Incest அத்தை ஊரில் விவசாயம் (CFNM)

[Rudran]

அத்தை ஊரில் விவசாயம் (CFNM)

பாகம் -01 , பாகம் -02

வெயில் தகிக்கும் நகரத்து விடுதியிலிருந்து, பச்சை பசேலென விரிந்..ு கிடக்கும் என் அத்தை ஊருக்குள் நுழைந்த போதே மனதுக்குள் ஒரு ஜில்லென்று உணர்வு. நான் மதன், இருபது வயது அக்ரிகல்சர் மாணவன்.

புத்தகத்தில் படித்த விவசாயத்தை விட, மண்ணில் இறங்கி செய்யும் விவசாயத்தை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஆர்வத்தில் அத்தை ஊருக்கு கிளம்பி வந்துவிட்டேன்.

பேருந்து நிறுத்தத்தில் இறங்கியதும் என்னை வரவேற்றது கார்முகில் போன்ற தென்னந்தோப்புகளும், வரப்புகளில் நடக்கும் நாரைகளும் தான். மண் வாசனை மூக்கைத் துளைக்க, அத்தை வீட்டை நோக்கி நடந்தேன். தூரத்திலிருந்தே தெரிந்தது அந்த ஓட்டு வீடு. முன்னால் பெரிய முற்றம், அதில் காயப்போட்டிருந்த நெல் மணிகள் என அசல் கிராமத்துத் தோற்றம்.
"அத்தை...!" என்று குரல் கொடுத்தபடி உள்ளே நுழைந்தேன்.

வாசலில் எதையோ துடைத்துக் கொண்டிருந்த அத்தை, என்னை பார்த்ததும் முகமெல்லாம் பூரிக்க ஓடி வந்தாள். "அடடே... மதனா! வாடா கண்ணு... எப்போ கிளம்பி வந்த? மெலிஞ்சு போயிட்டயேடா," என்று பாசத்தோடு என் தலையை கோதி வரவேற்றாள்.

வயல் வெளியில் பகல் முழுக்க நின்ற உழைப்பு அவள் உடலில் அப்பட்டமாகத் தெரிந்தது. 20 ஏக்கர் நிலத்தை ஒரு ஆளாக நின்று கவனிக்கும் வீரம் அவள் கண்களில் இருந்தது. விவசாய வேலைகளில் ஊறியதால் அந்த வயதிலும் அவள் உடல் கட்டுக்கோப்பாக, ஒரு நாட்டு கட்டை போல உறுதியாக இருந்தாள்.

வீட்டு வேலை, வெளி வேலை என ஓடிக்கொண்டே இருந்ததால் தன் ஆடையைப் பற்றி கூட கவலைப்படாமல், தோளில் கிடந்த மாராப்பை எடுத்து வியர்வையைத் துடைத்தபடி, "உள்ள போடா, உன் அக்காங்க ரெண்டு பேரும் உன்னைத்தான் எதிர்பார்த்துட்டு இருக்காங்க" என்றாள் எதார்த்தமான அன்புடன்.

உள்ளே நுழைந்ததும், "ஆகா... நம்ம அக்ரிகல்சர் ஆபிசர் வந்துட்டாரோ?" என்று கிண்டலாகக் கேட்டபடி வந்தனர் என் அத்தை மகள்கள். இருவரும் என்னை விட வயதில் மூத்தவர்கள் என்றாலும், அந்த ஊர் காற்றும் சத்தான உணவும் அவர்களை இளமைத் துடிப்புடன் வைத்திருந்தது.

"என்ன தம்பி, சிட்டிப் பையன் வயல்ல இறங்கி வேலை செய்ய முடியுமா? இல்ல வெயிலைப் பார்த்தே ஓடிடுவியா?" என்று பெரியவள் காமினி கண்ணடித்தாள்.

