നീലക്കടലിലെ നിഗൂഢരാഗങ്ങൾ

[vickyxon]

റെസ്റ്റോറന്റിലെ തിരക്കിനിടയിലും ഞങ്ങൾ മൂന്നുപേരും ഇരുന്ന ടേബിളിൽ ഒരു പ്രത്യേക ഊർജ്ജം നിറഞ്ഞുനിന്നു. മേശപ്പുറത്ത് നിരത്തിയിരുന്ന ഇഡ്ഡലിയുടെയും സാമ്പാറിന്റെയും മണം വിശപ്പിനെ ഉണർത്തിയെങ്കിലും, എന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആതിരയുടെ മുറിയിലെ ആ ഷവർ ബാത്തിന് കീഴിലായിരുന്നു.

ആരതി തന്റെ കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഇടയ്ക്കിടെ എന്നെയും ആതിരയെയും മാറി മാറി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. "അപ്പോ വീണേ," അവൾ കണ്ണിറുക്കി ചോദിച്ചു, "ബാൽക്കണി ക്യാബിന്റെ ലേഔട്ട് ഒക്കെ മനസ്സിലായോ? അതോ ഇനിയും ചില പ്രാക്ടിക്കൽ സെഷനുകൾ ബാക്കിയുണ്ടോ?"

ഞാൻ താഴേക്ക് നോക്കി ചിരിച്ചു. ആതിര ഒട്ടും കുലുങ്ങാതെ മറുപടി നൽകി, "തീർച്ചയായും! വീണ വളരെ വേഗത്തിൽ കാര്യങ്ങൾ പഠിച്ചെടുക്കുന്നുണ്ട്. അവളുടെ ഒബ്‌സർവേഷൻ സ്കിൽസ് അപാരമാണ്."

ആരതി പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു. 

"എനിക്കറിയാമായിരുന്നു. നീ കൊച്ചിയിൽ ഇരിക്കേണ്ടവളല്ല എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞത് വെറുതെയല്ല. ഈ യാത്ര നിന്റെ മാറ്റത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് ഇത്ര വലിയ മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്ന് കരുതിയില്ല."

സംസാരത്തിനിടയിൽ കപ്പലിലെ അനൗൺസ്‌മെന്റ് സിസ്റ്റം മുഴങ്ങി. 

"ശ്രദ്ധിക്കുക, നമ്മൾ ലക്ഷദ്വീപിലെ കവരത്തി ദ്വീപിനോട് അടുക്കുകയാണ്. പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ കാണാനായി എല്ലാവരും ഡെക്കിലേക്ക് എത്തുക."

ആ വാചകം കേട്ടതും ഞങ്ങളിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് തന്നെ ഭക്ഷണം കഴിച്ച് ഞങ്ങൾ കപ്പലിന്റെ മുകൾത്തട്ടിലേക്ക് (Deck) ഓടി. കപ്പലിന്റെ വേഗത കുറഞ്ഞിരുന്നു. ദൂരെ, നീലക്കടലിന് നടുവിൽ ഒരു പച്ചപ്പിന്റെ തുരുത്ത് തെളിഞ്ഞു വന്നു. വെള്ളത്തിന് നിറം മാറിത്തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു; ആഴക്കടലിലെ കടുംനീലയിൽ നിന്ന് അത് പതുക്കെ പളുങ്കുപോലെ തിളങ്ങുന്ന ടർക്കോയ്‌സ് (Turquoise) നിറത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു.
"അവിടെ നോക്കൂ!" ആതിര വിരൽ ചൂണ്ടി.

സ്ഫടികം പോലെ തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തിനടിയിലെ പവിഴപ്പുറ്റുകൾ കപ്പലിന് മുകളിൽ നിന്ന് പോലും വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു. കടൽ ഇത്രയും സുതാര്യമാകുമെന്ന് ഞാൻ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. ദ്വീപിന് ചുറ്റുമുള്ള വെളുത്ത മണൽത്തരികൾ സൂര്യപ്രകാശത്തിൽ സ്വർണ്ണം പോലെ തിളങ്ങുന്നു.

ചെറിയ ബോട്ടുകൾ കപ്പലിനടുത്തേക്ക് വരുന്നത് കണ്ടു. കപ്പൽ തീരത്തോട് അടുക്കില്ലാത്തതിനാൽ, ഈ ബോട്ടുകളിലാണ് ഞങ്ങളെ ദ്വീപിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

"റെഡി അല്ലേ?" ആതിര എന്റെ കൈ കോർത്തുപിടിച്ചു.

"തീർച്ചയായും!" ഞാൻ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ മറുപടി നൽകി.

ബോട്ടിൽ കയറി ദ്വീപിലേക്ക് നീങ്ങുമ്പോൾ തണുത്ത കടൽക്കാറ്റ് എന്റെ മുഖത്ത് അടിച്ചു. ആതിര എന്റെ ചെവിക്കടുത്ത് വന്ന് പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, "ദ്വീപിലെ രാത്രികൾ കപ്പലിലേതിനേക്കാൾ മനോഹരമാണ് വീണേ. അവിടെ നമുക്ക് കൂടുതൽ സമയമുണ്ടാകും."

അവളുടെ ആ വാക്കുകൾ എന്റെയുള്ളിൽ വീണ്ടും വിറയലുകൾ ഉണ്ടാക്കി. കവരത്തിയിലെ ആ സ്വർണ്ണമണൽത്തരികളിലൂടെ, ആതിരയുടെ കൈപിടിച്ച് നടക്കാൻ പോകുന്ന നിമിഷങ്ങൾക്കായി ഞാൻ കാത്തിരുന്നു. കൊച്ചിയിലെ ഐടി ഓഫീസും കോഡുകളും ഇപ്പോൾ ലക്ഷക്കണക്കിന് മൈലുകൾക്ക് അപ്പുറത്താണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നി. ഇവിടെ, ഈ നീലക്കടലിന് നടുവിൽ, ഞാൻ എന്നെത്തന്നെ കണ്ടെത്തുകയായിരുന്നു.