Adultery "సంతానం కోసం"

[anaamika]

CHAPTER – 6 అయిదవ రోజు

ప్రదక్షిణ

Update - 04

ముల్లు గుచ్చుకుంది


................................................వికాస్ : "నేను ముల్లుని తీశానని అనుకున్నాను, కానీ.........?"........................................

................................................నా అరికాలులో ఇప్పుడు ప్రతి అడుగుకి నొప్పి ఎక్కువ అవుతోంది, నేను నడవలేకపోతున్నాను. పళ్లాన్ని పట్టుకోవడానికి చేతులు పైకి లేపడం వల్ల నా బాలన్స్ దెబ్బతింటోంది. నా ముఖం నాకు కలుగుతున్న నొప్పిని చూపిస్తోంది. వికాస్ నా ముఖాన్ని చూశాడు....................................................

................................................వికాస్ : "మేడమ్, మీరు ఇలా ఎలా నడుస్తారు ? నేను దాన్ని మళ్లీ చెక్ చేయమంటారా ?"............................................

నేను వెంటనే అతను అడిగినదానికి వ్యతిరేకంగా తల ఊపాను; ఆ టైములో నేను ఏ చిలిపి పని చేసే మూడ్ లో లేను, అదీగాక ఇంకోసారి అతనికి నా ప్యాంటీ ని చూపించడానికి రెడీగా లేను.

వికాస్ : "అలాగైతే మీరు ఎలా నడుస్తారు ?"

ఇది నేను అనుకున్నదాని కన్నా చాలా తీవ్రమైన, బాధాకరమైన విషయంలా అనిపించింది. నా అరికాళ్లలో చాలా ముళ్లు గుచ్చుకున్నాయని, వికాస్ కేవలం ఒకదాన్ని మాత్రమే తీసి ఉంటాడని నాకు అనిపించింది. నా నొప్పి పెరుగుతోంది, నా అరికాలులో ఉన్న నొప్పి తీవ్రత అంతగా వుంది, నేను నా కాలుని సరిగ్గా నేల మీద పెట్టలేకపోతున్నాను. ప్రతిసారి నేను నా ఎడమ అరికాలి మీద ఒత్తిడి వేసినప్పుడు, అది చాలా నొప్పిని కలిగిస్తోంది, కట్టు తడిసేలా గుచ్చుకున్న దగ్గరనుండి రక్తం కారుతోంది.

నేను ఈ చిన్న డ్రెస్సు వేసుకుని వికాస్ ముందు నా గాయాన్ని నేను చెక్ చేసుకోలేను.

వికాస్ : "మేడమ్, నేను మీకు ఒక చెయ్యిని సహాయం గా ఇవ్వనా ?"

కొద్దిసేపటి క్రితం అతను నన్ను కౌగిలించుకున్నప్పుడు, తనిష్టం వచ్చినట్లుగా నన్ను తాకినప్పుడు నేను ఎలా రియాక్ట్ అయ్యానో ఆలోచించుకుని ఈసారి జాగ్రత్తగా ఉన్నాడు. నేను ఏం చేయాలో నాకు అర్థం కాలేదు, కానీ ఇలా నడవడం కష్టం, అసాధ్యం అనిపిస్తోందని నాకే తెలిసిపోతుంది. ఇప్పుడు నా ముందు కొన్ని ఛాయస్ లు వున్నాయి, పళ్లాన్ని వికాస్ కి అప్పగించాలి, తద్వారా నేను అతని భుజాన్ని పట్టుకుని ఒక కాలు మీద నడవాలి.

వికాస్ : "మేడమ్, మనం ఎక్కువ టైం వేస్ట్ చేయకూడదు, ఎందుకంటే మనకి టైం చాలా తక్కువగా ఉంది. మేడమ్ మనం 1200 సెకన్లలో తిరిగి వెళ్లలేకపోతే, మీరు మొత్తం ప్రదక్షిణ లని మళ్లీ చేయాల్సి వస్తుంది !"

