Adultery அவள் இதயத்தின் மொழி

[yazhiniram]

-------------
பகுதி 111:
-------------

ராஜ் அந்த கிச்சன் டவலை எடுத்துப் பழைய இடத்துல வெச்சார்.

அவர் முகத்துல எந்த ஒரு சலனமும் இல்ல.

எதுவுமே நடக்காத மாதிரி, அவ்ளோ கேஷுவலா அவர் நின்னுட்டு இருந்தார்.

ஒரு பொண்ணோட இடுப்ப இவ்ளோ உரிமையாத் தொட்டுட்டு, எப்படி இவரால இவ்ளோ நார்மலா இருக்க முடியுது?

ஆனா எனக்குள்ள அப்படி இல்ல.

அவர் தொடைச்ச அந்த இடுப்புப் பகுதியில, ஒரு லேசான சூடு இன்னும் அப்படியே ஒட்டிக்கிட்டு இருந்துச்சு.

அவரோட அந்த விரல்களோட அழுத்தம், என் சதையில இன்னும் ஃபீல் ஆச்சு.

என் உடம்பு அந்த டச் ஓட அதிர்ச்சியில இருந்து இன்னும் மீளல.

என் நரம்புகள் எல்லாம் ஜிவ்வுனு இழுத்துக்கிட்டு இருந்துச்சு.

எனக்கு அந்த சடன் டச் நால இன்னும், என் புண்டைல இருந்து கொஞ்சம் லீக் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் கால்களை லேசா உரசிப் பார்த்துக்கிட்டேன்.

என் மூச்சுக்காத்து லேசா வேகமா வந்துட்டு இருந்துச்சு.

என் முலைகள் அந்த மூச்சுக்கு ஏத்த மாதிரி முன்னும் பின்னும் அசைஞ்சுது.

நான் அங்க இருந்த கடிகாரத்தைப் பார்த்தேன்.

மணி சரியா ஏழரை.

என் மைண்ட் உடனே எதார்த்தத்துக்கு வந்துச்சு.

"அய்யோ, ரொம்ப டைம் ஆயிடுச்சு."

"வீட்ல வேற நெறயா வேலை இருக்கு."

"டின்னர் வேற ரெடி பண்ணனும்."

என் பொறுப்புகள் எல்லாம் ஒன்னா ஞாபகத்துக்கு வந்துச்சு.

நான் உடனே என் சுடிதார் டாப்பை லேசா இழுத்து விட்டு, இடுப்பை மூடிக்கிட்டேன்.

"அண்ணா... டைம் ஆச்சு, நான் கிளம்புறேன்."

"கார்த்திக் வந்துடுவாரு."

நான் கொஞ்சம் அவசரமா, ஆனா மரியாதையாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

"ஓகே பவித்ரா, ஷுவர்."

"பாத்து போயிட்டு வாங்க."

அவர் ஒரு நல்ல ஃபிரெண்ட் மாதிரி இயல்பாச் சொன்னார்.

நான் கிச்சனை விட்டு வெளிய வந்து, ஹாலைக் கடந்து வாசலுக்கு நடந்தேன்.

ராஜ் எனக்கு வழியனுப்பப் பின்னாடியே வந்தார்.

நான் வாசல் கதவைத் திறக்கப் போனேன்.

ஆனா... என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கேள்வி அப்போ இருந்து உறுத்திக்கிட்டே இருந்துச்சு.

என்னை அச்சு அசலா அவரோட எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் மாதிரி இருக்கேன்னு சொன்னாரே.

அவங்களுக்குள்ள என்ன நடந்திருக்கும்? அவங்க இப்போ எங்க இருப்பாங்க?

அவரோட அந்த எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் பத்தின ஆர்வம் என்னைப் போக விடாமத் தடுத்துச்சு.

அந்தக் கியூரியாசிட்டி என்னைக் கேள்வி கேக்கத் தூண்டுச்சு.

நான் லேசாத் திரும்பி அவரைப் பார்த்தேன்.

என் முகத்துல ஒரு சின்னத் தயக்கம் அப்பட்டமாத் தெரிஞ்சுது.

"அண்ணா... நான் ஒன்னு கேக்கலாமா?"

நான் ரொம்ப மெதுவா, கொஞ்சம் பயந்து பயந்து கேட்டேன்.

"கேளு பவித்ரா, என்ன விஷயம்?" அவர் அமைதியாக் கேட்டார்.

அவர் என்னை அவ்ளோ உன்னிப்பா கவனிச்சார்.

"அது... உங்க எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் ராதிகா..."

"அவங்க இப்போ எங்க இருக்காங்க?"

நான் இதைக் கேட்டுட்டு, என் உதட்டைக் கடிச்சுக்கிட்டேன்.

கேக்கக் கூடாததைக் கேட்டுட்டோமோனு எனக்குள்ள ஒரு சின்னத் தவிப்பு.

ராஜ் ஒரு நிமிஷம் அமைதியா நின்னார்.

அவர் முகத்துல ஒரு சின்னப் புன்னகை வந்துச்சு.

