Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-----------
Part 120:
-----------



நான் டேபிள் மேல இருந்த என் போனை கையில எடுத்தேன்.

ஸ்கிரீனை அன்லாக் பண்ணி, வாட்ஸ்அப்பை ஓபன் பண்ணேன்.

நேத்து ராத்திரி நான் அவசரமா மூவ் பண்ணுன அந்த ஆர்கைவ் ஃபோல்டரைத் தொட்டேன்.

அங்க பிரகாஷோட சேட்ல பத்து அன்ரீட் மெசேஜ் வந்திருக்குன்னு காட்டுச்சு.

நான் மெதுவா அந்த சேட்டை ஓபன் பண்ணிப் பார்த்தேன்.

முதல்ல இருந்த சில மெசேஜ்கள் நேத்து ராத்திரி நான் திடீர்னு ஆஃப்லைனுக்குப் போனப்போ அவன் பதறிப் போய் அனுப்புனது.

நேத்து நைட் அவனோட அந்த வீடியோவைப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்த நான், கார்த்திக் அடுத்த ரூம்ல இருந்து எந்திரிச்சு வர்ற சத்தம் கேட்டு சைலன்ட்ல போட்டுட்டுப் படுத்துட்டேன்.

நான் எந்த பதிலும் சொல்லாமப் போனதால, அவன் எவ்வளவு தவிச்சுப் போயிருக்கான்னு அந்த வார்த்தைகள்லயே ரொம்பத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

பிரகாஷ்: மேடம், என்ன ஆச்சு?

பிரகாஷ்: ஏன் திடீர்னு எதுவும் சொல்லாம பாய் சொல்றீங்க?

பிரகாஷ்: நான் ஏதாவது தப்புப் பண்ணிட்டேனா மேடம்? எனக்குப் புரியல.

பிரகாஷ்: ப்ளீஸ் ஒரு வார்த்தை சொல்லுங்க மேடம்.

பிரகாஷ்: மேடம், இருக்கீங்களா?

இப்படி நேத்து நைட் அவன் ரொம்ப எதிர்பார்த்து அனுப்புன மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

நான் அப்படியே ஸ்கிரீனை லேசா கீழ தள்ளிப் பார்த்தேன்.

இன்னைக்குக் காலையில ஒரு ஏழு மணி போல அவன் அனுப்புன சில புது மெசேஜ்கள் இருந்துச்சு.

பிரகாஷ்: குட் மார்னிங் மேடம்.

பிரகாஷ்: நான் இப்போதான் காலையில டியூட்டிக்கு வந்தேன்.

பிரகாஷ்: உங்களை ரொம்ப மிஸ் பண்றேன் மேடம்.

இந்த மெசேஜ்களைப் படிச்சதும், என் முகத்துல என்னையும் அறியாம ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

என் மனசுக்குள்ள இருந்த வலி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக் குறையுற மாதிரி இருந்துச்சு.

என் நெஞ்சு ரொம்ப லேசான மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

ஒரு சில நிமிஷங்களுக்கு முன்னாடிதான், நான் என் புருஷன்கிட்ட எனக்காக ஒரு அஞ்சு நிமிஷம் இருங்கன்னு அவ்வளவு கெஞ்சிக் கேட்டேன்.

ஆனா அவர் என்னைக் கொஞ்சம் கூடப் புரிஞ்சுக்கல, என் ஆசையை ஒரு பொருட்டாவே மதிக்காமப் போயிட்டார்.

ஆனா இங்க, இந்த வாட்ச்மேன் எனக்காக, என் ஒரு சின்னப் பார்வைக்காக ராத்திரி முழுக்கத் தூங்காமத் தவிச்சுப் போயிருக்கான்.

அவன் எனக்காக எவ்வளவு ஏங்குறான்னு நினைக்கும்போது, எனக்கு அது கொஞ்சம் ஆறுதலா இருந்துச்சு.

ஆனாலும், நான் அவனுக்கு உடனே எந்த ரிப்ளையும் பண்ணக் கூடாதுன்னு முடிவு பண்ணேன்.

போனை லாக் பண்ணிப் பக்கத்துல வெச்சிட்டேன்.

கொஞ்ச நேரத்துல பாத்ரூம் கதவு திறக்குற சத்தம் கேட்டுச்சு. கார்த்திக் குளிச்சிட்டு வெளிய வந்தார்.

நான் போய் அவருக்கான பிரேக்ஃபாஸ்டை டைனிங் டேபிள்ல எடுத்து வெச்சேன்.

கார்த்திக் ரெடியாகி வந்து உக்காந்து சாப்பிட ஆரம்பிச்சார்.

அவர் வழக்கம் போல எந்த ஒரு பேச்சும் இல்லாம, அவசர அவசரமாகச் சாப்பிட்டார்.

சாப்பிட்டு முடிச்சதும், அவர் லேப்டாப் பேக்கைத் தோள்ல மாட்டிக்கிட்டார்.

மெயின் டோரைத் திறக்குறதுக்கு முன்னாடி, அவர் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு இருந்துச்சு.

"பவி, காலையில நடந்ததை நினைச்சு உன் மைண்டைக் குழப்பிக்காத."

"நான் எப்பவும் உன்னை லவ் பண்றேன், ஓகே?"

"கதவை லாக் பண்ணிட்டு, இன்னைக்கு நல்லா ரெஸ்ட் எடு பவி."

அவர் இப்படிச் சொல்லிட்டு, கதவைச் சாத்திட்டுப் போயிட்டார்.

