వల్లీ

[venkujkc1984]

1.3

కొన్ని రోజుల తర్వాత ఒకరోజు రంగారావు కి జ్వరం వచ్చింది. డాక్టర్ ఇంటికి వచ్చి మందులు ఇచ్చి, వారం రోజులు ఇంట్లోనే రెస్ట్ తీసుకోవాలని సూచించారు. ఈ విషయం తెలుసుకున్న ప్రసాద్ రంగారావు గారింటికి వెళ్లి “మీకు ఈ వారం రోజులు మా ఇంట్లోనే వంట చేయించి పంపుతాను, మీరు రెస్ట్ తీస్కోండి” అన్నాడు. 

దానికి రంగారావు "వద్దు ప్రసాద్ ప్లీజ్, మిమ్మల్ని ఇబ్బంది పెట్టకూడదనుకుంటున్నాను" అన్నారు. అతని మాటకి, “లేదండి వల్లీ మాకు ఏది వండుతుందో అదే మీకు కూడా పంపిస్తాం, మీ కోసం ఎక్కువగా శ్రమ తీసుకోము మీరింకేమీ అనకండి ఈ విషయంలో” అని అతనిని ఒప్పించాడు. 

వల్లీ వంటని ప్రసాద్ ప్రతి రోజూ రంగారావు గారి ఇంటికి పట్టుకెళ్లి ఇచ్చేవాడు. వల్లీ వంటను తింటున్న అతను, ఆమె ఆలోచనలతో ఊహించిన దాని కంటే ముందుగానే కోలుకున్నారు. నాల్గవ రోజున ప్రసాద్ కి కుదరక వల్లీనే భోజనం క్యారేజ్ సర్ది రంగారావు గారింటికి బయలుదేరింది. యాదృచ్చికమో ఏంటో ఆ రోజు వల్లీ రంగారావు గారు ఇంతకు ముందు మెచ్చిన చీరనే కట్టుకుంది. వారి ఇంటి తలుపు కొట్టింది. తలుపు చప్పుడు విని రంగారావు నెమ్మదిగా లేచి తలుపు వైపు నడిచాడు. తలుపు తీయగానే ఎదురుగా వల్లీని చూసి ఒక్క క్షణం సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనయ్యాడు. అతని కళ్ళు వెడల్పు అయ్యాయి, నోటి వెంట మాట రాలేదు. "వల్లీ, నువ్వా?" అని ఆశ్చర్యంగా, ఆనందంగా అన్నాడు. "రా లోపలికి" అంటూ ఆమెను ప్రేమగా ఆహ్వానించాడు. "నీ రాక వలన నాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది" అని మనస్పూర్తిగా అన్నాడు. ఆయన స్వరంలో ఆమె పట్ల ఉన్న గాఢమైన కృతజ్ఞత, దాగి ఉన్న ఆరాధన స్పష్టంగా ప్రతిధ్వనించాయి. వల్లీని చూడగానే ఆయన మనసులో ఏదో తెలియని ఆనందం, ఉత్సాహం ఉప్పొంగాయి. ఎండిపోయిన ఎడారిలో నీటి జల్లు పడినట్టు, చీకటి గదిలోకి వెలుగు వచ్చినట్టు ఆయన అనుభవించాడు. ఆమె రాకతో తన ఇల్లు వెలుగుతో నిండిపోయినట్టు, తన ఒంటరితనం మాయమైనట్టు ఆయన భావించాడు. ఆయన ముఖంలో వెలుగు, కళ్ళల్లో మెరుపు ఆమె పట్ల ఆయనకున్న భావాలను బహిర్గతం చేశాయి.

ఆ రోజుకి రంగారావు జ్వరం పూర్తిగా నయమై దాదాపు మామూలు స్థితికి వచ్చాడు. వల్లీ తెచ్చిన భోజనాన్ని ఆమెను వంటగదిలో ఉంచమని చెప్పి, ఆమె వడ్డించడానికి సద్దుతుండగా అతను ఆమెతో పాటు వంటగదిలో నిలబడ్డారు. వల్లీ ఎప్పటిలాగే చాలా చక్కని, తనకిష్టమైన వంకాయ రంగు చీరలో ఉంది. ఆ చీర ఆమెకు మరింత అందాన్ని తెచ్చిపెట్టింది. రంగారావు కళ్ళు ఆమెకు తెలియకుండానే ఆమె అందం వైపు చూస్తున్నాయి. అతను పక్క నుండి ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నారు. ఆమె చీర కుచ్చిళ్లు సవరించుకుంటుంటే, చీర మెరుపులో ఆమె మెడ, భుజాలు మరింత కాంతివంతంగా కనిపిస్తున్నాయి. అతను మెల్లగా ఆమె అందాన్ని పొగడటం మొదలుపెట్టాడు. “వల్లీ, నువ్వు  ఈ చీరలో చాలా అందంగా కనిపిస్తున్నావు. నీ అందానికి నేను ఫిదా అయిపోయాను అని చెప్పారు.” వల్లీ కొంచెం తల దించుకుంది, ఆమె ముఖంలో సిగ్గు తొణికిసలాడింది, కానీ ఆమె ఏమీ సమాధానం ఇవ్వలేదు. ఆమె వంటకాల గిన్నెలు సర్దడంలోనే నిమగ్నమై ఉంది.

