వల్లీ

[venkujkc1984]

2.2

కొన్ని నెలలు గడిచాయి. ప్రసాద్ కి హఠాత్తుగా తీవ్రమైన అనారోగ్యం వచ్చింది. వైద్య పరీక్షల అనంతరం, అత్యవసరంగా ఆపరేషన్ చేయవలసి ఉందని డాక్టర్లు తేల్చి చెప్పారు. ప్రసాద్ ని హుటాహుటిన హాస్పిటల్ లో చేర్పించారు. వల్లీకి ఒక్కసారిగా గుండె పగిలినంత పనైంది. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకోవడానికి ఎంత ఖర్చయినా వెనుకాడకూడదని నిశ్చయించుకుంది. కానీ, ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు వారి వద్ద లేవని తెలుసుకుని కుప్పకూలిపోయింది.

వల్లీ వెంటనే ఊరిలో కొందరి వద్ద అప్పు కోసం ప్రయత్నించింది. తెలిసిన వాళ్ళందరినీ అడిగింది. కొంత డబ్బు సర్దుబాటు అయింది, కానీ అది ఆపరేషన్ కు సరిపోయేంత లేదు. ఇంకా ఎక్కువ మొత్తంలో డబ్బు కావలసి వచ్చింది. ఆమెకు ఏం చేయాలో పాలుపోలేదు. ఒక వైపు ప్రసాద్ ప్రాణాలు, మరొకవైపు డబ్బు సమస్య. ఎవరిని అడగాలో, ఎలా సర్దుబాటు చేయాలో ఆమెకు ఏమీ అర్థం కాలేదు. ఆ సమయంలో, రంగారావు గారి పేరు ఆమె మనసులో మెదిలింది. ఆయన ధనవంతుడు, సహాయం చేయగలడు. కానీ, ఆయనను అడగడానికి వల్లీ మనసు ససేమిరా అంటోంది. గతంలో ఆయన తన పట్ల ప్రదర్శించిన ప్రవర్తన, తన అందం గురించి ఆయన చేసిన వ్యాఖ్యలు ఆమెను ఆపాయి. ఆమె ఆత్మాభిమానం అడ్డు వచ్చింది.

“అప్పు అడిగితే ఆయన ఏమనుకుంటారో? నా గురించి ఏ విధంగా మాట్లాడతారో?” అనే భయం ఆమెను వెంటాడింది. “నేను ఆయన దగ్గర డబ్బు తీసుకుంటే, ఆయనకు ఏమైనా అవకాశం ఇచ్చినట్టవుతుందా?” అనే సందేహం ఆమెను తొలిచింది. ఒక వైపు భర్త బాగుండాలని ఆమె మనసు తపిస్తోంది, మరొక వైపు ఆత్మాభిమానం చంపుకోలేక ఆమె మనసు సంఘర్షిస్తోంది. ఏ నిర్ణయం తీసుకోవాలో తోచక వల్లీ దిక్కుతోచని స్థితిలో పడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు ఆగడం లేదు. ఆమె భయం, నిస్సహాయత, ఆందోళన ఆమె ముఖంలో స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. భర్త ప్రాణాలను కాపాడుకునే మార్గం కనిపించక ఆమె రోదిస్తూ కూర్చుండిపోయింది.

రంగారావు సహాయం
ఊరి జనాల ద్వారా ప్రసాద్ అనారోగ్యం గురించి తెలుసుకున్న రంగారావు  వెంటనే హాస్పిటల్ కి చేరుకుని, డాక్టర్లను కలిసి ప్రసాద్ పరిస్థితి గురించి వివరాలు తెలుసుకున్నాడు. ఆపరేషన్ కి అవసరమైన డబ్బులు ఎంతైనా తాను భరిస్తానని చెప్పి, వెంటనే డబ్బు కట్టాడు. ఆపరేషన్ కి అన్ని ఏర్పాట్లు చకచకా జరిగిపోతున్నాయి. అప్పుడు ఆయన అక్కడే వున్న వల్లీని కలవడానికి వెళ్లాడు. ఆ క్షణంలో ఆమె ఒక కుర్చీలో తల దించుకుని, కన్నీళ్లు తుడుచుకుంటూ కూర్చుని ఉంది. ఆమె ముఖంలో భయం, ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లి, మృదువైన స్వరంతో, “వల్లీ...” అని పిలిచాడు. వల్లీ తల ఎత్తి చూసింది. ఆమె కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి, ముఖం నీరసంగా ఉంది. రంగారావు ఆవేదనగా, “వల్లీ, నిన్ను అడగకుండానే నేను ఆపరేషన్ కి డబ్బులు కట్టేశాను. డబ్బుల కోసం చాలా మందిని అడిగిన నువ్వు నా దగ్గరకు ఎందుకు రాలేదు?” అని అడిగాడు. ఆయన స్వరంలో ఆత్మీయత, ఆందోళన కలగలసి ఉన్నాయి.