ஆனா அந்த வார்த்தைகள்ல எனக்கு எந்த ஒரு அன்பும், உண்மையான காதலும் தெரியல.

அது ஏதோ கடமைக்குச் சொல்ற மாதிரி வெறும் வார்த்தைகளா மட்டும் தான் என் காதுல விழுந்துச்சு.

கதவு சாத்துனதும், என் முகத்துல இருந்த அந்தப் பொய் சிரிப்பு மறைஞ்சுடுச்சு.

அந்த வீடு இப்போ முழுசா அமைதியாகிடுச்சு.

நான் காலை நேரத்துல செய்ய வேண்டிய வீட்டு வேலைகளைப் பார்க்க ஆரம்பிச்சேன்.

வெளிய சம்மர் வெயில் பயங்கரமா அடிக்க ஆரம்பிச்சிருந்துச்சு.

மணி ஒன்பது ஆகுறதுக்குள்ளயே, சூரியன் கொளுத்தி எடுக்க ஆரம்பிச்சிடுச்சு.

வீட்டுல ஹால்ல இருந்த ஃபேனை ஃபுல் ஸ்பீட்ல வெச்சிருந்தும் கூட, வீடு கூட்டுறப்போ எனக்குப் பயங்கரமா வேர்க்க ஆரம்பிச்சுது.

ஒரு பத்து மணி போல, வீட்டுல காய்கறி இல்லாததால, பக்கத்துல இருக்குற காய்கறிக் கடைக்குப் போகக் கிளம்பினேன்.

ஒரு துணிப்பையை எடுத்துக்கிட்டு, நான் கதவைப் பூட்டிட்டு வெளிய வந்தேன்.

அப்பார்ட்மெண்ட்டை விட்டு வெளிய கால் வெச்ச உடனே, அந்தச் சுட்டெரிக்குற வெயில் என் தோல்ல சுரீர்னு உறைச்சுது.

இந்த வருஷக் கோடைக்காலம் ரொம்பவே மோசமா இருந்துச்சு.

காத்துல எந்த ஒரு ஈரப்பதமும் இல்லை, வெறும் அனல் காத்து மட்டும்தான் வீசிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

நான் காலைல ஆசையா உடுத்துன அந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையோடதான் வெளிய வந்தேன்.

அந்தப் புடவை ரொம்ப மெல்லிய காட்டன் கலந்த பட்டுப் புடவை.

வெயில் என் மேல படப் பட, என் உடம்புல இருந்து வேர்வை தண்ணியா வர ஆரம்பிச்சுது.

என் நெற்றியில சின்னச் சின்னதா வேர்வை துளிகள் அரும்பி, அது ஒன்னாச் சேர்ந்து என் கன்னம் வழியா வழிஞ்சு கீழ வந்துச்சு.

என் கழுத்துப் பகுதியில வேர்வை அதிகமாச் சேர்ந்து, அது அப்படியே என் ஜாக்கெட்டுக்குள்ள இறங்குச்சு.

அந்தப் ப்ளூ கலர் ஜாக்கெட் வேர்வையில நனைய நனைய, அதோட கலர் இன்னும் கொஞ்சம் டார்க்கா மாற ஆரம்பிச்சுது.

என் முலைகளுக்கு நடுவுல இருந்த அந்தப் பிளவுல வேர்வை ஆறு மாதிரி ஓடுச்சு.

நான் நடக்க நடக்க, என் உடம்போட சூடு அதிகமாகிக்கிட்டே போச்சு.

என் முதுகுப் பக்கமும் வேர்வையில முழுசா நனைஞ்சு, ஜாக்கெட் என் தோலோட தோலா அப்படியே ஒட்டிக்கிச்சு.

அந்தப் புடவை முந்தானை காத்துல பறக்காம, வேர்வையால என் நெஞ்சோட சேர்த்துப் பிடிச்சுக்கிட்ட மாதிரி இறுக்கமா ஒட்டி நின்னுச்சு.

நான் ஒவ்வொரு ஸ்டெப் எடுத்து வைக்கும்போதும், என் இடுப்புப் பகுதியில கட்டியிருந்த புடவை என் வியர்த்த உடம்போட உரசிக் கிட்டு இருந்துச்சு.

என் தொப்புளைச் சுத்தி இருந்த சதைல வேர்வை பளபளன்னு மின்னுச்சு.

அந்த மெல்லிய புடவை என் தொடைகள்ல ஒட்டி, நான் நடக்குறப்போ என் கால்களோட முழு வடிவத்தையும் அப்பட்டமா வெளிய காட்டிச்சு.

இந்த மாதிரி ஒரு மெல்லிய புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு, இந்த சுட்டெரிக்கும் வெயில்ல வெளிய வந்தது எவ்வளவு பெரிய தப்புன்னு நான் இப்போ ஃபீல் பண்ணேன்.

எனக்குள்ள ஒரு வெக்கம் வர ஆரம்பிச்சுது.

இந்த வேர்வை என் உடம்பை முழுசா நனைச்சு, இந்த ட்ரெஸ்ஸை ரொம்ப வெளிப்படையா, எல்லாம் தெரியுற மாதிரி மாத்திடுச்சு.

என் முலைகளோட ஷேப், என் இடுப்போட வளைவு, என் தொடைகளோட தடிமன் எல்லாம் இந்த வேர்வையில இன்னும் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சது.

நான் நடந்து போகும்போது, ரோட்டுல யாராவது என்னை இப்படிப் பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்கன்னு என் மனசு யோசிச்சுது.