రంగారావు ఇప్పుడు మళ్ళీ ఆమెను ప్రశంసించడం ప్రారంభించాడు. “వల్లీ నువ్వు  నిజంగా చాలా అందంగా ఉన్నావు ఈ చీరలో. నాకు ఇష్టమైన రంగు చీర కట్టుకుని వచ్చినందుకు థాంక్స్” అన్నారు. వల్లీ కొంచెం తికమక పడింది. అప్పటికి గానీ వల్లీకి అర్థం కాలేదు జరిగిన పొరపాటు. "అయ్యో, ఈయనకి ఈ రంగు చీర ఇష్టమని మరచిపోయానే! ఇప్పుడు ఏమనుకుంటారో?" అని మనసులో అనుకుంటూ, ఏమనాలో తెలియక “థాంక్స్ అండి, అనుకోకుండా అదే రంగు చీర కట్టుకున్నా ఇవాళ” అంది. ఆమె మాటల్లో కొద్దిగా తడబాటు, తన పొరపాటును కప్పిపుచ్చుకోవాలనే ప్రయత్నం కనిపించాయి.

అతను మళ్ళీ ఉత్సాహంగా, “నా కోసం నువ్వు ఈ చీర కట్టుకున్నావేమో అనుకున్నానులే. నీ అంత అందమైన స్త్రీని నేను ఎప్పుడూ చూడలేదు. ఆడవాళ్లు చీరలో అందంగా ఉంటారు కానీ ఆ చీరకే నువ్వు అందాన్ని తెచ్చావు. నీ కళ్ళల్లోని కాంతి, నీ పెదవులపై చిరునవ్వు, అన్నీ నన్ను మంత్రముగ్ధుడ్ని చేస్తున్నాయి.” అన్నాడు. ఆయన మాటల్లో వల్లీ పట్ల ఉన్న ఆరాధన, నిజాయితీ స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆయన కళ్ళు ఆమెను తదేకంగా చూస్తున్నాయి, ఆమె అందాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నాయి.

వల్లీ: నవ్వుతూ “అంతా మీ అభిమానం, మీరనుకున్నంత అందమైన దానిని ఏమీ కాదు, మీరు ఊరికే పొగుడుతున్నారు, నన్నేమైనా సినిమా హీరోయిన్ అనుకుంటున్నారా ఏంటి?” అంటూ తన తలను అడ్డంగా తిప్పి, మాటలను త్రోసిపుచ్చింది. ఆమె నవ్వులో సిగ్గు, కొంచెం బెరుకు కూడా ఉన్నాయి. తన అందాన్ని గురించి అంతలా పొగడటం ఆమెకు కొంచెం ఇబ్బందిగా అనిపించింది.

రంగారావు, “లేదు వల్లీ, ఇది నిజం. నువ్వు చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇంటికి వెళ్ళాక దిష్టి తీయించుకో. నా దిష్టి తగులుతుంది.” అన్నాడు కళ్ళార్పకుండా చూస్తూ, వల్లీలోని ప్రతి అందాన్ని తన కళ్ళల్లో నింపుకునే ప్రయత్నం చేస్తున్నారు. ఆయన స్వరంలో ఒక విధమైన చిలిపితనం, కానీ లోలోపల ఉన్న తీవ్రమైన ఆకర్షణ స్పష్టంగా వినిపించాయి.

వల్లీ: మరింత సిగ్గుతో నవ్వుతూ “సరే, ఒప్పుకున్నాను, దయచేసి ఇంతటితో వదిలేయండి, సరే నా..” అని తన చేతులను జోడించింది. ఆమె కళ్ళల్లో ఒక విధమైన విన్నపం ఉంది, దయచేసి ఈ సంభాషణను ఆపమని. ఆమెకు అతని చూపులు, మాటలు కొంచెం అసౌకర్యాన్ని కలిగించాయి.

