వల్లీ

[venkujkc1984]

2. నొచ్చుకున్న వల్లీ

2.1

ఇంటికి తిరిగి వస్తుండగా

రంగారావు పొలం పని ముగించుకుని ఇంటికి తిరిగి వస్తున్నాడు. దారిలో వల్లీ ఎదురైంది. ఆమెను చూడగానే రంగారావు కి గుండెల్లో ఏదో తెలియని అలజడి మొదలైంది.

వల్లీ వినయంగా నమస్కరించింది. "నమస్తే అండి."

రంగారావు ప్రతి నమస్కారం చేస్తూ, ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... ఎలా ఉన్నావు?” అని నెమ్మదిగా అడిగారు. ఆయన స్వరంలో ఏదో తెలియని ఆరాధన, ఆందోళన కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “మేము బాగానే ఉన్నామండి. మీరెలా ఉన్నారు?” అని అడిగింది.

రంగారావు ఒక నిట్టూర్పు విడిచి, “ఏమి బాగులే వల్లీ... ఏదో అలా ఉన్నా అంతే” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో అలసట, ఏదో లోతైన బాధ స్పష్టంగా కనిపించాయి.

వల్లీ తన సహజమైన చలాకీతనంతో, "ఎన్నో సంపదలున్నాయి, ఊరిలో మంచి పేరుంది... మీకేమిటండి సమస్య?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజమైన ఆందోళన, ఆత్మీయత తొణికిసలాడాయి.

అతని మనస్సులో సమస్య

వల్లీ మాటలు రంగారావు కి సరియైన సందర్భాన్ని కల్పించాయి. ఏదైతే అయ్యిందని, తన మనసులో ఉన్న సమస్యను ఆమెకు చెప్పేయాలని నిశ్చయించుకున్నారు. "జీవన్మరణ సమస్య అయితే ఒకటుంది వల్లీ," అన్నారు.

వల్లీ ఆశ్చర్యంగా, "మీకే సమస్య అంటే ఈ ఊరిలో ఎవరూ తీర్చలేరేమో?" అంది.

రంగారావు గారు వల్లీ కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "లేదు వల్లీ... ఒకరున్నారు, ఖచ్చితంగా తీర్చగలరు" అన్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక ఆశ, ఒక నమ్మకం ధ్వనించాయి.

"అవునా? మరి ఇంకేం... తీరిపోతుందిగా మీ సమస్య," అంది వల్లీ, ఆయన మాటలకు కొంత ఊరట పొందినట్టు.

"తీర్చగలరు వల్లీ... కానీ నా సమస్య అర్థం చేసుకుని, నా కోసం తీర్చడానికి ఒప్పుకుంటారా అని బాధ" అన్నాడు రంగారావు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన దీనత్వం, అభ్యర్థన వినిపించాయి.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, "మీ లాంటి మంచి వాళ్ళ కోసం ఏం చేయడానికైనా ఒప్పుకోవచ్చు. ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి, ఎవరు తీర్చగలరు?" అని అడిగింది. ఆమె కళ్ళల్లో సహానుభూతి కనిపించింది.

రంగారావు కొద్దిసేపు మౌనం వహించాడు. ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, తన మాటలు ఆమెను ఎలా ప్రభావితం చేస్తాయో అని ఆలోచించారు. "చెప్తాను వల్లీ... కానీ నువ్వేమీ అనుకోకూడదు" అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన సంకోచం, హెచ్చరిక కలగలిసి ఉన్నాయి.

ఎందుకు అలా అంటున్నారో వల్లీకి అర్థం కాలేదు. ఆమె కళ్ళల్లో కుతూహలం, కొంచెం ఆందోళన కనిపించాయి. "నేనేమీ అనుకోను... చెప్పండి," అంది.

రంగారావు ఒక దీర్ఘశ్వాస తీసుకుని, ఆమె కళ్ళలోకి సూటిగా చూస్తూ, "నా సమస్యని తీర్చగలిగింది... నువ్వే వల్లీ..." అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో తీవ్రమైన కోరిక, నిశ్చయం స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ ఒక్కసారిగా షాక్ కి గురైంది. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో వెడల్పు అయ్యాయి. "నేనా? నేనేదో మధ్యతరగతి గృహిణిని... నేనెలా తీర్చగలను? ఇంతకీ మీ సమస్య ఏంటి?" అంది. ఆమె స్వరంలో గందరగోళం, కొంచెం భయం కూడా ఉన్నాయి.

రంగారావు తటపటాయిస్తూ, ఆమె వైపు ఒక అడుగు వేసి, "నువ్వే... నా సమస్య వల్లీ..." అన్నాడు. ఆయన మాటల్లోని స్పష్టత వల్లీని మరింత కలవరపెట్టింది.

"నేనా? నేనెలా?" అంది వల్లీ, ఆమె గొంతు వణికింది.

రంగారావు ఇంక ధైర్యం చేసి, తన మనసులో దాగి ఉన్న బాధనంతా బయటపెట్టాడు. "వల్లీ... నీ అందం నన్ను వివశుడ్ని చేస్తోంది. నిన్ను తలవని క్షణం లేదు. నీ అందాల్ని ఒక్క సారైనా నా సొంతం చేసుకోవాలని నా బలమైన వాంఛ. నువ్వు  మాత్రమే తీర్చగలిగిన నా ఆజన్మ కోరిక. నన్ను అర్థం చేసుకో వల్లీ... నేను నా భార్యని తప్ప ఏ ఆడదాన్నీ తాకలేదు. కానీ... కానీ నీ అందం నన్ను నిలువనీయడం లేదు. ఒక్కసారి... ఒక్కసారి నన్ను కరుణించి నా కోరిక తీర్చు.." అని అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో నిజమైన ఆవేదన, దీనత్వం, దైన్యం కలగలిసి వినిపించాయి. ఆయన కళ్ళల్లో నీళ్ళు నిండాయి. 