వల్లీ నిరాకరణ
వల్లీ గొంతులో బాధ, కోపం, నిస్సహాయత అన్నీ ఒకేసారి వినిపించాయి. ఆమె, “మీరు... మీరు ఎందుకు డబ్బులు ఏర్పాటు చేశారు? మీ దగ్గర డబ్బులు కావాలంటే తాకట్టు పెట్టాలి కదా? మా దగ్గర ఏమీ లేదు తాకట్టుకి! అయినా... అయినా మీరు డబ్బులు ఎందుకు కట్టారో నాకు తెలుసు, నేను మీ కోరిక తీర్చటానికి సిద్ధంగా లేను. ఇంక మీ దగ్గరికి వచ్చి మాత్రం ఏమి అడగాలి?” అంది. ఆమె మాటల్లో ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాది. ఆమె కళ్ళు ఆగ్రహంతో ఎర్రబడ్డాయి. “మీరు మర్యాదస్తులని అనుకున్నాను. ఇలా చేస్తారని కలలో కూడా ఊహించలేదు. ఆయనకి తెలిస్తే ఎంత బాధపడతారో తెలుసా?” అని ఆమె గొంతు బొంగురుపోయింది.

రంగారావు ఆమె వైపు నిశితంగా చూశాడు. ఆయన ముఖంలో పశ్చాత్తాపం, దైన్యం, ప్రేమ అన్నీ ఒకేసారి కనిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు అనుకున్నది నిజమే, తాకట్టు ఏమీ లేకపోతే నేను ఏమీ ఇవ్వను. కానీ... కానీ ఇది ప్రసాద్ ప్రాణానికి సంబంధించినది. ఆడదానికి అన్నింటికంటే అయిదోతనమే కదా ముఖ్యం? ప్రసాద్ కి ఏమైనా జరిగితే నువ్వు  తట్టుకోగలవా? ముందు ప్రసాద్ ని కోలుకోనీ, ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడటం నాకు ముఖ్యం. తర్వాత... తర్వాత నా కోరిక తీరుతుందేమో చూద్దాం. మీరిద్దరూ హాయిగా ఉండాలి, మనస్ఫూర్తిగా నా కోరిక తీర్చాలి. నిన్ను పొందడానికి నా ప్రయత్నాలు నన్ను చేసుకోనీ, నీ ఇష్టం లేనిదే నేను ఏమీ చెయ్యను.. అంతా నీ కటాక్షం మీద ఆధారపడి ఉంటుంది...” అని ఆయన అన్నాడు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, ఆర్తి కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన మాటల్లో తన ప్రేమను వ్యక్తం చేశాడు. ఆ తర్వాత, ఆయన ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా అక్కడి నుండి నెమ్మదిగా వెళ్లిపోయాడు.

రంగారావు వెళ్ళిపోయాక, వల్లీ మనసు కలత చెందింది. ఆయన మాటలు ఆమెను షాక్ కి గురి చేశాయి, గందరగోళానికి లోను చేశాయి, ఇంకా కొంత భయాన్ని కూడా కలిగించాయి. ఊరిలో పెద్ద మనిషిగా, తన భర్త బంధువుగా ఉన్న రంగారావు గారు అంత సూటిగా తనతో అలా మాట్లాడతారని ఆమె ఊహించలేదు. మొదట్లో ఆయన మెచ్చుకోలు సాధారణంగానే, ఆహ్లాదకరంగానే అనిపించినా, అవి త్వరలోనే ఆమెను చాలా అసౌకర్యానికి గురి చేసే స్థాయికి చేరుకున్నాయి.

ఆపరేషన్ విజయవంతమై ప్రసాద్ వారం రోజుల్లోనే కోలుకున్నాడు. రంగారావు గారు వచ్చి డబ్బులు కట్టిన విషయం వల్లీ ప్రసాద్ కి వివరించింది. 

