వల్లీ

[venkujkc1984]

2.4

ఆమె నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేస్తూ, వల్లీ మెల్లగా అంది, “ఈ తడిసిన బట్టలతో మీ కారు పాడవుతుంది” ఆమె స్వరంలో సంకోచం, ఆందోళన కలగలసి ఉన్నాయి.

దానికి రంగారావు వెనక అద్దంలోంచి ఆమె వైపు చూస్తూ, చిరునవ్వుతో,  “వల్లీ కారుకి ఏమీ కాదు, ముందు మీరు ఈ తువ్వాలుతో తల తుడుచుకో మళ్ళీ జలుబు, జ్వరం వస్తాయి.” అని తువ్వాలు తీసి ఆమెకు అందించాడు. వల్లీ ఇంకేమీ మాట్లాడకుండా ఆ తువ్వాలు తీసుకుని తన తలని, ఒంటిని తుడుచుకుంటోంది. ఆమె కళ్ళు మాత్రం కిందకే చూస్తున్నాయి. కార్ మెల్లిగా వెళ్తోంది. మధ్య మధ్యలో రంగారావు అద్దంలోంచి తడిసిన ఆమె అందాల్ని కళ్ళతో ఆస్వాదిస్తున్నాడు. ఆమెను అలా చూడటం ఆయనకు ఎంతో ఆనందాన్ని, అదే సమయంలో ఏదో తెలియని వేదనను కలిగిస్తోంది. 

రంగారావు: "నువ్వు చాలా దైర్యవంతులు వల్లీ. ప్రసాద్ ని, రవిని అంత బాగా చూసుకుంటున్నావు. కష్టాల్లో కూడా ఎంతో ధైర్యంగా ఉంటావు."

(వల్లీ ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ)
వల్లీ: "మీరు నా గురించి చాలా విషయాలు తెలుసుకున్నట్టు ఉన్నారు."

రంగారావు: "తెలుసుకున్నాను వల్లీ. ఊరి పెద్దగా అందరి గురించి కొంతైనా తెలుసుకోవాలి కదా. నువ్వు నిజంగా అందరికీ ఆదర్శం."
(వల్లీ సిగ్గుపడుతూ)

వల్లీ: "అలా ఏం లేదు అండి. నా బాధ్యత నేను చేస్తున్నాను అంతే."

రంగారావు: "అది నిజమే కావచ్చు. కానీ నీలాంటి వాళ్ళు చాలా తక్కువ మంది ఉంటారు."
(కొద్దిసేపు మౌనం)

కొంతసేపటి తర్వాత, వల్లీ ధైర్యం తెచ్చుకుని, “మీరు ఒకసారి ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యం స్వీకరించవచ్చు కదా, ఆయన ఎంతో బాధపడుతున్నారు.” అని నెమ్మదిగా అంది. ఆమె గొంతులో అభ్యర్థన, విచారం మిళితమై ఉన్నాయి. దానికి రంగారావు కొంచెం గంభీరంగా, “ఎప్పుడూ మీ ఆయన బాధ గురించేనా, ఒక్కసారైనా నేను పడుతున్న బాధ గురించి ఆలోచించావా, నీకు తెలుసు కదా నేను ఎందుకు రాలేదో, అయినా నీకు సంతోషమే కదా నేను రాకపోతే” అన్నాడు. 


వల్లీ కొంచెం ఆశ్చర్యంగా ఆయన వైపు చూసింది. వల్లీ “మీకు ఇంతకు ముందే చెప్పాను, మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది. ఎలాంటి స్వార్థం లేకుండా ఊరి కోసం ఎన్నో మంచి పనులు చేసే మీరు, ఎవరి అవసరాలైనా తెలుసుకుని మరీ తీర్చే మీరు, ఇలా మరొకరి భార్యని కోరుకోవడం ఏంటో నాకు అర్థం కావడం లేదు. దయచేసి నా పరిస్థితి కూడా అర్థం చేసుకోండి.” అంది. ఆమె గొంతులో వేదన, నిస్సహాయత స్పష్టంగా కనిపించాయి. 


