వల్లీ

[venkujkc1984]

1.2

**గమనిక/Disclaimer:** ఈ కథా వస్తువు (Story line) పాత, మధ్యలో ఆగిపోయిన కొన్ని కథల నుండి ప్రేరణ పొందింది. ఆ పాత కథల నుండి తీసుకున్న ప్రధాన ఇతివృత్తాన్ని (Core Plot) ఆధారంగా చేసుకుని, కొత్త కథనం (Narration) మరియు అదనపు మలుపులు (New track) జోడించి ఈ కథను విస్తరించడం జరిగింది. ఈ కథ పూర్తిగా కల్పితం. పాత్రలు, సన్నివేశాలు, సంఘటనలు కేవలం రచయిత ఊహ నుండి పుట్టినవి. ఎవరి మనోభావాలను గానీ, వ్యక్తిగత జీవితాలను గానీ కించపరచడం లేదా పోల్చడం ఈ కథ ఉద్దేశం కాదు. పాఠకులు కేవలం వినోదం కోసం మాత్రమే దీనిని పరిగణలోకి తీసుకోవలసిందిగా మనవి. 

ఆ ఊరిలో ఏ కార్యక్రమమైనా వల్లీ ప్రసాద్ చురుగ్గా పాల్గొంటూ తమ వంతు చేతనైన పనులు చేస్తుండేవారు, ఊరి పెద్ద కాబట్టి రంగారావు గారు కూడా అక్కడే ఉండేవారు. రంగారావు గారు వారిని కలిసినప్పుడల్లా, ఎప్పుడూ ఆమె అందాన్ని కళ్ళతోనే ఆరాధిస్తూ ఉండేవారు. ఎందుకో ఆమెను చూస్తున్నప్పుడల్లా రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఏదో అలజడి కలిగించేది. ఆ రోజంతా కళ్ళ నిండా వల్లీయే ఉండేది. ఎంత ప్రయత్నించినా అతను ఎందుకో ఆమె విషయంలో నిగ్రహించుకోలేక పోయేవారు. 

కొద్ది రోజులకి అతని ఆలోచనలన్నీ పూర్తిగా ఆమె చుట్టూనే తిరుగుతున్నాయి. ఆమె ప్రతి వారం గుడికి వెళ్లడం గమనించి అదే సమయానికి అతను కూడా గుడికి వెళ్లేవారు ఆమెను చూడడానికి. ఆమె అతనికి నమస్కరించేది. అతను మాత్రం దేవుడి కన్నా ఆమె వైపే ఎక్కువ చూసేవారు. ఆయనకు తెలుసు వల్లీ, ప్రసాద్లది పరువుగల సంసారమని, ఇద్దరూ ఎంత గుట్టుగా కాపురం చేసుకుంటారో, నలుగురికీ ఎంతలా తలలో నాలుకలా ఉంటారో. మంచి చెడు తెలిసినవారైనా, ఈ విషయంలో మాత్రం అతని ఆలోచనలు కంట్రోల్ చేసుకోలేకపోతున్నాడు.

ఒకరోజు రంగారావు గారు తన పొలం పనుల్లో నిమగ్నమై ఉన్నారు. సాయంత్రం వేళ కావడంతో, ఇంటికి తిరిగి వెళ్దామని అనుకుంటున్నారు. ఇంతలో, దూరం నుండి ఒక స్త్రీ మూర్తి వస్తున్నట్టు గమనించారు. ఆమె నడుస్తున్న తీరు, చీర కట్టు, అన్నింటినీ చూస్తుంటే ఆయనకు వల్లీ గుర్తుకు వచ్చింది. ఆమె దగ్గరగా వచ్చే కొద్దీ, ఆయన అనుమానం నిజమైంది. వల్లీనే ఆయన వైపు వస్తోంది.

(రంగారావు గారు తనలో తానే అనుకుంటూ) “ఇంత ప్రయత్నించినా వల్లీ తలపులు నన్ను వదలడం లేదు. ఈ రోజు ఎలాగైనా ఆమెను మనసు నుండి తీసేయాలి.” అని అనుకుంటూ ఉండగా, దూరంగా ఓ స్త్రీ కనిపిస్తుంది.

(దూరం నుండి వల్లీ వస్తూండగా) “అదేమిటి? ఆ నడక, ఆ చీర... వల్లీలా ఉందే? కాదు, కాదు, నా భ్రమ అయి ఉంటుంది.” అని రంగారావు గారు అనుమానంతో చూస్తూ ఉంటారు.