ప్రసాద్ వల్లీ చేతులు జోడించి, కళ్ళల్లో నీళ్లతో, "రంగారావు గారు, మీరు మాకు చేసిన సహాయం ఎప్పటికీ మర్చిపోలేం. మీరు నిజంగా దైవ సమానులు!" అని అన్నాడు. వల్లీ కూడా వినయంగా నమస్కరించి, "మీ దయ వలనే ఈరోజు ఆయన ప్రాణాలతో ఉన్నారు. మా కృతజ్ఞతలు మాటల్లో చెప్పలేం" అంది.

రంగారావు చిరునవ్వు నవ్వి, "అయ్యో, అలాంటిదేమీ లేదు. మీ కష్టంలో నేను తోడుగా ఉండటం నా బాధ్యత" అని అన్నాడు.

ప్రసాద్, "అలాగే, మీరు మాకు చేసిన సహాయానికి గాను, డబ్బులు త్వరలోనే తీర్చేస్తాం. ఇప్పటికే ఏర్పాట్లు చేస్తున్నాం" అని చెప్పాడు.

దానికి రంగారావు, "డబ్బు గురించి ఇప్పుడే ఆలోచించకండి ప్రసాద్. ముందు నువ్వు పూర్తిగా కోలుకోవాలి. దాని గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం" అని దయగా చెప్పాడు.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, "మీరు మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది" అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు.

అందుకు రంగారావు సున్నితంగా తిరస్కరించి, ఒక చిరునవ్వుతో, "మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే రోజు వచ్చినప్పుడు, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వచ్చి వల్లీ స్వయంగా వడ్డించే వేడి వేడి భోజనాన్ని ఆనందంగా ఆరగిస్తా" అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో ఏదో అంతర్గత అర్థం, ఒక విధమైన హామీ, ఇంకా ఏదో చెప్పలేని భావం ధ్వనించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక మెరుపు కనిపించింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం వల్లీకి స్పష్టంగా అర్థమైంది. ఆయన దేని గురించి మాట్లాడుతున్నారో, ఎలాంటి "ఆతిథ్యం" గురించి ప్రస్తావించారో ఆమెకు తెలుసు. 

రంగారావు మాటలకు ప్రసాద్ కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. “మరలా స్వీకరించే రోజు అంటే ఏమిటి?” అని వారు ఆలోచనలో పడ్డాడు. కానీ ఆయన ఉద్దేశాన్ని పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేక, చేసేదేమీ లేక, కృతజ్ఞతతో నిండిన హృదయాలతో ఇద్దరూ ఇంటికి తిరిగి వచ్చేశారు. వారి మనసుల్లో మాత్రం రంగారావు గారి దయా హృదయం, ఆయన మాటల్లో దాగి ఉన్న అర్థం మెదులుతూనే ఉన్నాయి. “ఆయన అలా ఎందుకు అన్నారు? దాని అర్థం ఏమిటి?” అనే ప్రశ్న ప్రసాద్ని వేధిస్తూనే ఉంది.

కొద్ది రోజుల తర్వాత, వల్లీ ఊరి వీధిలో నడుచుకుంటూ వెళ్తుండగా, రంగారావు ఎదురుపడ్డాడు. వల్లీ ఆగి, వినయంగా ఆయనకు నమస్కారం చేసింది. ఆమె కళ్ళల్లో కృతజ్ఞత, కొంత సంకోచం కలగలసి ఉన్నాయి. మెల్లగా, “మీ దయ వలన ఆయన ఆరోగ్యం బాగుపడింది. మీరు ఇంటికి పిలిస్తే రాలేదని మాత్రం, ఆయన చాలా బాధపడుతున్నారు. మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించండి” అని అంది. 
ఆమె గొంతులో ప్రసాద్ తరపున విన్నవించుకుంటున్నట్టుగా, తనలోని వ్యక్తిగత అభ్యర్ధనగా కూడా వినిపించింది.

రంగారావు ఆమె కళ్ళల్లోకి సూటిగా చూశాడు. ఆయన ముఖంలో చిరునవ్వు, కళ్ళల్లో ఏదో మెరుపు కనిపించాయి. ఆయన గొంతులో లోతైన కోరిక, నిశ్చయం ధ్వనించాయి. “వల్లీ, నాకేం కావాలో నీకు స్పష్టంగా తెలుసు. నువ్వు నీ... నీ అందాలన్నీ నా కోసం వడ్డిస్తాను అని చెప్పు, ఆ మరుక్షణం మీ ఇంట్లో ఉంటా. మళ్ళీ మళ్ళీ చెప్తున్నా, నన్ను అర్థం చేసుకో, నువ్వు తప్ప నా మనసులో మరెవరికీ స్థానం లేదు, ఒక్కసారి నా ఆజన్మ కోరికను తీర్చు. మొన్న ప్రసాద్ ప్రాణం మీదకు వచ్చింది కాబట్టి, ఆ అవకాశాన్ని నా కోరిక తీర్చుకోవడానికి వాడుకోలేదు. కానీ... ఇక ముందు మరేదైనా అవకాశం వస్తే తప్పక నా కోరిక తీర్చుకుంటా. ఈ సారి వెనకడుగు వేసే ప్రసక్తే లేదు! స్పష్టంగా చెప్తున్నాను, నా పంతం నెరవేరే వరకు నేను ఆగను...” అని తేల్చి చెప్పాడు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన బెదిరింపు, కఠినత్వం వినిపించాయి.