నేను ఇప్పుడు ఏం చేయాలో వేగంగా నిర్ణయించుకోవాలని అర్థమైంది. నేను ఛాయస్ ల గురించి ఆలోచించడానికి చూసాను. ప్రదక్షిణ మధ్యలో ప్రతిమ మీద పువ్వులు సమర్పించడం లేదా గంగాజలం చల్లడం సమయంలో తప్ప పళ్లాన్ని వేరేవాళ్లకి అప్పగించకూడదు. కాబట్టి ఈ ఛాయస్ లేనట్లే.

నేను కాసేపు రెస్ట్ తీసుకుందాము అనుకుంటే, వికాస్ గురూజీ కి ఫోన్ చేసి పిలిస్తే మిగిలిన 1200 సెకన్ల టైం కూడా అయిపోతుంది. కాబట్టి ఈ ఛాయస్ కూడా లేనట్లే.

పళ్లాన్ని తల మీద పట్టుకుని, మిగిలిన దూరాన్ని ఒక కాలు మీద కుంటుకుంటూ నడవడం నావల్ల కాదని అనిపించింది, ఎందుకంటే నేను ఖచ్చితంగా బాలన్స్ తప్పి దారిలో నేల మీద పడిపోతాను, అప్పుడు నాకు గాయం ఇంకా ఎక్కువ అవుతుందని తెలుసు.

ఈ చిన్న విషయం నాకు ఇంత పెద్ద అడ్డంకి అవుతుందని నాకు ఖచ్చితంగా తెలియదు ! నా నొప్పి వల్ల నేను నడవడం ఆపివేశాను, వికాస్ కూడా అక్కడే ఆగిపోయాడు.

వికాస్ : "మీరు ప్రదక్షిణ లని పూర్తి చేయాలి మేడమ్. మీరు కవర్ చేయడానికి ఇప్పుడు చివరి భాగం మాత్రమే మిగిలింది."

నేను నా పెదాలని కొరుక్కుంటూ ఏం చేయాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను. నేను చాలా బాధపడ్డాను, అప్పుడే వికాస్ కి ఒక వింత, కొత్త ఆలోచన వచ్చింది !

వికాస్ : "మేడమ్, మనకి ఒకే ఒక మార్గం ఉంది, కానీ...........?"

నేను అతని వైపు ప్రశ్నించే టట్లు చూశాను, అదేమిటో తెలుసుకోవడానికి నా కనుబొమ్మలు పైకి లేపాను.

వికాస్ : "వద్దులే మేడమ్, వదిలేయండి. దాన్ని వింటే మీరు కోపం తెచ్చుకుంటారు. నేను మిమ్మల్ని మరింత బాధపెట్టదలుచుకోలేదు."

నేను ఎలాగోలా అతని దగ్గరికి ఒక కాలు మీద ముందుకి వెళ్ళాను, నేను అలా నడుస్తున్నప్పుడు నా పెద్ద రొమ్ములు నా బ్లౌజ్ లోపల గట్టిగా ఊగాయి; నేను రిలాక్స్ గా నిలబడటానికి వికాస్ నన్ను నా పొట్ట దగ్గర పట్టుకున్నాడు. అతని మనసులో ఏముందో నాకు చెప్పమని నేను అతనికి సైగ చేసాను.

వికాస్ : "మేడమ్, మీరేమో నడవలేకపోతున్నారు, మీ చేతులు ఖాళీగా లేవు, కానీ ఇప్పుడు మీరు ప్రదక్షిణ లని సరైన టైములో పూర్తి చేయాల్సిన అవసరం ఉంది, ఇక్కడ మిమ్మల్ని ఎవరూ చూడటం లేదు కాబట్టి ఈ పరిస్థితిలో మనం ఒక పని చేయొచ్చు."

ఓహ్ ! ఓహ్ !! అది ఏమై ఉంటుంది ? నేను మనసులో గొణుక్కున్నాను. నా ముఖ కవళికలు వికాస్ కి అదే చెప్పాయి.