இந்த மாதிரி வேர்வையில நனைஞ்ச உடம்பை, ஒரு பொண்ணோட வளைவுகளை யாராவது கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தா எப்படி இருக்கும்?

அந்தப் பார்வையே என் உடம்பை ஊடுருவிப் பார்க்குற மாதிரி இருக்குமேன்னு நினைக்கும்போது எனக்குக் கூச்சமா இருந்துச்சு.

ஆனா அதே சமயம், என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்ன நிம்மதியும் இருந்துச்சு.

நல்ல வேளை, இன்னைக்கு நான் உள்ள பிரா, பேண்ட்டி, பாவாடை எல்லாம் கரெக்டா போட்டுருக்கேன்.

ஒருவேளை அதெல்லாம் போடாம, வெறும் உடம்புல இந்தப் புடவையைக் கட்டிக்கிட்டு வெளிய வந்திருந்தா என்ன ஆகியிருக்கும்?

இந்த வேர்வையில என் முலைக்காம்புகள் அப்படியே அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சிருக்கும்.

என் தொடை இடுக்கொட வளைவு, அந்த முக்கோண ஷேப் எல்லாம் இந்த மெல்லிய புடவையில அப்படியே வெளிய காட்டியிருக்கும்.

அதை நினைச்சாலே என் உடம்பு ஒரு நிமிஷம் சிலிர்த்துப் போச்சு.

நல்ல வேளை நான் உள்ளாடை போட்டிருக்கேன், இல்லனா ரோட்டுல போறவங்க எல்லாரும் என்னைப் பைத்தியம் மாதிரி பார்த்திருப்பாங்கன்னு நினைச்சு நான் எனக்கு நானே ஆறுதல் சொல்லிக்கிட்டேன்.

நான் மெதுவாக நடந்து மெயின் கேட்டுக்குப் போனேன்.

அங்க செக்யூரிட்டி கேபின் பக்கத்துல பிரகாஷ் டியூட்டில நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

அவன் தூரத்துல இருந்து நான் நடந்து வர்றதைப் பார்த்துட்டான்.

என்னைப் பார்த்ததும் அவனோட கண்கள் அப்படியே ஆச்சரியத்துல அகலமா விரிஞ்சது.

நான் அவனுக்குப் பக்கத்துல போகப் போக, அவனோட பார்வை என் முகத்துல இருந்து என் உடம்பு முழுக்க ஊடுருவ ஆரம்பிச்சுது.

அவன் என்னைக் கண்ணிமைக்காம, ஒரு செகண்ட் கூடப் பார்வையைத் திருப்பாமப் பார்த்துக்கிட்டு இருந்தான்.

அவனோட கண்கள் முதல்ல என் வியர்த்த முகத்தைப் பார்த்துச்சு.

என் நெற்றியில இருந்த வேர்வை, என் கலைஞ்ச தலைமுடி எல்லாமே என்னை இன்னும் அழகா, கவர்ச்சியா அவனுக்குக் காட்டியிருக்கணும்.

அப்படியே அவனோட பார்வை என் கழுத்துக்கு இறங்குச்சு.

கழுத்துல இருந்து வழிஞ்ச வேர்வை, என் முலைகளுக்கு நடுவுல இறங்குறதை அவன் ரொம்ப உன்னிப்பா கவனிச்சான்.

நான் போட்டுருந்த அந்த டைட்டான ப்ளூ ஜாக்கெட், வேர்வையால நனைஞ்சு என் முலைகளோட உண்மையான அளவை ரொம்பத் துல்லியமாக் காட்டிச்சு.

என் முலைக்காம்புகள் அந்த பிராவைத் தாண்டி, ஜாக்கெட் துணியையும் தாண்டி லேசாத் துருத்திக்கிட்டு நின்னதை அவன் கண்கள் தப்பாமப் பிடிச்சுது.

அவன் மூச்சு விடுற வேகம் அதிகமாகுறதை என்னால தூரத்துல இருந்தே உணர முடிஞ்சது.

அவனோட பார்வை அங்க இருந்து கீழ இறங்கி, என் இடுப்பு வளைவுல வந்து நின்னுச்சு.

புடவைக்கும் ஜாக்கெட்டுக்கும் நடுவுல எந்த மறைப்பும் இல்லாம வெளிய தெரிஞ்ச என் வெண்ணிறமான இடுப்பு, இப்போ வேர்வையில நனைஞ்சு பளபளன்னு இருந்துச்சு.

என் ஆழமான தொப்புள் குழியை அவன் கண்கள் அப்படியே குடிச்சுது.

நான் நடக்க நடக்க என் இடுப்பு லேசா வளைஞ்சு வளைஞ்சு போறதை அவன் ரொம்ப ரசிச்சுப் பார்த்தான்.

அவனோட பார்வை என் முந்தானைக்குக் கீழ இருந்த என் தொடைகள் மேல பட்டுச்சு.

காத்து அடிக்கும்போது அந்த மெல்லிய புடவை என் தொடைகளோட ஒட்டி, என் கால்களோட வடிவத்தை அவனுக்கு ரொம்பத் தெளிவா காட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவன் பார்வை என் உடம்போட ஒவ்வொரு இன்ச்சையும், ஒவ்வொரு வளைவையும் ரொம்பப் பச்சையா, ஆனா அதே சமயம் அவ்வளவு ஆசையா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

நான் கேட்டை நெருங்குனதும், அவன் என்னைப் பார்த்துப் பேசணும்னு ஆர்வமா முன்னாடி வந்தான்.