రంగారావు నిట్టూర్చి, “నా కోరిక నీతో చెప్పాను, చూద్దాం తీరుతుందో లేదో, నీకు ఇష్టం లేనిదే మాత్రం నేను చొరవ చెయ్యను, కానీ ఒకవేళ పరిస్థితులు ఏమైనా అవకాశం కల్పిస్తే మాత్రం నేను వదలను. ఏదైనా నా వలన మాత్రం మీ కుటుంబానికి ఎలాంటి హానీ జరగదు. ఏదైనా మన మధ్యనే ఉంటుంది. నీ గౌరవానికి కూడా నేను ఎలాంటి భంగం కలిగించను. ఇది కేవలం నా కోరిక మాత్రమే అది కూడా నీ అందం వల్లనే నేను ఇలా తయారయ్యాను...” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో నిజాయితీ, పట్టుదల, ఇంకా ప్రేమ ఆరాధన కలగలసి ఉన్నాయి. వల్లీకి మౌనమే సమాధానమైంది. వల్లీకి మౌనమే సమాధానమైంది. ఆమె తల దించుకుని ఆలోచనల్లో పడిపోయింది. ఆమె మనసులో ఎన్నో ప్రశ్నలు, సంఘర్షణలు చెలరేగుతున్నాయి. రంగారావు గారి మాటలు ఆమెను తీవ్రంగా కలచివేశాయి.


కారు వారి గెస్ట్ హౌస్ సమీపంలోకి రాగానే, ఒక్కసారిగా వర్షం మరింత ఉధృతమైంది. ఉరుములు, మెరుపులతో పాటు కుండపోతగా వర్షం కురుస్తోంది. ముందున్న రోడ్డు సరిగా కనిపించక, కారు వైపర్లు కూడా నీటిని తొలగించలేకపోతున్నాయి. రంగారావు, “వల్లీ నువ్వు ఏమీ అనుకోకపోతే, ఇక్కడ మా గెస్ట్ హౌస్ ఉంది. కొద్దిసేపు ఆగి వర్షం తగ్గాక వెళ్దాం. అంత వర్షంలో వెళ్లడం కష్టం. నువ్వు కూడా బట్టలు ఆరబెట్టుకోవచ్చు.” అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో నిజమైన ఆందోళన, శ్రద్ధ కనిపించాయి. దానికి వల్లీ అనుమానంగా అతని వైపు చూసింది. ఆమె కళ్ళల్లో సంశయం, కొద్దిగా భయం తొంగి చూశాయి. రంగారావు ఆమె కళ్ళల్లోకి చూస్తూ, “నీ అనుమానం నాకు అర్థం అయింది, ముందే చెప్పాను కదా నీ ఇష్టం లేకుండా నేనేమీ చెయ్యను, భయపడకు. కానీ బయట వర్షం ఎంతలా పడుతోందో చూడు, ఒక గంటలో మనం బయలుదేరవచ్చు.” అని హామీ ఇచ్చాడు. 

కారు గెస్ట్ హౌస్ వైపు తీసుకెళ్ళి ఆపాడు. అక్కడి నుండి గెస్ట్ హౌస్ మెయిన్ డోర్ కి కొంచెం దూరం వర్షం లో నడవాలి. ఇప్పుడు మొదట ఆయన బయటకు వచ్చి డిక్కీలో ఉన్న గొడుగు తీసి, వెనుక డోర్ తీసి వల్లీని బయటకు రమ్మన్నాడు. బయట విపరీతమైన వర్షం పడుతోంది. బాగా మెరుపులు మెరుస్తున్నాయి. ఆమె తడవకుండా అతను గొడుగు పట్టుకుని, ఆమె బయటకు రాగానే కార్ డోర్ క్లోజ్ చేసి, ఆమెతో పాటు నడుస్తున్నాడు. అతను ఆమెకు గొడుగు పట్టి ఆమె వెన్నంటి మెల్లిగా నడుస్తున్నాడు. 

ఇంతలో ఆమె వర్షపు నీటిలో జారి పడబోయింది. అతను మరొక ఆలోచన లేకుండా ఆమెను ఒడిసి పట్టుకున్నాడు. ఆమె చేతులు ఆయన భుజాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాయి. అతని పట్టుకి ఆమె గుండె ఝల్లుమంది. ఆమె శరీరం ఒక్కసారిగా వణికింది. త్వరగా తేరుకుని మళ్ళీ నడక ప్రారంభించబోయింది. కానీ ఆ వర్షపు నీటిలో ఆమె కాలు ముందుకు పడటం లేదు. జారుతోంది. ఇంక రంగారావు ఒక్కసారిగా ఆమెను రెండు చేతులతో ఎత్తుకుని “వల్లీ ఏమీ అనుకోకుండా ఈ గొడుగు పట్టుకో, నువ్వు నడవలేకపోతున్నావు కదా, మనం ఇంకా తడిసిపోవడం ఎందుకు వర్షంలో” అని గబగబా గెస్ట్ హౌస్ మెయిన్ డోర్ వద్దకు చేరుకున్నాడు. మంచి బలిష్టంగా ఉండే తనని రంగారావు గారు అవలీలగా ఎత్తేయడం ఆమెకు ఆశ్యర్యంగా అనిపించింది. ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యం, కొంచెం సిగ్గు తొంగి చూశాయి. 