அதுல ஒரு பழசான ஏக்கம் இருந்துச்சு.

"அவளா..."

"அவ இப்போ யூரோப்ல இருப்பான்னு நினைக்கிறேன் பவித்ரா."

"எங்களுக்குள்ள பிரேக்கப் ஆகி இருபத்தஞ்சு வருஷம் ஆச்சு."

"அவ வேற ஒருத்தரை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டு, இப்போ அங்க செட்டில் ஆகிட்டா."

அவர் இதை எவ்ளோ சிம்பிளா, எந்த ஒரு வலியும் இல்லாமச் சொன்னார்.

இதைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்ன குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

"அவரோட ஓல்ட் மெமரீஸ் ஆஹ் நாம தேவையில்லாமக் கிளறிட்டோமோ?"

"சாரி அண்ணா... நான் இதைக் கேட்டிருக்கக் கூடாது."

நான் ரொம்ப ஃபீல் பண்ணி, தலை குனிஞ்சுக்கிட்டே சொன்னேன்.

ராஜ் உடனே லேசாச் சிரிச்சார்.

"ஹே... இதுக்கு ஏன் சாரி கேக்குற?"

"இது இருபத்தஞ்சு வருஷத்துக்கு முன்னாடி நடந்த பழசு."

"எனக்கு எந்த ஒரு ஃபீலிங்கும் இல்ல இப்போ."

அவர் குரல் ரொம்ப இயல்பா இருந்துச்சு.

அவர் அந்த விஷயத்தை அவ்ளோ மெச்சூர்டா கையாண்ட விதம் எனக்கு ரொம்பப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அப்புறம் அவர் கொஞ்சம் முன்னாடி வந்து, என் கண்ணை நேராப் பார்த்தார்.

அவர் பார்வை என் கண்ணுக்குள்ள இருந்து என் உதடுகளுக்கு இறங்குச்சு.

"ஆனா ஒன்னு பவித்ரா..."

"நீ அவளைப் மாதிரியே இருந்தாலும்..."

"உண்மையச் சொல்லணும்னா, நீ அவளை விட அழகா இருக்க."

"இன்னைக்கு உன்கிட்ட நான் மனசு விட்டு பேசுனது எனக்கு அவ்ளோ சந்தோஷமா இருக்கு."

அவர் என் கண்ணைப் பார்த்து இதச் சொன்ன விதம்...

என் உடம்புக்குள்ள ஒரு கரண்ட் பாஸ் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு.

ஒரு பெரிய மனுஷன், என்னை விடாம பெரிய லெவல்ல இம்ப்ரெஸ் பண்ற மாதிரியே பேசிட்டு இருக்காரு.

அதுவும் என் உதடுகளைப் பார்த்துக்கிட்டே அவர் சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் என் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் முகம் சட்டுனு செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

ஒரு காலேஜ் பொண்ணு மாதிரி எனக்கு அவ்ளோ வெக்கம் வந்துச்சு.

என் காது மடல்கள் எல்லாம் சூடாகிடுச்சு.

என் உதட்டுல ஒரு பெரிய, கட்டுப்படுத்த முடியாத சிரிப்பு வந்துச்சு.

"தேங்க்ஸ் அண்ணா... நான் வர்றேன்."

நான் வெக்கத்துல திக்கித் திக்கிச் சொல்லிட்டு, உடனே கதவைத் திறந்து வெளிய வந்தேன்.

லிஃப்ட் வரைக்கும் நான் பறக்குற மாதிரி நடந்து போனேன்.

என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய சந்தோஷம்.

------------------------------------------------------------

நான் வீட்டுக்குள்ள வந்து கதவைச் சாத்தினேன்.

சோபாவுல உக்காந்து, ஒரு பெரிய மூச்சு விட்டேன்.

என் உடம்பு இன்னும் அந்தச் சூட்டுல தான் இருந்துச்சு.

அப்போ என் போன் சத்தம் கேட்டுச்சு.

வாட்ஸ்அப் நோட்டிஃபிகேஷன்.

போனை எடுத்துப் பார்த்தேன்.

பிரகாஷ் கிட்ட இருந்து ஒரு மெசேஜ்.

நான் லேசாத் தயங்கிட்டே ஓபன் பண்ணேன்.

"மேடம், ஊர்ல என் சொந்தக்கார பொண்ணுக்குக் கல்யாணம்."

"ஒரு மூணு நாள் நான் ஊருக்குப் போறேன்."

"வெள்ளிக்கிழமை வந்துடுவேன் மேடம்."

இந்த மெசேஜைப் படிச்சதும், என் மனசுக்குள்ள ஒரு பெரிய ரிலாக்ஸ் ஃபீல் வந்துச்சு.

அப்பாடா... அடுத்த மூணு நாளைக்கு அவன் முகத்துல முழிக்க வேண்டாம்.

அந்த கை வேலைய மறக்குறதுக்கு இதுதான் சரியான சான்ஸ்னு ஃபீல் ஆச்சு.

அவன எப்டி ஃபேஸ் பண்ண போறேன்னு ஒரு ஃபீல் இருந்துச்சு, இப்போ கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் ஆஹ் ஃபீல் பண்ணுனேன்.