"அக்கா, அவன் படிச்ச படிப்புக்கு நம்ம தென்னை மரத்துல எப்போ இளநீர் வரும்னு கரெக்டா சொல்லுவான், பாருங்களேன்!" என சின்னவள் பாமினி கூற. இருவரும் என்னைச் சூழ்ந்து கொண்டு கேலி செய்யத் தொடங்கினர்.

அவர்களின் அந்த கிராமத்து அழகும், கள்ளமில்லாத சிரிப்பும், கிண்டலும் அந்தச் சூழலை இன்னும் அழகாக்கின.

"நீங்க வேணா பாருங்கக்கா, இந்த லீவு முடியறதுக்குள்ள உங்க 20 ஏக்கர் நிலத்தையும் நான் ஒரு கை பார்த்துட்டு தான் போவேன்!" என்று நான் சவால் விட, அத்தை சிரித்துக் கொண்டே தட்டில் சூடாகப் பணியாரங்களை எடுத்து வந்தாள்.

மறுநாள் காலை, அத்தையோடு வயலுக்குக் கிளம்பினேன். நகரத்து விடுதியில் பழகிய அதே அலட்சியத்தில், ஒரு மெல்லிய டீ-சர்ட் மற்றும் தளர்வான லோயர் மட்டும் அணிந்து கொண்டேன். உள்ளாடை அணியும் பழக்கம் அப்போது இல்லாததால், காற்றோட்டமாக இருக்கும் என்ற எண்ணத்தில் அப்படியே கிளம்பிவிட்டேன்.

நடக்கும்போது கால்களுக்கிடையே உரசிய அந்த மெல்லிய துணி, வயல்வெளியின் குளிர்ந்த காற்று படும்போது ஒருவித புது உணர்வைத் தந்து எனது தடியை விரைக்க செய்தது..

நாங்கள் 20 ஏக்கர் நிலத்தின் ஒரு பகுதிக்குச் சென்றபோது, அங்கே நாற்று நடும் வேலை மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அத்தையின் தோழிகள் ஐந்து பேர் அங்கே வந்திருந்தார்கள். அத்தை என்னை அவர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்தினாள்.

"இவன் என் தம்பி மகன் மதன்... சிட்டியில அக்ரிகல்சர் படிக்கிறான். இன்னைக்கு நம்மகூடச் சேர்ந்து சேத்துல இறங்கப் போறான்!" என்று பெருமையாகச் சொன்னாள். அந்தப் பெண்கள் அனைவரும் என்னை ஒருவித குறும்புப் பார்வையோடு பார்த்தனர்.

அவர்கள் அனைவரும் வேலை வசதிக்காகத் தங்கள் சேலைகளை முழங்கால் வரை மடித்து, வேட்டி போலக் கட்டியிருந்தனர். குனிந்து நாற்று நடும்போது, அவர்களின் வலிமையான மற்றும் மினுங்கும் தேக்கு நிறத் தொடைகள் சூரிய ஒளியில் மின்னின. சேற்றில் கால் பதித்து அவர்கள் நடக்கும்போது அந்தத் தசைப்பிடிப்புகள் எனக்குள் ஒரு விசித்திரமான கிளர்ச்சியை ஏற்படுத்தின.

நாற்று நடும்போது ஏற்படும் உடல் உழைப்பின் களைப்பால், அவர்கள் அணிந்திருந்த மாராப்புச் சேலைகள் மெல்ல விலகித் தளர்ந்திருந்தன. வியர்வையில் நனைந்த அந்தச் சேலைகள் உடலோடு ஒட்டிக் கொண்டிருக்க, அவர்களின் முலைகள் பாதியளவு அப்பட்டமாகத் தெரிந்தன. அத்தை உட்பட அனைவருமே வேலையில் மூழ்கியிருந்ததால், தங்கள் ஆடைகள் விலகுவதைப் பற்றி எந்தக் கவலையுமின்றி எதார்த்தமாக இருந்தார்கள்.

