மறுபடியும் வருவாயா?

[Lifeissecret]

சென்னை நகரம் எப்போதும் வேகமாக ஓடிக்கொண்டே இருக்கும். அந்த நகரத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் தங்கள் கனவுகளைத் தேடி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கிறார்கள். அந்த மக்களிலேயே ஒருவன் தான் வருண்.
வருண் 28 வயது இளைஞன். உயரமாகவும் அழகாகவும் இருக்கும் அவன் முகத்தில் எப்போதும் ஒரு அமைதியான தன்னம்பிக்கை தெரியும். சுமார் 6 அடி உயரம், சிறிய தாடி, கூர்மையான கண்கள் — அவனை பார்க்கும் போது ஒரு சினிமா நடிகரைப் போல தோன்றுவான்.
அவன் மிகவும் அமைதியானவன். பெருமை, அகம்பாவம் எதுவும் இல்லாதவன். குடும்பத்தை மிகவும் மதிப்பவன். பெற்றோரிடம் நண்பனைப் போல பேசுவான். யாராவது உதவி கேட்டால் உடனே உதவ முன்வருவான்.
சென்னையில் உள்ள ஒரு மென்பொருள் நிறுவனத்தில் வேலை பார்த்தான். அந்த நிறுவனத்தில் எல்லோரும் அவனை மதித்தார்கள். காரணம் அவன் திறமை மட்டுமல்ல, அவன் மனிதநேயம்.
ஆனால் வருணின் வாழ்க்கையை முழுவதும் மாற்றியவர் ஒருத்தி — ராகினி.

---

ராகினி
ராகினி 25 வயது. அவளை ஒருமுறை பார்த்தால் மறக்க முடியாத அளவுக்கு அழகு.
நீளமான கருப்பு முடி, பெரிய வெளிச்சமான கண்கள், மென்மையான சிரிப்பு — அவள் வரும்போது சுற்றியுள்ளவர்களின் கவனம் தானாக அவள் மீது விழும்.
அவள் ஒரு சினிமா நடிகையைப் போல இருந்தாலும், அவளுடைய உண்மையான அழகு அவள் மனதில் தான்.
அவள் மிகவும் அன்பானவள். யாராவது துன்பத்தில் இருந்தால் உடனே உதவி செய்ய முயற்சிப்பாள். நண்பர்களிடம் மிகவும் உண்மையானவள்.
அவளுக்கு இசை மிகவும் பிடிக்கும். ஓவியம் வரைவது அவளுடைய ஹாபி. சில நேரங்களில் அவள் தனியாக அமர்ந்து பாடல்கள் கேட்டு கொண்டு ஓவியம் வரைவாள்.
அவள் வாழ்க்கையை மிகவும் positiveஆ பார்க்கும்.
அவள் பேசும்போது ஒரு குழந்தைத்தனம் இருக்கும். அதனால் தான் வருண் அவளை அடிக்கடி
“என் little sunshine” என்று அழைப்பான்.
வருண் அமைதியானவன். ராகினி உற்சாகமானவள்.
அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்தால் அது ஒரு perfect balance.

---

முதல் சந்திப்பு
வருண் ராகினியை முதலில் பார்த்தது ஒரு புத்தகக் கண்காட்சியில்.
அந்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை.
வருண் ஒரு தமிழ் நாவலை எடுத்துக் கொண்டு அதன் summaryஐ படித்துக்கொண்டிருந்தான்.
அந்த நேரத்தில் அதே புத்தகத்தை மற்றொரு கை எடுத்தது.
வருண் திரும்பிப் பார்த்தான்.
அங்கே நின்று கொண்டிருந்தாள் ராகினி.
அவள் மெதுவாக சிரித்தாள்.
“Sorry… நான் கூட இந்த புத்தகம் பார்க்க வந்தேன்.”
வருண் சிரித்தான்.
“பரவாயில்லை… நீங்க எடுத்துக்கோங்க.”
ராகினி கேட்டாள்:
“இந்த எழுத்தாளர் நல்லவரா?”
“நான் இன்னும் படிக்கல… ஆனா ரொம்ப பேர் recommend பண்ணிருக்காங்க,” என்றான் வருண்.
அந்த ஒரு சிறிய உரையாடல் அவர்கள் வாழ்க்கையை முழுவதும் மாற்றும் என்று இருவருக்கும் தெரியாது.

---

நட்பு காதலாக மாறியது
அந்த சந்திப்புக்குப் பிறகு அவர்கள் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
முதலில் புத்தகங்கள் பற்றி.
பிறகு வேலை பற்றி.
பிறகு வாழ்க்கை பற்றி.
மெதுவாக அந்த நட்பு காதலாக மாறியது.
ஒரு மாலை அவர்கள் மரினா கடற்கரையில் நடந்துகொண்டிருந்தார்கள்.
கடலலைகள் கரையை அடித்து கொண்டிருந்தன.
“வருண்…” என்று ராகினி மெதுவாக சொன்னாள்.
“ஹும்?” என்று அவன் திரும்பி பார்த்தான்.
“நீ என் வாழ்க்கையில் வந்தது நான் ரொம்ப luckyன்னு நினைக்கிறேன்.”
வருண் சிரித்தான்.
“Lucky நான்தான்.”
அவர்கள் இருவரும் கடலை பார்த்துக்கொண்டே சில நிமிடங்கள் அமைதியாக நின்றார்கள்.
அந்த அமைதி தான் அவர்களின் காதலின் அழகு.