ఇప్పుడు రంగారావు ఆమెను కిందకి దించాడు. ఆ ప్రయత్నంలో ఆమె శరీరంలో ఎత్తుపల్లాలన్నీ ఒకసారి అతని దేహ ధారుడ్యాన్ని పరీక్షించాయి. అతను ఆమెను మరింతగా అదుముకున్నాడు. అది ఇద్దరిలో ప్రకంపనలు కలిగించింది. కొద్ది క్షణాలు వారి చూపులు కలిసాయి. ఆమె తలదించుకుంది. సిగ్గుతో ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది. అతని మగసిరి లోలోపలే ఆమెకు జై కొట్టింది. ఇప్పుడు రంగారావు గారు మెల్లిగా గెస్ట్ హౌస్ తలుపు తీసి ఆమెను ఆహ్వానించారు. ఆమె తలదించుకుని మెల్లిగా అడుగులు వేసుకుంటూ లోపలి రాగానే అతను తలుపు వేసేసాడు. లోపల వెచ్చగా, ప్రశాంతంగా ఉంది. బయట మాత్రం వర్షం ఇంకా హోరున కురుస్తోంది. గాలి చల్లగా వీస్తోంది. ఆమె ముందు నడుస్తుంటే ఆమె వెనుక వయ్యారాలు అతనిని రెచ్చగొడుతున్నాయి. ఇప్పుడు ఆమెను ఒక గదిలోకి తీసుకెళ్లాడు. గది వెచ్చగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంది.

నిజానికి వల్లీని చూసినవారెవరైనా మొదట తన కళ్ళను నమ్మలేరు. చీరలో ఉన్న ఆమెను చూస్తే మనసుకి ఏదో తెలియని మధురానుభూతి కలుగుతుంది. మరి వర్షంలో తడిసి, ఆమె చీర ముడుచుకుని, ఆమె శరీరాకృతిని తేటతెల్లం చేస్తూవుంటే, ఆ అందం చూసి కళ్లకు అలుపు అనే పదమే తెలియదు.

రంగారావు: "వల్లీ, ఇక్కడ నువ్వు పూర్తిగా తుడుచుకుని, బట్టలు ఆరబెట్టుకో. వర్షం తగ్గే వరకు వేచి ఉందాం. నీకు జలుబు చేస్తుంది."
(వల్లీ తల దించుకుని)

వల్లీ: "ధన్యవాదాలు అండి. చాలా ఇబ్బంది పెడుతున్నాను."

రంగారావు: "అదేం లేదు వల్లీ. నువ్వేమీ ఇబ్బంది పెట్టడం లేదు. ఇలాంటి వర్షంలో నిన్ను వదిలేసి ఎలా వెళ్తాను?"

ఆ సమయంలో, వల్లీ రంగారావు ముందు నిలబడి, తడిసిన చీరతో, సిగ్గుతో ముఖం కిందకి దించుకుని, మరింత అందంగా కనిపించింది. ఆమె తడిసిన జుట్టు నుండి జాలువారుతున్న నీటి బొట్లు, మెరుపుతీగల్లాంటి కళ్ళను మరింత ప్రకాశవంతం చేశాయి. వల్లీని అలా చూస్తూ, రంగారావు మనసులో భావాలు సుళ్ళు తిరిగాయి. ఆమె అందం, అమాయకత్వం, ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. ఆమెను అలా చూస్తూ నిలబడిన ఆయన, ఆమెతో మాట్లాడకుండా ఉండలేకపోయాడు. తన మనసులో కలిగిన భావాలను మాటల్లో వర్ణిస్తూ:


"వల్లీ! తడిసిన నిన్ను ఇలా చూస్తుంటే, నీ అందం నన్ను పరవశింపజేస్తోంది. ఆ చినుకుల చుట్టూ చీర ముడుచుకుని ఉన్న నీ రూపం ముత్యాల మాల వలె మెరిసిపోతోంది.


నీ శరీరం మీద ఆ చీర తడి పట్టిన ప్రతీ అణువు నా హృదయంలో ఒక కవితా పదం లా మిగిలిపోతోంది. నీ నడుము చుట్టూ చీర కట్టిన తీరు, నీ ఎత్తు పల్లాలు తడిసిన చీరలో మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి.

వెలుగులో మెరిసిపోతున్న నీ మోమును చూస్తూ, నా మనసులో ప్రేమ సుడులు తిరుగుతోంది. వర్షపు చినుకులు నీ శరీరాన్ని తడిపిన విధానం చూస్తుంటే, ఆ చినుకుల అదృష్టాన్ని అసూయపడతాను. ప్రతి నీటి బొట్టు మిమ్మల్ని ముద్దాడినట్టుగా ఉంది.