రంగారావు కూడా నవ్వుతూ “సరే వల్లీ, నువ్వు ఎలా చెప్తే అలా. కానీ నీ అందాన్ని పొగడకుండా ఉండటం చాలా కష్టం. ఈ లోకంలో నీకు సాటి ఎవరూ లేరు.” అని అన్నాడు. ఆయన నవ్వులో చిలిపితనం, గౌరవం, ఇంకా ఏదో తెలియని భావం దాగి ఉన్నాయి. ఆమె మాటను గౌరవించినట్లు కనిపించినా, అతని కళ్ళల్లో మాత్రం ఆమె అందం పట్ల ఉన్న ఆరాధన, కోరిక ఏ మాత్రం తగ్గలేదు. అతను ఒక అడుగు వెనక్కి వేసినట్లు కనిపించినా, అతని మనసు మాత్రం వల్లీ చుట్టూనే తిరుగుతోంది.

ఆమె ఒక్కసారిగా నడక ఆపి ఏదో చెప్పాలని వెనక్కి తిరిగింది. ఆ సమయంలో, రంగారావు తనను తాను అదుపు చేసుకోలేకపోయాడు. అప్రయత్నంగానే ఆమెను ఢీకొట్టారు. ఆ ఊహించని పరిణామంతో వల్లీ కిందపడబోయింది, కానీ రంగారావు  వేగంగా స్పందించాడు. ఆమె పడిపోకుండా తన చేతులను ఆమె చుట్టూ వేసి, గట్టిగా పట్టుకున్నాడు. అతని స్పర్శకు వల్లీ ఒక్క క్షణం ఉలిక్కిపడింది. ఆమె కూడా పట్టు కోసం అతని భుజాలను గట్టిగా పట్టుకుంది. ఆ క్షణంలో, ఇద్దరి మధ్య ఏదో తెలియని విద్యుత్ ప్రవాహం ప్రవహించింది. రంగారావు ఆ క్షణాన్ని పూర్తిగా ఆస్వాదిస్తున్నాడు. వల్లీ తన చేతుల్లో ఉండటం, ఆమె వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన, అన్నీ అతనికి పరవశాన్ని కలిగిస్తున్నాయి. ఊహించని ఈ సంఘటనతో అతను మిక్కిలి ఆనందంతో ఉన్నాడు. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడుస్తున్నట్టు అనిపిస్తోంది.

రంగారావు ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ... పర్వాలేదు కదా? దెబ్బ తగలలేదు కదా?” అని అడిగాడు. అతని గొంతులో ప్రేమ, భయం కలగలిసి ఉన్నాయి.

వల్లీ తడబడుతూ, ఇంకా అతని చేతుల్లోనే ఉండి, “అ... అదేం లేదు... పర్వాలేదు” అంది. ఆమె ముఖం సిగ్గుతో ఎర్రబడింది, ఆమె కళ్ళల్లో ఆశ్చర్యం ఇంకా చెరగలేదు.

“నువ్వు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగేసరికి... నేను...” అంటూ రంగారావు మాట పూర్తి చేయలేకపోయాడు. అతను ఆమెను తన చేతుల్లో నుంచి వదిలిపెట్టాలని అనుకోలేదు.

వల్లీ కొద్దిగా తేరుకుని, నెమ్మదిగా అతని చేతుల నుండి బయటపడటానికి ప్రయత్నిస్తూ, “నేను ఏదో చెప్పాలని అనుకున్నాను... కానీ ఇప్పుడు ఏమీ గుర్తు రావడం లేదు” అంది. ఆమె స్వరంలో కొద్దిగా గందరగోళం, ఇంకా సిగ్గు ఉన్నాయి.

రంగారావు చిరునవ్వు నవ్వి, “పర్వాలేదు వల్లీ... నెమ్మదిగా గుర్తు చేసుకో. అంతా సవ్యంగా ఉంది కదా, అదే ముఖ్యం” అన్నాడు. అతని కళ్ళల్లో ఒక విధమైన తృప్తి, చిలిపితనం కనిపించాయి. ఆమెతో ఇంకొంత సమయం అలా గడపాలని అతను ఆశించాడు.

వల్లీ తల దించుకుని, అతని వైపు చూడకుండా, "నేను... నేను వెళ్తాను..." అంటూ త్వరగా అక్కడి నుండి కదిలిపోయింది. ఆమె వేగంగా వెళ్ళిపోవడం రంగారావు గమనించాడు. అతని మనసులో మాత్రం ఆ క్షణం, ఆమె స్పర్శ, అన్నీ మెదులుతూనే ఉన్నాయి.

