നീലക്കടലിലെ നിഗൂഢരാഗങ്ങൾ

[vickyxon]

കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ റോഡുകളിലൂടെ ടാക്സി നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. നഗരത്തിലെ ഹോൺ ശബ്ദങ്ങളും ബഹളങ്ങളും കപ്പലിലെ ആ ശാന്തമായ രാത്രികളിൽ നിന്ന് എന്നെ പെട്ടെന്ന് ഉണർത്തി. ആതിരയെ എയർപോർട്ടിലേക്ക് യാത്രയാക്കിയതിന്റെ വിഷമം ഉള്ളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഫോണിൽ വന്ന അവളുടെ സന്ദേശം ആശ്വാസം നൽകി.
എന്റെ അരികിലിരുന്ന ആരതി എന്നെ ഒന്നു പാളി നോക്കി. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. 

"എന്താ വീണേ, വണ്ടിയിൽ ഇരുന്നു സ്വപ്നം കാണുകയാണോ? ആതിര പോയപ്പോഴേക്കും നീ പഴയ 'സൈലന്റ് മോഡിലേക്ക്' മാറിയോ?"

"അയ്യോ, ഒന്നുമില്ല ആരതി," ഞാൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.

"ഒന്നുമില്ലെന്നോ? നിന്റെ മുഖത്തെ ആ ചുവപ്പും ഈ ചിരിയും എല്ലാം വിളിച്ചുപറയുന്നുണ്ട്," ആരതി എന്റെ തോളിൽ തട്ടി. 

"പക്ഷേ നിങ്ങളോട് എനിക്ക് ഒരു പരാതിയുണ്ട്. കപ്പലിലായാലും ദ്വീപിലായാലും നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സ്വന്തം ലോകത്തായിരുന്നു. എന്നെ നിങ്ങൾ പാടെ മറന്നുപോയി. പാവം ഞാൻ... ആ കടൽക്കാറ്റും കൊണ്ട് തനിച്ച് ഇരിക്കേണ്ടി വന്നു!"

ഞാൻ ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി. ആരതിയുടെ കളിയാക്കലുകൾ തുടർന്നുകൊണ്ടിരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ എന്റെ ഫോൺ വീണ്ടും വൈബ്രേറ്റ് ചെയ്തു. ആതിരയുടെ മെസ്സേജ് ആണ്.

"ടാക്സിയിൽ സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ടിട്ടുണ്ടോ? രാത്രി ഞാൻ നിന്നെ മുറുക്കെ പിടിച്ചിരുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നുണ്ടോ?"

അത് വായിച്ചതും എന്റെ കവിളുകൾ തുടുത്തു. ഞാൻ വേഗം ഫോൺ മറച്ചു പിടിച്ചു. പക്ഷേ അടുത്ത സന്ദേശം ഉടനെ എത്തി.

"നിന്റെ കഴുത്തിലെ ആ ചെറിയ പാട് എനിക്ക് കാണാൻ പറ്റുന്നുണ്ട്. അത് എന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ അടയാളമാണ്. പൂനെയിൽ എത്തുമ്പോഴേക്കും എനിക്ക് നിന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യും. I want to feel you again."

ആതിര വല്ലാതെ നോട്ടി ആയിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. എയർപോർട്ടിലേക്ക് പോകുന്ന തിരക്കിനിടയിലും അവൾ ആ രാത്രിയിലെ നിമിഷങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു. ആരതി എന്റെ ഫോണിലേക്ക് നോക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അത് ഓഫ് ചെയ്തു.

"ഓഹോ! അപ്പോ അങ്ങേത്തലയ്ക്കൽ ഗൗരവമായ ചർച്ചകൾ നടക്കുകയാണല്ലേ?" ആരതി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. 

"സാരമില്ലെടാ, നിന്റെ ഈ മാറ്റം കാണാൻ എനിക്ക് സന്തോഷമേയുള്ളൂ. നീ ആ പഴയ ബോറൻ ഓഫീസിൽ നിന്ന് പുറത്തു കടന്നല്ലോ, അത് മതി."

ടാക്സി എന്റെ വീടിനു മുന്നിൽ നിന്നു. ബാഗുമായി ഇറങ്ങുമ്പോൾ കടൽക്കാറ്റിന്റെ മണം ഇപ്പോഴും എന്റെ മുടിയിഴകളിൽ ബാക്കിയുള്ളതുപോലെ തോന്നി. ആതിരയിൽ നിന്നുള്ള അവസാന സന്ദേശം അപ്പോൾ വന്നു:

"Home safe. Thinking of you and our showers. Don't change back to the old Veena. I'm coming back soon for you."

വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ആകാശത്തേക്ക് ഞാൻ നോക്കി. പൂനെയിലേക്ക് പറക്കുന്ന വിമാനത്തിന്റെ ഒരു വെള്ളിരേഖ ആകാശത്ത് തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.

ലക്ഷദ്വീപിലെ ആ നീലക്കടലും, കപ്പലിലെ ആവേശകരമായ രാത്രികളും, ആതിരയുടെ വശ്യമായ സ്നേഹവും എന്നെ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനാക്കിയിരിക്കുന്നു. കൊച്ചിയിലെ ഐടി ജീവിതത്തിന്റെ തിരക്കുകളിലേക്ക് ഞാൻ തിരികെ പോകുമ്പോൾ, എന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ ഒരു കടൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇതൊരു അവസാനമല്ല, മറിച്ച് മനോഹരമായ ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ ശുഭകരമായ തുടക്കം മാത്രമാണ്.

THE END