వల్లీ! నీ అందం నిజంగా నన్ను మోహింపజేస్తుంది. నీ ఆణువణువూ నా కవిత్వానికి ప్రేరణగా మారింది. ఈ జడివానలో నీతో ఉన్న ప్రతి క్షణం నాకు ఒక అద్భుత స్మృతి లా నిలిచిపోతుంది. 

ఇంత అందమైన స్త్రీ నా కళ్ళముందు నిలబడి ఉంటే, నేను కవిత్వం రాయకుండా ఎలా ఉండగలను? నీ అందం నన్ను కట్టిపడేసింది వల్లీ.”

రంగారావు తన అందాన్ని గురించి అలా వర్ణిస్తుంటే, వల్లీ ఒక్కసారిగా బిగుసుకుపోయింది. ఆమె మనసులో ఎన్నో భావాలు కలగలిసిపోయాయి.

సిగ్గు మరియు సంకోచం: ఒక పరాయి పురుషుడు తన అందాన్ని ఇంతలా వర్ణించడం ఆమెకు చాలా సిగ్గుగా, సంకోచంగా అనిపించింది. ఆమె తల దించుకుని, ఏమి మాట్లాడాలో తెలియక ఉండిపోయింది.

అయోమయం మరియు కలవరం: రంగారావు గారి మాటలు ఆమెకు అయోమయాన్ని, కలవరాన్ని కలిగించాయి. ఆయన తనను అంతలా గమనిస్తున్నారని, తన అందాన్ని అంతగా ఆస్వాదిస్తున్నారని ఆమె ఊహించలేదు. ఇది ఆమెను కొంచెం కంగారు పెట్టింది.

భయం మరియు అభద్రత: రంగారావు గారి మాటల్లోని తీవ్రత, ఆయన కళ్ళల్లోని కామం ఆమెలో భయాన్ని, అభద్రతను కలిగించాయి. ఆయన తనను ఏదైనా అడుగుతారేమో, తనతో ఎలా ప్రవర్తిస్తారో అనే భయం ఆమెను ఆవరించింది.

ఆకర్షణ మరియు కుతూహలం (కొంతమేరకు): ఒకవైపు భయం, సంకోచం ఉన్నప్పటికీ, రంగారావు గారి మాటలు వల్లీలో ఏదో తెలియని ఆకర్షణను, కుతూహలాన్ని కూడా రేకెత్తించాయి. ఇంతకుముందు ఏ పురుషుడు తనను అంతలా పొగడలేదు. ఆయన మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆయన కళ్ళల్లోని ఆరాధన ఆమెను కొంచెం కదిలించాయి. (అయితే ఇది చాలా స్వల్పంగా ఉంటుంది, భయం మరియు సిగ్గు ఎక్కువ)

ధర్మ సంకటం: వల్లీ ఒక సంప్రదాయ గృహిణి. భర్త, కుటుంబం తప్ప మరే ఆలోచనలు లేనిది. రంగారావు గారి ప్రవర్తన ఆమెను ధర్మ సంకటంలో పడేసింది. ఆయనను బాధపెట్టడం ఇష్టం లేదు, కానీ తన పరిమితులు దాటడం కూడా ఆమెకు సమ్మతం కాదు.

శరీర స్పర్శ యొక్క ప్రభావం: అంతకు ముందు జరిగిన ఆమె జారిపడినప్పుడు రంగారావు గారు ఆమెను పట్టుకోవడం, మరియు వర్షంలో మోయడం ఆమెలో తెలియని అనుభూతిని, ఆందోళనను కలిగించాయి. దీనితో రంగారావు గారి వర్ణనలు మరింత తీవ్రంగా ఆమెను తాకాయి.

మొత్తంగా, రంగారావు వర్ణన వల్లీలో అనేక భావాలను కలిగించింది. సిగ్గు, సంకోచం, అయోమయం, భయం, కొంతమేరకు ఆకర్షణ మరియు ధర్మ సంకటం... అన్నింటినీ ఆమె ఒకేసారి అనుభవించింది. ఆమె మనసు అల్లకల్లోలంగా మారింది.

ఇంతలో, ఆకాశం చీకటిగా మారింది, పెద్ద ఉరుములతో పాటు భయంకరమైన మెరుపులు మెరిశాయి. ఆ తర్వాత, అతి దగ్గరలో ఎక్కడో పెద్ద పిడుగు పడిన శబ్దానికి వల్లీ ఒక్కసారిగా భయకంపితురాలైంది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం ప్రారంభించింది, శరీరం వణికిపోయింది. ఏం చేయాలో తోచక, ఆమె అప్రయత్నంగానే రంగారావు గారిని గట్టిగా పట్టేసుకుంది. ఆమె చేతులు అతన్ని చుట్టుముట్టాయి, ఆమె ముఖం అతని ఛాతీకి ఆనుకుంది. ఆమె పట్టులో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపించాయి. 

కొద్ది క్షణాల పాటు రంగారావు కి ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఒక్కసారిగా తనను వల్లీ హత్తుకునే సరికి ఆయన ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు. ఆమె స్పర్శకు ఆయన శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన, అన్నీ ఆయనను ఏదోలా చేశాయి. కోరుకున్న వనిత తనంతట తానే హత్తుకునే సరికి అతనికి గాలిలో తేలిపోతున్నట్టుంది. అయితే, సందర్భం వేరు కాబట్టి, ఆమె పరిస్థితి అర్థం చేసుకున్నవాడై, అతను కూడా ఆమెను గట్టిగా హత్తుకుని, మెల్లిగా వీపు మీద నిమురుతూ, ఆమె వీపు మీద సవరిస్తూ, “నీకు ఏం భయం లేదు, నేనున్నాను” అంటూ ఆమెకు భరోసా ఇచ్చే ప్రయత్నం చేస్తున్నాడు. ఆయన చేతులు ఆమెను సురక్షితంగా ఉంచడానికి, ఆమె భయాన్ని తగ్గించడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాయి. 

కొద్దిసేపటికి ఆ పిడుగు తాలూకు ఉరుముల శబ్దం పూర్తిగా తగ్గిపోయింది. వల్లీ నెమ్మదిగా తేరుకుంది. తాను చేస్తున్నది ఏమిటో తెలుసుకుని, ఒక్కసారిగా సిగ్గుతో ముడుచుకుపోయింది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రగా మారిపోయింది. ఆమె కళ్ళు నేలకు చూస్తున్నాయి. అతనిని పట్టుకునే, “దయచేసి నన్ను క్షమించండి, అనుకోకుండా పిడుగు శబ్దం వస్తే భయపడి ఇలా చేశాను.” అని తడబడుతూ అంది. ఆమె గొంతులో సంకోచం, అపరాధ భావం స్పష్టంగా కనిపించాయి. ఆ మాటలు చెబుతూనే, ఆమె అతని కౌగిలి నుంచి ఒక్కసారిగా బలంగా విడివడింది. 

రంగారావు వల్లీ సిగ్గును, బెరుకును గమనించాడు. ఒక శుభ్రమైన తువ్వాలును తీసి వల్లీకి అందిస్తూ: 

రంగారావు: "ఇదిగో, దీంతో బాగా తుడుచుకో. చల్లగా ఉంది కదా."

వల్లీ: "థాంక్యూ అండి."

రంగారావు వల్లీకి పక్కనే ఉన్న ఒక గదిని చూపించి, "ఇదిగో వల్లీ, ఈ పెద్ద గదిలో నువ్వు బట్టలు మార్చుకుని, తుడుచుకోవచ్చు" అని చెప్పారు. అలాగే అక్కడ రంగారావు ఒక చిన్న నిప్పు రాజేసి, "ఈ మంట దగ్గర నువ్వుబట్టలు ఆరబెట్టుకోవచ్చు, అలాగే నీకు కూడా వెచ్చగా ఉంటుంది" అని అన్నాడు. తర్వాత, వల్లీ తుడుచుకుంటూండగా రంగారావు అక్కడ నుండి వచ్చేసాడు.

బయటకి వచ్చిన రంగారావు, తను కూడా కాసేపు తన బట్టలు తుడుచుకుని, ఈ వాతావరణంలో వేడిగా కాఫీ తాగితే బాగుంటుందని కాఫీ చేయడానికి వంటగదిలోకి వెళ్లాడు.

వల్లీ తన చేతిలోని తడి తువ్వాలుతో ఒంటిని తుడుచుకుంటూ ఆలోచనల్లో మునిగిపోయింది. ఒక్కొక్క నీటి బొట్టును తుడుస్తున్న కొద్దీ, ఆమె మనసులో రంగారావు గారి మాటలు, ఆయన చూపిన శ్రద్ధా, వాత్సల్యం పదే పదే మెదులుతున్నాయి. ఆ వర్షంలో తనను ఒంటరిగా వదిలి వెళ్ళనని ఆయన పలికిన మృదువైన మాటలు ఆమె హృదయాన్ని తాకాయి. ఇంతకుముందు ఏ పురుషుడు కూడా తన పట్ల ఇంతటి ఆదరణ, శ్రద్ధ చూపలేదని ఆమెకు అనిపించింది. తన భర్త ప్రసాద్ ప్రేమగా చూసుకుంటాడు కానీ, రంగారావు గారిలో కనిపించిన ఆప్యాయత ఒక కొత్త అనుభూతిని కలిగించింది. 'ఈయన చాలా మంచివారు. నా గురించి ఎంతగానో ఆలోచిస్తున్నారు' అని ఆమె మనసులో అనుకుంటూ ఉండగానే, తడిసి ముద్దైన తన బట్టలు గుర్తొచ్చాయి.