அதே டைம் இப்போ ராஜ் அண்ணாவ எப்டி சமாளிக்க போறேன்னு இன்னொரு ஃபீலிங் வேற பட் இது பிடிச்சிருக்குனு தோணுச்சு.

எனக்குள்ள இருந்த அந்தப் பதற்றம் சட்டுனு குறைஞ்சது.

"ஓகே பிரகாஷ், பத்திரமா போயிட்டு வா."

நான் ரொம்ப கேஷுவலா, நார்மலா ஒரு ரிப்ளை அனுப்பினேன்.

என் மைண்ட் இப்போ ரொம்ப ஃப்ரீயா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் வந்ததும், நான் இயல்பா டின்னர் பரிமாறினேன்.

ராஜ் அண்ணா வீட்ல நடந்த எதையும், ஏன் நான் போனதக் கூட அவர்ட்ட சொல்ல வேணாம்னு தோணுச்சு.

அது என்னோட ஒரு சின்ன சீக்ரெட் மாதிரி என் மனசுக்குள்ளேயே இருந்துச்சு.

என்னை அவரோட முன்னாள் காதலி மாதிரி இருக்கேன்னு சொன்னதையும், என் இடுப்ப அவர் தொடைச்சதையும், நான் ரகசியமா ரசிச்சேன்.

------------------------------------------------------------

செவ்வாய்க்கிழமை, புதன்கிழமை, வியாழக்கிழமை...

இந்த மூணு நாளும் என் ரொட்டீன் ரொம்ப ஸ்மூத்தாப் போச்சு.

காலைல கார்த்திக் ஆபீஸ் போனதும், எனக்கு அந்தத் தனிமை கொஞ்சம் பழகிடுச்சு.

நான் வெளிய போறப்போ வர்றப்போ கேட்டைப் பார்ப்பேன்.

அங்க பிரகாஷ் இல்லாம, அந்த இன்னொரு வாட்ச்மேன் அண்ணா தான் இருந்தார்.

அதைப் பார்க்கும்போது எனக்கு ஒரு நிம்மதி.

ஈவினிங் ஆனா, நான் கரெக்டா வாக்கிங் போக ஆரம்பிச்சேன்.

அந்த மூணு நாளும் ராஜ் அண்ணாவும் வாக்கிங் வந்தாரு.

நாங்க ரெண்டு பேரும் சேர்ந்து நடக்குறது ஒரு பழக்கமாவே மாறிடுச்சு.

அவர் கூட நடக்கும்போது, நான் அவ்ளோ கம்ஃபர்ட்டபிளா ஃபீல் பண்ணேன்.

அவரோட ஹைட்டுக்கு...

நான் அவர் பக்கத்துல நடக்கும்போதெல்லாம், ஒரு நல்ல பாதுகாப்பான ஃபீல் எனக்குக் கிடைச்சுது.

அவர் நிறைய விஷயங்கள் பேசுவார். நான் ரசிச்சுக் கேட்பேன்.

புதன்கிழமை ஈவினிங் வாக்கிங் அப்போ, நான் கொஞ்சம் ஃப்ரீயாப் பேச ஆரம்பிச்சேன்.

நாங்க ரெண்டு பேரும் சிரிச்சுப் பேசிட்டு நடந்துட்டு இருந்தோம்.

"என்ன அண்ணா, நான் நடக்குற ஸ்டைல் கூட உங்க எக்ஸ் கேர்ள்ஃப்ரெண்ட் மாதிரி தானா இருக்கா?"

நான் ஒரு சின்னக் குறும்பான சிரிப்போட அவரைக் கேட்டேன்.

ராஜ் அதைக் கேட்டுட்டு வாய்விட்டுச் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

அவர் சிரிக்குற விதம் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

"ஹே... நிஜமாவே சொல்றேன் பவித்ரா, அவளும் இப்படித்தான் கையை வீசி நடப்பா."

அவர் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் வேணுமின்னே என் நடையை மாத்தி, கொஞ்சம் மாடல் மாதிரி நடந்து காட்டுனேன்.

அவர் அதைப் பாத்துட்டு இன்னும் சத்தமாச் சிரிச்சார்.

எங்களுக்குள்ள அந்த ஒரு ஃபிரெண்ட்லி பாண்ட் ரொம்ப அழகா செட் ஆச்சு.

அவர் என்னை ஒரு சின்னப் பொண்ணு மாதிரி ட்ரீட் பண்ணாம, ஒரு நல்ல தோழி மாதிரி ட்ரீட் பண்ணாரு.

அவருக்கு என்னதான் என் அப்பா வயசு மாதிரி இருந்தாலும், எனக்கு அப்டி ஃபீல் ஆகல அண்ட் அவரோட பாராட்டலாம் பாக்குறப்போ அது என் பெண்மைக்கு ரொம்ப பெருமையா இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

வியாழக்கிழமை நைட் கார்த்திக் வீட்ல இருக்கும்போது அவருக்கு ஒரு போன் கால்.