అతని మాటల్లోని నిజాయితీ, ఆవేదన వల్లీని కదిలించాయి. ఆమె కళ్ళు ఆశ్చర్యంతో, షాక్ తో వెడల్పు అయ్యాయి. ఆమె ముఖం పాలిపోయింది, మాటలు రాలేదు.

ఊహించని అతని మాటలకు వల్లీ ఒక్కసారిగా స్థాణువులా నిలబడిపోయింది. ఆమె కళ్ళల్లో నీళ్లు గిర్రున తిరిగాయి. ఆమె గొంతులో మాట పెగలలేదు. కొన్ని క్షణాల తర్వాత, దిగులుగా, కన్నీరు నిండిన కళ్లతో, "నేను... నేను అలాంటి దాన్ని కాదు" అని మెల్లగా అంది. ఆమె మాటల్లో బాధ, అవమానం, ఆవేదన కలగలసి ఉన్నాయి. "నాకు పెళ్లయింది, కుటుంబం ఉన్నాది. మీ కోరిక... మీ కోరిక అసంబద్ధమైంది" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత వణికింది. "మీరు... మీరు ఇలాంటి వారని నేను అస్సలు ఊహించలేదు" అంటూ ఆమె తల దించుకుంది. ఆమె కళ్ళు చెమ్మగిల్లాయి, పెదవులు వణికాయి.

"అలాంటి కోరిక... అలాంటి కోరిక ఎలా కలుగుతోంది?" అని ఆమె ఆవేదనగా ప్రశ్నించింది. "నేను... నేనేమీ మీతో అలా ఎప్పుడూ ప్రవర్తించలేదు కదా" అంటూ ఆమె గొంతులో నిస్సహాయత తొణికిసలాడింది. "మేము... మేమేదో గుట్టుగా సంసారాన్ని సాగిస్తున్నాం" అంటూ ఆమె గొంతు మరింత సన్నబడింది. "ఇంకెవరినైనా చూసుకోండి" అంటూ ఆమె కళ్ళు చెమర్చాయి. ఆమె మాటల్లో విసుగు, బాధ, వేదన అన్నీ మిళితమై ఉన్నాయి. కన్నీళ్లతో వల్లీ వేగంగా అక్కడి నుండి వెళ్ళిపోయింది. ఆమె గుండె బరువెక్కింది, మనసు కలత చెందింది. ఆమె కళ్ళ నుండి ధారగా నీరు కారుతోంది.

వల్లీ వెళ్లిపోయాక రంగారావు భయంతో వణికిపోయాడు. "ఆమె ఈ విషయం ఎవరికైనా చెప్తుందేమో" అని ఆయన మనసులో ఆందోళన మొదలైంది. ప్రసాద్ కి తెలిస్తే తన పరువు పోతుందని, ఊరిలో తన స్థానం దిగజారుతుందని ఆయన భయపడ్డాడు. కానీ, వల్లీ తన గురించి ఎవరికీ చెప్పలేదు. ఆమె తన బాధను తనలోనే దాచుకుంది, తన సంసారానికి ఎలాంటి కళంకం రాకుండా జాగ్రత్త పడింది.

రోజులు గడుస్తున్న కొద్దీ, రంగారావు కి వల్లీ మీద కోరిక అంతులేకుండా పెరిగిపోతోంది. ఆమెను చూడగానే కలిగిన ఆకర్షణ, ఆమెతో మాట్లాడినప్పుడు అనుభవించిన అనుభూతి, ఆమె వంట రుచి, అన్నీ కలసి ఆయన మనసును ఆమె వైపు బలంగా లాగుతున్నాయి. "ఎలాగైనా ఆమెను ఒక్కసారైనా అనుభవించాలి" అన్న వాంఛ అతనిలో ప్రబలంగా మారుతోంది. ఆ కోరిక అతన్ని నిత్యం వెంటాడుతోంది. నిద్రలో కలల్లో, మెలకువలో ఆలోచనల్లో ఆమె రూపమే మెదులుతోంది.

"తప్పో ఒప్పో ఆమె పొందు కోసం ఏదైనా చేయాలి" అనే నిర్ణయానికి ఆయన వచ్చేశాడు. ఆలోచనలన్నీ పక్కకు నెట్టేశాడు. వల్లీని పొందాలనే కోరిక ముందు అన్నీ చిన్నవిగా కనిపించాయి. వల్లీని ఎలాగైనా తన సొంతం చేసుకోవాలని, ఆమెను అనుభవించాలనే తపన ఆయనలో తీవ్రంగా పెరిగిపోయింది. ఆమె సాన్నిహిత్యాన్ని పొందడానికి, ఆమెతో సన్నిహితంగా ఉండటానికి ఏ మార్గాన్నైనా అనుసరించడానికి ఆయన సిద్ధమయ్యాడు.

ఆమెను ఆకర్షించడానికి, తన ప్రేమను వ్యక్తపరచడానికి, తన కోరికను తీర్చుకోవడానికి ఎలాంటి ఎత్తుగడలు వేయాలన్నా ఆయన సిద్ధంగా ఉన్నాడు. ఆమె బలహీనతలను తెలుసుకోవడానికి, ఆమె మనసులో స్థానం సంపాదించడానికి, ఆమెను తన వైపు తిప్పుకోవడానికి ఆయన ప్రణాళికలు రచిస్తున్నాడు. "ఈసారి మాత్రం నేను వెనక్కి తగ్గను. వల్లీని నా సొంతం చేసుకుంటాను" అనే దృఢ నిశ్చయంతో ఆయన ఉన్నాడు.