்தது.
முந்தானையை இழுத்து இடுப்பில் சொருகி… “நாம வந்ததும் நமக்கு தேவையானதை கொண்டு வந்து கொடுத்துடுவாங்கன்னு ரிசப்ஷன்ல சொன்னாங்க. பால் வந்துடுச்சாண்ணா?”

“ம்,…. வந்துடுச்சும்மா. கிட்சன்ல இருக்கிற ஃப்ரிட்ஜல எடுத்து வச்சிருக்கேன்.”

வலியைப்பொருத்துக்கொண்டே, “உங்களுக்கும் ட்ராவல் பண்ணது டயர்டா இருக்கும். டீ போடவா?” என்றாள்.

“மாத்திரை ஏதும் வேணுமா?” என்று அவளின் முகத்தைப் பார்க்க.,...சற்று யோசித்த அமுதா… “ம்ஹும்,.... இப்ப வலி பரவா இல்ல.. சமாளிச்சுக்குவேன்” என்ற படி கிச்சனுக்குள் நுழைந்தாள்.

கிச்சனுக்குள் நுழைந்தவள், பாலை பாத்திரத்தில் ஊற்றி ஸ்டவ்வில் வைத்தாள். பால் நிரம்பிய அவள் இரண்டு பெருத்த முலைகளுக்குள்ளும் வலி வின் வின் என்று தெறிக்க, வலியை தாங்க முடியாமல், ஜாக்கெட்டுக்கும் மேலாக முலைகளைத் தடவியபடி கண்களை மூடி நின்றாள்.

கண் மூடி நின்றவள், சில நொடி கழித்து புடவைக்குள் கையை நுழைத்து ஒரு பக்க முலையை மெல்ல நசுக்கினாள். உயிர் போகும் வலி. வலியைத் தாங்க முடியாமல் உதட்டைக் கடித்தாள். இரண்டு முலைக் காம்பு நுனியிலும் பால் சொட்டு சொட்டாக கசிந்து, அவளின் மாம்பழ நிற ரவிக்கையில் ஈர ஓவியமாகப் படர்ந்தது.

அப்போது பார்த்து பால் பொங்கும் சத்தம் கேட்டது.

ஹாலில் இருந்த நான் பால் பொங்கும் சத்தம் கேட்டு அவசர அவசரமாக கிச்சனுக்குள் நுழைய, விசுக்கென்று புடவைக்குள் இருந்த கையை அமுதா எடுத்தாள்.

அவளைப் பார்க்காமல் கிட்சன் மேடையை நெருங்கி பொங்கிய பாலை இறக்கி வைக்க முயன்ற போது, தவறுதலாக பால் பாத்திரம் கவிழ்ந்து சூடான பால் கிட்சன் ஸ்லேபிலேயே கொட்டி விட, நான் அதை தண்ணீர் ஊற்றி கழுவி விட்டு ஹாலுக்கு வந்தேன்.

“ஐயோ!!… கருமம்.. ச்சீ!!… அண்ணன் ரெண்டு தடவ பாக்குற மாதிரி ஆச்சே…. ச்சே!!…” என்று முனகிய படி.. அங்கிருந்த வாஷ் பேசினில் முகத்தை கழுவினாள்.

முகத்தை கழுவிவிட்டு அவள் ஹாலுக்கு வர, நான் அவளைப் பார்த்து, “என்னம்மா… பால் கொட்டிடுச்சு. நான் கீழே போய் பால் பாக்கெட் ஏதாவது வாங்கிட்டு வரட்டுமா?!!என்று கேட்டேன்.


அமுதா ஒன்னும் சொல்லாமல் சோபாவில் வந்து உட்கார,… நான் மீண்டும், “ஏதாவது வாங்கிட்டு வரணும்னா தயங்காம சொல்லும்மா.. ? உன் முகமே சரி இல்ல…” என்று அமுதாவின் கண்களைப் பார்த்தேன்.

“உன் கிட்டே எப்படி சொல்லுறதுன்னு தெரியலண்ணா. எனக்கு இருக்கிற நிலைமையை என்னோட ஃப்ரண்ட்கிட்ட சொல்லி, ரிலீஃபுக்கு என்ன பண்ணலாம்ன்னு கேக்கணும் போல இருக்கு.”

பெட்டில் கிடந்த அமுதாவின் செல்போனை எடுத்து அமுதாவின் ஃப்ரண்ட் சுமதிக்கு டயல் செய்து… அமுதாவிடம் கொடுத்து விட்டு, எதிரே இருந்த ஷோபாவில் உட்கார்ந்து சாய்ந்தேன்.

“……………………….…!!”

“யாரு!,… அமுதாவா?!!”