கார்த்திக் போனை எடுத்தார்.

"ஹலோ... ஆமா சார், சொல்லுங்க."

"ஓ... கண்டிப்பா சார், நாங்க வர்றோம்."

கார்த்திக் போனை வெச்சுட்டு என் பக்கம் திரும்பினார்.

"பவி, ராஜ் சார் கூப்பிட்டாரு."

"நாளைக்கு நைட் அவங்க வீட்ல டின்னர் ஆஹ்."

"அவங்க புதுசா வந்தப்போ நமக்கு எதும் சாப்பிட குடுக்கலையாம், அதான் நாளைக்குக் கூப்பிடுறாங்க."

"நீ ரெடியாகிக்கோ."

இதைக் கேட்டதும் எனக்குள்ள ஒரு சின்னச் சந்தோஷம் துள்ளுச்சு.

மறுபடியும் ராஜ் அண்ணாவைப் பாக்கலாம், அவர் என்னைப் புகழ்வாருனு என் மனசு துடிச்சுது.

"சரிங்க," நான் ரொம்ப இயல்பாச் சொன்னேன்.

ஆனா என் மனசுக்குள்ள நாளைக்கு என்ன ட்ரெஸ் போடலாம்னு இப்போவே கணக்கு ஓட ஆரம்பிச்சுது.

------------------------------------------------------------

வெள்ளிக்கிழமை ஈவினிங் வந்துச்சு.

எனக்கு இன்னைக்கு கொஞ்சம் ஸ்பெஷலா, க்யூட்டா ரெடியாகணும்னு தோணுச்சு.

நான் வார்ட்ரோப்பைத் திறந்து பார்த்தேன்.

எப்பவும் கட்டுற அந்த ட்ரெடிஷனலான புடவை இன்னைக்கு எனக்கு வேணாம்னு தோணுச்சு.

அந்த காட்டன் சுடிதார் எல்லாம் ஓரமா வெச்சேன்.

நான் புதுசா வாங்குன ஒரு டார்க் க்ரீன் கலர் சுடிதார் என் கண்ணுல பட்டுச்சு.

அது ஒரு மாடர்னான டிசைன்.

அதுக்கு எந்த ஒரு துப்பட்டாவும் கிடையாது.

ஒரு குர்தி மாதிரி, ஆனா உடம்போட நல்லா ஃபிட்டா இருக்கும்.

அது என் இடுப்பு வளைவுகளை அப்படியே அப்பட்டமா எடுத்துக் காட்டும்.

முன்னாடி கழுத்துப் பகுதி கொஞ்சம் டீப்பா, ஒரு வி-ஷேப்ல இருந்துச்சு.

நான் அதை எடுத்துப் போட்டுக்கிட்டேன்.

இந்த ட்ரெஸ்க்கு பிரா தேவையில்ல, பிரா போட்டா, இந்த சுடி போட முடியாது.

சோ நான் பிரா போடாம, வெறும் டாப் மட்டும் போட்டுக்கிட்டேன்.

அந்த டார்க் க்ரீன் கலர், என் வெள்ளையான சருமத்துக்கு அவ்ளோ கான்ட்ராஸ்ட்டா, ரொம்பப் பளிச்சுனு இருந்துச்சு.

துப்பட்டா இல்லாததால, என் மார்பகங்களோட அந்த வளைவுகள் முழுசா வெளிய தெரிஞ்சுது.

கழுத்து கொஞ்சம் டீப்பா இருந்ததால, என் நெஞ்சுப் பகுதியோட அந்த ஆரம்பப் பிளவு லேசா வெளிய எட்டிப் பார்த்துச்சு.

கண்ணாடி முன்னாடி நின்னு என்னைப் பார்த்தேன்.

"நான் நிஜமாவே இவ்ளோ மாடர்னாவும் அழகா இருக்கேனா?"

"இந்த ட்ரெஸ்ல என் ஷேப் அவ்ளோ அழகாத் தெரியுதே."

என் மனசுக்குள்ள ஒரு சின்னக் கர்வம் வந்துச்சு.

இந்த ட்ரெஸ் ராஜ் அண்ணாவுக்குக் கண்டிப்பாப் பிடிக்கும்னு எனக்குத் தோணுச்சு.

அவர் என்னோட கிளீவேஜ் ஆஹ் பாப்பாரா?

இந்த நினைப்பு வந்ததும் என் காம்புகள் லேசா விறைச்சுது.

கார்த்திக் ரூம்க்குள்ள வந்தார்.

அவர் வழக்கம் போலப் போன்ல எதோ பாத்துக்கிட்டே இருந்தார்.

"கிளம்பலாமா பவி?" அவர் என்னைப் பார்க்காமலேயே கேட்டார்.

அவர் என்னோட இந்த மாடர்னான ட்ரெஸ்ஸை ஒரு நிமிஷம் கூட நோட் பண்ணல.

என் புருஷனுக்கு என் அழகு கண்ணுலயே பட மாட்டேங்குது.

எனக்குச் சட்டுனு ஒரு ஏமாற்றம்.