ఆ రాత్రంతా రంగారావు కి నిద్ర పట్టలేదు. ఆయన కళ్ళు మూసుకుంటే వల్లీ రూపమే, తెరిస్తే ఆమె జ్ఞాపకాలే. ఆమె తన చేతుల్లో ఉన్న ఆ అద్భుత క్షణం, ఆమె కళ్ళల్లో చూసిన ఆ అమాయకత్వం, ఆమె శరీరపు వెచ్చదనం, ఆమె సువాసన... అన్నీ అతని మనసులో మెదులుతూనే ఉన్నాయి. ప్రతి సెకను ఒక యుగంలా గడిచింది. ఆ సంఘటనను పదే పదే మననం చేసుకుంటూ, ఆ జ్ఞాపకాలను ఆస్వాదించసాగారు.

ఆ ఉద్వేగాన్ని, ఆ అశాంతిని తగ్గించుకోవడానికి షరా మామూలుగా తన చేతికి పని చెప్తే తప్ప అతను శాంతించలేదు. శ్వాస వేగం పెరిగింది, గుండె దడదడలాడింది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ అతను పరవశించిపోయాడు. కానీ ఆ తర్వాత కూడా అతని మనసు వల్లీ గురించే ఆలోచిస్తూ, ఆ సంఘటన తాలూకు జ్ఞాపకాలలో మునిగిపోయింది. ఆమెను తాకాలి, ఆమెతో మాట్లాడాలి, ఆమెను తన సొంతం చేసుకోవాలి అనే కోరిక అతనిలో మరింత ప్రబలమైంది.

---

కొద్ది రోజులకి రామాపురంలో గ్రామ దేవత ఉత్సవాలు ఘనంగా జరుగుతున్నాయి. ఊరిలోని మహిళలందరూ సాంప్రదాయ దుస్తులు ధరించి, తలపై నీటి కుండలు పెట్టుకుని ఊరేగింపులో పాల్గొంటున్నారు. వల్లీ కూడా అందంగా చీర కట్టుకుని, తలపై నీటి కుండ పెట్టుకుని, భక్తి శ్రద్ధలతో నడుస్తోంది. ఊరేగింపు ఊరి పెద్ద అయిన రంగారావు గారి ఇంటి ముందు నుండి వెళ్తోంది.

ఆ సమయంలో, రంగారావు తన ఇంటి వసారాలో నిలబడి ఊరేగింపును చూస్తున్నాడు. ఆయన కళ్ళు, ఎందుకో తెలియదు, జనసందోహం మధ్య వల్లీని వెతుకుతున్నాయి. అప్పుడే ఆకాశం ఒక్కసారిగా మేఘావృతం అయి, భారీ వర్షం మొదలయింది. ఊహించని ఈ వర్షానికి అందరూ తడవడం మొదలుపెట్టారు. వల్లీ కూడా వర్షంలో పూర్తిగా తడిసిపోతోంది.

వర్షానికి తడిసిన వల్లీ చీర ఒంటికి అతుక్కుపోయింది. ఆమె ఒంపుసొంపులు మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. తడిసిన పట్టుచీరలో వల్లీ అందం మరింత రెట్టింపు అయింది. ఆమె లేత బంగారు రంగు దేహం తడిసిన చీరలో మెరిసిపోతోంది. తడిసిన జడ నుండి నీటి బొట్లు జారుతూ, ఆమె అందాన్ని మరింత పెంచుతున్నాయి. ఆమె ముఖం మీద పడిన నీటి బిందువులు, ముత్యాల వలె మెరుస్తూ, ఆమె కళ్ళలోని కాటుక ఇంకా నల్లగా కనిపిస్తోంది. ఆమె తడిసిన చీరలో మరింత సౌందర్యంగా, ఆకర్షణీయంగా కనిపిస్తోంది. వల్లీ చీరలో ఒదిగిన అందం మాటల్లో వర్ణించలేనిది. ఆ వజ్రాల్లాంటి కళ్ళతో ఆమె నవ్వు, పరిపూర్ణమైన మకరందం తో ఆమె పెదాలు, అందమైన ఆకృతుల సోయగం. చీరలో ఆమె ఒడిలో, ఆ రవిక కింద నిగనిగలాడే వక్షోజాలు ఒక వినూత్న సౌందర్యాన్ని ప్రసారం చేస్తున్నాయి. ఆమె నాభి చుట్టూ సారీ సున్నితంగా ముడివేసి, ప్రతి తరంగాన్ని కవ్విస్తూ, ఆ చుట్టాల సోయగం అందరికీ ఒక గోప్య స్వప్నంలా అనిపిస్తుంది. ఆమె వంపు వయ్యారాల కాంతిలో, చీరలో వాలిన ఆ అందం, హృదయాన్ని ఆపలేనిదిగా కదిలిస్తోంది. ముఖ్యంగా ఆమె నాభి, తడిసిన చీరలో మరింత స్పష్టంగా కనిపిస్తూ, రంగారావు కళ్ళను తన వైపు లాక్కుంటోంది. వర్షపు నీటిలో మెరుస్తున్న ఆ చిన్న వంపు, అతని మనసును మరింతగా కవ్వించింది. ఈ దృశ్యం ప్రతీ క్షణం హృదయాన్ని రంజింపచేసేలా, ప్రేమతో, ఆరాధనతో నిండిన చుట్టు వాతావరణాన్ని కలిగించింది.