அவன் உதடுகள் லேசாத் திறந்து, "மேடம்..." னு கூப்பிடப் போனான்.

ஆனா இது பப்ளிக் எடம். எல்லாரும் நடமாடுற மெயின் கேட்.

யாராவது பார்த்தா, தேவையில்லாத பிரச்சனை.

நான் அவனை அலட்சியம் பண்ணல, ஆனா நிலைமையைப் புரிஞ்சுகிட்டு என் முகத்தை ரொம்ப அமைதியா வெச்சுக்கிட்டேன்.

என் கண்களாலேயே, 'இங்க எதுவும் பேசாத, வேண்டாம்'னு ரொம்ப மென்மையா ஜாடை காட்டினேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் புரிஞ்சுகிட்டான்.

அவன் எந்தப் பேச்சும் இல்லாம, வாயை மூடிக்கிட்டு அப்படியே பின்னாடி ஒரு ஸ்டெப் எடுத்து வெச்சு அமைதியா நின்னுட்டான்.

நான் அவனைத் தாண்டி ரோட்டுக்கு நடந்து போனேன்.

காய்கறிக் கடைக்குப் போய் எனக்குத் தேவையான காய்கறிகள் எல்லாம் வாங்குனேன்.

அந்த வெயில்ல நின்னு வாங்குறதுக்குள்ள எனக்கு உசுரே போயிடுச்சு.

நான் திரும்பி அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு நடந்து வர்றதுக்குள்ள, என் உடம்புல தெம்பே இல்லை.

நான் ரொம்ப டயர்டா, பையைத் தூக்கிக்கிட்டு அப்பார்ட்மெண்ட் மெயின் கேட்டுக்குத் திரும்பி வந்தேன்.

அப்போ செக்யூரிட்டி கேபின்ல பிரகாஷைக் காணோம்.

நான் நேரா கிரவுண்ட் ஃபுளோர் லிஃப்ட்டுக்கு நடந்து போனேன்.

அந்த லிஃப்ட் ஏரியா ரொம்ப அமைதியா, யாருமே இல்லாம இருந்துச்சு.

நான் லிஃப்ட் பட்டனை அழுத்தினேன்.

'டிங்'னு சத்தம் கேட்டு, லிஃப்ட் கதவு மெதுவாத் திறந்துச்சு.

உள்ள பார்த்தா, எனக்கு ஒரு பெரிய சர்ப்ரைஸ்.

பிரகாஷ் உள்ள நின்னுகிட்டு இருந்தான்.

என்னைப் பார்த்ததும் அவன் முகத்துல ஒரு பெரிய, பிரகாசமான சிரிப்பு வந்துச்சு.

"குட் மார்னிங் மேடம்" னு அவன் ரொம்ப ஆசையாச் சொன்னான்.

நானும் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "குட் மார்னிங் பிரகாஷ். நீ லிஃப்ட்ல எங்க இருந்து வர்ற?" னு கேட்டேன்.

"நான் மொட்டை மாடியில ஓவர்ஹெட் வாட்டர் டேங்க்ல எவ்வளவு தண்ணி இருக்குன்னு செக் பண்ணிட்டு வரேன் மேடம்" னு அவன் சொன்னான்.

நான் பையைக் கையில தூக்கிக்கிட்டு உள்ள ஏறி நின்னேன்.

நான் வேர்வையில நனைஞ்சு ரொம்ப டயர்டா இருந்தேன்.

ஆனா பிரகாஷைப் பார்க்க, ஏதோ கூலிங்கான ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள இருந்து இப்போதான் வெளிய வந்த மாதிரி அவ்வளவு ஃபிரெஷ்ஷா இருந்தான்.

"மேடம், அந்தப் பையை என்கிட்ட கொடுங்க. பார்த்தாலே ரொம்ப வெயிட்டா இருக்கிற மாதிரி இருக்கு" னு சொல்லிக்கிட்டே அவன் பையை வாங்க முன்னாடி வந்தான்.

நான் உடனே, "நோ பிரகாஷ், பரவாயில்லை. நானே தூக்கிட்டுப் போறேன்" னு மறுத்தேன்.

ஆனா அவன் விடல. "ப்ளீஸ் மேடம், கொடுங்க. உங்களுக்கு ஏற்கனவே அவ்வளவு வேர்த்துப் போயிருக்கு. நான் ஹெல்ப் பண்றேன்" னு அவன் ரொம்ப அக்கறையாக் கேட்டான்.

எனக்கும் கை ரொம்ப வலிச்சது, "சரி" னு சொல்லிட்டு நான் அந்தப் பையை அவனோட பெரிய கைகள்ல கொடுத்தேன்.

நான் லிஃப்ட்க்குள்ள அவனுக்குப் பக்கத்துல போய் நின்னேன்.

பிரகாஷ் என் ஃப்ளோர் பட்டனை அழுத்தினான்.

லிஃப்ட் ரொம்ப மெதுவா மேல போக ஆரம்பிச்சுது.

சில செகண்டுகள் உள்ள ரொம்ப அமைதியா இருந்துச்சு.

அந்தச் சின்ன எடத்துல, நாங்க ரெண்டு பேரும் ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்தோம்.

அவனோட மூச்சு காத்து என் மேல படுற அளவுக்குப் பக்கத்துல இருந்தோம்.

இந்த அமைதியில, அவனோட கண்கள் மறுபடியும் வேலை செய்ய ஆரம்பிச்சுது.