"மதன்... அங்கே இருக்குற நாத்துக் கட்டுகளை எடுத்து இங்க வீசுடா!" என்று அத்தை குரல் கொடுத்தாள்.
நான் சேற்று வரப்பில் நின்றுகொண்டு, அந்தப் பெண்கள் வேலை செய்யும் இடத்திற்கு நாற்றுகளைத் தூக்கி வீசத் தொடங்கினேன். ஒவ்வொரு முறை நான் குனிந்து நாற்றை எடுக்கும்போதும், என் லோயர் மெல்லியதாக இருப்பதால் என் உடல்வாகு அவர்களுக்குத் தெரிந்துவிடுமோ என்ற தயக்கம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அவர்களின் அந்த இயற்கையான அழகை ரசிப்பதில் என் கண்கள் லயித்திருந்தன.

அந்தப் பெண்கள் நாற்று நடும்போது எழும் 'சலக் சலக்' சத்தமும், அவ்வப்போது அவர்கள் என்னைச் சீண்டும் விதமாகச் சிரிக்கும் சிரிப்பும் அந்த வயல்வெளியையே ஒரு காதல் நிலமாக மாற்றியது. வியர்வை வழிய அவர்கள் வேலை செய்வதைப் பார்க்கும்போது, புத்தகத்தில் படித்த விவசாயத்தை விட இது எவ்வளவு ரசனையானது என்று எனக்குப் புரிந்தது.

வரப்பில் நின்றபடி நாத்துக் கட்டுகளை வீசிக் கொண்டிருந்த எனக்கு, ஒரு கட்டத்தில் தூரம் அதிகமாகவே, வேறு வழியின்றி வயலுக்குள் இறங்க வேண்டிய சூழல் ஏற்பட்டது. சேற்றில் இறங்கினால் என் லோயர் நனைந்துவிடுமே என்ற கவலையில், அதை முடிந்தவரை முழங்காலுக்கு மேல் சுருட்டி விட்டுக் கொண்டேன். உள்ளாடை அணியாததால், லோயரைச் சுருட்டும் போது ஒருவித தயக்கம் இருந்தாலும், வேலையின் அவசரத்தில் மெல்லச் சேற்றுக்குள் காலை வைத்தேன்.

"வாடா தம்பி... சேத்துல கால் வச்சாதான் விவசாயம் பழகும்!" என்று அத்தை உற்சாகப்படுத்தினாள்.
ஆனால், சேற்றில் கால் பதித்து நடப்பது நான் நினைத்தது போல எளிதாக இல்லை. ஒவ்வொரு முறை காலைத் தூக்கி வைக்கும் போதும், சேற்றின் பிடிமானத்தால் லோயர் மெல்ல மெல்ல நழுவி கீழே இறங்கியது. நான் ஒரு கையில் நாத்துக் கட்டைப் பிடித்துக்கொண்டு, மறு கையால் அடிக்கடி லோயரை மேலே இழுத்துச் சுருட்டி விட்டுக் கொண்டிருந்தேன்.
இதைப் பார்த்த அத்தையின் தோழிகள் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துச் சிரித்துக் கொண்டனர்.

"என்ன தம்பி... ஒரு கையில வேலையைச் செய்யுறதா, இல்ல ஒரு கையில மானத்தைக் காப்பத்தறதா?" என்று ஒரு அத்தை தோழி வாய்விட்டுச் சிரிக்க, அங்கிருந்த மற்ற நால்வரும் கலகலவெனச் சிரித்தனர்.

அத்தை என் பக்கம் வந்து, "ஏன்டா மதன்... இந்த மாதிரி டவுசர் எல்லாம் போட்டுக்கிட்டு வயல்ல இறங்குனா சரிப்பட்டு வருமா? இதுக்குன்னு ஒரு ரூல்ஸ் இருக்குடா தம்பி," என்றாள் புன்னகையோடு.

"என்ன அத்தை சொல்றீங்க? இது கம்பர்டபிளா இருக்குமேன்னு தான் போட்டேன்," என்று நான் அப்பாவியாக முழிக்க, இன்னொரு தோழி இடைமறித்தாள்.