"நான் இவ்ளோ அழகா ரெடியாகியும், இவருக்கு அதைப் பாக்கக் கூட நேரமில்ல."

"ம்ம்... போலாம்," நான் கொஞ்சம் ட்ரையாச் சொன்னேன்.

என் மனசு முழுசா இப்போ ராஜ் அண்ணாவோட என்ன சொல்லுவாரு ஏங்க ஆரம்பிச்சுது.

------------------------------------------------------------

நாங்க ரெண்டு பேரும் லிஃப்ட்ல ஏறிப் பத்தாவது மாடிக்குப் போனோம்.

காலிங் பெல் அடிச்சோம்.

ராஜ் தான் கதவைத் திறந்தார்.

அவர் எப்பவும் போல ஹேண்ட்சம்மா இருந்தார்.

"வெல்கம் கார்த்திக், வாப்பா உள்ள."

அவர் கார்த்திக்கைக் கூப்பிட்டுட்டு, என் பக்கம் திரும்பினார்.

அவர் பார்வை என் மேல பட்டதும், அவர் கண்கள் லேசா விரிஞ்சுது.

ஒரு செகண்ட் அவர் அப்படியே ஸ்டன் ஆகி நின்னார்.

அவர் கண்கள் என் முகம், என் கழுத்து, என் சுடிதாரின் அந்த ஷேப்னு முழுசா ஸ்கேன் பண்ணுச்சு.

என் டீப்பான கழுத்துப் பகுதியில அவர் பார்வை ஒரு செகண்ட் நின்னதை நான் நோட் பண்ணேன்.

அவர் பார்த்த அந்த ஒரு செகண்ட்ல, என் உடம்புக்குள்ள ஒரு சிலிர்ப்பு ஓடுச்சு.

"ஹலோ பவித்ரா... உள்ள வா."

அவர் குரல்ல ஒரு சின்ன, ஆனா ரொம்பத் தெளிவான ஆச்சரியம் இருந்துச்சு.

நாங்க உள்ள போய் ஹால்ல நின்னோம்.

கார்த்திக் பக்கத்துலயே நின்னுகிட்டு இருக்கும்போது, ராஜ் என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சார்.

"என்ன பவித்ரா, இன்னைக்குப் புடவை இல்லையா?"

அவர் ரொம்ப கேஷுவலா, ஒரு உரிமையோட கேட்டார்.

நான் வெக்கத்தோட லேசாத் தலை குனிஞ்சேன்.

"இல்ல அண்ணா... சும்மா சுடிதார் போட்டுக்கலாம்னு தோணுச்சு." நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் கார்த்திக்கைப் பார்த்தார்.

"கார்த்திக், உன் வைஃப் எப்பவும் புடவையில தான் அழகா இருப்பாங்கனு நினைச்சேன்."

"ஆனா இந்த க்ரீன் சுடிதார்ல..."

"நிஜமாவே அவங்க ரொம்ப ரொம்ப அழகா இருக்காங்கப்பா."

அவர் எந்த ஒரு ஒளிவு மறைவும் இல்லாம, கார்த்திக் முன்னாடியே அவ்ளோ ஓப்பனாப் புகழ்ந்தார்.

"அந்தக் கலர் அவங்க ஸ்கின் டோனுக்கு அவ்ளோ பெர்ஃபெக்ட்டா மேட்ச் ஆகுது."

"அதுவும் இந்த சுடி மொத்தத்துல கிளாஸியா இருக்கு."

ராஜ் சொன்ன விதம் அவ்ளோ இயல்பா, ஒரு ஜென்டில்மேன் மாதிரி இருந்துச்சு.

எனக்கு வெக்கமா இருந்துச்சு.

கார்த்திக் அதை ரொம்பச் சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டார்.

"ஆமா சார், அவளுக்கு எப்பவும் இந்த க்ரீன் கலர் தான் பிடிக்கும்."

கார்த்திக் ஒரு சாதாரணப் பதிலைக் கொடுத்துட்டு, சோபாவுல உக்காந்தார்.

அவர் முகத்துல ஒரு ரியாக்‌ஷனும் இல்ல.

அவர் இதை ஒன்னும் பெருசா எடுத்த மாதிரி தெரியல.

ஆனா எனக்குள்ள... என் மைண்ட் ஃபுல்லா ஒரு பெரிய சந்தோஷம் கூத்தாடிச்சு.

என் புருஷன் முன்னாடியே இன்னொரு ஆம்பளை என் அழகைப் புகழ்றாரு.

அதுவும் என்னோட ஷேப்பை, என் மாடர்ன் லுக்கை ரசிச்சுப் பேசுறாரு.

என் புருஷனுக்கு அதுல இருக்குற அந்த ரசனை புரியல.

ஆனா எனக்குப் புரிஞ்சுது.

என் முகம் செக்கச் செவேர்னு சிவந்துடுச்சு.

நான் என் கைகளை ஒன்னாச் சேர்த்து லேசாக் கசக்கிக்கிட்டேன்.

எனக்கு ஒரு கூச்சமா இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

"பவித்ரா, ரேணுகா கிச்சன்ல இருக்கா," ராஜ் சிரிச்சுக்கிட்டே சொன்னார்.

