നീലക്കടലിലെ നിഗൂഢരാഗങ്ങൾ

[vickyxon]

കൊച്ചിൻ തുറമുഖത്തിന്റെ വിളക്കുമാടങ്ങൾ ദൂരെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടുതുടങ്ങി. കപ്പലിന്റെ എൻജിൻ ശബ്ദം പതുക്കെ താഴ്ന്നു. രാത്രിയിലെ വന്യമായ ആവേശത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ആ ക്യാബിനിലെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഷീറ്റുകളിലും ഞങ്ങളുടെ തളർന്ന ശരീരങ്ങളിലും ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, പ്രഭാതം മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യവുമായാണ് എത്തിയത്—മടക്കയാത്രയുടെ സമയം.

ഞങ്ങൾ വളരെ സാവധാനത്തിലാണ് എഴുന്നേറ്റത്. ഓരോ ചലനത്തിലും കഴിഞ്ഞ രാത്രിയിലെ സുഖത്തിന്റെ നേർത്ത വേദന പേശികളിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. ആതിര ബാത്ത്റൂമിൽ നിന്ന് കുളി കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവം നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവളുടെ ആ തവിട്ടുനിറത്തിലുള്ള കണ്ണുകളിൽ രാത്രിയിലെ തിളക്കത്തിന് പകരം ഇപ്പോൾ വേർപാടിന്റെ നിഴലായിരുന്നു.

"എനിക്ക് ഉച്ചയ്ക്ക് രണ്ടുമണിക്ക് പൂനെയിലേക്ക് ഫ്ലൈറ്റ് ഉണ്ട് വീണേ," വസ്ത്രം ധരിക്കുന്നതിനിടയിൽ അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

ആ വാക്കുകൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ഇടിത്തീ പോലെയാണ് പതിച്ചത്. പൂനെ! കൊച്ചിയിൽ നിന്ന് എത്രയോ ദൂരെ. ഈ കുറഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് എന്റെ ലോകമായി മാറിയവൾ മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ അപ്രത്യക്ഷയാകാൻ പോകുന്നു. ഞാൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ എന്റെ ചുരിദാർ എടുത്തു ധരിച്ചു. കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എന്റെ കഴുത്തിലെ ചുവന്ന പാടുകൾ രാത്രിയിലെ തീവ്രതയെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.

ഞങ്ങൾ ബാഗുകൾ പാക്ക് ചെയ്തു. മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തിറങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് ആതിര എന്നെ ഒന്ന് കൂടി ചേർത്തുപിടിച്ചു. 

"ഇത് ഒരു അവസാനമാണെന്ന് കരുതരുത്. ഐടി ലോകം ചെറുതാണ്, നമ്മുടെ പ്രണയം അതിലും വലുതും."

ഡെക്കിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ ആരതി അവിടെ കാത്തുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കപ്പൽ തീരത്തോട് അടുക്കുകയാണ്. കൊച്ചിയിലെ പരിചിതമായ ആ ഉപ്പുകാറ്റും മീൻ മണവും ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു.

"എന്താ രണ്ടുപേരുടെയും മുഖം വാടിയിരിക്കുന്നത്?" ആരതി ചോദിച്ചു. 

"ലക്ഷദ്വീപ് പാക്കേജ് കഴിഞ്ഞു, ഇനി കൊച്ചിയിലെ ട്രാഫിക്കിലേക്ക് സ്വാഗതം!"

കപ്പൽ നങ്കൂരമിട്ടു. ഓരോരുത്തരായി പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങി. താഴെ ടാക്സികളുടെയും ഓട്ടോകളുടെയും ബഹളം. ആതിരയുടെ ടാക്സി എത്തിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എയർപോർട്ടിലേക്ക് പോകാനുള്ള ധൃതിയിലാണ് ഡ്രൈവർ.

ടാക്സിക്ക് അരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞുപോയി. ജനക്കൂട്ടത്തിന് നടുവിൽ വെച്ച് എനിക്ക് അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ മനസ്സ് മന്ത്രിച്ചു—ഇതൊരു വിടവാങ്ങലല്ല. ആതിര എന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

"വീണേ, ഞാൻ പൂനെയിൽ എത്തിയുടൻ വിളിക്കാം. നീ നിന്റെ ആ പഴയ ഷെല്ലിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകരുത്. ഈ യാത്രയിൽ നീ കണ്ടെത്തിയ ആ പുതിയ വീണയെ എനിക്ക് വേണം."

അവൾ ടാക്സിയിൽ കയറി. കാർ നീങ്ങിത്തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവൾ കൈവീശി കാണിച്ചു. ആ കാർ ട്രാഫിക്കിൽ മറയുന്നത് വരെ ഞാൻ നോക്കിനിന്നു.

"സാരമില്ലെടാ," ആരതി എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു. 

"പൂനെ അത്ര ദൂരെയൊന്നുമല്ല. ഡിജിറ്റൽ യുഗമല്ലേ, പ്രണയത്തിന് എവിടെയും അതിരുകളില്ല."

ഞാൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു. കൊച്ചിയിലെ വെയിൽ കടുത്തു തുടങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ കപ്പലിലെ ക്യാബിനിലും ലക്ഷദ്വീപിലെ ആ പളുങ്ക് കടലിലുമായിരുന്നു.

ടാക്സിയിൽ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ ഫോണിൽ ഒരു മെസ്സേജ് വന്നു.

"My bed feels empty already. Can't wait for our next 'research' trip. Love you, Veena."

അത് വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ ചുണ്ടുകളിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. അതെ, ഇത് അവസാനമല്ല. കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ ഓഫീസിലേക്ക് ഞാൻ തിരികെ പോകുന്നത് പഴയ വീണയായല്ല, മറിച്ച് പ്രണയിക്കാൻ പഠിച്ച, സ്വയം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ഒരു പുതിയ മനുഷ്യനായാണ്.