---

திருமண கனவு
காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது.
அவர்களின் காதல் இரு குடும்பங்களுக்கும் தெரிந்தது.
திருமணம் பற்றி பேச ஆரம்பித்தார்கள்.
ஒரு நாள் வருண் சொன்னான்:
“நம்ம life simpleஆ இருக்கும்… ஆனா ரொம்ப happyஆ இருக்கும்.”
ராகினி சிரித்தாள்.
“அதுதான் எனக்கு வேண்டும்.”
வாழ்க்கை மிகவும் அழகாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.
ஆனால் வாழ்க்கை சில நேரங்களில் எதிர்பாராத திருப்பங்களை கொடுக்கும்.

---

அந்த மாலை
ஒரு மாலை ராகினி வருணை சந்திக்க கார் ஓட்டி வந்துகொண்டிருந்தாள்.
அந்த நாள் சிறிய மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. சாலை நனைந்து இருந்தது.
வருண் ஒரு காபி ஷாப்பில் அவளை காத்திருந்தான்.
ஆனால் ராகினி தாமதமாகி விட்டாள்.
வருண் call செய்தான்.
அவள் phone எடுக்கவில்லை.
“Drivingல இருப்பா…” என்று அவன் நினைத்தான்.
அந்த நேரத்தில் ஒரு லாரி வேகமாக வந்தது.
சாலை நனைந்து இருந்ததால் ராகினியின் கார் control இழந்தது.
ஒரு சில நொடிகளில்…
பெரிய சத்தம்.
கார் சாலையின் ஓரத்தில் மோதி நின்றது.

---

மருத்துவமனை
வருணுக்கு ஒரு தெரியாத numberலிருந்து call வந்தது.
“Sir… accident… Ragini…”
அந்த வார்த்தை கேட்டவுடன் வருண் உடனே மருத்துவமனைக்கு ஓடினான்.
ICU கண்ணாடி வழியாக அவன் ராகினியை பார்த்தான்.
பல machineகள் நடுவில் படுக்கையில் ராகினி கிடந்தாள்.
டாக்டர் சொன்னார்:
“Head injury severe… next 24 hours மிகவும் critical.”
அந்த இரவு முழுவதும் வருண் அங்கேயே இருந்தான்.
அவன் phoneல ராகினியின் photos பார்த்தான்.
அவன் மெதுவாக சொன்னான்:
“Ragini… தயவு செய்து திரும்பி வா…”

---

அடுத்த நாள்
காலை.
டாக்டர் வெளியே வந்தார்.
“நாங்கள் எங்களால் முடிந்த முயற்சி செய்தோம்…”
சில நொடிகள் அமைதி.
“ஆனா… Ragini உயிர் பிழைக்கவில்லை.”
வருணின் உலகம் அந்த நொடியில் நின்றது.
அவன் அங்கேயே நின்று கொண்டிருந்தான்.
கண்ணீர் தானாக வந்தது.

---

தேவிகா
அந்த நேரத்தில் ஒரு பெண் மெதுவாக நடந்து வந்தாள்.
அவள் வருணிடம் கேட்டாள்:
“நீ தான் வருண்?”
வருண் தலையை உயர்த்தினான்.
அவன் பார்த்த காட்சி அவனை அதிர்ச்சியடைய வைத்தது.
அவள்…
ராகினியைப் போலவே இருந்தாள்.
அதே முகம்.
அதே கண்கள்.
அதே சிரிப்பு.
ஆனால் கொஞ்சம் வயது அதிகம்.
அந்த பெண் மெதுவாக சொன்னாள்:
“நான்… ராகினியின் அம்மா… தேவிகா.”

---

தேவிகா
தேவிகா வயது 40.
ஆனால் அவளை பார்த்தால் அந்த வயதை யாரும் எளிதில் நம்ப மாட்டார்கள்.
அவள் உயரம் சுமார் 5 அடி 6 அங்குலம். உடல் அமைப்பு மிகவும் நன்றாக பராமரிக்கப்பட்டது.
அவள் முகத்தை பார்த்தவுடன் வருணுக்கு தோன்றியது — அது ராகினியின் முகம்.
அதே கண்கள்.
அதே முக வடிவம்.
அதே மென்மையான சிரிப்பு.
தேவிகாவின் முடி நீளமாகவும் கருப்பாகவும் இருந்தது. சில வெள்ளை முடிகள் மட்டும் கலந்து இருந்தன.
அவள் எளிமையான சேலை அணிந்திருந்தாள்.
அவள் பேசும் குரல் மிகவும் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் அவள் கண்களில் ஒரு ஆழமான துக்கம் மறைந்திருந்தது.
தன் வாழ்க்கையின் மையமாக இருந்த மகளை இழந்த தாயின் துக்கம்.
வருண் அவளை பார்த்துக்கொண்டே நின்றான்.
ஒரு நொடிக்கு அவன் மனதில் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு ஏற்பட்டது.
ராகினி மீண்டும் அவன் முன் நின்று கொண்டிருக்கிறாள் போல.
ஆனால் அது ராகினி இல்லை.
அவள்…
தேவிகா.