ఆ క్షణంలో ఆమెకు వేరే దుస్తులు లేవు. ఇప్పుడు ఈ తడిసిన చీరతో ఎలా ఉండాలి అని ఆలోచిస్తూ, ఆ నిప్పుల మంట దగ్గర ఆరబెట్టుకోవాలని నిర్ణయించుకుంది. ఆమె మెల్లగా తన తడిసిన చీరను విప్పి, గదిలో ఒక పక్క నుండి మరో పక్కకు కట్టి, ఆ నిప్పుల మంట దగ్గర ఆరబెట్టసాగింది. మంట వేడి ఆమె ఒంటికి సోకగానే, ఆ చల్లటి వాతావరణంలో ఎంతగానో హాయిగా, వెచ్చగా అనిపించింది. తడిసిన జుట్టు నుంచి నీటి బొట్లు జారి, ఆమె శరీరాన్ని తాకుతుంటే, ఆ నిప్పుల వేడికి మరింత సుకుమారంగా అనిపించింది.

అదే సమయంలో, రంగారావు చేతిలో రెండు కప్పుల కాఫీతో తిరిగి వచ్చాడు. అక్కడ వల్లీని అలా చూసి రంగారావు ఒక్కసారిగా నిశ్చేష్టులయ్యాడు. ఆమె కేవలం జాకెట్టు, లోదుస్తులతో, తన అందాన్ని ఆ నిప్పుల వెలుగులో మరింత ప్రకాశింపజేస్తూ, ఆరబెట్టిన చీర వెనుక నిలబడి ఉంది. ఆ చిన్ని నిప్పుల మంట వేడికి ఆమె చర్మం లేత ఎరుపు రంగులోకి మారి, మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తోంది. 

ఆరబెట్టిన చీర వెనుక ఉన్న వల్లీ వైపు చూస్తూ ఆయన స్తంభించిపోయాడు. అతని గుండె వేగం అమాంతం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. ఆమె ఎద భాగం, నాభి అతనికి స్పష్టంగా దర్శనమయ్యాయి. ఆమె ఒంపుసొంపులు మరింతగా, పదునుగా బయటపడ్డాయి. ఆమె సమున్నత శిఖరాలు, వాటి కదలికలు, గుండ్రటి నాభి, దాని లోతు అతన్ని మంత్రముగ్ధుల్ని చేశాయి. ఆమె జాకెట్టు అంచుల వద్ద ఆమె వక్షోజాల ఉత్తుంగ సౌందర్యం, ఆ నిప్పుల కాంతిలో వాటి మెరుపు ఆయనకు స్పష్టంగా దర్శనమయ్యాయి. ఆమె నాభి, ఒక లోతైన సరస్సులా, అతని చూపులను తనవైపు బలంగా లాక్కుంది. ఆ క్షణంలో ఆయనకు ప్రపంచం ఆగిపోయినట్లు అనిపించింది. అతని కళ్ళ ముందు ఒక దేవకన్య సాక్షాత్కరించినట్టుగా భావించారు. ఆమె సౌందర్యానికి పూర్తిగా దాసోహమయ్యాడు. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న ఆయనలోని మగాడు ఒక్కసారిగా మేల్కొన్నాడు. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందాన్ని ఆరాధిస్తూ, ఆమెను తనివితీరా చూస్తున్నాయి. అతని హృదయం వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. అతని శ్వాస వేగం పెరిగింది. అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనైంది. ఆ క్షణంలో, ఆయన చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచాన్ని మరచిపోయి, వల్లీ అందంలో లీనమైపోయాడు. వల్లీ ఆయనను చూడగానే సిగ్గుతో తల దించుకుంది. రంగారావు మాత్రం తను చాలా అదృష్టవంతుడని మనసులో అనుకున్నాడు.