இப்போ அவன் என்னைக் கேட்ல பார்த்ததை விட, ரொம்பக் கிளியரா, பக்கத்துல இருந்து ஸ்கேன் பண்ண ஆரம்பிச்சான்.

அவனோட பார்வை என் முலைகள் மேல வந்து நின்னுச்சு.

வேர்வையில நனைஞ்ச அந்தப் புடவை, என் முலைகளை இன்னும் பெருசாக் காட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அதுவும் நான் மூச்சு வாங்கும்போது, என் நெஞ்சு ஏறி இறங்குறதை அவன் கண்ணிமைக்காமப் பார்த்தான்.

அப்புறம் அவனோட பார்வை என் இடுப்புக்கு வந்துச்சு.

என் புடவை கேப்ல தெரிஞ்ச அந்த வேர்வை நனைஞ்ச இடுப்புச் சதை, என் ஆழமான தொப்புள்...

எல்லாத்தையும் அவன் பார்வை ரொம்பப் பச்சையா வருடிப் பார்த்துச்சு.

அவன் என்னை இவ்வளவு ஆழமாப் பார்க்குறதைப் பார்த்ததும், என் மனசு நேத்து ராத்திரிக்குக் குதிச்சுப் போச்சு.

நேத்து ராத்திரி நான் பாத்ரூம்ல நின்னு, என் உடம்புல எந்தத் துணியும் இல்லாம, வெறும் அந்த டார்க் கிரீன் பேண்ட்டியோட ஒரு ஃபுல் பாடி போட்டோ எடுத்து அனுப்பினேன்.

அவன் அந்தப் போட்டோவை எவ்வளவு வெறித்தனமாப் பார்த்திருப்பான், ரசிச்சிருப்பான்னு எனக்கு நல்லாவே தெரியும்.

இப்போ அவன் கண் முன்னாடி நான் இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில, வேர்வையில நனைஞ்சு நின்னுகிட்டு இருக்கேன்.

ஆனா அவனோட மூளைக்குள்ள இப்போ இந்தப் புடவை இருக்காதுன்னு என் மனசு சொல்லுச்சு.

கண்டிப்பா அவன் இப்போ என்னைப் புடவையோட பார்க்கல.

அவனோட பார்வைக்கு முன்னாடி, இந்தப் புடவை, இந்த ஜாக்கெட், இந்தப் பாவாடை எல்லாமே மறைஞ்சு போயிருக்கும்.

அவன் என் முகத்தைப் பார்க்கும்போது, நேத்து அந்தப் போட்டோல இருந்த என்னோட அந்த மயக்கமான முகத்தைத்தான் நினைச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

என் கழுத்துல வழிஞ்ச வேர்வையைப் பார்க்கும்போது, என் வெற்று உடம்புல வேர்வை வழிஞ்சா எப்படி இருக்குமோன்னு கற்பனை பண்ணியிருப்பான்.

அவனோட பார்வை என் முலைகள் மேல நிக்கும்போது...

கண்டிப்பா அவன் மனசுக்குள்ள அந்த ஜாக்கெட் துணி கிழிஞ்சு விழுந்திருக்கும்.

என் ரெண்டு வெண்ணிறமான, முழுமையான முலைகளும், அதோட அந்த டார்க் ப்ரவுன் காம்புகளும் அவன் கண்ணுக்கு முன்னாடி நிழலா ஆடிக்கிட்டு இருந்திருக்கும்.

நேத்து அவன் என் முலைகளைப் பார்த்து 'மாம்பழங்கள்'னு வர்ணிச்சது எனக்கு ஞாபகம் வந்துச்சு.

இப்போ அவன் அந்த மாம்பழங்களை எந்த மறைப்பும் இல்லாம தன் மனசுக்குள்ள பிசைஞ்சு பார்த்துக்கிட்டு இருப்பான்.

அவனோட பார்வை என் இடுப்பு வளைவுல இறங்கும்போது...

இந்த மெல்லிய புடவை அவனுக்கு ஒரு தடையாவே இருந்திருக்காது.

என் இடுப்புல இருக்கிற அந்த மடிப்புகள், என் வெற்றுச் சதையோட மென்மை எல்லாத்தையும் அவன் நேத்து அந்தப் போட்டோல அணு அணுவாப் பார்த்திருக்கான்.

அவன் என் தொப்புளைப் பார்க்கும்போது, என் உடம்புல இருந்த அந்த ஒரே ஒரு துணியான கிரீன் பேண்ட்டி அவன் ஞாபகத்துக்கு வந்திருக்கும்.

அந்தக் கிரீன் பேண்ட்டிக்கு மேல என் தொப்புள் எப்படி ஆழமா இருந்துச்சுன்னு அவன் இப்போ கண்டிப்பா நினைச்சுப் பார்த்திருப்பான்.

அவனோட கண்கள் இப்போ என் தொடைகள் மேல இறங்குச்சு.

என் புடவைக்குக் கீழ இருக்கிற என் கால்களை அவன் பார்க்கல.

நேத்து போட்டோல, எந்தப் பாவாடையும் இல்லாம, அந்த கிரீன் பேண்ட்டிக்குக் கீழ தொடையைக் கொஞ்சம் அகட்டி வெச்சு நான் நின்ன அந்தப் போஸ் அவன் கண்ணுக்குள்ள ஓடியிருக்கும்.

என் தொடைகளோட அந்தத் தடிமன், அந்த வெண்மை எல்லாமே அவனுக்கு அத்துப்படி.

