వల్లీ

[venkujkc1984]

2.3

ఒకసారి వల్లీ ప్రసాద్ ఏదో ముఖ్యమైన పని మీద పట్నం వెళ్లారు. అనుకున్న ప్రకారం పని పూర్తవగానే సాయంత్రానికి వల్లీని తిరిగి ఊరికి వెళ్లే బస్సు ఎక్కించేసి, ప్రసాద్ తన మిగిలిన ఆఫీస్ పని చూసుకోవాలి అనుకున్నాడు. కానీ, ఆ రోజు ఆ పని అనుకున్న దానికంటే బాగా ఆలస్యంగా పూర్తయ్యింది. సాయంత్రం చిమ్మచీకటి పడే వేళకి వారిద్దరూ బస్సు స్టాప్ కి చేరుకున్నారు. తీరా అక్కడికి వెళ్ళాక, అప్పటికే ఊరికి వెళ్లే చివరి బస్సు కూడా వెళ్ళిపోయిందని తెలిసిపోయింది.

అంతే కాదు, ఇంతలో ఆకాశం ఒక్కసారిగా మబ్బు పట్టి, ఉరుములు మెరుపులతో వర్షం కూడా మొదలైంది. వల్లీ ప్రసాద్ ఇద్దరూ వర్షానికి తడిసారు. ప్రసాద్ కి ఏం చెయ్యాలో పాలుపోవడం లేదు. ఒక వైపు వల్లీని ఎలాగైనా సురక్షితంగా ఇంటికి చేర్చాలనే ఆందోళన, మరొక వైపు పెండింగ్ లో ఉన్న ఆఫీస్ పని త్వరగా పూర్తి చేయాలనే బాధ్యత. ఈ రెండిటి మధ్య నలిగిపోతున్నాడు.

అలా వారు తడుస్తూ నిస్సహాయంగా నిలబడి ఉండగా, వారి దగ్గరగా ఒక కారు నెమ్మదిగా వస్తోంది. ఆ కారులో ఉన్న వ్యక్తికి దూరంగా వర్షంలో తడుస్తూ నిలబడిన ఆ జంటను చూడగానే ఎందుకో తెలిసిన వారిలా అనిపించింది. ఆ వ్యక్తి కారును మెల్లిగా వారి వైపు పోనిస్తున్నారు. కారు వారి దగ్గరకు వస్తుండగా, వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోయిన ఆమె వైపు అతడి చూపు పదే పదే మరలింది. ఆమె తడిసిన జుట్టు, అతుక్కున్న బట్టలు, వర్షపు నీటిలో మెరిసే ముఖం అతడిని ఏదోలా చేశాయి. ఆ కారులో ఉన్నది మరెవరో కాదు, రంగారావు గారే.

ఆమె ధరించిన పాల నురుగు వలె స్వచ్ఛమైన తెల్లటి చీర వర్షపు చినుకులకు తడిసి ఒంటికి హత్తుకుపోయింది. తలలో తురిమిన అరవిరిసిన మల్లెపూలు వాన నీటితో మరింత తాజాదనంతో మెరిసిపోతున్నాయి. వర్షపు చలికి ఆమె కొద్దిగా వణుకుతూ, ప్రకృతి సౌందర్యంతో పోటీ పడుతున్నట్లుగా అనిపిస్తోంది. ఆమె కళ్ళు పసిడి ఛాయలో నక్షత్రాల్లా మెరిసే కలువల్లా కాంతివంతంగా ఉన్నాయి. సంపెంగ పువ్వును పోలిన నాసిక ఆమె ముఖ సౌందర్యాన్ని మరింత ఇనుమడింపచేస్తోంది. గులాబీ రేకుల్లాంటి లేలేత అధరాలు చిరునవ్వుతో మరింత అందంగా కనిపిస్తున్నాయి. కవ్వించే కుచద్వయం చీరలోనుండి తొంగిచూస్తూ, ఆమె స్త్రీత్వాన్ని మరింత ఉట్టిపడేలా చేస్తున్నాయి. నాజూకైన నడుముకు ఉన్న చిన్న మడత ఆమె అందాన్ని మరింత ఊరిస్తూ, చూపరుల మనసు దోచేస్తోంది. పినాకినీ నది యొక్క ఇసుక తిన్నెను తలపించే కనీ కనిపించని ముచ్చటైన నాభి ఆమె సౌందర్యానికి పరిపూర్ణతను తెస్తోంది. ఆమెను చూస్తే సాక్షాత్తు దివినుండి భువికి దిగివచ్చిన శృంగార దేవకన్యలా ఉంది.