"தம்பி... நாங்கெல்லாம் பாரு, சேலையை எப்படிக் கட்டியிருக்கோம்னு? அப்போதான் சேத்துல காலைத் தூக்கி வைக்க வசதியா இருக்கும். நீயும் ஊர்க்காரப் பசங்க மாதிரி கோவணத்தைக் கட்டிக்கிட்டு, வெறும் மேலோட இறங்குனாத்தான் வேலை ஓடும். இல்லேன்னா இந்தத் துணி உனக்கு இடைஞ்சலாத்தான் இருக்கும்," என்று அவர்கள் பூடகமாகச் சொல்லிச் சிரித்தனர்.

அவர்கள் எதைச் சொல்கிறார்கள், ஏன் அப்படிச் சிரிக்கிறார்கள் என்று புரியாமல் நான் திருதிருவென முழித்தேன்.

"அது என்ன... கோவணமா? அது பழங்காலத்து முறையாச்சே அத்தை," என்று நான் சொல்ல,
"பழங்காலமா இருந்தாலும், அதுல இருக்குற சௌகர்யம் வேற எதுலயும் வராதுடா. மதியம் வீட்டுக்கு வந்ததும் அத்தை உனக்குச் சொல்லித்தர்றேன்," என்று அத்தை கண் சிமிட்டினாள்.
மதிய வெயில் உச்சிக்கு வர, அவர்கள் வேலை செய்யும் வேகம் குறையவில்லை. வியர்வையில் நனைந்த அவர்களின் உடல்களும், மாராப்பு விலகித் தெரிந்த அந்த எதார்த்தமான  முலை அழகும் என் கவனத்தை அடிக்கடி சிதறடித்தன. லோயரைச் சரி செய்வதா அல்லது அவர்களின் அழகைப் பார்ப்பதா என்ற தவிப்பிலேயே மதியம் வரை பொழுது ஓடியது.

பசி வயிற்றைக் கிள்ள, "சரி... எல்லாரும் கரையேறுங்க, சாப்பாடு கொண்டு வந்தாச்சு!" என்று அத்தை குரல் கொடுத்தாள்.

வயல் வரப்பில் இருந்த பெரிய ஆலமரத்தடிக்கு அனைவரும் சென்றோம். அங்கே வீசிய மெல்லிய காற்று உடலுக்கு இதமாக இருந்தது. வேலை செய்த களைப்பில் அத்தையின் தோழிகள் ஒவ்வொருவராகத் தங்கள் மாராப்பை எடுத்து முகத்திலும் கழுத்திலும் வழிந்த வியர்வையைத் துடைத்துக் கொண்டனர்.

 வெயிலின் உக்கிரம் தாங்காமல், சிலர் தங்கள் ஜாக்கெட்டின் மேல் இரண்டு கொக்கிகளைத் தளர்த்தி விட்டு, கைகளால் விசிறிக் கொண்டு காற்று வாங்கினர்.
அவர்கள் அப்படி அமர்ந்திருந்தபோது, தளர்ந்திருந்த சேலைகளுக்கு இடையே அவர்களின் பாதி முலைகள் எதார்த்தமாகத் தெரிந்தன. அந்த ஊர் வெயிலுக்கு அது அவர்களுக்குப் பழகிப்போன ஒன்றாக இருந்தது. ஊர் கதைகளையும், கிசுகிசுக்களையும் பேசியபடி ஒருவருக்கொருவர் சிரித்துக் கொண்டு தங்கள் உடல் அலுப்பை ஆற்றிக் கொண்டனர்.