వికాస్ : "మేడమ్, నా ఉద్దేశ్యం.... నేను మిమ్మల్ని ఎత్తుకోవచ్చా ? నా ఉద్దేశ్యం..... నా ఒడిలో, మీరు ఒప్పుకుంటే నేను మిమ్మల్ని నా ఒడిలో ఎత్తుకుని ఆశ్రమం వరకు నడుస్తాను."

అలాంటి విచిత్రమైన ప్రతిపాదన విని నేను ఆశ్చర్యపోయాను ! దీనికి ఏం, ఎలా స్పందించాలో నాకు అర్ధం కాలేదు.

వికాస్ : "మేడమ్, ప్లీజ్, నేను మిమ్మల్ని తాకాలని అనుకుంటున్నానని అందుకే ఈ సూచన ని చెబుతున్నానని మీరు మరొక అర్థంలో ఆలోచించకండి, దయచేసి. చూడండి మేడమ్, మీరు కూడా అర్థం చేసుకోండి, మీరు తల మీద పళ్లెం పెట్టుకుని ఆ గాయపడిన కాలితో నడవలేరు. అందుకే మీకు సహాయం చేయడానికి నాకు ఈ పరిష్కారమే తట్టింది."

నేను చిన్నపిల్లని కాదు, అతను నన్ను ఒడిలో ఎత్తుకోవడానికి !

నేను అతని నుంచి ముఖాన్ని పక్కకి తిప్పుకున్నాను. నేను వికాస్ ని ఇష్టపడతాను అనేది నిజం, కానీ ప్రస్తుతం నేను ఒక యజ్ఞ ప్రక్రియని పూర్తి చేయబోతున్నాను, ఈ పరిస్థితుల్లో నేను దీన్ని ఎలా ఒప్పుకుంటాను ?

నేను దాదాపు 30 ఏళ్ల వయసున్నదాన్ని ! పూర్తిగా మెచ్యూర్ అయిన, పెళ్ళైన అమ్మాయిని, అతను అలా ఎలా నన్ను ఎత్తుకుంటాడు !

అంతేకాకుండా, నా ఒంపులు తిరిగిన శరీరం, ఈ సెక్సీ డ్రెస్సుతో - నా భర్త కాని వేరే మనిషి ఒడిలో ఉండటం అనేది నాకు వూహించుకోవడానికే చాలా ఎక్కువ. అయితే నాకు వేరే ఏదైనా దారి మిగిలి ఉందా ? నొప్పి ఎంత ఘోరంగా, తీవ్రంగా ఉంది అంటే నేను ఇప్పుడు అస్సలు అడుగు వేయలేకపోతున్నాను.

నా అనుమానం చూసి వికాస్ ఇలా అన్నాడు :

వికాస్ : "మేడమ్, ఇలాంటి టైములో మీరు ఎలాంటి మర్యాద ల గురించి ఇబ్బంది పడకండి. సంస్కృతంలో ఒక సామెత ఉంది. 'ఆపత్ కాలే మర్యాదా నా అస్తే' - అంటే ఆపద సమయంలో మర్యాద గురించి చింతించకూడదు. ఇప్పుడు మీరు గాయపడ్డారు. ఇక్కడ మీకు సమయ పరిమితి ఉంది కాబట్టి ఈ ఆపద సమయంలో ఏది ఉత్తమంగా అనిపిస్తే అది చెయ్యాలి, ఈ పరిస్థితుల్లో ఇదే బెస్ట్ ఛాయస్ అంటున్నాను."

నా మనసులో కొన్ని సంఘర్షణలు, వికాస్ వైపు నుంచి ఇంకా ఎక్కువ వాదన, తర్కం జరిగిన తర్వాత, నేను చివరికి ఒప్పుకున్నాను. దేనికి ఒప్పుకున్నాను ? వికాస్ ఒడిలోకి చేరడానికి, అతను నన్ను మిగిలిన దారి మొత్తం ఆశ్రమం గేటు వరకు ఒడిలో ఎత్తుకుని వెళ్ళడానికి !

***