Adultery மனைவி படிப்படியாக திருடப்பட்டாள்

[sreejachandranhot]

ஸ்வாதி POV –



அடுத்த காலை 6 மணி… ஊட்டி ரிசார்ட் தோட்டத்தில் தனியாக நடந்துகொண்டிருந்தேன். மூடு பனி அடர்த்தியாக இருந்தது. குளிர் காற்று என் கன்னங்களைத் தழுவியது. மனசு இன்னும் குழப்பமாக இருந்தது – அவன் “நான் உன்னை காதலிக்கிறேன்” என்று சொன்னது, அவன் மௌனம், அவன் கவனிப்பு… எல்லாமே என்னை தவிக்க வைத்தது. நான் அவனை தவிர்த்தேன். முறையாக மட்டுமே பேசினேன். ஆனால் அவன் என்னைப் பார்க்கும் பார்வை… அது என் உள்ளுக்குள் குலைத்தது.

திடீரென்று பின்னால் இருந்து அவன் குரல் கேட்டது – கோபம் கலந்தது, ஆனால் உறுதியானது.
“ஸ்வாதி…”

நான் திரும்பினேன். அவன் வேகமாக என் அருகில் வந்தான். அவன் கண்கள் சிவந்திருந்தன. ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லாமல் என்னை திடீரென்று தூக்கினான் – மணமகள் பாணியில், இரு கைகளாலும் இறுகப் பிடித்து தூக்கினான்.

எனக்கு அதிர்ச்சி. உடம்பு உறைந்தது.
“ஆர்யன்… என்ன பண்றே? கீழே விடு ! என்னை இறக்கு!”

என் குரல் நடுங்கியது. கைகளால் அவன் மார்பைத் தள்ள முயற்சித்தேன். ஆனால் அவன் பிடி இன்னும் இறுகியது. அவன் தோள்கள், அவன் கைகள் – அவன் வலிமை என்னை அசந்து போக வைத்தது. அவன் உடம்பு பாறை போல இருந்தது. அவன் வயிற்றுப் பகுதி என் பக்கத்தில் அழுத்தியது. அவன் இதயத் துடிப்பு என் உடம்பில் துடித்தது. என் கண்களில் கண்ணீர் துளித்தது.

ஆர்யன் (கோபமும் உறுதியும் கலந்த குரலில்):
“ஒரே ஒரு விஷயம் தான் உனக்கு என் காதல் உண்மையானது என்று நிரூபிக்கும்… இனி மௌனம் இல்லை… வார்த்தைகள் இல்லை… செயல் தான்.”

அவன் என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு ரிசார்ட்டை விட்டு வெளியே நடந்தான். பின் பகுதி வழியாக மலைக்காட்டுக்குள். மூடு பனி அடர்த்தியாக இருந்தது. கால் பாதை இல்லை. மரங்கள் சுற்றி. என் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. பயம், கோபம், ஆச்சரியம் எல்லாம் கலந்தது.




அவன் என்னைத் தூக்கிக்கொண்டு காட்டுக்குள் நடந்தான். என் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது. அவன் கைகள் என்னை இறுகப் பிடித்திருந்தன. அவன் மார்பு என் உடம்போடு அழுத்தியது. அவன் வயிற்றுப் பகுதி என் பக்கத்தில் அழுத்தியது. அவன் நடக்கும்போது அவன் தசைகள் இறுகின. என் கண்ணீர் வழிந்தாலும்… அவன் வலிமை என்னை ஆச்சரியப்பட வைத்தது. அவன் என்னை இவ்வளவு எளிதாகத் தூக்கிச் செல்கிறான்… அவன் உடல் ஆற்றல் என்னை உணர வைத்தது.

நான் நடுங்கிய குரலில் கூப்பிட்டேன்:
“ஆர்யன்… என்ன பண்றே? பயமா இருக்கு… என்னை கீழே விடு … தயவு செய்து…”

அவன் நின்றான். காட்டின் நடுவில் ஒரு சின்ன பழைய சிவன் கோவில் – மரங்கள் சுற்றி, மூடு மேலிருந்து சூரிய ஒளி கொஞ்சம் விழுந்தது. அவன் என்னை மெதுவாகக் கீழே இறக்கினான்.

ஆர்யன் (குரல் தீவிரமாக, கண்கள் என் கண்களில் பதிந்து):
“இங்க உன் முன்னாடி ஒரே ஒரு விஷயம் செய்யப் போறேன்… உன் சந்தேகம் போகணும். உன் பயம் போகணும்.”

அவன் பாக்கெட்டிலிருந்து ஒரு மங்கல்சூத்திரம் எடுத்தான் – எளிய தங்கச் சங்கிலி, கருப்பு மணிகள், சின்ன பதக்கம். அவன் என் கழுத்திலிருந்த தாலியை (சூர்யா கட்டியது) மெதுவாகக் இழுத்து அருதான் . எனக்கு அதிர்ச்சி. கண்ணீர் வழிந்தது.