எல்லாத்துக்கும் மேல, அவனோட மூளை இப்போ என் தொடைக்கு நடுவுல இருக்கிற அந்த ரகசியமான இடத்தைத்தான் அதிகமா யோசிச்சுப் பார்த்திருக்கும்.

அந்தக் கிரீன் பேண்ட்டிக்கு நடுவுல, என் காம நீர் கசிஞ்சு, அந்தப் பேண்ட்டியில ஒரு பெரிய ஈரமான வட்டம் இருந்ததை அவன் நோட் பண்ணிருந்தான்.

அதை அவன் நேத்து மெசேஜ்ல என்கிட்ட சொல்லிக் கேட்டப்போ எனக்கு எவ்வளவு வெக்கமா இருந்துச்சு!

இப்போ இந்த லிஃப்ட்க்குள்ள, என் புடவைக்குள்ள, என் பாவாடைக்குள்ள, நான் போட்டுருக்கிற பேண்ட்டியில அந்த ஈரம் மறுபடியும் கசிஞ்சிருக்குமான்னு அவன் நினைச்சிருப்பான்.

கண்டிப்பா இவளுக்கு இப்போ ஈரம் கசிஞ்சிருக்கும்னு அவன் மனசு கணக்குப் போட்டிருக்கும்.

அவன் பார்வை என் முதுகுப் பக்கம் போகும்போது...

என் குண்டியோட அந்த அகலமான ஷேப்பை, நேத்து அந்தப் பேண்ட்டியோட வளைவுல அவன் எவ்வளவு ரசிச்சிருப்பான்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

மொத்தத்துல, அவன் இப்போ என்னைப் புடவையில பார்க்கல.

நேத்து ராத்திரி அவனுக்கு நான் காட்டின அந்த அரை நிர்வாண, கிரீன் பேண்ட்டி போட்டோவைத்தான்...

இப்போ நேர்ல, லைவ்வா, த்ரீடில பார்க்குற மாதிரி அவன் கற்பனையில என்னைப் உரிச்சுப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கான்.

என் உடம்போட முழு ஸ்ட்ரக்சர், என் முலைகளோட கனம், என் இடுப்போட வளைவு, என் குண்டியோட ஷேப்...

எல்லாமே அவனோட கண் முன்னாடி எந்த மறைப்பும் இல்லாம அப்பட்டமா நின்னுகிட்டு இருக்கு.

நான் அவன் முன்னாடி முழுசா அம்மணமா நிக்கிற மாதிரி எனக்கு ஒரு ஃபீல் வந்துச்சு.

இந்த நினைப்பு, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு பெரிய அதிர்வைக் கொண்டு வந்துச்சு.

என் நரம்புகள் எல்லாம் அப்படியே சிலிர்த்துப் புடைச்சுக்கிச்சு.

ஒரு ஆம்பளை தன் மனசுக்குள்ள என்னைப் முழுசா உரிச்சுப் பார்க்குறான்னு நினைக்கும்போதே என் புண்டைக்குள்ள ஒரு பெரிய துடிப்பு உருவாச்சு.

நான் என் தொடைகளை லேசா ஒன்னோட ஒன்னு உரசிக் கிட்டு, அந்தச் சுகத்தை அனுபவிச்சேன்.

அவனோட அந்த வெறித்தனமான கற்பனைப் பார்வை எனக்குள்ள ஒரு விதமான கிக்கைக் கொடுத்துச்சு.

நான் அவனுக்கு ரொம்பப் பக்கத்துல நின்னுகிட்டு, அவன் முகத்தையே பார்த்தேன்.

என் கழுத்துல இருந்த வேர்வையைத் துடைச்சுக்கிட்டே, நான் கொஞ்சம் கிண்டலாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

"உண்மையச் சொல்லு பிரகாஷ்... நீ நிஜமாவே தண்ணி செக் பண்ணத்தான் போனியா?"

"இல்ல அந்த டேங்க்குள்ளயே இறங்கிப் குளிச்சிட்டு வர்றியா?"

"எப்படி நீ மட்டும் இவ்வளவு ஜில்லுனு, ஃபிரெஷ்ஷா இருக்க?" னு நான் லேசாச் சிரிச்சுக்கிட்டே கேட்டேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சுக்கிட்டே, "சும்மா செக் பண்ணத்தான் போனேன் மேடம்" னு சொன்னான்.

ஆனா அவன் முகத்துல இருந்த அந்த விஷமத்தனமான சிரிப்பைப் பார்த்ததும், அவன் எதையோ மறைக்கிறான்னு எனக்குத் தெளிவாத் தெரிஞ்சது.

"உண்மையச் சொல்லு பிரகாஷ்... என்கிட்ட மறைக்காத" னு நான் மறுபடியும் கேட்டேன்.

பிரகாஷ் என்னைப் பார்த்து ரொம்ப ஆழமா, "நான் சொல்றேன் மேடம்..."

"ஆனா அதுக்கு முன்னாடி நான் ஒன்னு சொல்லணும்."

"நீங்க இந்தப் ப்ளூ கலர் புடவையில அவ்வளவு கியூட்டா இருக்கீங்க மேடம்."

"எவ்வளவு வேர்த்துப் போயிருந்தாலும், நீங்க ரொம்ப அழகா இருக்கீங்க" னு அவன் தயங்காமச் சொன்னான்.

இதைக் கேட்டதும் என்னையும் அறியாம நான் லேசாச் சிரிச்சிட்டேன்.