“ஆமாம்டி,…. அமுதாதான் பேசறேன்.”

“ம்,…..திருப்பதி போய் சேந்துட்டீங்களா?”

ம்,… தரிசனத்தையே முடிச்சிட்டு வந்துட்டோம். இப்ப போய் திருப்பதி போய் சேந்துட்டீங்களான்னு கேக்குறியேடி?”

“சரி,… தரிசனம் எல்லாம் எப்படி இருந்துச்சு?”

“அதை அப்புறமா சொல்றேன். இப்ப நீ அர்ஜெண்ட்டா எனக்கு ஒரு உதவி செய்யணும்!!”

“என்ன,…..சொல்லு டீ..”

“முடியல… ..டி”

“என்ன முடியல?!!”

“மார் ரெண்டும் வலியா வலிக்குது.” என்றபடி அவள் என்னைப் பார்க்க, புரிந்து கொண்ட நான், அந்த ரூமிலிருந்து வெளியேறி போர்டிகோவுக்கு வந்தேன்.
“சுரக்க சுரக்க குழந்தை குடிக்காததினால பால் கட்டி இருக்கும்.”

“ஆமான்டி. 7 மாசம் ஆகுது.. நிறுத்தவே மாட்டேன்கிறான்.. சப்பி சப்பி… காம்பெல்லாம் புண்ணா இருக்கு…”

“எரும!!.... .. பால் உடனே வத்தாது.. ”

“அப்பறம்…?”

“நீ ஒரு பக்கம். உன் புருஷன் ஒரு பக்கம்னு இருக்கீங்க. அப்பறம் எப்படி வத்தும்…” என்று அமுதாவை அவள் ஃப்ரண்ட் திட்ட..

“ஒரு எழவும் புரியல. நீ வச்சு தொல” என்று அமுதா வலியில் கத்தினாள்.

“ஏய்.. ஏய்… இருடி… நீயும் உன் புருசனும்… அடிக்கடி ஒன்னா இருந்தா தான் வத்தும்..”

“அப்ப வத்துன மாதிரி தான்…” என்று அமுதா சலித்துக்கொண்டே சொன்னாள்.

“ஏன்.. என்னாச்சு…?”

“போடி… அவர் என் கூட இருந்து எட்டு மாசத்துக்கு மேல ஆச்சு…?!!… ” என்று சலித்துக்கொண்டு கோபத்தில் அமுதா பொரிந்து தள்ள…

“ரெண்டு வருசத்துல சலிச்சிருச்சா…” என்று அவள் தோழி அந்தப் பக்கம் முனகினாள்.

“இவ வேற தேவையில்லா கேள்வி கேட்டுகிட்டு. ம்ம்ம்ம்!!… அமுக்கி எடுத்தாலும் வலிக்குதுடி ”

“பக்கத்துல ஏதும் பால் குடிக்கிற கொழந்த இருக்கான்னு பாரு டீ…”

“பக்கத்துல பால் குடிக்கிற குழந்தை வச்சிருக்கிற குடும்பம் எதுவும் இல்லை. இந்த புது இடத்துல, இப்ப பால் குடிக்கிற குழந்தையை தேடிகிட்டு நான் எங்க
போறது?!! அப்படியே குழந்தை இருந்தாலும் என் முலைப் பாலை குடிக்க விடுவாங்களா?!! சரி,… வைடி போனை. நானே பாத்துக்கறேன்.” என்று முனங்கிய படி அமுதா போனை வைக்க, நான் ரூமுக்குள் நுழைந்தேன்.

என்னைப் பார்த்தவள், “அண்ணா எனக்கு டயர்டா இருக்கு. நான் கொஞ்ச நேரம் படுக்கிறேன்.” என்று சொல்லிவிட்டு, அவள் பெட் ரூமுக்கு செல்ல, சரி,…களைப்பாக இருக்கிறாள். அவள் தூங்கட்டும் என்று நான் அவள் பெட் ரூம் கதவை சும்மா சாத்தி விட்டு ஹாலுக்கு வந்து சோபாவில் உட்கார்ந்தேன்.

2 மணி நேரம் கடந்து இருக்கும்.

அமுதாவின் பெட் ரூமில் இருந்து வலி தாங்காமல் விசும்பும் குரல், அழுகையாக மாற,… பொறுத்து பொறுத்து பார்த்த நான், என் மனது கேட்காமல், சோபாவில் இருந்து எழுந்து சென்று, சாத்தி இருந்த அமுதாவின் பெட் ரூம் கதவை பட படவென்று வேகமாகத் தட்டினேன்.

நான் தட்டிய சத்தம் கேட்டு, “ம்,….உள்ள வாங்க…” என்று ஈன ஸ்வரத்தில் முனகினாள்.