(వల్లీ దగ్గరగా వస్తూండగా) “అవును, వల్లీనే! మళ్ళీ నా కళ్ళముందు ప్రత్యక్షమైంది. దేవుడా, ఈ పరీక్ష ఏమిటి?” అని రంగారావు గారు మనసులో కలవర పడుతూ ఉంటారు.

(వల్లీ రంగారావు గారికి నమస్కారం చేస్తూ) "నమస్తే అండి."

(రంగారావు గారు తడబడుతూ) “నమస్తే.”

(రంగారావు గారి మనసులో) “ఆమెను చూడగానే నా గుండె వేగం పెరిగింది. మళ్ళీ నాలో ఏదో అలజడి మొదలయ్యింది. నేను అనుకున్నది చేయగలనా?”

రంగారావు కి వల్లీని చూడగానే చాలా కలవరం కలుగుతోంది. ఆమెను మరచిపోవాలని అనుకున్నా, మళ్ళీ ఆమె ఎదురుపడటంతో ఆయన మనసులో భావాలు అల్లకల్లోలం అవుతున్నాయి.

నిజానికి రంగారావు గారంటే ఊర్లో అందరికీ చాలా గౌరవం. ఆయన ఊరి అభివృద్ధి కోసం ఎన్నో చేశారు. అలాగే కష్టాల్లో ఉన్నవారిని కూడా ఆదుకునేవారు. అయితే ప్రజల మామూలు అవసరాలకు మాత్రం తక్కువ వడ్డీకి అప్పిచ్చేవారు. రంగారావు గారి గురించి ఊరులో జనాల ద్వారా తెలుసుకున్న ప్రసాద్ వల్లీ కూడా అతనంటే గౌరవం అభిమానం పెంచుకున్నారు. అలాగే భార్య లేకుండా అతనెంత ఇబ్బందులు పడుతున్నారో అని అతని మీద మనసులో జాలి కూడా కలిగింది. 

ఒక రోజు ప్రసాద్ రంగారావు గారిని మళ్ళీ భోజనానికి రమ్మని అడిగాడు. దైవ నిర్ణయమేమో ఇది, మనసు నిండా వల్లీని నింపుకున్న అతను గట్టిగా రాలేను అని చెప్పలేకపోయారు. భోజనానికి వాళ్ళ ఇంటికి వెళ్ళారు. ప్రసాద్ అతనికి స్వాగతం పలికి సోఫాలో కూర్చోబెట్టాడు. వల్లీ ఎప్పుడు వస్తుందా అని రంగారావు ఎంతో ఆశగా ఎదురు చూస్తున్నాడు. ఆమె చక్కటి చీర కట్టుకుని వచ్చింది. ఆమె చాలా అందంగా ఉంది. ఆమె ముఖంలో తేజస్సు, కళ్ళల్లో మెరుపు రంగారావు గారిని కట్టిపడేశాయి. ఆమె ముఖం, చక్కటి నవ్వు, నుదుటిపై జాలువారే జుట్టు ఆయన హృదయాన్ని తాకాయి. మెడ మీదుగా ఆయన చూపులు జారుతూ ఆమె భుజాలను, వక్షోజాలను చేరాయి. ఆమె గుండ్రటి, ఉత్తుంగమైన వక్షోజాలు రంగారావు కళ్ళను కట్టిపడేశాయి. అవి రమ్మని, పట్టుకోమని ఆహ్వానిస్తున్నట్టుగా ఆయనకు అనిపించింది. చీర పైట అంచులోంచి అస్పష్టంగా కనిపిస్తున్న ఆమె నాభి, రంగారావు చూపులను బలంగా ఆకర్షించింది. ఆ లోతైన, గుండ్రని నాభి అందం, ఆయన మనసులో దాగి ఉన్న కోరికలను మరింతగా రగిలించింది. ఆ చిన్నపాటి దర్శనం, ఆయన ఊహలను రెక్కలు తొడిగి, వల్లీలోని దాగి ఉన్న సౌందర్యాన్ని ఆవిష్కరించింది. ఆ నాభి, ఒక మధురమైన రహస్యంలా, ఆయన హృదయంలో అలజడిని సృష్టించింది. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న ఆయన భావాలు, ఆ నాభి అందాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఉవ్వెత్తున ఎగిసిపడ్డాయి. అది కేవలం ఒక నాభి కాదు, ఆయనకు అది వల్లీ సంపూర్ణ స్త్రీత్వానికి, ఆమెలోని దాగి ఉన్న మదన సౌందర్యానికి ప్రతీకగా అనిపించింది. ఆ నాభి దర్శనం, ఆయనలో వల్లీని మరింత దగ్గరగా చూడాలనే, ఆమెను స్పృశించాలనే తీవ్రమైన కోరికను రేకెత్తించింది. వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు ని అమితంగా ఆకర్షించాయి.