நான் உடனே கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ரேணுகா அக்கா வெங்காயம் வெட்டிக்கிட்டு இருந்தாங்க.

"வாம்மா பவித்ரா."

அவங்க ரொம்ப அன்பா என்னைப் பார்த்துச் சிரிச்சாங்க.

நான் அவங்க பக்கத்துல ஒரு ஸ்டூல்ல உக்காந்தேன்.

"அக்கா, நான் ஏதாவது ஹெல்ப் பண்ணவா?"

"அய்யோ அதெல்லாம் வேணாம்மா, எல்லாம் முடிஞ்சிடுச்சு."

ரேணுகா அக்கா என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணாங்க.

"பவித்ரா... ராஜ் எப்பவும் அப்படித்தான்."

"எதையும் ரொம்ப ஓப்பனாப் பேசுவார், புகழ்வார்."

"அதை நீ தப்பா எடுத்துக்காத."

அவங்க ரொம்ப கேஷுவலாச் சொன்னாங்க.

எனக்குள்ள ஒரு சின்னக் குற்ற உணர்ச்சி வந்துச்சு.

இவங்க புருஷன் என் இடுப்பை உரிமையாத் தொடைச்சது இவங்களுக்குத் தெரியாது.

அவர் என்னை எந்தப் பார்வையில பாக்குறார்னும் இவங்களுக்குத் தெரியல.

"இல்ல அக்கா... நான் ஏன் தப்பா நினைக்கப் போறேன்."

"ராஜ் அண்ணா ரொம்ப டீசண்டான ஆளுனு எனக்குத் தெரியும்."

நான் உண்மையான ஒரு சிரிப்போட சொன்னேன்.

------------------------------------------------------------

டின்னர் டேபிள்ல எல்லாரும் உக்காந்தோம்.

நிறைய ஐட்டம்ஸ் செஞ்சுருந்தாங்க.

சாப்பாடு பரிமாறப்பட்டுச்சு.

கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

அவங்க ரெண்டு பேரும் ஒரே கார்ப்பரேட் வொர்க்ங்கிறதால, அவங்க பேச்சு ஃபுல்லா ஆபீஸ் பத்திதான் இருந்துச்சு.

"வொர்க் லாம் எப்டி கார்த்திக்" ரேணுகா கேட்டாங்க.

"பரவால மேடம், ஃபுல் ஆஹ் டார்கெட் பின்னாடி தான் சுத்த வேண்டியதா இருக்கு." கார்த்திக் சீரியஸாச் சொன்னார்.

"எங்க பாத்தாலும் பாலிடிக்ஸ் ஆஹ் இருக்கு."

அவங்க பேச்சு அப்படியே ரொம்ப கார்ப்பரேட் லெவலுக்குப் போச்சு.

எனக்கும் ராஜ் அண்ணாவுக்கும் அந்தப் பேச்சுல பெருசா இன்ட்ரெஸ்ட் இல்ல.

நாங்க ரெண்டு பேரும் ஒருத்தருக்கு ஒருத்தர் எதிர்த்தாப்புல உக்காந்திருந்தோம்.

அவங்க ரெண்டு பேரும் சீரியஸா பேசிட்டு இருக்கும்போது...

நான் லேசா நிமிர்ந்து ராஜைப் பார்த்தேன்.

ராஜ் என்னையே பார்த்துக்கிட்டு இருந்தார்.

அவர் கண்ணுல ஒரு சின்னக் கிண்டல், ஒரு போர் அடிக்கிற எக்ஸ்பிரஷன் இருந்துச்சு.

அவர் என்னைப் பார்த்து லேசாப் புருவத்தை உயர்த்தினார்.

"இவங்க என்ன பேசுறாங்கனு உனக்குப் புரியுதா?"னு அவர் கண்ணாலயே கேட்ட மாதிரி இருந்துச்சு.

நான் லேசா என் உதட்டைப் பிதுக்கி, "எனக்கும் ஒன்னும் புரியல"னு ஒரு சின்ன ஆக்‌ஷன் பண்ணேன்.

ராஜ் அதை பாத்துட்டு, வாய்விட்டுச் சிரிக்காம லேசாச் சிரிச்சார்.

அந்தச் சத்தமில்லாத பேச்சு, அந்தச் சின்னப் பார்வைப் பரிமாற்றம்...

எங்க ரெண்டு பேருக்கும் நடுவுல ஒரு பெரிய சீக்ரெட் கனெக்‌ஷனை உருவாக்குச்சு.

சுத்தி நடக்குற எதையும் பத்திக் கவலைப்படாம, நாங்க ரெண்டு பேரும் எங்களுக்குள்ள ஒரு சின்ன உலகத்தை உருவாக்கின மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்கு அது அவ்ளோ த்ரில்லிங்கா இருந்துச்சு.

என் புருஷன் பக்கத்துலயே உக்காந்து, இன்னொருத்தர் கூட நான் கண்ணாலேயே பேசுறது எனக்கு ஒரு புதுவிதமான போதையைக் கொடுத்துச்சு.