వర్షంలో తడిసి ముద్దవుతున్న వల్లీని చూడగానే రంగారావు కి ఒక్క క్షణం మతిపోయింది. ఆమె అందం, ఆ సమయంలో ఆమె కనిపిస్తున్న విధానం అతన్ని మైమరచిపోయేలా చేశాయి. కారు వారి దగ్గరకు వచ్చే కొద్దీ, అది వల్లీ ప్రసాద్లే అని అతనికి స్పష్టంగా అర్థమైంది. అంతకుముందే వల్లీ అందం రంగారావు గారి మనసును కలవరపెడుతుంటే, ఇప్పుడు వర్షంలో ఆమెను చూసిన తర్వాత అతనిలో ఆవేశం తారాస్థాయికి చేరుకుంది. ఆమె అందం, ఆ పరిస్థితి అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. ఒక్కసారిగా అతని శరీరం ఉద్వేగానికి లోనై, అతన్ని చాలా ఇబ్బంది పెట్టింది. అయినా, అతను ఎలాగోలా తన ఆవేశాన్ని కంట్రోల్ చేసుకుని, కొద్దిగా తేరుకుని, మెల్లగా కారు అద్దం కిందకి దించి, “ప్రసాద్! మీరా? ఏమైంది? ఇక్కడ ఏం చేస్తున్నారు?” అని ఆశ్చర్యంగా పలకరించారు. వారి పరిస్థితిని తెలుసుకుని, “ఇలా వర్షంలో తడుస్తూ ఇబ్బంది పడటం ఎందుకు? రండి, కారు ఎక్కండి” అని ఇద్దరినీ కారు ఎక్కమని ఆహ్వానించాడు. ఆయన గొంతులో ఆందోళన, సహాయం చేయాలనే తపన స్పష్టంగా కనిపించాయి.

ఇద్దరూ కూడా కాస్త మొహమాట పడుతూ, “మేము మెల్లిగా ఏదోలా ఊరు చేరుకుంటాం” అని తడబడుతూ చెప్పగా, రంగారావు  నవ్వుతూ, “నేనున్నా కదా! పైగా మనమంతా ఒకే ఊరి వాళ్ళం. ఇంకా తడిసింది చాలు, ముందు కారు ఎక్కండి, తర్వాత మిగతా విషయాలు మాట్లాడుకుందాం” అన్నారు. వారు ఇంక ఏమీ చెప్పలేక, అయిష్టంగానే కారు ఎక్కారు. ముందు సీట్లో ప్రసాద్ కూర్చున్నాడు, వెనుకనే వల్లీ తల దించుకుని కూర్చుంది. తడిసిన బట్టల్లో, ఆ ఖరీదైన కారులో కూర్చోవడం ఆమెకు చాలా అసౌకర్యంగా, మొహమాటంగా ఉంది.

రంగారావు మెల్లిగా కారు స్టార్ట్ చేసి, కొంచెం ముందుకు రాగానే రోడ్డు పక్కన ఆపి, “ఇప్పుడు చెప్పండి, మీరు కారు ఎక్కడానికి ఎందుకు అంత మొహమాటం పడుతున్నారు?” అని చిరునవ్వుతో అడిగాడు. ఆయన కళ్ళల్లో మాత్రం ఏదో తెలుసుకోవాలనే కుతూహలం కనిపించింది. దానికి ప్రసాద్, "అలా కదండీ, మీకెందుకు శ్రమ అని... అలాగే నాకు ఆఫీసులో పని ఉంది, వల్లీ మాత్రమే ఇంటికి వెళ్ళాలి. ఏదో ఒక ఆటో, బస్సు వస్తే ఎక్కించేస్తా కదా అని అనుకున్నాను" అని తడబడుతూ సమాధానమిచ్చాడు.

దానికి రంగారావు, "ఈ రోజు వర్షానికి, బస్సులు అన్నీ రద్దయిపోయాయి. మీకు అభ్యంతరం లేకపోతే మిమ్మల్ని ఆఫీసు దగ్గర దించేసి, వల్లీ గారిని ఇంటి దగ్గర దించేస్తాను" అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో సహాయం చేయాలనే నిజాయితీ, బాధ్యత కనిపించాయి. వల్లీ మాత్రం తడిసిన బట్టల్లో అతని కారులో ఎక్కినందుకు చాలా మొహమాటంగా, సిగ్గుతో తల దించుకుని కూర్చుంది. ఆమె ముఖం ఎర్రగా మారిపోయింది. ప్రసాద్ వల్లీ వైపు చూసి, ఆమె మొహమాటాన్ని అర్థం చేసుకున్నా కూడా, ఇప్పుడు ఇంకా వేరే దారి లేక, "అలాగేనండి, నాకు అభ్యంతరం లేదు కానీ, మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టాలని లేదు" అన్నాడు. అతని స్వరంలో సంకోచం, కృతజ్ఞత మిళితమై ఉన్నాయి.