ఆమె ఒక్కసారిగా చేతులు ఆమె ఎదకి అడ్డంగా పెట్టుకుని తలదించుకుంది. ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది, ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. దానికి రంగారావు కళ్ళు ఆమె అందం మీదే నిలిపి, “వల్లీ నిజంగా చాలా అద్భుతంగా ఉన్నావు. ఇంత సౌందర్యమా, నీ అందం ముందు ఏ అప్సరసైనా కూడా దిగదుడుపే..”అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఆరాధన, ప్రేమ, కామం కలగలసి ఉన్నాయి. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందాన్ని తనివితీరా చూస్తున్నాయి, ఆమె అందంలో ఆయన పూర్తిగా లీనమైపోయారు. ఆయన మాటల్లో ఆమె పట్ల ఉన్న గాఢమైన ఆకర్షణ, ప్రశంస స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. చీర దాటుకుని ఆమెకు దగ్గరగా వచ్చాడు. ఆయన చూపులు ఆమె కళ్ళను తాకాయి. ఆమెను మెల్లగా తన వైపు లాక్కుని, గట్టిగా హత్తుకుంటూ,“నేను మాట ఇచ్చాను కదా, నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ చెయ్యను. నీకు చెప్పాను కదా, నీ ఇష్టం లేనిదే ఏమీ చేయనని. కానీ ఇంతటి అందం ముందు పెట్టుకుని, కేవలం మనమిద్దరమే ఇక్కడ ఉండి, పైగా ఈ వాతావరణం కూడా మనకు సహకరిస్తుంటే... నన్ను నేను నిగ్రహించుకోవడం ఒక మగాడిగా నాకు చాలా కష్టంగా ఉంది” అంటూ ఆమెను కౌగిలిలో బంధించాడు. ఆయన కౌగిలిలో బలం, వాత్సల్యం, ఇంకా ఏదో తెలియని అర్తి కలగలసి ఉన్నాయి. ఆయన మాటల్లో నిజాయితీ, బలహీనత, ప్రేమ అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి.

ఆ సమయంలో ఉరుములు మెరుపులు ఇంకా భయంకరంగా ఉన్నాయి. వల్లీ శరీరం రంగారావు గారి స్పర్శకు స్పందిస్తోంది, ఆమె మనసులో అలజడి మొదలైంది. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి, ఆమె శ్వాస వేగం పెరిగింది. ఆమె గుండె లయ తప్పింది. ఆమె శరీరం వణుకుతోంది. ఆమె ఏమి చేయాలో తోచని స్థితిలో ఉంది. ఆమెలో ఏదో తెలియని భావాలు కల్లోలం రేపుతున్నాయి.

ఆమె చేతులతో అతని గుండెల మీద తోస్తూ “నాకు శారీరకంగా మిమ్మల్ని నిలువరించే బలం లేదు, కానీ నా గురించి మీకు తెలుసు కదా, దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి” అని దీనంగా అంది. అప్పుడు అతను ఆమెను వెనుకకు తిప్పి, తన చేతులను ఆమె చుట్టూ వేసి, ఆమెను మరింత దగ్గరగా పొదివి పట్టుకున్నారు. 

ఆయన వేళ్ళు వల్లీ గులాబీ రంగు చెంపలను స్పృశిస్తూ, మెల్లగా ఆమె మెడ వంపులను తాకుతూ, ఆమె నడుము మడతలను సవరిస్తూ, మధ్య మధ్యలో చూపుడు వేలితో ఆమె నాభి చుట్టూ సున్నితంగా స్పర్శిస్తూ, ఆమె చెవిలో మెల్లగా గుసగుసలాడుతూ, “వల్లీ, నేను నీకు ఏ హాని తలపెట్టను. కంగారు పడొద్దు. నీ అందాలను పూర్తిగా ఆరాధించాలని ఉంది. నీకు తెలుసా, నువ్వు ఎంత అందంగా ఉన్నారో? ప్రసాద్ ని మించిన అదృష్టవంతుడు ఈ లోకంలో ఇంకెవరూ లేరు. నీ కౌగిలికే నేను కరిగిపోతానేమో అన్నంతగా ఉంది. ఇంతటి సౌందర్యం ఎలా సాధ్యం? ఈ రంగడిని ఒక్కసారి అనుగ్రహించొచ్చు కదా?” అంటూ ఆమెను మరలా తన వైపుకి తిప్పుకుని మరింత గట్టిగా వాటేసుకున్నాడు. ఆయన కళ్ళు ఆమె అందంలో మునిగిపోయాయి. ఆయన స్పర్శ ఆమె శరీరాన్ని పులకింపజేస్తోంది.