వల్లీ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, బాధతో, ఊహించని ఈ మాటలకు ఒక్క క్షణం బిత్తరపోయింది. తేరుకుని, కళ్ళు దించుకుని, చిన్నబుచ్చుకుని, ఆమె గొంతులో తీవ్రమైన నిరాశ, ఆవేదన కలగలిసి వినిపించాయి. “దయచేసి... దయచేసి నన్ను అర్థం చేసుకోండి, రంగారావు గారూ! నేను వేరొకరి భార్యను, మీరిలాంటి కోరిక కోరడం అస్సలు భావ్యం కాదు. నా మనసు అందుకు ఏ మాత్రం అంగీకరించటం లేదు. మీరంటే నాకు చాలా గౌరవం ఉంది, కానీ... కానీ మీ కోరిక తీర్చడం అసాధ్యం. మీరు ఎంత త్వరగా నన్ను మర్చిపోతే అంత మంచిది. దయచేసి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యం మాత్రం స్వీకరించండి.” అంది, గొంతులో నిరాశ ధ్వనిస్తూ. ఆమె గొంతులో బాధ, ఆవేదన స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

రంగారావు ఆమె చేతులు పట్టుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు, కానీ ఆమె వెనక్కి జరిగింది. ఆయన స్వరంలో ఆరాధన, పశ్చాత్తాపం కలగలసి వినిపించాయి. “వల్లీ... నువ్వు  చెప్పినట్టు, నేనైతే నిన్ను మర్చిపోలేను, అది నా వల్ల కాదు! నిన్ను ఏరోజైనా పొందాలనే తపనతోనే ఎదురు చూస్తున్నా... ఎప్పటికైనా నువ్వు కరుణిస్తారని బలంగా నమ్ముతున్నా... ఇప్పటికీ చెప్తున్నా, నీ ఇష్టం లేనిదే మాత్రం నిన్ను ముట్టుకోను. కానీ... నువ్వు ఇంతలా అడుగుతున్నావు కాబట్టి వస్తాను. అయితే ఆ రోజున నాకు మంచి భోజనంతో పాటు, నా జీవితంలో మర్చిపోలేని విధంగా నీ అందాలన్నీ అందించాలి. అలాగైతేనే వస్తాను...” అని వెళ్ళిపోయాడు. ఆయన మాటల్లో స్వార్థం, పట్టుదల, ఇంకా ఏదో బెదిరింపు కూడా ధ్వనించాయి. 

అతని పట్టుదలకు, కోరికకి వల్లీ ఆశ్చర్యపోయింది. ఆయన మాటలు వల్లీ హృదయాన్ని బద్దలు కొట్టాయి. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. ఆమె ముఖం భయంతో, బాధతో కళావిహీనమైంది. ఆమెకు ఏం మాట్లాడాలో తోచలేదు. ఒక్కసారిగా ఆమె చుట్టూ ఉన్న ప్రపంచం శూన్యంగా, భయంకరంగా తోచింది. ఆమె తల వంచుకుని, వేగంగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చెవుల్లో రంగారావు గారి మాటలు పదే పదే మారుమోగుతున్నాయి.