ఆమె నడుము వంపులు, చీరకట్టు ఆయనను మరింతగా ఆకర్షించాయి:
వల్లీ నడుము యొక్క సున్నితమైన వంపులు, ఆమె ధరించిన చీర కట్టు రంగారావు ని అమితంగా ఆకర్షించాయి. ఆమె నడుము తీక్షణంగా ఉంది, చీరను ధరించిన విధానం ఆ వంపులను మరింతగా హైలైట్ చేసింది. ఆమె చీర కట్టు సంప్రదాయబద్ధంగా, అందంగా ఉంది, అది ఆమె సౌందర్యానికి మరింత వన్నె తెచ్చింది. చీర మడతలు ఆమె నడుము చుట్టూ అందంగా అమరి, ఆమె ఆకృతిని మరింత చక్కగా చూపించాయి. ఈ మొత్తం కలయిక రంగారావు గారిని మంత్రముగ్ధులను చేసింది.

ఆమె నడుము నుండి కిందికి జారుతూ చీర అంచు వరకు ఆయన చూపులు పర్యటించాయి:
రంగారావు చూపులు వల్లీ నడుము నుండి నెమ్మదిగా కిందికి జారుతూ, ఆమె చీర అంచు వరకు ప్రయాణించాయి. చీర యొక్క ప్రవాహం, దాని రంగు, డిజైన్, అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె అడుగులు వేస్తున్నప్పుడు చీర కదులుతున్న తీరు, ఆమె కాలి వేళ్ళ వరకు చీర జారుతున్న తీరు ఆయనను ఆకర్షించాయి. ఆయన చూపులు చీర అంచు వెంబడి, దాని అల్లికలను గమనిస్తూ, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని ఆస్వాదించారు.

ఆమె కాళ్ళను, పాదాలను కూడా ఆయన గమనించారు:
రంగారావు వల్లీ కాళ్ళను, పాదాలను కూడా శ్రద్ధగా గమనించాడు. ఆమె కాళ్ళు చక్కగా, సున్నితంగా ఉన్నాయి. ఆమె పాదాలు అందంగా, ఆకర్షణీయంగా ఉన్నాయి. ఆమె చెప్పులు లేదా పాద రక్షలు ఆమె దుస్తులకు సరిపోయేలా ఉన్నాయి. ఆమె నడుస్తున్నప్పుడు ఆమె కాలి కదలికలు, ఆమె అడుగులు వేస్తున్న విధానం అన్నీ ఆయన దృష్టిని ఆకర్షించాయి. ఆమె కాళ్ళ నుండి పాదాల వరకు, ఆయన చూపులు ప్రయాణించి, ఆమె మొత్తం రూపాన్ని పూర్తి చేసాయి.

వల్లీని అలా చూస్తున్నప్పుడు రంగారావు మనసులో అనేక భావాలు కలిగాయి. ఆమె అందానికి ఆయన మంత్రముగ్ధులయ్యారు. ఆమెను మరింత దగ్గరగా చూడాలని, ఆమెతో మాట్లాడాలని, ఆమెను తాకాలని ఆయన కోరిక కలిగింది. ఆమె పట్ల ఆయనలో ఆరాధన భావం, కోరిక, ఆకర్షణ, అన్ని కలగలిసిపోయాయి. ఆమె సౌందర్యానికి దాసోహం అయిపోయారు. చాలా ఏళ్లుగా స్త్రీ సుఖం లేని రంగారావు గారికి ఆమె అందం ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తోంది. ఆమె ఆలోచన కలిగినంతనే అతని మగసిరి ఊపిరి పోసుకుని అతని మనసుకి సవాలు విసురుతోంది. 

ఇంతలో వంటగది నుండి మంచి సువాసనలు వ్యాపించాయి. వల్లీ ఎంతో ప్రేమతో, శ్రద్ధతో వండిన వివిధ రకాల వంటకాల ఘుమఘుమలు ఆయన్ని మరింత ఆకర్షించాయి. ఆ సువాసనలు ఆయనలోని ఆరాధన భావాన్ని మరింత పెంచాయి. ఆమె భోజనం సిద్ధం చేసింది. 