అతనిలో ఉద్వేగం పెరుగుతూ అది మగసిరిని పట్టి లేపుతోంది. అది మెల్లిగా ఆమె తొడల మధ్య సున్నితంగా తాకుతోంది. ఆ స్పర్శతో వల్లీ శరీరం ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడింది. ఆమె గుండె వేగం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. ఆమె చర్మం మీద ఒక విధమైన విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. అతని బిగి కౌగిలిలో ఆమె నలిగిపోతూ, ఏదో తెలయని అనుభూతికి లోనవుతోంది. ఆమె మనసులో భయం, ఆందోళన, ఆశ్చర్యం, ఆకర్షణ, ఇంకా ఏదో తెలియని కలవరపాటు అన్నీ కలగలసిపోయాయి. ఆమె కళ్ళు మూసుకున్నాయి, ఆమె పెదవులు మెల్లగా వణుకుతున్నాయి. ఆమె శరీరం ప్రతిస్పందిస్తోంది, ఆమె నిగ్రహం సడలుతోంది. ఆ సమయంలో ఆమె ఏమి చేయాలో, ఎలా స్పందించాలో అర్థం కావడం లేదు. ఆమె మనసులో ఒక యుద్ధం జరుగుతోంది.

అతని చేతులు ఆమె నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులను స్పర్శిస్తూ, ఆమె ఉనికిని కొలుస్తున్నాయి. ఆ స్పర్శలో ఆరాధన, కామం, ఇంకా ఏదో తెలియని తపన మిళితమై ఉన్నాయి. మధ్య మధ్యలో అతను ఆమె చెవిలో మెల్లగా ఊదుతూ, “నా మాటలు నీ చెవిని చేరాయా?” అంటూ ఆమె అందాన్ని పదే పదే కొనియాడుతూ, ఆమె శరీర సౌష్టవాన్ని వర్ణిస్తూ, ఆమె చెవిని స్పృశిస్తూ, మెల్లగా ఆమె చెవి బుట్టలను తన నోటిలోకి తీసుకుంటూ, పెదవులతో ఆమె చెవులను ముద్దులాడుతూ, అటు ఇటు మారుస్తూ ఆమె శరీరాన్ని చిన్నపాటి ప్రేమ పరీక్షకు గురిచేస్తున్నాడు. పరాయి మగాడైనా కూడా, ఎందుకో అతడి స్పర్శకు, అతడి బలమైన బాహువుల్లో నలుగుతున్న ఆమె శరీరంలో కూడా చిన్నగా కోరికలు రేగుతున్నాయి. ఆమె శరీరం అతని స్పర్శకు స్పందిస్తోంది, ఆమె మనసులో అలజడి మొదలైంది. ఆమె కనులు మూసుకుంది. 

అతను మెల్లిగా ఆమె ముఖాన్ని ముద్దాడుతున్నాడు. ఆమె నుదురు, కనులు, బుగ్గలు, గడ్డం ఇంకా మెడ వంపుల్లో అతను పెడుతున్న ముద్దులను ఆమె శరీరం కూడా మెల్లి మెల్లిగా అందుకుంటూ ఆమెకు పరీక్ష పెడుతోంది. ఇప్పుడు చూపుడు వేలితో ఆమె నుదురు నుంచి కిందకి రాస్తూ, నాసిక మీదుగా ఆమె పెదవుల మీదకు తెచ్చాడు. వణుకుతున్న ఆమె పెదవులపై అతని చూపుడు వేలితో రాస్తూ, కింది పెదవిని ఒక్కసారి పట్టుకొని వదిలారు. ఆమె నుండి తెలియకుండానే చిన్న మూలుగు వచ్చింది. ఇలాంటి సందర్భంలో, ఆవేశంలో అల్లుకున్న మగాడి విషయంలో, స్త్రీ ఎలాంటి బలహీనత చూపినా, జరగబోయేదేంటో ఆమెకు తెలియనిది కాదు. ఆమె తన చేతులతో అతనిని నిలువరిస్తూ, అతనితో “దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి. ఇంత మంచి మనసున్న మీకు ఇలాంటి బలహీనత ఎందుకు” అంటూ తన వ్యతిరేకతను తెలియపరుస్తోంది.

రంగారావు ఆమెను ఒక్కసారి గట్టిగా తన గుండెలకు హత్తుకుంటూ “వల్లీ, నేను నీకు ఏ హాని తలపెట్టను. కానీ నీ అందాన్ని చూస్తూ నిగ్రహించుకోవడం మాత్రం నా వల్ల కావడం లేదు. ఎప్పటినుంచో నీ మీద కోరిక పెంచుకున్నాను. అలా కోరుకోవడం తప్పే అని తెలుసు, కానీ నీ సౌందర్యం నన్ను క్షణం క్షణం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. నిన్ను  తప్ప వేరే ఎవరినీ నేను ఇలా చూడలేను. ఇంత అందాన్ని కోరుకోకపోవడమే అసలైన బలహీనత ఏమో.” అంటూ ఆమె నుంచి విడివడి పక్కనే ఉన్న తువ్వాలు అందుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ “వల్లీ, నీ అందాన్ని ఆరాధించనీ. దయచేసి అర్థం చేసుకో” అనగా ఆమె సిగ్గుతో కళ్ళు మూసుకుంది.