కొన్ని రోజుల తర్వాత, ఎట్టకేలకు ప్రసాద్ తన శాయశక్తులా ప్రయత్నించి, కూడబెట్టిన డబ్బుతో రంగారావు గారికి అప్పు మొత్తం తిరిగి ఇచ్చేశాడు. అప్పు తీరిపోయిందన్న భావనతో ప్రసాద్ గుండె తేలికపడింది. కృతజ్ఞతతో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతూ, ఆయన కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి. రంగారావు గారికి చేతులు జోడించి, “మీ దయ ఎప్పటికీ మరచిపోలేను రంగారావు గారు. మీరు మాకు చేసిన సహాయం వెలకట్టలేనిది. ఈరోజు మీరు లేకపోతే నా ప్రాణం ఉండేది కాదు. మీరు నిజంగా మా కుటుంబానికి దైవం లాంటివారు” అని ప్రసాద్ భావోద్వేగంగా  అన్నాడు. వల్లీ కూడా పక్కనే నిలబడి చేతులు జోడించి, రంగారావు గారి వైపు వినయంగా చూస్తూ, కళ్ళల్లో కృతజ్ఞతతో, తన భర్తకు చేసిన సహాయానికి పరోక్షంగా ధన్యవాదాలు తెలిపింది. ఆమె పెదవులపై మాటలు లేకపోయినా, ఆమె చూపులు అన్నీ చెప్పాయి. 

రంగారావు కొద్దిగా చిరునవ్వు నవ్వి, ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ప్రసాద్, అయ్యో, అలాంటి మాటలేం వద్దు. మీరు క్షేమంగా ఉండటం, సంతోషంగా ఉండటమే నాకు ముఖ్యం. మీలాంటి మంచివారికి సహాయం చేయడంలో నాకు ఎంతో ఆనందం ఉంది” అని అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో దయ, పెద్దరికం తొణికిసలాడాయి.

ప్రసాద్ మళ్ళీ, “రంగారావు గారు, దయచేసి మీరు ఒక్కసారి మా ఇంటికి వచ్చి మా ఆతిథ్యాన్ని స్వీకరించాలి. మీరు రాకపోతే మాకు చాలా బాధగా ఉంటుంది. మీ రుణం మేము ఏ విధంగానూ తీర్చుకోలేం, కానీ కనీసం మా ఇంటికి వచ్చి మమ్మల్ని ఆశీర్వదించండి” అని పదే పదే ప్రాధేయపడ్డాడు. ఆయన కళ్ళల్లో నిజాయితీ, కృతజ్ఞత, ఆప్యాయత స్పష్టంగా కనిపించాయి.

అందుకు రంగారావు సున్నితంగా తిరస్కరించినట్లుగా, కానీ లోపల ఏదో అంతరార్థాన్ని దాచుకున్నట్లుగా, ఒక చిరునవ్వుతో, “ప్రసాద్, తప్పకుండా మీ ఇంటికి వస్తాను. కానీ... మీ ఆతిథ్యాన్ని మరలా స్వీకరించే సమయం రావాలి. ఆ సమయం వచ్చినప్పుడు, నేను తప్పకుండా వస్తాను” అంటూ మాటల మధ్యలో వల్లీ వైపు తేరిపార చూశాడు. ఆయన కళ్ళల్లో ఒక ప్రత్యేకమైన మెరుపు, ఏదో అర్థం ధ్వనించేలా. అది ప్రసాద్ కి అర్థం కాలేదు, అతను కొంచెం అయోమయానికి గురయ్యాడు. కానీ వల్లీ మాత్రం ఆ చూపులోని అంతరార్థాన్ని వెంటనే పసిగట్టింది. ఆమె ముఖంలో ఏదో తెలియని భావం మెరిసింది, కొంచెం సిగ్గు, కొంచెం ఆందోళన కలగలసి.

రంగారావు మళ్ళీ ప్రసాద్ వైపు చూస్తూ, “ఆ రోజున మీ అతిథిగా తప్పకుండా వచ్చి, వల్లీ స్వయంగా తన చేతులతో వడ్డించే రుచికరమైన విందు భోజనాన్ని కడుపునిండా ఆరగిస్తాను... ఇప్పుడైతే మీ మనసులో ఏ మాత్రం సంకోచం లేకుండా ప్రశాంతంగా ఉండండి. మీరు నా గురించి ఏమీ ఆలోచించకండి” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో సరదా, ఆశ, ఏదో తెలియని తపన కలగలసి ఉన్నాయి. ప్రసాద్ ముఖంలో సంతృప్తి, శాంతి వెల్లివిరిశాయి. ఆయన మాటలకు ప్రసాద్ ఎంతో సంతోషించాడు. కానీ, వల్లీ మాత్రం ఇంకా ఏదో ఆలోచనలో మునిగిపోయింది. రంగారావు గారి మాటల్లోని అంతరార్థం ఆమెను కలవరపెడుతూనే ఉంది. ఆమెకు ఆయన ఉద్దేశ్యం స్పష్టంగా అర్థమైంది, అది ఆమెను లోలోపల భయపెడుతోంది.