రంగారావు వ వల్లీని అలా తడిసిన చీరలో చూసి అవాక్కయ్యాడు. ఆమె అందం అతన్ని పూర్తిగా కట్టిపడేసింది. వర్షపు నీటిలో మెరిసిపోతున్న ఆమె ముఖంలోని అచంచలమైన భక్తి, తడిసిన జడ నుండి జారుతున్న నీటి బిందువుల మధ్య మెరిసే కళ్ళు, ఒంటికి అతుక్కుపోయిన చీరలో ఆమె వంపుసొంపులు... అన్నీ రంగారావు మనసును అల్లకల్లోలం చేశాయి. ఆయన గుండె వేగం పెరిగింది, శ్వాస తీసుకోవడం కష్టమైంది. “ఇంతటి అపురూప సౌందర్యం నా కళ్ళముందే సాక్షాత్కరిస్తోందా?” అని ఆయన ఆశ్చర్యపోయారు. ఆయన మనసులో అనేక ఆలోచనలు మెదులుతున్నాయి. “ఇంత అందమైన స్త్రీ నా ఊరిలో ఉండటం, ఆమెను నేను ఇంత దగ్గరగా చూడటం నిజంగా నా అదృష్టమే” అని ఆయన భావించాడు. ఇంతకు ముందే వల్లీ అందానికి దాసోహం అయిన రంగారావు కి, ఈ వర్షపు సన్నివేశం ఆమె అందాన్ని మరింతగా, స్పష్టంగా చూసే అద్భుతమైన అవకాశాన్ని కల్పించింది.

ఆయన చూపులు ఆమెపైనే నిలిచిపోయాయి. వల్లీ తడిసిన చీరలో దేవకన్యలా కనిపిస్తోంది. ఆమె ప్రతి కదలిక, ప్రతి చూపు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షిస్తున్నాయి. ఆమె భక్తి పారవశ్యంలో కళ్ళు మూసుకుని ప్రార్థిస్తుంటే, ఆమె ముఖంలో దివ్యత్వం తొణికిసలాడింది. రంగారావు ఆమె వైపు అలా తేరిపార చూడటం వల్లీ గమనించింది. ఆమెకు కొంచెం అసౌకర్యంగా అనిపించినా, ఆమె తల దించుకుని తన పూజలో మరింత నిమగ్నమైంది. ఊరేగింపుతో పాటు వేగంగా ముందుకు నడవసాగింది. ఆమె చూపులు నేలకు పరిమితమయ్యాయి, కానీ ఆమె పెదవులపై మాత్రం ఒక విధమైన చిరునవ్వు మాత్రం చెరగలేదు. “ఆయన చూపులు నా మీద ఉన్నాయని నాకు తెలుసు... కానీ ఇప్పుడు నేను ఏమీ చేయలేను కదా” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది. ఆమె నడక వేగం పెంచింది, కానీ ఆమె గుండె మాత్రం వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలుపెట్టింది. అయితే, అది ఆయన చూపుల వల్లనా లేక ఊరేగింపు తొందర వల్లనా అనేది చెప్పడం కష్టం. ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి ప్రత్యేకమైన భావం కనిపించలేదు, కేవలం తన ధర్మాన్ని నిర్వర్తించాలనే సంకల్పం మాత్రమే కనిపించింది.

రోజు రోజుకీ రంగారావు గవకి వల్లీ మీద కోరిక పెరిగిపోతోంది. అతని కోరిక మనసుని జయించి, వేరొకరి భార్యను కోరుకోవడం తప్పనే భావన నుంచి ఎలాగైనా సరే వల్లీని ఒప్పించి ఆమె అందాన్ని ను పొందాలి, అందులో తప్పేముంది, అందుకోసం ఎలాంటి అవకాశాన్నైనా ఉపయోగించుకోవాలి అనే స్థిరమైన ఆలోచనకి వచ్చేసాడు.

PART 1 Completed