என் கன்னம் வெக்கத்துல சிவந்துருச்சு.

நான் தலையைக் குனிஞ்சுகிட்டு, "தேங்க்ஸ் பிரகாஷ்" னு மெதுவாச் சொன்னேன்.

நான் இப்படிச் சிரிச்சுக்கிட்டு இருக்கும்போதே, பிரகாஷ் கொஞ்சம் சீரியஸா ஒரு கேள்வியைக் கேட்டான்.

"மேடம்... நேத்து நைட் ஏன் ரிப்ளையே பண்ணல?"

"திடீர்னு அப்படிப் போனதும் நான் எவ்வளவு பயந்துட்டேன் தெரியுமா மேடம்?"

இந்த நேரடியான கேள்விக்கு நான் என்ன பதில் சொல்றதுன்னு ஒரு செகண்ட் யோசிச்சேன்.

"நான் அப்படியே தூங்கிட்டேன் பிரகாஷ். வேற ஒன்னும் இல்லை" னு நான் சிம்பிளாச் சொன்னேன்.

"நான் ரொம்பப் பயந்துட்டேன்" னு அவன் நேத்து நைட் அனுப்புன அந்த சுண்ணி உருவுற வீடியோவை பத்தி மறைமுகமாச் சொன்னான்.

அவன் இப்படிச் சொல்லிக்கிட்டு இருக்கும்போதே, என் பார்வை சடக்குனு கீழே போச்சு.

அவனோட யூனிஃபார்ம் பேண்ட்டுக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய மாற்றம் இருந்ததை நான் கவனிச்சேன்.

நேத்து ராத்திரி வீடியோல நான் பார்த்த அதே முரட்டுத்தனம், இப்போ அவனோட பேண்ட்டுக்குள்ள துடிச்சுக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவனோட பேண்ட் ஜிப் பகுதியில, ஒரு பெரிய விறைப்பு அந்தத் துணியைத் தாண்டி வெளிய முட்டிக்கிட்டு நின்னுச்சு.

நான் அவனுக்கு அவ்வளவு பக்கத்துல நின்னுகிட்டு இருந்ததால, அந்தப் புடைப்பு ரொம்பத் தெளிவாவே தெரிஞ்சது.

என்னை இப்படிப் புடவையில, வேர்வையில நனைஞ்ச உடம்போட பார்த்ததும், அவனால அவனோட சுண்ணியைக் கண்ட்ரோல் பண்ண முடியல.

அது எனக்காக அவ்வளவு ஹார்டா விறைச்சுப் போய் நிக்குதுன்னு எனக்குப் புரிஞ்சது.

அதைப் பார்த்ததும் என் மூச்சு ஒரு செகண்ட் நின்னுடுச்சு.

என் தொடைக்கு நடுவுல ஒரு பெரிய சூடு பிறந்துச்சு.

ஆனா நான் அதைப் பார்க்குறதை அவன் கவனிச்சிடக் கூடாதுன்னு நினைச்சு, உடனே என் பார்வையை மேல திருப்பிட்டேன்.

எதுவுமே தெரியாத மாதிரி, அதைப் பார்த்து எந்த ரியாக்‌ஷனும் காட்டாம நான் அதைத் தவிர்த்தேன்.

நான் அவனைப் பார்த்து லேசாத் தலையாட்டி, "இல்ல பிரகாஷ்... நான் கோபப்படல. நீ பயப்படாம இரு" னு சொன்னேன்.

நேத்து நைட் வாட்ஸ்அப்ல அவ்வளவு பச்சையா பேசுனவன்...

இப்போ நேர்ல பார்க்கும்போது தன்னோட லிமிட்டை மீறாம, எதையும் அப்பட்டமாப் பேசாம ரொம்ப மரியாதையா நடந்துக்குறதை நான் நோட் பண்ணேன்.

பேச்சை மாத்துறதுக்காக நான் மறுபடியும், "அது சரி, இப்போ விஷயத்துக்கு வா."

"நீ எப்படி இப்படி ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து வந்த மாதிரி ஜில்லுனு இருக்கன்னு சொல்லு?" னு கேட்டேன்.

பிரகாஷ் கொஞ்சம் ரகசியமா, குரலைத் தாழ்த்தி, "நான் சொல்றேன் மேடம், ஆனா நீங்க யார்கிட்டயும் சொல்லக் கூடாது" னு சொன்னான்.

நான் ரொம்ப ஆர்வமா, "ஓகே பிரகாஷ், பிராமிஸ். நான் யார்கிட்டயும் சொல்ல மாட்டேன். நீ மொதல்ல சொல்லு" னு கேட்டேன்.

அவன் கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கிட்டே சொல்ல ஆரம்பிச்சான்.

"வெளிய அவ்வளவு வெயிலா இருக்கும்போது, நான் தண்ணி செக் பண்ணப் போவேன்ல மேடம்?"

"அந்தப் பெரிய சிமெண்ட் டேங்க்குகளுக்குக் கீழ ஒரு சின்ன, யாருக்கும் தெரியாத இருட்டு ரூம் இருக்கு."

"ஆனா மேல ஃபுல்லா எப்பவும் தண்ணி இருக்கிறதால, அந்த ரூம் எப்போவுமே ஒரு ஐஸ் ரூம் மாதிரி அவ்வளவு கூலிங்கா இருக்கும் மேடம்."

"வெயில் தாங்க முடியாதப்போ, நான் அங்க போய் ஒரு இருபது நிமிஷம் நின்னு உடம்பைக் கூல் பண்ணிக்கிட்டேன்."