ప్రసాద్ రంగారావు వద్దకు వచ్చి చిరునవ్వుతో, “రంగారావు గారు, భోజనం సిద్ధంగా ఉంది. దయచేసి భోజనానికి రండి” అని ఆహ్వానించాడు. రంగారావు గారు లేచి, “తప్పకుండా ప్రసాద్” అని అతనితో పాటు భోజనాల గదిలోకి నడిచారు. భోజనాల బల్ల మీద వల్లీ వివిధ రకాల వంటకాలను చక్కగా అమర్చింది. ఆ పరిమళాలకు రంగారావు ఆకలి మరింత పెరిగింది.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “నమస్తే అండి, భోజనం వడ్డించనా?” అని అడిగింది. రంగారావు, “నమస్తే వల్లీ గారు. మీ వంటల సువాసనలే కడుపు నింపేస్తున్నాయి. తప్పకుండా వడ్డించండి” అన్నారు. వల్లీ ఒక్కొక్క వంటకాన్ని వడ్డిస్తూ, “ఈ రోజు మీలాంటి వారిని మా ఇంటికి పిలిచి భోజనం పెట్టడం మాకు చాలా ఆనందంగా ఉంది” అని చెప్పింది.

రంగారావు, “వల్లీ గారు నిజంగా అద్భుతంగా వంట చేశారు. ఇన్ని రకాల వంటకాలు చేయడం చాలా శ్రమతో కూడుకున్న పని” అన్నాడు.

వల్లీ నవ్వుతూ, “అదేం లేదండి. మీలాంటి అతిథుల కోసం వంట చేయడం నాకు ఆనందాన్ని ఇస్తుంది. మరొకమాట నేను మీ కంటే చిన్నదాన్నే. నన్ను మీరు అనక్కర్లేదు నువ్వు అని పిలవొచ్చు.” అంది. దానికి ప్రసాద్ కూడా “అవును రంగారావు గారు, వల్లీని మీరు అని పిలవక్కర్లేదు. నువ్వు అని పిలవండి” అన్నాడు. దానికి రంగారావు సరే అన్నాడు. భోజనం చేస్తూ, రంగారావు ఆమె వంటకాల రుచిని మెచ్చుకుంటూ, “వల్లీ, నీ చేతి వంట నిజంగా అద్భుతంగా ఉంది. చాలా కాలం తర్వాత ఇంత రుచికరమైన భోజనం తిన్నాను” అన్నారు. వల్లీ, "థాంక్స్ అండి" అని వినయంగా అంది. "చాలా కాలం తర్వాత" అన్న మాట అతన్ని గత జ్ఞాపకాలకి తీసుకువెళ్ళింది, అది వల్లీ గుర్తించింది.

రంగారావు భోజనం ముగించి చేతులు కడుక్కుని వచ్చాకా, తృప్తిగా కళ్ళు మూసుకుంటూ, మెల్లగా వల్లీ వైపు చూశాడు. ఆ సమయంలో ప్రసాద్ అప్పుడే  చెయ్యి కడుక్కోవడానికి బయటకు వెళ్ళాడు. ఆమె వడ్డించిన భోజనపు రుచి ఇంకా అతని నాలుక మీద మెదులుతూనే ఉంది. ఒక చిరునవ్వుతో, “వల్లీ, నీ వంట కూడా నీలాగే చాలా అద్భుతంగా ఉంది. నిజంగా అద్భుతం! భోజనం చాలా బాగుంది. అన్ని రకాల వంటకాలు చేసావు. నీకు చాలా శ్రమ ఇచ్చాను” అన్నారు. అతని కళ్ళల్లో మెరుపు చూసి, ఆమె చేసిన వంటకి అతను ఎంతగానో ఆనందించారని వల్లీ అర్ధం చేసుకుంది.

వల్లీ కొద్దిగా సిగ్గుపడుతూ, “అదేం లేదండీ, నేనేమీ ఎక్కువగా చెయ్యలేదు. మీకోసం వంట చేయడం నా బాధ్యత. మీకు నచ్చితే అంతే చాలు” అంది. ఆమె మాటల్లో వినయం తొణికిసలాడుతోంది.

రంగారావు ముఖంలో ఏదో చెప్పాలనే తపన కనిపించింది. “వల్లీ, మరొక విషయం చెప్పాలని ఉంది, నువ్వేమీ అనుకోనంటే…” అని కొంచెం తటపటాయించాడు.

వల్లీ అతని వైపు ఆసక్తిగా చూస్తూ, “పర్వాలేదు చెప్పండి” అంది. ఆమె కళ్ళల్లో నిజాయితీ కనిపించింది.