దానికి రంగారావు, “నాకు ఇబ్బంది ఏమీ లేదు, ఎలాగూ ఇంటికే వెళ్తున్నాను. ఇంత వర్షంలో మిమ్మల్ని వదిలేసి నేను వెళ్ళిపోతే నాకు బాధగా ఉండదా?” అని వారిని సముదాయించాడు. వారు ఇంక ఏమీ మాట్లాడలేకపోయారు. అతను కారుని ప్రసాద్ ఆఫీసు అడ్రెస్ అడిగి, అటువైపుగా పోనిచ్చాడు. కారులో ప్రయాణిస్తున్నంతసేపూ వల్లీ తల దించుకునే ఉంది, రంగారావు గారి వైపు కన్నెత్తి కూడా చూడలేదు. ఆమె ముఖంలో ఇబ్బంది, సిగ్గు స్పష్టంగా కనిపించాయి. రంగారావు అప్పుడప్పుడు ఆమె వైపు చూస్తూనే ఉన్నాడు, కానీ ఆమె అసౌకర్యాన్ని గమనించి, ఏమీ మాట్లాడలేదు. ప్రసాద్ మాత్రం ఆయనతో కబుర్లలో మునిగిపోయాడు.

ప్రసాద్ చెప్పిన అడ్రస్ కు రంగారావు ఐదు నిమిషాల్లోనే కారు నడుపుకుంటూ చేరుకున్నాడు. గమ్యస్థానానికి చేరుకోగానే, ప్రసాద్ ముఖంలో కొంత ఆదుర్దా కనిపించింది. రంగారావు గారిని చూసి, కొంచెం సంకోచిస్తూనే, “మీరు మా ఇంటికి రానందుకు మేము బాధపడ్డాం, ఇప్పుడైనా వీలు చూసుకుని తప్పకుండా మా ఇంటికి రండి. లేదా మా వలన ఏమైనా పొరపాటు జరిగిందా మీ విషయంలో” అని అడిగారు. అతని స్వరంలో ఆత్మీయతతో పాటు, ఏదో తెలియని అపరాధ భావం కూడా తొణికిసలాడింది. రంగారావు ప్రసాద్ వైపు చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు. ఆయన కళ్ళల్లో దయాళుత్వం, ఆప్యాయత కనిపించాయి.  “ప్రసాద్, సమయం సందర్భం వచ్చినప్పుడు తప్పకుండా వస్తాను. మీ వలన ఎలాంటి పొరపాటు లేదు, మనసులో ఏమీ పెట్టుకోవద్దు సరేనా” అన్నాడు. 

ప్రసాద్ ఊకొడుతూ, వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆమె ముఖంలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. “నిజానికి వల్లీకి ఇంత వయసొచ్చినా ఈ మెరుపులు ఉరుములు అంటే చాలా భయం, చిన్న పిల్లలాగా భయపడిపోతుంది, నేను కూడా ఇంటికి ఎలా వెళ్తుందా అని భయపడ్డాను, ఇప్పుడు మీరు ఉన్నారని ధైర్యం వచ్చింది” అని ప్రసాద్ కాస్త ఉపశమనం పొందినట్టుగా అన్నాడు.  

ఆ తర్వాత ప్రసాద్ కారు దిగిపోయి, వల్లీ వైపు తిరిగి, "నేను చెప్పిన జాగ్రత్తలు గుర్తుంచుకో. ఇంటికి వెళ్ళాక నాకు ఫోన్ చేయి. సరేనా?" అని ఆప్యాయంగా చెప్పాడు. ఆమె తలూపి సరేనని సైగ చేసింది. ఆమె మొహం లో కూడా ఏదో తెలియని భయం కనిపిస్తోంది. అది గమనించిన రంగారావు, “వారితో మీరేమి భయపడనక్కర్లేదు, నేను ఆమెను జాగ్రత్తగా ఇంటి దగ్గర దింపేస్తాను” అన్నారు. సరే అని ప్రసాద్ రంగారావు గారికి కృతజ్ఞతలు తెలిపి, ఆఫీస్ వైపు నడిచాడు.  

ఇప్పుడు కారులో కేవలం రంగారావు, వల్లీ ఉన్నారు. వాతావరణం చాలా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. వల్లీ ముఖంలో తీవ్రమైన సంకోచం, కొంచెం భయం కూడా స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆమె అప్పుడప్పుడు తల దించుకుంటూ, అప్పుడప్పుడు కిటికీలోంచి బయటకు చూస్తూ ఉంది. ఆమె మనసులో ఎన్నో ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి.