నేను చదివిన కథలు - పుణ్యం కోసం

[k3vv3]

బతుకు భయం



రచన : సుస్మితా రమణ మూర్తి
[font=var(--ricos-font-family,unset)] [/font]



“ఏఁవండీ!...వచ్చే వారం మావయ్య గారు మీ చెల్లెలి దగ్గరకు వెళ్తున్నారా?”



“వెళ్తున్నారు. రిజర్వేషన్ చేయించాను”



“నాలుగైదు నెలలు అక్కడే ఉంటారుగా?... ఆ పోర్షన్ అద్దెకు ఇస్తే, నెల తిరిగే సరికి ఓ పది వేలు వస్తాయిగా?...పిల్లకు చిన్న వస్తువు కొనుక్కోవచ్చు” 



“వారు తిరిగి వచ్చినప్పుడు అధ్దెకున్నవారు వెంటనే ఖాలీ చేయక పోతేనో?...”



“ఆ విషయం అప్పుడు చూసుకోవచ్చు. తెలిసిన వారికి చెప్పండి. అద్దెకు ఇచ్చేద్దాం!” 



భార్య మాటలు ఇష్టం లేకున్నా ఆనంద్ కాదనలేదు.
 ***** 
గోపాల్రావు విశ్రాంత ప్రభుత్వ ఉద్యోగి. రెండు పోర్షన్ల ఇల్లు కట్టుకున్నాడు. భార్య కాలం చేయడంతో తనుంటున్న పోర్షన్ లో ఒంటరి వాడైపోయాడు. రెండో పోర్షన్లో కొడుకు ఆనంద్, కోడలు, మనవడు, మనవరాలు ఉంటున్నారు. అప్పుడప్పుడు చెన్నైలో ఉంటున్న కూతుర్ని చూడ్డానికి వెళ్తుంటాడు. కొడుకు అతికష్టం మీద డిగ్రీ పూర్తి చేసాడు. ప్రయివేటు కంపెనీలో చిరుద్యోగం చేస్తున్నాడు. తను మంచి వాడే కాని, భార్యా విధేయుడు. స్వతంత్రించి నిర్ణయాలు తీసుకోలేడు.
 ***** 
అయిదు నెలల తర్వాత తిరిగి వచ్చిన గోపాల్రావు తన పోర్షన్ లో ఎవరో ఉండటం చూసి ఆశ్చర్యపోయాడు. తండ్రికి విషయం చెప్పటానికి ధైర్యం చాలలేదు కొడుకుకి. 
 “ఎవరు వాళ్ళు?” గద్దించి అడిగాడు. 



“వారు మీ అబ్బాయి ఆఫీసులోని వారే మావయ్య గారూ! అద్దెకు ఇల్లు దొరక్క బాధ పడుతుంటే, మీరు వచ్చేదాకా ఉండమన్నాం” కోడలు ధైర్యంగా చెప్పింది. 



“అంటే అద్దెకు ఇచ్చారన్న మాట!?...”



గోపాల్రావు కోపంగా అడిగేసరికి కొడుకు తల దించుకున్నాడు. 
“నెలకు పదివేలు వస్తాయని ఇచ్చాం. మీరు ఒంటరిగా ఉండటం దేనికి?... మాతో కలసి ఉండొచ్చు. మీ సామాన్లు హాలులో జాహగ్రత్తగా ఉంచాం “ కోడలు తడబడుతూ చెప్పింది. విషయం అర్థం అయింది గోపాల్రావుకి. తనింట్లోనే వారితో కలసి ఉండొచ్చన్న కోడలు మాటలకు విస్తుపోయాడు. బాధపడుతూ మౌనంగా ఇంట్లోకి వెళ్ళాడు. హాలులో ఓమూల చిందరవందరగా పడివున్న తన సామాను వేపు చూసాడు. కొడుకు, కోడలు వేపు కోపంగా చూస్తూ, మిత్రుడు రాజారావుకి ఫోన్లో విషయం టూకిగా చెప్పాడు. అరగంటలో రాజారావు మినీ వేన్తో వచ్చి, గోపాల్రావు సామాన్లు తీసుకు పోయాడు. 