அத்தை ஒரு பெரிய பாத்திரத்தில் கொண்டு வந்திருந்த மோர் கலந்த குளிர்ந்த கம்மங்கூழைக் கரண்டியால் மொண்டு கொடுத்தாள். அந்த வெயிலுக்கு அந்த மோர் கூழ் அமிர்தமாக இருந்தது. "என்னடா மதன்... உங்க ஊர் ஏசி காத்தை விட இந்த மரத்தடி நிழலும், இந்தக் கூழும் தேவலையா?" என்று ஒரு அத்தை தோழி கேட்க, நான் சிரித்துக் கொண்டே தலையசைத்தேன்.

எல்லாரும் சாப்பிட்டு முடித்ததும், அத்தை என் பக்கம் திரும்பினாள். "மதன்... இப்படியே இந்தத் துணியைப் பிடிச்சுக்கிட்டே இருந்தா உன்னால வேலை செய்ய முடியாது. நீ ஒண்ணு பண்ணு... நான் கொண்டு வந்திருக்கிற அந்தப் பழைய வேட்டித் துணியை எடுத்துக்கோ. உனக்கு ஒரு முறையான 'கோவணம்' கட்டிவிடுறேன். அப்போதான் அக்ரிகல்சர் படிக்கிற உனக்கு உண்மையான விவசாயம் புரியும்," என்றாள் தீர்க்கமாக.

"அத்தை... அது எப்படின்னு தெரியலையே," என்று நான் தயங்க, அங்கிருந்த தோழிகள் அனைவரும் கலகலவெனச் சிரிக்கத் தொடங்கினர்.

"அடடா... நம்ம சிட்டிப் பையனுக்கு அத்தையே கோவணம் கட்டிவிடப் போறாங்களா? இதைப் பார்க்காம நாங்க போவோமா?" என்று ஒருத்தி கேலி செய்தாள்.

"ஏன்டி... அத்தை கட்டுனா தான் அவனுக்குப் பிடிக்கும் போல! நாங்க வேணா வந்து ஹெல்ப் பண்ணட்டுமா மதனு?" என்று இன்னொருத்தி கண்ணடிக்க, என் முகம் வெட்கத்தில் சிவந்தது.

அத்தை ஒரு துணிப்பையிலிருந்து ஒரு நீளமான வெள்ளை துணியை எடுத்தாள். "எல்லாரும் ஓரமாப் போங்கடி... பையனைப் போட்டு இப்படிப் படுத்தாதீங்க," என்று அவர்களை அதட்டிவிட்டு, என்னை மரத்தின் பின்புறம் வரச் சொன்னாள்.

உள்ளாடை அணியாமல் இருந்த எனக்கு, அந்தப் பெண்களின் கேலிப் பேச்சுகளுக்கு நடுவே அத்தையிடம் அந்தப் பழைய பாரம்பரிய ஆடைக்கு மாறுவது ஒரு புதிய அனுபவமாக அமையும் என்று தோன்றியது.

அத்தை அந்த நீளமான துணியுடன் என்னை மரத்தின் மறைவிற்கு அழைத்தாள். தோழிகளின் கேலிச் சிரிப்பு தூரத்தில் கேட்டுக் கொண்டிருந்தாலும், என் இதயம் படபடவென அடித்துக் கொண்டது. "இந்த லோயரை கழட்டிட்டு நில்லுடா மதன், அப்போதான் இதைச் சுத்த முடியும்," என்றாள் அத்தை மிக இயல்பாக.

“அத்தை எனக்கு வெக்கமா இருக்கு அத்த உங்க முன்னாடி நா எப்புடி துணி போடாம நிக்குறது” என்று கூறினேன்.. அத்தை என்னை முறைத்து விட்டு “விவசாயம் செய்யனும்னா ஒருசில விஷயங்கள விட்டுடனும் அதுல மொத விஷயம் இந்த வெக்கம்” என்று என் கண்ணத்தை கிள்ளினாள்..