"அதுதான் சீக்ரெட்" னு அவன் ரொம்பத் தந்திரமாச் சொன்னான்.

அவனோட அந்த ரகசியத்தைக் கேட்டு நான் சத்தமாச் சிரிச்சிட்டேன்.

யாருக்கும் தெரியாத அந்த இருட்டான, ஜில்லுனு இருக்குற ரூமை என் மனசு கற்பனை பண்ணிப் பார்த்துச்சு.

"பரவாயில்லையே, நல்ல ஐடியாவா இருக்கே."

"என்ஜாய் பண்ணு பிரகாஷ்" னு நான் ரொம்ப கேஷுவலாச் சொன்னேன்.

லிஃப்ட் பத்தாவது மாடிக்கு வந்து, கதவு திறந்துச்சு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் வெளிய வந்து என் வீட்டை நோக்கி நடந்தோம்.

நான் சாவியை எடுத்து மெயின் டோரைத் திறந்து, கதவை லேசாத் தள்ளினேன்.

நான் திரும்பிப் பார்த்து, "பையைக் கொடு பிரகாஷ்" னு சொல்லப் போனேன்.

அவன் கொஞ்ச நேரம் நிப்பான், இல்ல உள்ள வரணும்னு நினைப்பான்னு நான் எதிர்பார்த்தேன்.

ஆனா பிரகாஷ் அவ்வளவு ஓவராப் போகல.

அவன் ரொம்ப டீசண்டா வாசலுக்கு வெளியவே நின்னு, அந்தப் பையை வீட்டுக்குள்ள லேசா இறக்கி வெச்சான்.

"ஓகே மேடம், நான் கீழ போறேன்" னு சொல்லிட்டு, உடனே தன் டியூட்டிக்குப் போகத் திரும்பிட்டான்.

அவனோட இந்த மரியாதை எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

நான் சிரிச்சுக்கிட்டே, "ரொம்ப தேங்க்ஸ் பிரகாஷ்" னு சொன்னேன்.

நான் கதவைச் சாத்தி லாக் பண்ணினேன்.

அந்தச் சுட்டெரிக்குற வெயில் வெளியவே நின்னுடுச்சு. வீடு ரொம்ப அமைதியா, கூலிங்கா இருந்துச்சு.

நான் நேரா கிச்சனுக்குப் போய், ஃப்ரிட்ஜ்ல இருந்து ஒரு பெரிய கிளாஸ்ல ஜில்லுனு தண்ணி ஊத்திக் குடிச்சேன்.

அது என் உடம்புக்கு அவ்வளவு இதமா இருந்துச்சு.

அப்புறம் அந்தப் பையில இருந்த காய்கறி, தக்காளி எல்லாத்தையும் எடுத்து ஃப்ரிட்ஜுக்குள்ள அடுக்கி வெச்சுக்கிட்டு இருந்தேன்.

அப்போ ஹால்ல இருந்து என் போன் அடிக்கிற சத்தம் கேட்டுச்சு.

நான் கையைத் துடைச்சுக்கிட்டுப் போய் போனை எடுத்தேன்.

ரேணுகா அக்காதான் கால் பண்ணியிருந்தாங்க.

நான் உடனே காலை அட்டென்ட் பண்ணேன்.

"ஹலோ அக்கா, சொல்லுங்க" னு நான் ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னேன்.

"ஹலோ பவி? ஃப்ரீயா இருக்கியா? ஒன்னும் டிஸ்டர்ப் பண்ணலையே?" னு அவங்க ரொம்ப அன்பாக் கேட்டாங்க.

"இல்ல அக்கா, நான் ஃப்ரீதான். காய்கறி வாங்கிட்டு வந்து இப்போதான் வெச்சிட்டு இருந்தேன். சொல்லுங்க" னு நான் சொன்னேன்.

"பவி, உன்கிட்ட உறை ஊத்தப் பழைய தயிர் கொஞ்சம் இருக்குமா?"

"நான் மதியத்துக்குப் புதுசாத் தயிர் உறை ஊத்தலாம்னு பார்த்தேன்."

"ஆனா வீட்ல பார்த்தா கொஞ்சம் கூடப் பழைய தயிர் மிச்சம் இல்லை, எல்லாம் நேத்தே காலி ஆகிடுச்சு."

"அதான் உன்கிட்ட இருக்குமானு கேட்கக் கால் பண்ணேன்" னு ரேணுகா அக்கா கேட்டாங்க.

நான் உடனே எந்த யோசனையும் இல்லாம, "இருக்கு அக்கா."

"நாங்க ஊர்ல இருந்து வரும்போது கெட்டியான கிராமத்துத் தயிர் கொண்டு வந்துடுவோம், அதை வெச்சுதான் உறை ஊத்துவோம் அக்கா" னு நான் சொன்னேன்.

"அப்படியா? ரொம்ப சூப்பர் பவி!"

"ஊரு தயிர்னா கேட்கவா வேணும்? ரொம்ப தேங்க்ஸ் மா."

"எனக்காக ஒரு சின்னக் கப்புல அதைக் கொஞ்சம் ரெடியா எடுத்து வை."

"நான் இன்னும் கொஞ்ச நேரத்துல ராஜை உன்கிட்ட அனுப்பி அதை வாங்கிட்டு வரச் சொல்றேன்" னு ரேணுகா அக்கா சொல்லிட்டு, காலை கட் பண்ணிட்டாங்க.