“ వాళ్ళు ఖాలీ చేసేదాకా మా రాజారావు ఇంట్లో అద్దెకు ఉంటాను“ కొడుకు, కోడలుకి చెప్పి స్కూటరు తీసుకుని తను వెళ్ళిపోయాడు. 
 *****
“డాడీ ఇక్కడ ఉన్నప్పుడు పిల్లలను కాలేజీకి తీసుకు వెళ్ళేవారు. తీసుకు వచ్చేవారు. ఇప్పుడు ఆటోవాలాకి నెలకు అయిదు వేలు ఖర్చు. పాఠాలు చెప్పేవారు. ట్యూషను ఖర్చు మరో అయిదు వేలు. నెలాఖర్లో కావాల్సిన సరుకులు చెప్పకుండానే తెచ్చేవారు. కరెంటు బిల్లు వారే కట్టేవారు. ఈ నెలలోనే ఇంటి పన్ను కట్టాలి. ఏ అవసరం వచ్చినా ఆదుకునే వారు. అద్దె డబ్బులకు ఆశపడి చాలా పెద్ద పొరపాటు చేసాం కదా?...”



భర్త మాటలకు భార్య బదులు చెప్పలెక పోయింది. మావయ్య గారు బాధ పడినట్లు ఆమె గ్రహించింది.
 **** 
“నా పేరు. రాజారావు. మీ డాడీ మా ఇంట్లోనే ఉంటున్నారు. త్వరలో ఈ ఇల్లు అమ్మేయాలని అనుకుంటున్నారు” రాజారావు మాటలకు ఆనంద్ నిర్ఘాంత పోయాడు. 



“ఈ ఇంటికి వారసుడు మావారు. వీరికి చెప్పకుండా, వీరి సంతకం లేకుండా మా మావయ్య గారు ఇల్లు ఎలా అమ్మేస్తారు!?... ఎవరైనా ఎలా కొనగలరు?” ఆనంద్ భార్య కోపంతో రెచ్చిపోతూ అడిగింది. 
“నిజమే! వారసుడు మీవారే!...ఈ ఇల్లు మీ మావయ్య గారి స్వార్జితం కనుక, ఏమైనా చేసుకునే హక్కు, అధికారం వారికి ఉన్నాయి “



“ఏఁవిటి!?...పెద్ద లాయర్లా, లా పాయింట్లు తీస్తున్నారు!?...”



“అవును! నేను లాయర్ నే!” 



ఆమె మరోమాట అనలేక పోయింది. తండ్రి తనతో చెప్పకుండా ఇల్లు అమ్మేస్తున్నందుకు ఆనంద్ బాధ పడ్డాడు. 



“నాకు ఈ ఇల్లు కొనే ఆలోచన ఉంది. అప్పుడు మీరు అద్దె పదిహేను వేలు ఇవ్వాల్సి ఉంటుంది”
రాజారావు మాటలకు రావు గారి కొడుకు, కోడలు నివ్వెరపోయారు. 



‘తన పాతిక వేల జీతం ఇంటి అద్దెకు, పిల్లల ట్యూషనుకి, ఆటోకి సరిపోతుంది. ఇక నలుగురం బతకడం ఎలా?...డాడీ ఇక్కడ ఉన్నప్పుడు వారి విలువ మంచితనం తెలుసుకోలేక పోయాం’ స్వగతంలా అనుకుంటూ బాధ పడ్డాడు ఆనంద్. మొదటి సారిగా భార్యాభర్తలకు బతుకంటే భయం వేసింది. 



 ‘అద్దె డబ్బులకు ఆశించి, మావయ్య గారిని బాధపెట్టాను. తప్పు చేసాను!....’ 



భార్య బాధ పడటం చూసి-- “పద!...డాడీని క్షమించమని అడుగుదాం” ఆనంద్ అన్నాడు.



 “మీ తప్పేమీ లేదండీ! మావయ్య గారికి నావల్లే ఇల్లు అమ్మేసే ఆలోచన వచ్చింది “ 



“ఇకమీదటనుంచైనా మన పరిస్థితులను దృష్టిలో పెట్టుకుని నడచుకోవడం మంచిది “ 
భర్త మాటలకు ఆమె తలూపింది. 
 ****