“మరి నిజంగానే నువ్వేమీ అనుకోకూడదు” అని మరోసారి గట్టిగా నొక్కి చెప్పాడు రంగారావు.

వల్లీ చిరునవ్వుతో, “చెప్పండి నేనేమీ అనుకోను” అని ధైర్యం ఇచ్చింది.

రంగారావు వ ఆమె కళ్ళలోకి చూస్తూ, “వల్లీ, నువ్వు ఈ చీరలో చాలా అంటే చాలా అందంగా ఉన్నావు. ఇది నాకు ఇష్టమైన రంగు. ఒక పరిపూర్ణ స్త్రీ లాగా నిండుగా ఉన్నావు. ప్రసాద్ చాలా అదృష్టవంతుడు.” అని మనసులో ఉన్న మాట చెప్పేశారు. 

ఆమె సిగ్గుగా అతని వైపు చూసి “ధన్యవాదాలు అండి, మీరు మరీ పొగిడేస్తున్నారు అండి. నేను ఒక సామాన్య గృహిణిని మాత్రమే.” అని మాత్రమే చెప్పింది. 

ఈలోపు ప్రసాద్ వచ్చాడు. వాళ్ళు కాసేపు కబుర్లు చెప్పుకున్న తర్వాత రంగారావు వెళ్లిపోయాడు. కబుర్ల మధ్యలో రంగారావు  పలుసార్లు ఆమెను చూడడం ఆమె గమనించింది కానీ ఎందుకో మాత్రం ఆమెకు అంతగా అర్థం కాలేదు, బహుశా అతనికి ఇష్టమైన రంగు చీర అన్నారు కదా అందుకేనేమో అనుకుంది. 

ఆ రాత్రి రంగారావు కి కంటికి కునుకు లేదు. వల్లీ ఆమె సౌందర్యం, అతని మనసు లోతుల్లో మెలకువలు నింపుతూ, తన్నుకొస్తూ ఉంది. అతని ప్రతి ఆలోచనలో ఆమె, ఆమె చిరునవ్వు, ఆమె తేమ పట్టిన కళ్ళు ఆవరించుకుని ఉన్నాయి. "ఇలా ఎందుకు? ఆమె నా ఆలోచనల్లో ఇంతలా ఎందుకు దోబూచులాడుతోంది?" అని తనకు తానే ప్రశ్నించుకున్నాడు. ఆ ప్రశ్నకి సమాధానం అతని మనసు లోతుల్లో దాగి ఉంది, కానీ అతను దాన్ని గుర్తించడానికి ఇంకా సంసిద్ధంగా లేడు. కానీ, ప్రతిసారి, ఆమె రూపం, ఆమె మాటలు అతని మనసులో కొత్త రాగలను రేపాయి. వల్లీ కళ్ళు, ఆమె నవ్వు, ఆమె నడక, ఆమె మాటతీరు... అన్నీ అతనిని ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి. 

“ఇది తప్పు... ప్రసాద్ కి సన్నిహితంగా ఉంటూ, ఎలా ఇలా అనిపిస్తోంది?” అని అతను బాధపడ్డారు. అతని మనస్సాక్షి అతన్ని నిందిస్తోంది. వల్లీ వేరొకరి భార్య అని, ఆమె పట్ల ఇలాంటి భావాలు కలిగి ఉండటం తప్పని అతనికి తెలుసు. కానీ అతని మనసు, అతని కోరికలు అతనిని విడిచిపెట్టడం లేదు. అతను నిస్సహాయుడిగా మారిపోయాడు. వల్లీ తలపుల నుంచి బయటపడలేకపోతున్నాడు. ఆమెను మర్చిపోవడానికి ఎంత ప్రయత్నించినా, ఆమె మరింతగా అతని మనసులో నిండిపోతోంది.

చాలా ఏళ్లుగా సంసార జీవితానికి దూరంగా ఉన్న రంగారావు  శరీరం, వల్లీ తలపుతో ఒక్కసారిగా వేడెక్కిపోయింది. ఆమె రూపు రేఖలు, ఆమె కళ్ళు, ఆమె నవ్వు... అన్నీ ఆయన మనసులో మెదులుతూ, అతనిలో కొత్త అలజడి రేపాయి. అతని శరీరంలో ఏదో తెలియని మార్పు మొదలైంది. అతని మగసిరి క్రమంగా ఉద్రిక్తతకు లోనై, దాని సహజ ధర్మాన్ని అనుసరిస్తూ గట్టిపడింది. అది అతనికి తన మీద తన నియంత్రణ కోల్పోతున్నట్లు అనిపించింది.

అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే, తన ప్రమేయం లేకుండానే అతని మర్మాంగాన్ని చేరాయి. అతను తనను తాను నియంత్రించుకోవడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. తన మనసును మరల్చడానికి, వేరే విషయాల గురించి ఆలోచించడానికి విశ్వ ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ అతని ప్రయత్నాలన్నీ విఫలమయ్యాయి. అతని శరీరం, అతని మనసు అతని ఆధీనంలో లేవు. అతని కోరికలు అతన్ని బానిసను చేశాయి.

వల్లీ తలపులతో రంగారావు ఉక్కిరిబిక్కిరి అవుతున్నాడు. అతని మనసులో ఆమె రూపం, మాటలు, నవ్వులు మెదులుతుండటంతో అతని శరీరం ప్రతిస్పందించడం ప్రారంభించింది. అతని చేతులు అప్రయత్నంగానే కదలడం మొదలుపెట్టాయి, క్రమంగా అవి వేగం పుంజుకున్నాయి. అతని శ్వాస వేగం పెరిగిపోయింది, గాలి పీల్చడం, వదలడం వేగంగా సాగుతోంది. గుండె వేగం కూడా గణనీయంగా పెరిగింది, ఛాతీలో దడదడలాడుతున్న చప్పుడు వినిపిస్తోంది. అతని శరీరంలోని ప్రతి కణం ఉద్రిక్తతకు లోనవుతోంది.

అతను ఒక విధమైన అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. అది కేవలం శారీరకమైన ఆనందం మాత్రమే కాదు, మానసిక ఉల్లాసం కూడా. చాలా కాలంగా అణచిపెట్టుకున్న కోరికలు ఒక్కసారిగా బయటకు రావడంతో అతనిలో ఏదో తెలియని ఉద్వేగం ఉప్పొంగుతోంది. వల్లీని ఊహించుకుంటూ, ఆమెతో ఉన్నట్టు భావిస్తూ అతను పరవశించిపోతున్నాడు.

“వల్లీ... వల్లీ... నీ నవ్వు... నీ కళ్ళు... ఎంత అందం!” అని రంగారావు తనలో తాను అనుకుంటున్నాడు. అతని చేతులు వేగంగా కదులుతున్నాయి. శ్వాస ఉద్ధృతంగా ఉంది, గుండె వేగం పెరిగింది. అతను ఒక అనిర్వచనీయమైన ఆనందంలో మునిగిపోయాడు. "ఆమె ఇక్కడే ఉంది... నా పక్కనే... నాతో మాట్లాడుతోంది..." అని అతను ఊహించుకుంటున్నాడు. అతని చేతుల కదలికలు మరింత వేగంగా, ఉద్వేగంగా సాగుతాయి. శ్వాస మరింత ఉద్ధృతంగా మారుతుంది. హృదయ స్పందనలు గట్టిగా వినిస్తాయి. అతను ఒక విధమైన పరాకాష్టకు చేరుకుంటాడు. "ఇది తప్పు... కానీ ఆపలేకపోతున్నాను... వల్లీ..." అని అతని మనసులో ఒక సంఘర్షణ. ఉద్వేగం తగ్గుముఖం పడుతుంది. అతని చేతుల కదలికలు నెమ్మదిస్తాయి. శ్వాస మామూలు స్థితికి వస్తుంది. గుండె వేగం తగ్గుతుంది. అతను ఊపిరి పీల్చుకున్నారు. "అయ్యో... మళ్ళీ జరిగిందా..." అని ఒక నిట్టూర్పు. 

ఆ తర్వాత, అతను మరింత ఒంటరిగా భావించాడు. వల్లీ అతని మనసు నుండి, అతని ఆలోచనల నుండి దూరంగా వెళ్ళడం లేదు. ఆమె జ్ఞాపకాలు అతనిని మరింతగా వెంటాడుతూనే ఉన్నాయి. అతని మనసులో ఏదో తెలియని అశాంతి నెలకొంది. తన కోరికలను నియంత్రించుకోలేకపోతున్నందుకు అతను బాధపడ్డాడు, సిగ్గుపడ్డాడు. కానీ అదే సమయంలో, వల్లీ పట్ల తనకున్న ఆకర్షణను, తన కోరికలను అతను పూర్తిగా విడిచిపెట్టలేకపోతున్నాడు.