எனக்குத் தெரியவில்லை என்ன நடக்குது என்று. என் கழுத்து காலியானது. நான் பேசும் முன் அவன் புதிய தாலி என் கழுத்தில் கட்டினான். என்ன நடந்தது எனக்கு புரியவில்லை

ஆர்யன் (உறுதியான குரலில், ஆனால் அன்போடு):
“இனி நீ என் மனைவி. இந்த தாலிதான் சாட்சி. ஏன் இப்படிச் செய்தேன்னு கேட்குறியா? ஏனென்றால் உலகத்துல எந்த ஆணும் தன் மனைவியை கெட்டவளாகவோ, விபச்சாரியாகவோ ஆக விட விரும்ப மாட்டான். நான் உன்னை அப்படி ஆக விட மாட்டேன். இனிமே நீ என் மனைவி – என் மனைவி. . இப்போ இருந்து நீ என்னோடது.”

எனக்கு எதுவும் பேச முடியவில்லை. கண்ணீர் வழிந்தது. அவன் என்னைத் திருமணம் செய்துவிட்டான் – அனுமதி கேட்காமல், என் தாலியை வெட்டி, புது தாலி கட்டினான். எனக்குத் தெரியவில்லை என்ன நடந்தது என்று. என் கழுத்தில் புது தாலி இருந்தது. அவன் கண்களைப் பார்த்தேன் – கோபம், உறுதி, அன்பு எல்லாம் கலந்திருந்தது.



எனக்கு முழு பதற்றம். மனசில் கேள்விகள் ஓடின:
“இவன் என்னை ஏன் இப்படிச் செய்தான்? நான் திருமணமானவள்…கார்த்திக் என் கணவர். இது தவறு தானே? ஆனா அவன் சொன்னது… ‘எந்த ஆணும் தன் மனைவியை கெட்டவளாக ஆக விட மாட்டான்’… அவன் என்னை உண்மையாகவே காதலிக்கிறானா? இல்லை இது அவன் கோபமும் உடைமை உணர்வும் தானா? என் கழுத்தில் இப்போ அவன் தாலி … நான் என்ன ஆகிட்டேன்?”

நான் அழுதேன். கண்ணீர் நின்றதே இல்லை. அவன் என் கண்ணீரைத் துடைத்தான்.

ஆர்யன் (குரல் மென்மையானது):
“ஸ்வாதி… கண்ணீர் விடாத… நான் உன்னை புண்படுத்த விரும்பல. நான் உன்னை என் மனைவியாக ஏற்றுக்கொண்டேன் உன் மேல் இருக்கும் காதலை நிரூபிக்க …… உன்னை விட மாட்டேன். . இனிமே நீ என்னோடது.”

நான் எதுவும் பேசவில்லை. அவன் என்னை மெதுவாக ரிசார்ட்டுக்கு திரும்பக் தூக்கி கொண்டு போனான். நான் அவன் கைகளில் இருந்தேன் – அவன் வலிமை என்னை ஆச்சரியப்பட வைத்தது. அவன் உடல் ஆற்றல், அவன் பிடி… என்னை பாதுகாப்பாக உணர வைத்தது, ஆனால் பதற்றமும் குழப்பமும் இன்னும் இருந்தது.

ரூமுக்கு திரும்பினேன். அவன் என்னை படுக்கையில் உட்கார வைத்தான். நான் தாலி தொட்டுப் பார்த்தேன். என் கண்ணீர் வழிந்தது.

ஸ்வாதி (உடைந்த குரலில்):
“ஆர்யன்… நீ என்னை என்ன ஆக்கிட்டே? நான் இப்போ என்ன? எனக்குத் தெரியல… என் தாலி போயிடுச்சு… உன் தாலி வந்திருக்கு. இது சரியா? நான் திருமணமானவள்… சூர்யா…”

ஆர்யன் (மென்மையாக, என் கையைப் பிடித்து):
“ஸ்வாதி… . இனிமே நீ என் மனைவி.உன்னை விட மாட்டேன். உன் பயம் போகணும். நான் உன்னை உண்மையாகவே காதலிக்கிறேன்… நேரம் கொடு… உன் மனசு என்ன சொல்றதோ அதைப் பின்பற்று.”

நான் அமைதியாக இருந்தேன். கண்ணீர் நின்றது. அவன் என் கையை விட்டான். அவன் பால்கனியில் போய் நின்றான். நான் தாலி தொட்டுப் பார்த்தேன். என் மனசு குழப்பமாக இருந்தது – ஆனா கொஞ்சம் அன்பும் வெப்பமும் வந்தது.

மனசுல:
“இவன் என்னை உண்மையாகவே காதலிக்கிறானா…? இல்லை இது வெறும் நாடகமா? ஆனா அவன் வலிமை, அவன் கண்கள்… என்னை பாதுகாப்பாக உணர வைக்குது.