നീലക്കടലിലെ നിഗൂഢരാഗങ്ങൾ

[vickyxon]

പുലർച്ചെയുടെ തണുത്ത കാറ്റ് ജനാലയുടെ വിടവിലൂടെ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറി. അലാറം മുഴങ്ങുന്നതിന് മുൻപേ ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഉണർന്നിരുന്നു. രാത്രിയിലെ ആവേശത്തിന്റെ അടയാളങ്ങൾ ആ വെള്ള വിരിപ്പുകളിൽ ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. ആതിര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് എന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

"എഴുന്നേൽക്കൂ വീണേ, നമുക്ക് ആ കാഴ്ച കാണണ്ടേ?"

ഞങ്ങൾ ലളിതമായ വസ്ത്രങ്ങൾ ധരിച്ച് പുറത്തിറങ്ങി. ദ്വീപ് അപ്പോഴും ഉറക്കത്തിലായിരുന്നു. വിജനമായ ആ കടൽത്തീരത്തേക്ക് ഞങ്ങൾ നടന്നു. വെളുത്ത മണൽത്തരികളിൽ ഞങ്ങളുടെ പാദങ്ങൾ പതിയുമ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ശാന്തത അവിടെ അനുഭവപ്പെട്ടു. ആകാശത്തിന് ഇപ്പോൾ ഒരു കടുംനീല നിറമാണ്. ചക്രവാളത്തിൽ പതുക്കെ ഒരു ഓറഞ്ച് വെളിച്ചം പടർന്നു തുടങ്ങുന്നു.

ഞങ്ങൾ വെള്ളത്തിനരികിലുള്ള ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിൽ ഇരുന്നു. ആതിര എന്റെ തോളിൽ തല ചായ്ച്ചു.

"വീണേ, നീ എപ്പോഴെങ്കിലും ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ... നമ്മൾ എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ഓടുന്നത് എന്ന്?" ആതിര കടലിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

"കൊച്ചിയിലെ ആ ട്രാഫിക്കിലും ഡെഡ്‌ലൈനുകൾക്കിടയിലും നമ്മൾ ജീവിക്കാൻ മറന്നുപോവുകയായിരുന്നു ആതിര," ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. 

"ഈ രണ്ട് ദിവസം കൊണ്ട് ഞാൻ പഠിച്ചത്, സന്തോഷം എന്നത് വലിയ ലക്ഷ്യങ്ങളിലല്ല, മറിച്ച് ഇത്തരം ചെറിയ നിമിഷങ്ങളിലാണെന്നാണ്."

"സത്യമാണ്," ആതിര പുഞ്ചിരിച്ചു. 

"നീ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വന്നത് ഒരു അത്ഭുതം പോലെയാണ്. ഈ യാത്ര കഴിഞ്ഞു നമ്മൾ തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ, പഴയതുപോലെ ആവാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല."

"എനിക്കും," ഞാൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. 

"പക്ഷേ ആതിര, നമുക്കിടയിൽ ഉണ്ടായ ഈ ബന്ധം... ഇത് കൊച്ചിയിൽ എത്തുമ്പോൾ എങ്ങനെയായിരിക്കും?"

ആതിര എന്റെ കൈയിൽ ഒന്ന് അമർത്തി. 

"നമുക്ക് അത് അപ്പോൾ ആലോചിക്കാം വീണേ. ഇപ്പോൾ, ഈ സൂര്യോദയം നോക്കൂ. ഓരോ ദിവസവും പുതിയൊരു തുടക്കമാണെന്ന് ഇത് നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. നമ്മൾ എവിടെയാണെന്നല്ല, ആരുടെ കൂടെയാണെന്നതാണ് പ്രധാനം."

അപ്പോഴേക്കും സൂര്യൻ പതുക്കെ കടലിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉയർന്നു വന്നു. നീലക്കടൽ പെട്ടെന്ന് സ്വർണ്ണനിറമായി മാറി. ആ കാഴ്ച അത്രമേൽ മനോഹരമായിരുന്നു.

പെട്ടെന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ചിരി കേട്ടു. "ഓഹോ! പ്രണയജോഡികൾ സൂര്യോദയം കാണാൻ നേരത്തെ എത്തിയല്ലേ?"
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയപ്പോൾ ആരതിയാണ്. അവൾ ഒരു വലിയ ഹാറ്റും ധരിച്ച് കൂളിംഗ് ഗ്ലാസ് തലയിൽ വെച്ച് നടന്നുവരികയാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് ആ പഴയ കുസൃതിച്ചിരിയുണ്ട്.

"ഞാൻ കരുതി നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഉച്ചയാവാതെ എഴുന്നേൽക്കില്ല എന്ന്," ആരതി ഞങ്ങളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നിരുന്നു. 

"എങ്ങനെയുണ്ട് വീണേ, ലക്ഷദ്വീപ് നിനക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടോ?"

"ഒരുപാട് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു ആരതി. എന്നെ നിർബന്ധിച്ചു ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവന്നതിന് നന്ദി," ഞാൻ ആതിരയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

"എനിക്കറിയാമായിരുന്നു നിനക്ക് ഇതൊക്കെ ആവശ്യമാണെന്ന്," ആരതി കടലിലേക്ക് നോക്കി നെടുവീർപ്പിട്ടു. 

"നമ്മുടെ ജീവിതം എപ്പോഴും ഈ കടൽ പോലെയായിരിക്കണം. ചിലപ്പോൾ ശാന്തം, ചിലപ്പോൾ തിരമാലകൾ... പക്ഷേ എപ്പോഴും ചലനാത്മകം."

സൂര്യൻ പൂർണ്ണമായും ഉദിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കടൽക്കാറ്റിൽ പ്രഭാതത്തിന്റെ പുതുമ നിറഞ്ഞുനിന്നു. ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ആ കടൽത്തീരത്ത് ഇരുന്നു കുറെ നേരം സംസാരിച്ചു. ജോലി തിരക്കുകൾക്കും നഗരത്തിലെ ബഹളങ്ങൾക്കും അപ്പുറം, പ്രകൃതിയുടെ ഈ മടിത്തട്ടിൽ ഞങ്ങൾ എല്ലാവരും പുതിയൊരു ഊർജ്ജം കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.