നീലക്കടലിലെ നിഗൂഢരാഗങ്ങൾ

[vickyxon]

കവരത്തിയിലെ മണൽത്തരികളിൽ കാലുകുത്തിയപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു ആവേശം എന്നെ പൊതിഞ്ഞു. കടൽവെള്ളം സ്ഫടികം പോലെ സുതാര്യമാണ്. വെളുത്ത മണൽത്തട്ടിലൂടെ വെള്ളം ഒഴുകിപ്പോകുമ്പോൾ അത് വെള്ളിത്തിളക്കം പോലെ തോന്നി.

"നമുക്ക് സ്നോർക്കലിംഗ് (Snorkeling) ചെയ്താലോ?" ആതിര ചോദിച്ചു. അവൾ ഇതിനോടകം തന്നെ ലൈഫ് ജാക്കറ്റും സ്നോർക്കൽ ഗിയറും വാടകയ്ക്ക് എടുത്തിരുന്നു.

ആദ്യം എനിക്ക് ചെറിയൊരു പേടി തോന്നി. കടലിനടിയിലെ ലോകം എനിക്ക് അന്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ ആതിര എന്റെ കൈപിടിച്ച് കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. 

"പേടിക്കണ്ട വീണേ, ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്. നീ കാണാൻ പോകുന്ന കാഴ്ചകൾ ജീവിതത്തിൽ ഒരിക്കലും മറക്കില്ല."

ഞങ്ങൾ കടലിലേക്ക് ഇറങ്ങി. വെള്ളത്തിന്റെ തണുപ്പ് പതുക്കെ ശരീരത്തിലേക്ക് പടർന്നു. ഗ്ലാസ് മാസ്ക് ധരിച്ച് തല വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് താഴ്ത്തിയ നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസം വിടാൻ പോലും മറന്നുപോയി. അതൊരു പുതിയ ലോകമായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് നിറങ്ങളിലുള്ള പവിഴപ്പുറ്റുകൾ, അവയ്ക്കിടയിലൂടെ മിന്നിമറയുന്ന കൊച്ചു മത്സ്യങ്ങൾ. നിയോൺ നീലയും മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലർന്ന ആ ലോകം ഒരു സിനിമയിലെ ദൃശ്യം പോലെ തോന്നി.

ആതിര എന്റെ അരികിൽത്തന്നെ നീന്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ഇടയ്ക്ക് അവൾ വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ എന്റെ കൈ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചു. വെള്ളത്തിന്റെ നിശബ്ദതയിൽ ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം മാത്രം സ്നോർക്കൽ ട്യൂബിലൂടെ കേൾക്കാം.

പെട്ടെന്ന്, പവിഴപ്പുറ്റുകൾക്കിടയിലെ ഒരു വലിയ പാറക്കെട്ടിന് അരികിൽ വെച്ച് ആതിര നിന്നു. അവൾ മാസ്ക് മാറ്റി ശ്വാസമെടുത്ത് എന്നെ നോക്കി. ഞാനും മാസ്ക് മാറ്റി. ചുറ്റും നീലക്കടൽ മാത്രം. കപ്പൽ ദൂരെ ഒരു നിഴൽ പോലെ കാണാം.
"എങ്ങനെയുണ്ട്?" അവൾ ചോദിച്ചു. അവളുടെ നനഞ്ഞ മുടിയിഴകൾ മുഖത്ത് ഒട്ടിക്കിടക്കുന്നു.

"അവിശ്വസനീയം! ഞാൻ ഇങ്ങനെയൊന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കണ്ടിട്ടില്ല ആതിര," ഞാൻ ശ്വാസം കിട്ടാതെ പറഞ്ഞു.
അവൾ എന്റെ അടുത്തേക്ക് നീന്തി വന്നു. വെള്ളത്തിനടിയിൽ വെച്ച് അവളുടെ കാലുകൾ എന്റെ കാലുകളിൽ തട്ടി. ആ സ്പർശനത്തിൽ വീണ്ടും ആ പഴയ വൈദ്യുതപ്രവാഹം എന്റെ ശരീരത്തിലൂടെ കടന്നുപോയി. അവൾ പതുക്കെ എന്റെ നനഞ്ഞ തോളുകളിൽ കൈ വെച്ചു.

"ഇവിടെ ആരുമില്ല വീണേ... നമ്മളും ഈ കടലും മാത്രം," അവൾ മന്ത്രിച്ചു.

സൂര്യപ്രകാശം വെള്ളത്തിനടിയിലേക്ക് തുളച്ചുകയറി പളുങ്ക് കഷണങ്ങൾ പോലെ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആതിര എന്റെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ നനഞ്ഞതായിരുന്നു, അതിൽ കടൽവെള്ളത്തിന്റെ ഉപ്പുരസമുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ ആ നീലക്കടലിന് നടുവിൽ വെച്ച് ചുംബിച്ചു. വെള്ളത്തിന്റെ ഓളങ്ങൾക്കൊപ്പം ഞങ്ങളുടെ ശരീരങ്ങളും ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

ആ ചുംബനത്തിൽ ഒരു പുതിയ സ്പാർക്ക് (Spark) ഞാൻ അറിഞ്ഞു. രാത്രിയിലെ ആവേശത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി, ആ നിമിഷത്തിൽ വല്ലാത്തൊരു ആത്മബന്ധം എനിക്ക് തോന്നി. പ്രകൃതിയുടെ ഈ മഹാസമുദ്രത്തിന് നടുവിൽ ഞാൻ വല്ലാത്തൊരു സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവിച്ചു. അവളുടെ വിരലുകൾ വെള്ളത്തിനടിയിലൂടെ എന്റെ ലൈഫ് ജാക്കറ്റിന് താഴെ അരക്കെട്ടിൽ അമർന്നു.

"നമുക്ക് തിരിച്ചെത്തിയാൽ കുറച്ചുകൂടി 'റിസർച്ച്' ചെയ്യാനുണ്ട്," അവൾ എന്റെ ചെവിയിൽ കടിച്ചുകൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

തിരികെ കരയിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയം കടലിനേക്കാൾ വേഗത്തിൽ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ ആ പഴയ വീണ എന്നന്നേക്കുമായി ഈ കടലിൽ അലിഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. പകരം പ്രണയിക്കാനും പ്രണയിക്കപ്പെടാനും കൊതിക്കുന്ന ഒരു പുതിയ പെൺകുട്ടി ഇവിടെ ജനിച്ചിരിക്കുന്നു.