விடுதியில் கூட இப்படி ஒரு சூழலில் நான் நின்றதில்லை. மெல்ல என் லோயரைத் தளர்த்தி கீழே இறக்கினேன். நான் உள்ளாடை அணியவில்லை என்பதை அத்தை அப்போதுதான் கவனித்தாள். என் ஆடை முழுவதுமாகக் கலைந்த அந்த நொடி, அந்தத் திறந்தவெளியில் முற்றிலும் நிர்வாணமாக நின்றபோது ஒருவிதக் கூச்சமும், அதே சமயம் ஒரு காட்டுத்தனமான சுதந்திர உணர்வும் என்னைத் தொற்றிக் கொண்டது.

என் உடம்பைப் பார்த்த அத்தை ஒரு கணம் அப்படியே உறைந்து போனாள். சிறுவயதில் பார்த்த மதன் இப்போது இல்லை.

 அக்ரிகல்சர் படிப்பின் களப்பணிகளால் என் உடல் கட்டுக்கோப்பாக மாறியிருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அத்தையின் அந்த நெருக்கமும், அங்கிருந்த பெண்களின் பேச்சும் தந்த கிளர்ச்சியில் என் ஆண்மை துடிப்புடன் எழும்பியிருந்தது.
அத்தை இவ்வளவு பெரிய வளர்ச்சியை என்னிடம் எதிர்பார்க்கவில்லை போலும். அவள் கண்கள் ஒரு நிமிடம் அகல விரிந்து என் தடியைப் பார்த்தன.

 "அடப்பாவி... என்னடா இவ்வளவு பெருசா வளர்ந்து நிக்குது?" என்று அவள் அறியாமலேயே முணுமுணுத்தாள். அவள் முகத்தில் ஒருவித அதிர்ச்சியும், அதே சமயம் ஒரு பெண்ணிற்கே உரிய மெல்லிய ரசனையும் தெரிந்தது.

உடனே சுதாரித்துக் கொண்ட அத்தை, "சரி சரி... இப்படித் தடியை தூக்கிட்டு நிக்காதே, அப்புறம் அவளுங்க இத பார்த்தா சும்மா விடமாட்டாளுங்க," என்று சிரித்துக் கொண்டே கிண்டல் செய்தாள்.

அவள் அந்த நீளமான துணியின் ஒரு முனையை என் கால்களுக்கு இடையே கொடுத்துப் பிடிக்கச் சொன்னாள். அவள் குனிந்து என் இடுப்பில் துணியைச் சுற்றும் போது, அவளது கைகள் எதார்த்தமாக என் விரைத்த தடியின் மீது பட்டன. அந்தத் தீண்டல் என் உடலில் மின்சாரத்தைப் பாய்ச்சியது.

விரைத்து நின்ற என் தடியை அந்தத் துணிக்குள் அடக்க அத்தை பெரும்பாடுபட்டாள். "இது என்னடா... இவ்வளவு வேகமா துடிக்குது? அடங்கவே மாட்டேங்குதே," என்று சொல்லிக் கொண்டே, தன் மென்மையான விரல்களால் அதை மெல்ல அழுத்தி துணிக்குள் வைத்து இறுக்கிக் கட்டினாள். அவளது மூச்சுக்காற்று என் அடிவயிற்றில் பட்டது எனக்குள் ஒரு புதிய உலகத்தைத் திறந்து காட்டியது.

ஒருவழியாகக் கோவணம் கட்டி முடிக்கப்பட்டது. இப்போது நான் ஒரு அசல் கிராமத்து விவசாயியைப் போல உணர்ந்தேன். கைகள் கால்கள் முழுவதுமாகத் திறந்திருக்க, அந்த ஆடை தரும் சௌகர்யம் அலாதியாக இருந்தது.

"இப்போ போடா... இப்போ உன்னை யாராலும் தடுக்க முடியாது," என்று அத்தை என் முதுகில் தட்டிக் கொடுத்தாள். நான் மரத்தின் மறைவில் இருந்து வெளியே வந்தபோது, அத்தையின் தோழிகள் என்னை ஒரு வீரனைப் பார்ப்பது போலப் பார்த்து விசிலடித்தனர்.

     -:தொடரும்