அந்தக் கண்கள் மூலமா நாங்க நிறையப் பேசிக்கிட்டோம்.

------------------------------------------------------------

டின்னர் முடிஞ்சது.

எல்லாரும் கை கழுவிட்டு ஹாலுக்கு வந்தோம்.

"நீங்க எல்லாரும் ஹால்ல இருங்க, நான் போய் இந்தப் பாத்திரங்கள்லாம் சிங்க்ல வெச்சுட்டு வந்துடுறேன்."

ராஜ் கேஷுவலாச் சொல்லிட்டு, டேபிள்ல இருந்த தட்டுகளை எடுக்க ஆரம்பிச்சார்.

"நான் பண்றேன் சார்," கார்த்திக் லேசா எழுந்தார்.

"ஹே நோ ப்ராப்ளம் கார்த்திக், நீ ரேணுகா கூடப் பேசு."

ராஜ் பிளேட்ஸை எடுத்துக்கிட்டு கிச்சனுக்குப் போனார்.

கார்த்திக்கும் ரேணுகாவும் மறுபடியும் அவங்க ஆபீஸ் பாலிடிக்ஸ் பத்திப் பேச ஆரம்பிச்சாங்க.

நான் ஒரு கெஸ்ட் மாதிரி சும்மா உக்காந்திருக்க எனக்குச் சங்கடமா இருந்துச்சு.

நான் மெதுவா எழுந்து கிச்சனுக்குப் போனேன்.

ராஜ் சிங்க்ல தட்டுகளை வெச்சுக்கிட்டு இருந்தார்.

நான் அவர் பக்கத்துல போய், டேபிள்ல இருந்து நான் எடுத்துட்டு வந்த ரெண்டு கப்களை வெச்சேன்.

"நான் ஹெல்ப் பண்றேன் அண்ணா."

நான் மெதுவாச் சொன்னேன்.

ராஜ் என்னைப் பார்த்து ஒரு ஸ்மைல் பண்ணார்.

ஹால்ல கார்த்திக்கும் ரேணுகா அக்காவும் சத்தமாப் பேசிட்டு இருக்குறது எங்களுக்குத் தெளிவா கேட்டுச்சு.

அந்தக் கிச்சன் இப்போ எங்களுக்கு மட்டும் சொந்தமான ஒரு பிரைவேட்டான இடமா மாறிடுச்சு.

ராஜ் தன் தொண்டையை லேசாச் செருமிக்கிட்டார்.

அவர் என்னை ரொம்ப நெருக்கமாப் பார்த்தார்.

அவர் குரல் சட்டுனு ரொம்ப மெதுவா, ஒரு கிசுகிசுக்குற டோனுக்கு மாறிச்சு.

"பவித்ரா..."

அவர் அவ்ளோ மெதுவா கூப்பிட்டதும், நான் நிமிர்ந்து அவரைப் பார்த்தேன்.

"நான் முன்னாடி ஹால்ல சும்மா சொல்லல."

"இந்தச் சாதாரண சுடிதார்ல கூட..."

"நீ நிஜமாவே இவ்ளோ அழகா இருப்பேனு நான் எதிர்பார்க்கல."

அவர் குரல்ல இருந்த அந்த நெருக்கம், அந்தத் தவிப்பு என்னைப் அப்படியே லாக் பண்ணிடுச்சு.

அவர் என் புருஷன் முன்னாடி சொன்னதை விட, இப்போ தனியாச் சொன்ன விதம் எனக்கு அவ்ளோ பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த வாய்ஸ் என் நரம்புகளைச் சுண்டி இழுத்துச்சு.

என் நெஞ்சுக்குள்ள ஒரு பெரிய ஹார்ட்பீட் சத்தம் எனக்கே கேட்டுச்சு.

ஒரு பக்கம் ஹால்ல என் புருஷன் பேசிட்டு இருக்காரு.

இன்னொரு பக்கம் அவர் முன்னாடி கிச்சன்ல, ஒரு பெரிய ஆளு என்னைப் பார்த்து இவ்ளோ ரகசியமா சைட் அடிக்கிறாரு.

இந்த முரண்பாடு எனக்கு ஒரு பைத்தியம் பிடிக்கிற ஃபீலைக் கொடுத்துச்சு.

நான் வெக்கத்துல என் பார்வையை அப்படியே கீழ இறக்கிக்கிட்டேன்.

என் உதட்டுல ஒரு சின்னச் சிரிப்பு ஒட்டிக்கிச்சு.

என் கால்கள் லேசா நடுங்குற மாதிரி ஒரு ஃபீல்.

எனக்குக் கூச்சம் அதிகமாச்சு.

நான் எந்தப் பதிலும் சொல்லாம, சிங்க்ல இருந்த பாத்திரத்தைப் பார்த்தேன்.

என் உடம்பெல்லாம் ஜிவ்வுனு இருந்துச்சு.

------------------------------------------------------------

ராஜ் அந்தப் பிளேட்ஸ் எல்லாம் கழுவி முடிச்சார்.

அவர் அந்த ஈரம் சொட்டுற தட்டுகளை ஒன்னா அடுக்கினார்.

அந்தத் தட்டுகளை ஒரு கையில பேலன்ஸ் பண்ணித் தூக்கினார்.

அவர் அதைத் தூக்கப் போகும்போது, நான் அவருக்கு ஹெல்ப் பண்ணலாம்னு ஒரு ஸ்டெப் முன்னாடி வெச்சேன்.

"நான் ஹெல்ப் பண்றேன் அண்ணா."

நான் என் கையை நீட்டிக்கிட்டே முன்னாடி போனேன்.

ஆனா...

அங்க தரையில ஒரு சின்ன இடத்துல கொஞ்சம் தண்ணி கொட்டி இருந்துச்சு.

அது அந்த கிச்சன் லைட்ல அவ்ளோ தெளிவாத் தெரியல.

நான் முன்னாடி வெச்ச என் வலது கால், சரியா அந்தத் தண்ணியில பட்டுச்சு.

அந்த வழுவழுப்பான டைல்ஸ்ல என் காலுக்கு எந்த ஒரு கிரிப்பும் கிடைக்கல.

அடுத்த செகண்ட்...

என் கால் சட்டுனு தரையில வழுக்கிச்சு.

என் உடம்போட பேலன்ஸ் முழுசாப் போயிடுச்சு.

எனக்கு என்ன நடக்குதுன்னே ஒரு செகண்ட் புரியல.

என் வாயில இருந்து ஒரு சின்னச் சத்தம் தன்னால வந்துச்சு.

என் உடம்பு அப்படியே முன்னாடி சரிஞ்சு விழ ஆரம்பிச்சுது.

நான் தரையில முகம் குப்பற விழப் போறேன்னு எனக்குத் தெளிவாப் புரிஞ்சுது.

அந்த ஒரு செகண்ட், டைம் ரொம்ப ஸ்லோ மோஷன்ல போற மாதிரி இருந்துச்சு.

ராஜ் ஓட ரிஃப்ளெக்ஸ் அவ்ளோ வேகமா இருந்துச்சு.

அவர் இடது கையில அந்த அடுக்குன தட்டுகளை வெச்சிருந்தார்.

நான் விழுந்தா, அந்தத் தட்டுகளும் சேர்ந்து கீழ விழுந்து பெரிய சத்தம் கேட்கும்.

அப்படிச் சத்தம் கேட்டா, ஹால்ல இருக்குற கார்த்திக்கும் ரேணுகாவும் உடனே உள்ள வந்துடுவாங்க.

ராஜ் இதைச் சட்டுனு மைண்ட்ல கால்குலேட் பண்ணார் போல.

அவர் தன் இடது கையைத் தட்டுகளோட அப்படியே ஸ்ட்ராங்கா, பேலன்ஸ்டா நிறுத்திக்கிட்டார்.

அதே சமயம்...

என்னை விழ விடாமத் தடுக்க, அவர் தன் வலது கையை அவ்ளோ வேகமா என் பக்கம் நீட்டினார்.

அவர் கை என் உடம்பைத் தாங்கப் பறந்து வந்துச்சு.

நான் முன்னாடி விழுந்துகிட்டு இருந்ததால, அவர் கை என் உடம்புல எந்த இடத்துல படுதுனு அவருக்கே தெரியல.

அது ஜஸ்ட் ஒரு ஆக்சிடென்டல் ரிஃப்ளெக்ஸ்.

அவர் வலது கை...

சரியா என் இடது மார்பகத்தின் மேல...

அந்த டார்க் க்ரீன் சுடிதார் துணிக்கு மேல...

சட்டுனு, அவ்ளோ அழுத்தமாப் பட்டுப் பிடிச்சுது.

அவர் உள்ளங்கை என் முழு முலையையும் ஒரு பெரிய கிரிப்போட கவ்விக் பிடிச்சுச்சு.

அந்தத் துப்பட்டா இல்லாததால, அப்றம் பிராவும் இல்லாம, அவர் கைக்கும் என் மார்பகத்துக்கும் நடுவுல அந்த மெல்லிய சுடிதார் துணி மட்டும்தான் இருந்துச்சு.

அவரோட அந்த விரல்கள் என் முலையோட சதைல அவ்ளோ ஆழமாப் பதிஞ்சு, என்னைக் கீழ விழாம அப்படியே லாக் பண்ணி நிறுத்துச்சு.

என் முலை அவர் கையோட அந்த வெயிட்டுக்குள்ள முழுசா அடங்கிப் போச்சு.

நான் தரையில விழாம, காத்துல அப்படியே பாதி சாஞ்ச வாக்குல நின்னேன்.

அவர் கை என் மார்பை அவ்ளோ கெட்டியா, ஸ்ட்ராங்காப் பிடிச்சிருந்துச்சு.

அந்த கிச்சனுக்குள்ள ஒரு மூச்சு முட்டுற அமைதி.

யாருமே ஒரு வார்த்தை பேசல.

அவர் கை என் முலை மேல அப்படியே பதிஞ்சு நின்னுச்சு.